12-09-10

Zo intens veel.....

Dag mijn allerliefste Bolleke,

 

 

De tijd vliegt hier voorbij. Ik kan nauwelijks bijbenen. De normale ‘schoolroutine’ is hier weer helemaal aan de orde. Opstaan, naar school en werk, iedereen weer thuis, koken, eten, huiswerk, bed. De dag begint hier heel vroeg, schat. Papa heeft graag wat tijd ’s morgens en staat dus om 5u30’ op, ik een kwartiertje later en je broertjes en je zusje om 6u. Net zoals jij, zijn Jinte en Tieme ook echte diesels. Ze hebben veel tijd nodig om wakker te worden, op te staan, in hun kleren te zitten en te ontbijten. Ze moeten om 7u30’ in de opvang zijn omdat ik om 8u begin te werken. Als iedereen ’s avonds dan na een school,- of werkdag ofwel in bed ligt, ofwel in de zetel zit, is er niet veel energie meer over. Ik doe mijn werk nog steeds ontzettend graag, maar de intensiteit ervan eist zijn tol. Toen ik nog uit ging werken toen jij hier nog rondliep was mijn werk een stuk minder intensief, had ik een poestvrouw, aten jullie vaak warm op school en nog had ik ’s avonds niet veel energie meer over om jullie nog uitgebreid te onthalen, een verhaaltje voor te lezen en mijn tijd te nemen om jullie in bed te stoppen. Ik geef eerlijk toe dat ik blij was als jullie ’s avonds in bed zaten, zodat ik eindelijk eens op mijn gemak kon zijn. Nadat jij overleden was, heb ik mezelf voorgenomen en je broertjes en zusje beloofd dat ik nu al mijn tijd aan hen zou besteden. Dat het niet meer zo’n rush zou zijn, dat ik altijd voor hen beschikbaar zou zijn. Na jouw vertrek ben ik twee jaar thuis geweest. Iedereen had dat nodig, ik, Arjen, Jinte, Tieme, ook papa voelde zich daar beter bij. Ik had tijd, kon er steeds voor hen zijn, het eten was klaar, niemand moest in de opvang blijven, het huishouden was gedaan, het huis was proper, was en strijk gedaan,… Er was geen rush, het ging er een stukje gezapiger aan toe. Maar nu ik weer aan het werk ben, en het is echt druk op het werk, bemerk ik met ongenoegen dat ik een beetje in dezelfde routine beland ben als een kleine drie jaar geleden. Het is echt een werkpunt van mezelf om mijn laatste portie beschikbare energie voor die dag toch te gebruiken om ervoor te zorgen dat je broers en zus op een rustige manier, met een verhaaltje en een liedje, aan de nacht kunnen beginnen. Gelukkig is papa er nog die het niet erg, en zelf ontspanning vind ’s avonds de keuken op te ruimen. En vanaf vrijdag heb ik weer hulp in het huishouden. Ook dat zal weer schelen (Wouter, nog eens bedankt voor dat efforke J!!!).

 

Schatteke, heb je gezien dat jouw vriend Jason hier dinsdag geweest is? Hij had van op vakantie een versteende schelp en een mooie steen mee die hier bij jou wou komen leggen. Ik vind het zo hartverwarmend te ondervinden dat er heel wat van jouw vriendjes zijn die nog steeds aan je denken.

 

En gisteren hebben ook weer veel mensen aan je gedacht, je was weer zo dichtbij. We zijn naar de familiedag van het Kinderkankerfonds gegaan. We hebben lang getwijfeld of we al dan niet zouden gaan. Aan de ene kant hadden we veel liever gehad dat we nooit iets met het kinderkankerfonds zouden te maken hebben, maar dat wil iedereen. En wat ons met elkaar verbindt is ziekte, onze kinderen die vechten om te overleven, de ene wint het gevecht, de andere verliest het, de angst, verdriet, samen hopen, samen huilen,… Het schept een band! Maar aan de andere kant, het was een heel leuk programma voor de kinderen met een draaimolen, spelletjes, een show (waarin Jinte en Tieme in meegedaan hebben en het super vonden), een rit van een uur in oldtimers en kevers, shminkstand, barbecue, pannenkoeken, snoepjes,… Zowel Arjen, Jinte als Tieme vonden het echt superleuk. En wij waren blij toch enkele mensen terug te zien. Zoals Nathalie, de psychologe van op 3K6, die heel die periode zo dicht bij ons stond, en die jouw wens voor MAKE A WISH doorgegeven heeft. Weet je nog schat, je noemde haar ‘de wensmevrouw’. En jouw wens was om met het hele gezin met de helicopter naar Eurodisney te gaan. Het is er jammer genoeg niet van gekomen. Wat had ik je dat zo graag zien doen! Wat zou je daar van hebben genoten! En wij samen met jou! We zagen er ook de mensen terug naast wie we in de wachtzaal zaten toen je katheter werd geplaatst. Kleine Emma, toen 12 weken oud, had net als jij ook een hele weg voor de boeg. Ook toen jij op 3K6 was, zagen we Emma geregeld in de armen van haar mama, ziek, vol met buisjes en kabeltjes. Ze was nog zo klein. Haar leventje was nog maar pas begonnen. Maar gisteren zagen we Emma, haar broertjes en haar mama en papa terug. Ze is een flinke kleuter geworden en het gaat goed met haar. Wat ben ik daar blij om, ik gun het haar en haar familie zo. Ook Elien, die naast jou lag toen je net op 3K6 was was er met haar mama en papa. Ze zag er ook zo goed uit en is een flinke puber geworden. Ook voor hen ben ik zo blij dat alles goed afgelopen is. Er is soms nog de angst om te hervallen en die angst zal nooit verdwijnen. Maar het is belangrijk te genieten van momenten waarvan je weet dat alles loopt zoals het moet lopen. Er waren heel wat kindjes die op 3 K6 gelegen hebben, er voor hun leven gevochten hebben en die het gehaald hebben. Soms met wat gevolgen van operaties, de chemo of de andere medicatie, maar ze waren er! Ik was ook erg blij van de ouders en broer van Soetkin* terug te zien. Soetkin* lag in de BMT-kamer naast die van jou. Met haar ouders hebben we heel wat tijd doorgebracht toen, als jullie sliepen en wij er even uit moesten, konden we elkaar wel vinden. Soetkin* overleed 2 dagen na jouw 6de verjaardag. Het wederzien maakte veel emoties los, maar voelde wel warm aan.

 

Schatteke, afgelopen donderdagavond had ik een heel moeilijk moment. Een moment waarvan ik weet dat ze nog kunnen komen, maar het was een hele tijd geleden. Papa was naar een vergadering op school, de kindjes zaten in bed en plots voelde ik de nood nog eens in ons boek te lezen. Ik geraakte niet ver. Het verdriet om het gemis van jou te zien, van je te horen, van je te voelen, van je te ruiken was zooo ontzettend intens. Het deed weer maar eens zoveel pijn. Het lijkt er soms op dat ik alles rond jou ‘een plaats heb kunnen geven’, en eigenlijk is dat ook wel zo. Maar dat neemt niet weg, dat heb ik nu weer maar eens ondervonden, dat echt intens verdriet om iemand waarvan je zooooo ontzettend veel houdt en die je zoooooo verschrikkelijk mist, nooit ver weg is. Ik moest me voor niets of niemand inhouden en heb m’n  tranen de vrije loop gelaten. Ik heb ons boek tegen mijn hart gedrukt en echt gehuild. En het voelde goed. Ik voelde mijn hart verwarmen omdat ik je zo dichtbij voelde! Ik weet het, schatteke, je bent nooit ver weg. Maar jij weet ook dat ik nog steeds ‘maar’ mens ben, en dus al het tastbare rond jou verschrikkelijk mis en daardoor wel flink wat verdriet kan hebben. Maar eens de tranen op waren, ik mijn wangen gedroogd had, kon ik er ook weer tegen.

 

Mijn lieve schat, volgende week zal het niet zondag, maar maandagavond (de 20ste) zijn dat ik op jouw blogje schrijf. Papa gaf me met moedertjesdag een weekendje Londen cadeau en dat nemen we komend weekend op. Het is 10 jaar geleden dat we nog eens onder ons weg geweest zijn, en dat was dan nog in functie van de adoptie van Arjen. Zomaar, ontspannen, onder ons, is het 16 jaar geleden. Het werd dus hoog tijd. Arjen gaat naar oma, Jinte naar Iebe en Tieme gaat bij Jari. We zijn zo blij en dankbaar dat oma, Sophie en Chris en Dieter en Caroline het ons , door op onze kinderen te passen, mogelijk maken ook echt van dat weekend te genieten. We komen pas zondagavond redelijk laat terug thuis dus weet ik niet of ik dan nog de mogelijkheid en de energie zal hebben om op je blogje te schrijven. Wat niet wil zeggen dat ik niet aan je denk, hé schat, je zal ook dan weer zo dichtbij zijn!

 

Mijn allerliefste schat, mijn lieve lieve Rytseke, Rytse, Rytse, Rytse, Rytse,…. Ik zou je naam kunnen blijven schrijven,…

 

Ik hou van je, zoooooooo intens veel!!!!

 

Voor altijd en overal,

 

Jouw mama XXXXXXXXX……………….

17:06 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-09-10

Weer vooruit...

Heyhey schatteke,

 

 

Wat was het een drukke week. Het schooljaar is voor iedereen, behalve voor de hele grote dan, begonnen. Dat bracht de nodige drukte en stress met zich mee, maar iedereen is goed gestart en vindt zo stilletjes aan zijn draai.

Dinsdagavond ging iedereen hier vroeg slapen om woensdag uitgerust te zijn om aan een nieuw hoofdstuk te beginnen.

’s Morgens stapte iedereen fris, monter en welgezind uit zijn bed om zich te wassen en in de mooiste kleertjes te kruipen. Hoezeer ik meestal moet sleuren om iedereen hier op tijd te krijgen waar ze moeten zijn,… Om 7u15’ had iedereen ontbeten, en stond iedereen ook helemaal klaar om naar school te gaan. Jinte en Tieme vonden het niet zo leuk dat ze nog een hele poos moesten wachten. Het had ook geen zin een uur te vroeg op school te zijn. Om 7u30’ kwam de bus Arjen ophalen om hem naar school te brengen. Arjen zal dit jaar bij meester Manu zitten. Hij zit bij de grote en is dus schoolverlater. Maandagavond is meester Manu nog op bezoek geweest en ik had er een goed gevoel bij. Arjen zag het iets minder goed zitten omdat meester Manu nogal streng is en dat er sancties volgen als er iets niet in orde is. Ik kan me voorstellen dat Arjen dat niet leuk vind. Hij zal gewoon moeten ondervinden dat het een goed idee is meester Manu niet op de proef te stellen en dus ook niet gesanctioneerd te worden. Nu, we zien wel. Tegen 8u was het dan onze beurt om richting school te wandelen. Het was echt leuk al die kindjes met hun boekentassen, aan de hand van papa, mama, oma of opa te zien. Jinte en Tieme zitten nu dus op een aparte speelplaats. Om Tieme naar de kleine speelplaats te brengen moesten we eerst de grote voorbij lopen. Jinte ging nog eens mee naar de kleuters om haar broertje er te brengen en om aan de kleuterjuffen te laten zien hoe fier ze was dat ze daar niet meer moest achterblijven, maar dat ze nu naar de grote mocht. Jinte straalde nogal toen de juffen zeiden hoe mooi ze er bij liep en wat een mooie boekentas ze had. Ook Tieme was blij de juffen terug te zien, maar vond het wel niet zo leuk dat zijn zus niet meer bij hem was.  Hij had even verdriet, maar juf Hilde zorgde ervoor dat het verdriet van korte duur was. Ik kon en kan me nog steeds niet in 2 splitsen, en op dat moment moest ik er vooral voor Jinte zijn. Op de grote speelplaats zag ze een heel aantal van haar vriendjes en vriendinnetjes terug, maar toch bleef ze liefst bij me staan. Het is ook zo onwennig. Die grote speelplaats, de grote kindjes, … Zowel bij de kleuters als bij de grote kregen alle ouders en kindjes ofwel een kop koffie ofwel een brikje fruitsap wat het ijs wel weer wat deed breken. Toen de bel ging en iedereen in de rij mocht gaan staan, merkte ik dat de rij van het derde leerjaar het dichtst bij mij stond. Ik zag Justin, Manu, Jarne en nog een heel aantal van jouw vriendjes en vriendinnetjes. Daar moest jij tussen staan en misschien stond je er ook wel tussen. Wat worden ze allemaal groot. Het zijn ook echt al flinke knapen en hippe meiden. Toen had ik het even moeilijk, maar het lukte me toch mijn ogen droog te houden. Toen alle rijen, behalve die van  het eerste leerjaar, weg waren, mocht ik met Jinte mee naar de zaal waar we samen een puzzelstukje mochten versieren (dat in de klas, samen met de andere puzzelstukjes ‘1B’ zou vormen). Ik genoot er immens van om er helemaal voor Jinte te zijn, om samen met haar het puzzelstukje te versieren en om, samen met de andere kindjes en ouders, met haar mee naar haar klas te gaan om haar aan iedereen voor te stellen. Toen alle mama’s en papa’s weer naar huis mochten (10u) was het afscheid wel even moeilijk. Jinte liet me maar niet los. Nu, het was maar een halve dag. We zouden elkaar snel terug zien. En ik,…ik heb geen traan gelaten. Niet dat het me niets deed, integendeel,… Daar zat jij weer tussen, hé, schat. Ik had je gevraagd me te helpen om geen tranen te laten zodat ik er helemaal voor je zus kon zijn. En voila, zo was het ook. Toen ik tegen de middag de kindjes weer ging halen, kwam juf Hilde van het derde leerjaar naar me toe en zei me dat jouw foto mee met je vriendjes overgegaan is naar haar klas. Je hebt er een bijzonder plaatsje gekregen. Wat ben ik haar dankbaar om dit gebaar. Zie je, schat, jij hebt een blijvend plaatsje op school en in ieders hartje! ‘ Middags hoorde ik van Arjen, Jinte en Tieme dat ze het goed gesteld hadden en het super vonden in hun nieuwe klas. Voila zie, zover zijn we weer.

 

Lieve schat, je weet dat wij geen kerkgangers zijn, maar toch zijn we gisteren nog eens naar de mis geweest. Oma had een jaarmis aangevraagd voor opa en voor jou. Hoewel dat voor ons helemaal niet nodig is, wij hebben geen mis nodig om aan jou en opa te denken en om God te danken, waren we er toch. Daarna had oma een lekkere barbecue voorzien voor de hele familie, oma, Christine met enkele van haar kinderen, ons gezinnetje, tante Jo en nonkel Claus met de kindjes, tante Lieve en nonkel Carl met hun grote gasten en tante Hai, met je nieuwe neefje of nichtje in de buik (Pieter-Jan was er niet bij want die is voor zijn werk in Rwanda). Je voelde heel dichtbij, bij iedereen en ik denk ook wel dat zowel jij als opa er bij waren. Het voelde dus goed.

 

En wat ik je ook wil zeggen, schat, is dat je zusje vandaag haar brevet van 25m zwemmen gehaald heeft. Ze kan al een tijdje zwemmen, maar het lukte nooit haar voldoende te motiveren om het brevet af te leggen. Ik herken zoveel van mezelf in Jinte. Ik wou echt dat ze haar brevet had voor de eerste zwemles met school en dat had ik haar ook gezegd. Ze wilde het nooit doen. En als Jinte zegt dat ze niet wil, zal ze het ook niet doen. Wat je ook belooft of welk dreigement ook volgt. Ze maakt voor zichzelf uit dat ze het wel gaat doen, maar op een moment dat zijzelf bepaalt. En,… dat was dus vandaag. Ze zei zelf: ‘Mama, ik ben er klaar voor. Vandaag zwem ik mijn brevet.’ We zijn het dus aan de badmeester gaan vragen en hij zei dat ze 3 keer naar de overkant moest zwemmen, dat ze dus eigenlijk 3 keer moest doen, wat nodig was om haar brevet te halen. En, met telkens een pauzeke van 5 minutjes, heeft ze dat schitterend gedaan. Haar eerste zwemles met de klas is nu dinsdag, het is op de laatste knip, maar ze heeft dus gedaan wat ik haar opgedragen heb.

 

En ondertussen is je zus je dus ook voorbij gestoken, hé. Ze is nu ouder dan dat jij ooit bent geweest. Jij kon ook al zwemmen, maar zat nog in de fase van net voor het brevet. Het is dus een vrij emotionele week geweest. Maar met jou in mijn hartje, altijd dicht bij mij, lukt het me een oprechte glimlach op mijn gezicht te laten verschijnen.

 

Mijn allerliefste schat, woensdag zijn mijn gedachten ook uitgegaan naar al je sterrenvriendjes, maar vooral naar die die we ook goed gekend hebben en met wie we op 3K6 een hechte band hadden, die ook naar een nieuw klasje zouden gegaan zijn. Emily-Grace*, net als Tieme naar het eerste kleuterklasje, Thibo* naar de derde kleuterklas, Lotte*, die net als Jinte naar het eerste leerjaar zou gaan, Brent* (die we niet kennen van 3K6, maar die we wel persoonlijk kenden omdat hij ook hier op school zat) die zijn eerste middelbaar zou starten, Soetkin* die al aan de hoge school of universiteit zou zitten (want het was echt een knap bolleke),… Vraag maar aan meester Lieven dat hij jullie allemaal verder blijft onderwijzen, dat hij liedjes voor jullie speelt en zingt op zijn gitaar, dat hij jullie verhalen vertelt over burchten, ridders, jonkvrouwen, kruistochten en veldslagen,…

 

Mijn Bolle, mijn lieve schat, wat ben ik trots op jou, om wie je was en om wie je nog steeds bent!

 

Ik hou van je, intens veel!

 

Jouw mama, altijd en overal XXXXXXX...!!!44862_1591629594796_1357586722_1605734_1424467_n.jpg

16:24 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

29-08-10

Terug naar school.

Dag mijn lieve schattebol,

 

 

De laatste week van de grote vakantie zit erop. Vrijdag ging ik je broertjes en je zusje voor de laatste keer ophalen op de Warande. Ze vonden het super, maar waren ook wel blij dat de school deze week weer begint. Toen de vakantie voor de deur stond leek ze zo lang. Negen weken… Maar alles is goed verlopen, ’t is een gevulde vakantie geweest en iedereen is blij dat de ‘normale’ structuur weer z’n intrede gaat doen. De kleertjes voor de eerste schooldag liggen klaar, de boekentassen zijn klaar, de kindjes hun moraal is klaar, die van papa en ik ook. Laat het schooljaar dus maar beginnen. Arjen begint zijn laatste jaar in De Vlier (BLO). Hij is nu bij de oudste groep op school. Hij heeft het nu nogal moeilijk met het feit dat hij een andere meester zal hebben, in een ander gebouw zal zitten en dat hij niet meer bij de kleintjes zal zitten. Hij zal komend schooljaar moeten bewijzen dat hij een stapje verder kan gaan. Hij wil graag leren voor grootkeukenmedewerker en ik denk dat dat ook echt iets is voor hem. Arjen kookt graag en goed. Als ik alles klaar leg, maakt hij zelf soep of spaghettisaus. Hoe de keuken er achteraf uitziet, daar ga ik nu niet over uitwijden J, maar hij doet het wel. Hij heeft het ook wel moeilijk met het feit dat hij ziet dat zijn leeftijdsgenoten van in de buurt allemaal naar het college gaan. Hij is zich bewust van zijn beperking, van het feit dat hij het een heel stuk moeilijker heeft dan de anderen om op een bepaald niveau te komen. Nu, ik hoop dat hij zich toch goed zal voelen bij meester Manu, dat hij voldoende gestimuleerd wordt om echt alles te geven wat binnen zijn mogelijkheden ligt en dat hij daar zelf ook wel de inspanning voor wil en zal doen.

Jinte telt dus echt de dagen af tot woensdag. Het kan er voor haar niet snel genoeg zijn. Ze zal ook blij zijn veel van haar vriendjes en vriendinnetjes terug te zien.

Ook Tieme, die nu het eerste kleuterklasje start, kijkt er heel erg naar uit. Hij zal wel niet bij juf Griet zitten (waar hij zou bij zitten en waar jij en Jinte ook bij zaten) want juf Griet verwacht haar eerste kindje. Juf Kimberly zal die klas voor een hele tijd overnemen. Tieme was eerst wel ontgoocheld toen ik hem zei dat juf Griet er niet zou zijn. Maar toen hij hoorde dat het juf Kimberly was (die hij nog kent van in de peuterklas van vorig jaar omdat ze daar ook heel vaak meehielp), was hij ook wel blij.

Schatteke, ga je weer met elk van je broertjes en zusje mee? Weet je nog dat je Jinte zo mooi bij de hand nam op haar eerste schooldag. Wat was je trots om je als grote broer over haar te ontfermen.

 

Lieve schat, jouw kleine zus,… Weet je dat ze de komende week net zo oud zal zijn als dat jij was toen je naar opa vertrok? Jij was op 7 weken na 6 jaar. Jinte wordt 6j. op 22 oktober, dat is dus ook over 7 weken. Over een week zal ze ouder zijn als dat jij ooit bent geweest. Het voelt heel vreemd. Ik schreef het enkele weken terug,… Je bent nooit ouder geworden dan bijna 6, en toch heb ik het gevoel dat je toch ouder wordt, dat je nu 8 jaar bent. Over een jaar of 2 zal het aan Tieme zijn om ouder te worden dan jij geworden bent. Dan zal je ergens voor altijd 5 blijven en toch in mijn hoofd mee ouder worden.

Papa en ik waren dat aan het bedenken toen we afgelopen week je zus gingen terughalen van haar boerderijkamp. Ze vond het SUUUUUPER, het was echt een heel geslaagd kamp en volgend jaar gaat ze zeker terug!!! Ze had dan ook fantastische begeleiders, Nele en haar man Filip die alle kindjes een onvergetelijk kamp bezorgd hebben (Nele en Filip, DIKKE MERCI !!!) Het deed me wel iets om haar daar te zien spelen, om te zien wat ze allemaal geknutseld en gemaakt had, om te merken hoe ze haar plan trekt, als ik zie hoe ze met andere kindjes omgaat,… Ze wordt echt groot. En ook daaraan zie je het,…Jij bent nooit op kamp geweest. Ik heb nooit jouw tas moeten klaarmaken omdat je er enkele dagen weg was. Behalve enkele keren bij Tom en Tine, heb je nooit elders geslapen. Weet je nog schat, dat je bij Tom en Tine in de koe mocht slapen (bed in de vorm en de kleuren van een koe). Dat vond je super, hé!

 

Schatteke, gisteravond zijn papa en ik nog eens een stapje gaan zetten. We zijn gaan zingen op ‘Vlaanderen zingt’ in Kortrijk. Ik had er echt zin in, we waren in supertof gezelschap (Sophie en Chris waren mee) en we kwamen nog heel wat mensen tegen die we kenden. Samen zongen we de longen uit ons lijf en hebben ook echt hartelijk gelachen. Ik vroeg me even af,… Ik heb mijn kindje naar de overkant moeten laten gaan, het deed (en doet bij momenten nog steeds) onnoemelijk veel pijn, een deel van mijn hart is weg, en toch,…. Ik heb gisteravond echt genoten en ik ben zo blij dat ik het nog kan! Ook papa had een superavond!

Ook toen ik dinsdagavond naar Leen (Rik zijn mama) haar verjaardagsdrink ging was het superontspannend en werd er heel wat afgelachen.  En schatteke, ik weet dat jij hier blij om bent. Het is vaak nog heel erg moeilijk omdat ik je zo verschikkelijk hard mis, maar ik ben geen ongelukkige vrouw. En ik ben ervan overtuigd dat het nu is zoals jij het wil! Maar ik weet ook dat het niet te voorspellen is hoe ik me morgen, volgende week, volgende maand of volgend jaar zal voelen. En daarom probeer ik die goede momenten vast te houden, daar energie uit te putten, om de donkerdere tijden ook te kunnen overleven.

 

Mijn allerliefste schat, ik neem je woensdag in mijn hartje mee naar school. Droog je m’n tranen als ze er toch komen?

 

Ik hou van je, mijn allerliefste Rytseke, voor altijd en overal!!!

 

Dikke kus en knuffel,

 

Jouw mama, ook voor altijd en overal XXXXXXXX….DSCN3320.JPG

18:44 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-08-10

Eerst de allerbesten...

Hey schatteke,

 

 

Hier ben ik weer. Mama is moe, had mijn schrijven liever uitgesteld tot morgenavond, maar toch maak ik nu wat tijd voor je vrij. Ik weet wel dat ik tegenover niemand verplichtingen heb, maar ik zou er me zelf niet goed bij voelen moest ik er vanavond niet voor jou zijn.

 

Ik heb de afgelopen week weer erg vaak aan je gedacht. Ik denk dagelijks meerdere keren aan je, maar nu was het precies wel frequenter. Zo had ik deze week een gesprek met één van onze medewerkers op het werk. Hoewel ik heel wat bureauwerk doe, probeer ik toch zo vaak mogelijk ook eens tussen de gasten te zitten die ik begeleid. Als ik wat tijd heb, werk ik dan samen met hen wat in het atelier. Het is meestal op zo’n momenten dat er goede gesprekken tot stand komen. Die medewerkster is iemand uit Angola die een hele tijd in ziekte geweest is en die we graag weer in het werk zouden zien te krijgen. Tijdens het werk en het gesprek kwam naar voor dat haar dochter binnenkort trouwt en dat ze nog heel wat moet voorzien omdat ze voor alle genodigden Afrikaans wil koken. Toen ik haar vroeg hoeveel kinderen ze heeft was haar antwoord: “Nu nog vier.” Ik schrok een beetje van haar antwoord. Ze zag het en verduidelijke zich. Ze had nu nog vier dochters, maar haar enige zoon is overleden in 2008. Ik zei haar dat ze dus vijf kinderen heeft, en niet ‘nog vier’. Ze zal altijd moeder blijven van elk van haar kinderen, of ze hier nu nog rondlopen of niet. Elk kind neemt een stuk van je hart in beslag. Als er één daarvan vroeg naar de overkant vertrekt, blijft dat stuk van je hart toch voor altijd van dat ene kind. Het is niet zo dat dat stuk dan plots ook door de andere kinderen of iets anders ingenomen wordt. Ik liet haar vertellen over haar zoon. Achttien jaar, een boom van een kerel, ruim 2m, 100 kg, speelde basket en volleybal, sociaal, studeerde goed,… Hij had al een tijdje gespaard voor zijn nieuwe play-station. Toen hij die op zijn kamer geïnstalleerd had, riep hij zijn moeder om eens te komen kijken. Ze was op dat moment aan het koken en riep terug dat ze nu geen tijd had. Hij riep terug, dat ze haar eten maar even moest laten staan en dat hij haar echt de play-station wou laten zien. Ze riep dat ze bijna klaar was en dat ze dan zou komen. Het bleef een tijdje stil en toen het eten klaar was, ging ze naar haar zoon, waarvan ze dacht dat hij op zijn kamer met de play-station aan het spelen was. Maar ze vond hem dood in de zetel op zijn kamer. Hij stierf aan een hartaderbreuk. Ze huilde nog meer,… “Had ik maar …”  Ze had zo ontzettend veel spijt van het feit dat ze niet onmiddellijk naar hem was toegegaan. Ik heb ook van een heel aantal dingen spijt. Ik heb spijt dat ik je geen gameboy heb gegeven toen je in het ziekenhuis lag. Ik heb ook spijt dat ik je het groot ridderkasteel van playmobil niet gegeven heb of het grote piratenschip of die grote kraan die je wou,… Ik heb er spijt van dat ik me soms boos maakte, dat je dingen moest doen die je absoluut niet wou,… Computerspelletjes willen wij zolang mogelijk mijden. Doordat de prognoses vrij goed waren toen je in het ziekenhuis ging, gaf ik daar dus ook niet aan toe. Het was zo ontzettend moeilijk een gezond evenwicht te vinden in het soepeler zijn omdat je zo ziek en zo dapper was en toch nog gezonde, pedagogische grenzen stellen. Had ik op voorhand geweten hoe heel jouw verhaal zou eindigen zou het er helemaal anders uitgezien hebben en had ik die pedagogische grenzen overboord gegooid. Tijdens mijn gesprek met die Angoleese vrouw kreeg ik ook natte ogen en ik verklaarde ook waarom. Ik toonde haar je foto. En toen zei ze: “Weet je,… God roep eerst de allerbesten tot zich.” Die zin is in mijn hoofd blijven hangen. En toen ik ’s avonds met jouw foto naar boven ging en eerst jou slaaplekker gezegd had, heb ik mijn handen gevouwen en sedert heel erg lang nog eens gebeden. Geen voorgekauwd versje dat we moeten ontleden om er iets van te begrijpen, maar echt een gebed recht uit mijn hart. Ik heb God vooral gedankt. Gedankt om het feit dat ik uitverkoren ben om jouw mama te mogen zijn, gedankt om al het mooie  dat je me schonk en nog schenkt, gedankt omdat hij jou bij zich geroepen heeft om bij hem te mogen verder leven in het paradijs en je dus zo verder ontzien heeft van al het harde in deze wereld, gedankt omdat ik weet dat hij goed voor je zorgt. Schat, je weet dat ik nooit in een kerk te vinden ben. Ik voel me daar helemaal niet schuldig om, want ik weet dat het voor God vooral belangrijk is dat je een goed mens bent. Hij is zich heel erg bewust van het feit dat we gewoon ‘mens’ zijn en dus ook fouten maken. En als we leren uit die fouten en het proberen volgende keer beter te doen, is het goed.

 

Bolleke, morgen gaat Jinte op kamp, op boerderijkamp. Ona, haar vriendinnetje gaat mee en het is niet zo ver. Dus, zowel voor Jinte (maar eerlijk gezegd waarschijnlijk vooral) als voor mij J) is dat een hele geruststelling. Ik heb een fotomapje gemaakt dat ze eens kan inkijken moest ze heimwee krijgen. Ook haar knuffel Lola, haar spookje dat licht geeft, haar prinsessendons, haar prinsessenkussen, haar prinsessenpyjama, haar prinsessenhanddoeken, haar prinsessenchampoo-en zeep, haar prinsessenzaklamp,.. zijn mee. Het is de eerste keer dat ze op kamp uit gaat slapen. Het is gelukkig maar voor twee nachten. Om te beginnen vind ik dat genoeg. Of  Jinte dat genoeg zal vinden weet ik niet J. Ga je met haar mee, schat? Help je haar de stallen uit te mesten, de diertjes eten te geven, te knutselen, te spelen, te zwemmen, in slaap te vallen, plezier te maken,…? Jouw foto is ook mee…

 

En ook deze namiddag dacht ik weer aan jou. We gingen naar het zomercarnaval in Kortrijk.  Er liep een hele stoet door het Kortrijkse centrum. Plots zag ik daar een jongetje van een jaar of  7-8 met een fototoestel. Hij was naarstig bezig foto’s te trekken. Weet je nog dat jij ook zo graag foto’s trok. Ik zet op dit blogje ook wat fotootjes die jij trok.

 

Zo, mijn lieve schat, ik ga nog even bij papa beneden zitten voor we gaan slapen. Mijn allerliefste bolleke, ik hou van je, zooooooooooooooooooooooooooooooo ontzettend veel, altijd en overal,…

 

Dikke kus en dikke knuffel,

 

Jouw mama XXXXXXXXXXXDSCN4117.JPG

 DSCN4214.JPG

DSCN4196.JPGDSCN4501.JPG

21:58 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

15-08-10

jij, altijd zo dichtbij...

Dag mijn allerliefste schattebol,

 

 

Het is vandaag met tranen dat ik aan je blogje begin. Sinds ik weer ga werken heb ik het gevoel dat ik een heel aantal mensen, aan wie we de laatste 2 jaar en tijdens de loodzware periode dat je in het UZG was, ontzettend veel gehad hebben, verwaarloos. Vooral de mensen die we daar ook leerden kennen, die op dat moment het dichts bij ons zaten, die de hoop, de angst, de ontgoochelingen als geen ander begrepen,… Helaas moesten de meesten van die mensen, net als wij, hun kindje laten gaan. Het is voor ons een troost dat diezelfde fantastische kindjes van al even fantastische ouders die nu ook jouw sterrenvriendjes zijn. Ik denk dan heel bijzonder aan Thibo*, Emily-Grace* en Soetkin*. Vergeten doen we hen nooit. Als we aan jou denken, zeker tijdens die laatste maanden hangen de herinneringen aan hen daar ook aan vast. We hebben samen gehoopt, samen gehuild,... Noch de ouders, noch hun prachtige kinderen kunnen we ooit vergeten. Ik ben zonet eens op hun blogjes gaan lezen. Wat hun mama’s schrijven is zooooo ontzettend herkenbaar. Het moment dat je je kindje moet laten gaan is een verschrikkelijk moment. Het doet zo ontzettend veel pijn. Zoveel pijn dat je, mocht je op dat moment mogen kiezen en je niemand rond je hebt die het nog de moeite maakt hier te blijven, je zonder enige twijfel zou achtergaan. Je doet zo ontzettend hard je best niet te diep te vallen, je tranen niet de hele tijd te laten rollen, je leven weer een kans te geven (omdat het door je partner, je kinderen, je omgeving,…) wel (met vallen en opstaan) moet lukken. En het lukt, inderdaad, maar altijd, op de voor- of achtergrond, is dat verdriet of gemis er. Ook op momenten die eigenlijk heugelijk zouden moeten zijn zoals de geboorte van kindje, een doop, een familiefeest, en ook,…. Het begin van het schooljaar. Vooral sinds Jinte haar nieuwe boekentas heeft (die ze van haar peter Dieter en zijn vrouwtje Caroline) kreeg. Twee jaar geleden zou jij aan het eerste leerjaar gestart zijn. Jij hebt nooit je ‘grote boekentas’ gekregen. Je keek er nochtans zo naar uit om naar het eerste leerjaar te gaan. Ik zie je hier in de zetel nog zitten met een boekje op je schoot. Je mompelde stilletjes en je vingertje gleed over de lijntjes met lettertjes en woordjes. Toen ik vroeg wat je aan het doen was, was je antwoord: “Zie je dat niet? Ik ben aan het lezen!” Je wilde het zo graag kunnen. Eén september 2008 werden alle ouders van de kindjes die aan het eerste leerjaar zouden beginnen mee in de klas verwacht om samen met hun kindje een knutselwerkje te maken en om hun kindje voor te stellen aan de andere kindjes en de juf. Ik was er bij, voor jouw vriendinnetjes Anke en Ans. Hun papa kon er niet zijn, de mama kon maar bij één van de 2 zijn en wou mij er bij om bij de andere te zijn. Hoewel het toen op dat moment ontzettend veel pijn deed dat ik er was, maar niet voor jou, toch was ik blij dat ik er bij kon zijn. Het heeft me toen duidelijk gemaakt dat iets doen voor een ander met toch pijn om verdriet in mijn hart op een heel vreemde manier toch ergens ‘goed’ kan aanvoelen. Nu zal ik er weer staan en zal ik al die dingen doen met Jinte die ik zo graag met jou had willen doen. Ik weet en voel nu al dat er die dag weer heel wat emoties zullen zijn, en dat mag. Maar ik wil er voor Jinte een heugelijke dag van maken. Dus, schat, als er tranen zullen zijn, droog je ze dan snel, zodat Jinte niet met een huilende moeder mee moet, maar met een mama die apetrots en dolgelukkig is om zo’n flinke dochter, jouw kleine zus! En niet alleen het opnieuw naar school gaan, maar ook het inschrijven in de sportclub brengt jou zo dichtbij. Jij wilde, net als je grote broer Arjen, naar de judoschool. Ook daar keek je zo erg naar uit. Zeker toen Charlot, die samen met haar broers de trainingen geeft, jouw spelbegeleidster op 3Kg in het het UZG bleek te zijn. Charlot wist dat jij zo graag naar de judo had willen gaan. Daarom heeft ze ervoor gezorgd dat jij, hoewel je al enkele maanden overleden was toen het nieuwe schooljaar en dus ook het nieuwe sportjaar begon, toch je lidkaart van de Belgische Judofederatie kreeg. Dit gebaar zei zoveel! Jinte wil graag leren vechten ‘zoals de Power Rangers’. Ze zal enkele trainingen van de judo meedoen in de hoop dat dat voor haar ook al voldoende ‘geduw en getrek’ is. Ik ben blij dat ze iets van verdedigings- of gevechtsport wil doen. Zeker omdat ze een meisje is en het je als ouder toch wat geruster maakt dat ze, later als ze ook eens begint uit te gaan, toch iets van die techniek onder de knie heeft. Nu, we zien wel.

Ondertussen beginnen de vakantiesteentjes- en schelpjes weer toe te komen. Heel wat mensen hebben weer aan je gedacht tijdens de vakantie en brachten ook wat voor je mee. Je bak begint aardig vol te liggen, maar dat wil niet zeggen dat er geen meer bij kunnen. Misschien moet ik wel eens gaan nadenken hoe we dat gaan oplossen. Misschien moet ik de ‘oudere’ steentjes en schelpjes wel op een andere manier bij je laten liggen, zodat er plaats gemaakt wordt voor nieuwe. Help je me eens denken aan een oplossing, schat? Voorlopig liggen alle steentjes en schelpjes dus nog steeds gezellig rond jou.

 

Lieve schat, deze week las ik ergens over een papa die zo vond dat zijn jongste zoon zo op zijn overleden oudste zoontje leek. Hij had dezelfde snit, hetzelfde guitige gezichtje,… Ook dat was zo herkenbaar. Hoewel Tieme genoeg eigenheden heeft om ervoor te zorgen dat de gelijkenis niet al te confonterend is, toch zijn er ontzettend veel gelijkenissen die ervoor zorgen dat het niet onder stoelen of banken te stoppen is dat jullie echt wel broers zijn. Jullie hebben heel verschillend haar. Jij had donkerblonde grote krullen, terwijl Tieme echt witblond, stijl haar heeft. Ook is hij een stukje ‘grover’ en nog iets groter als jij. En net zoals jij wil hij nu ook trouwen met mama, ik ben het belangrijkste in zijn leven, ik ben zijn ‘alles’. Het is meestal wel grappig, en meestal geniet ik er ook wel van. Maar het kan soms ook vermoeiend zijn omdat niemand anders hem mag helpen, in bad stoppen, poep afvegen, boterhammetjes smeren, tandjes poetsen,….dan mama. Ook in zijn gevoel voor humor herken ik je ook meer en meer, of de manier waarop hij zucht als ik hem opjaag, of de manier waarop hij zich boos maakt als ik voor de 5de (of meer) keer zegt dat hij moet opruimen of de manier waarop hij mij hard knuffelt als hij gaat slapen of de manier waarop hij gefrustreerd is als iets niet lukt,…. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het enige waarin in Tieme echt van karakter van jou verschilt is dat hij veel heftiger is dan jij. Jij was een gezapige jongen, alles op ’t gemak. Jij speelde meestal vrij rustig en kon echt op je eentje bezig zijn. Tieme is veel heftiger, een ‘echte’ jongen. Hoe wilder, hoe liever en daar moeten we hem echt een beetje intomen. Door zijn lengte, zijn breedte en zijn (meestal) daarbij horende grote fysieke kracht zou hij al wel eens zichzelf of andere kindjes pijn doen. En dat is echt eigen aan Tieme. Nu, hij zal er wel mee leren omgaan en wij sturen hem een beetje in meer rust en voorzichtigheid. Ach, dat maakt het net zo leuk en boeiend aan je kinderen opvoeden, het feit dat elk kind, hoewel ze uit hetzelfde nest komen en heel wat raakvlakken hebben, toch ook wel hun eigenheid hebben.

 

Mijn allerliefst schatteke, mijn grote kerel, mijn dappere strijder (dat is ook de betekenis van je naam!), we gaan er weer een weekje tegenaan. Blijf je bij me? Net als altijd?

Ik hou van je, mijn bolle, want ik ben en blijf…. ook voor altijd,…

 

Jouw mama XXXXXXsinksenfeest069.JPG

Tieme 018.jpg

17:43 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

08-08-10

klaar om afscheid te nemen van tastbare herinneringen.

Dag mijn lieve schatteke,

 

 

Ondertussen is mama alweer een week aan het werk. Ik ben er weer helemaal ingevlogen. Het was ook een erg drukke week waardoor de vakantie snel heel ver vervlogen tijd leek. Papa had afgelopen week nog vrij, maar heeft toch enkele dagen je broertjes en zusje naar de speelpleinwerking gebracht omdat hij het huis hier eens wat wou reorganiseren en daarvoor liever geen kindjes rond zich had. En ik moet zeggen dat papa dat schitterend gedaan heeft. Of heb jij hem een handje geholpen J? Ik mag mezelf echt gelukkig prijzen met zo’n papa voor mijn kindjes. Hij heeft de hele berging, wasplaats, terras, tuin en zolder een flinke opruim- en schoonmaakbeurt gegeven. Hij kookt graag, poetst graag, strijkt graag,… Dit terwijl ik helemaal niet huishoudelijk aangelegd ben en geen van die dingen dus ook graag doe. Papa heeft al eens aangegeven dat hij, mocht hij daar een eerlijk inkomen voor krijgen, het helemaal niet erg zou vinden om ‘huisman’ te zijn. Jammer genoeg is dat niet aan de orde en vervult hij, vanaf morgen, opnieuw de taak van hardwerkende, oermannelijke J bouwarbeider. Ook voor mij zal het weer een aanpassing zijn. Het eten zal nog moeten klaargemaakt worden als ik om 17u30’ met de kindjes thuiskom (hoewel papa al voor 2 dagen eten gemaakt heeft dat ik maar meer op te waren heb), het huis zal ook weer door mij moeten opgeruimd worden, maar papa wil wel graag dinsdagavond strijken. Soms voel ik er me helemaal niet goed bij dat ik zo weinig en papa zoveel huishoudelijk werk op zich neemt (hoewel ik vandaag wel de hele bovenverdieping schoonmaakte en dus toch ook iets gedaan heb). Papa zegt dat ik daar helemaal niet moet mee inzitten, dat we met twee uit gaan werken, dus dat hij het helemaal niet erg vindt ook in huis zijn deel te doen. En op de koop toe had hij, toen hij vanmorgen samen met Jinte verse broodjes bij de bakker was gaan halen, een grote bos bloemen bij om me te bedanken voor de leuke vakantie. Is hij geen schat?! Jinte wou een bloemetje kiezen uit het boeket om op haar kamer te zetten en de rest heb ik bij jou gezet, want ik wil jou ook bedanken voor een geslaagde vakantie. Ik ben er zeker van dat jij daar ook je ‘steentje’ hebt toe bijgedragen. Doordat papa morgen ook weer aan het werk gaat, zal hierdoor de ‘schoolroutine’ weer wat op gang komen. Ik zal er weer uit moeten om 5u45’ om mezelf de kans te geven me eerst op het gemak klaar te maken en om daarna hetzelfde met Jinte en Tieme te doen. Arjen, die trekt zijn plan al. Om 7u30’ moet iedereen op speelpleinwerking Wasper zijn, zodat ik nog tijd genoeg heb om op mijn gemak naar het werk te rijden. Iedereen zal dus wel erg moe zijn ’s avonds waardoor het snel avond zal zijn. Nu, het is niet slecht zo. Over enkele weken begint ook de school terug. Arjen, Jinte en Tieme zullen er, integenstelling tot veel andere kindjes, geen moeite mee hebben om op tijd en uitgeslapen terug aan school te beginnen.

 

Ook dan zal ik jouw hoekje eens onder handen nemen. Het is al een tijdje dat ik er klaar voor ben om alle tekeningen van je vriendjes en vriendinnetjes die er hangen in een doos te stoppen en in jouw curver te doen. Het zijn tekeningen van kindjes die, net als jij, 5-6-7 jaar waren. Hoewel je nooit 6 jaar geworden bent, en dus ook nooit meer ouder zal worden, toch heb ik het gevoel dat je wél ouder wordt. Voor mij ben je nu 8 jaar. Het feit dat ik klaar ben om wat zaken rond jou af te ronden en te veranderen,… Dat doet me zeggen dat het goed is wat ik voel en dat ik er me dus niet schuldig om moet voelen. Ook vandaag, toen ik de kastjes in de badkamer eens aan het uitkuisen was had ik weer een aantal zaken in mijn handen die ik nu voor het eerst niet meer er terug ingelegd heb: de bananenparfum voor op je haar die ik eens voor je kocht bij de kinderkapper en die je persé aanwilde om op je eerste schooldag in de 3de kleuterklas aan juf Els te laten ruiken, de bodymilk waarmee ik je, nadat je met papa nog in bad bent geweest, helemaal ingewreven heb toen je net naar opa was vertrokken, de baby-olie waarmee ik melkkorstjes op je hoofdje, waar je soms last van had, losweekte,… Het staat allemaal klaar om ook in je grote curver te stoppen. Behalve jouw tandenborstel, die staat nog steeds tussen alle andere in het potje. Die kan ik nog niet wegleggen. Die dag komt misschien nog wel, of misschien ook helemaal niet. Dat moet ook niet. Ik wil ook papa daarrond tot niets dwingen. Als hij er niet klaar voor is, dan verander ik niets. Maar hij gaf aan dat het begin van het schooljaar misschien wel een goed moment is om je hoekje wat te veranderen en de tekeningen en knutselwerkjes bij de rest van jouw gerief op zolder te leggen.

 

Vorig jaar rond deze tijd was ik heel erg bezig met het verwerken van ‘ons’ boek. Ik hoopte heel erg dat ik ook effectief een uitgever zou vinden die ‘ons’ werk goed genoeg zou vinden en er, net als ik, in zou geloven dat ook anderen iets aan ons verhaal zou hebben. Eén jaar later heb ik een uitgever gevonden die er, samen met ons, voor gezorgd heeft dat er al ruim 400 boeken over jou verkocht zijn. Zoveel mensen die jou gekend hebben hebben daardoor een blijvende herinnering aan jou en zoveel mensen kenden jou niet, maar zijn nu blij dat ze je wel kennen (dat is toch de reactie die ik dikwijls krijg). De verkoop begint stilaan te minderen, wat ook heel normaal is. Sporadisch komt er nog een bestelling binnen. Wat ben ik blij schat, dat ‘ons’ boek een feit is. Ik schreef het al een hele tijd geleden,… Men zegt: “Wie schrijft die blijft.”, dat is niet mijn bedoeling, maar wel: “Over wij men schrijft, die blijft.” En, zonder dat je overheerst, ben ik ervan overtuigd dat jij inderdaad wel voor altijd blijft.

 

Mijn lieve, lieve, Rytseke, wat hou ik van je, nog steeds, voor altijd,….

 

Ik neem je in mijn armen, druk je dicht tegen me aan, voel je krullen in mijn gezicht kriebelen en geef je een dikke zoen in je halsje,… Want ik ben en blijf voor altijd,…

 

Jouw mama XXXXXXXXXXXXXXXX…………

16:08 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-08-10

jij, engelbewaardertje!

Dag mijn allerliefste Bolleke,

 

 

De vakantie zit er voor mij op. De grote week aan de zee heeft me, ondanks dat het ‘pufweer’ plaats maakte voor ‘gematigd Belgisch weer’, ontzettend veel deugd gedaan. Ik zei nog tegen papa dat deze vakantie de eerste vakantie was waar ik echt zo ontspannen van terugkwam, sinds jij hier niet meer rondloopt. Omdat het weer het niet toeliet er een echte strandvakantie van te maken hebben we nogal wat uitstapjes gemaakt. Plopsaland is zo stillaan jaarlijkse traditie geworden. Papa en ik konden ons over Jinte en Tieme ontfermen terwijl Arjen graag alleen in het park rondloopt en dus overal op kan terwijl hij met ons geen rekening moet houden. Tijdens ons bezoekje aan Plopsaland was je ook weer zo duidelijk aanwezig. Hoewel papa en ik elk maar één kindje hadden die we in het oog moesten houden, toch slaagde Tieme er in om weg te glippen. Bijna tien minuten zijn we hem kwijt geweest. Vreselijk was het! Ik zag hem al in het water liggen, of ergens tussen zitten, of meegenomen zijn door iemand, of….. Na tevergeefs gezocht te hebben klampte ik de eerste de beste medewerker vast die onmiddellijk de EHBO-post verwittigde die ook direct tot bij ons kwam. De hele tijd had ik het de hartjesurne vast die rond mijn hals hangt vast en vroeg je: “Oh, Rytseke, hou je handjes boven je broertje. Zorg dat hem niets overkomt en zorg dat we hem snel terugvinden.” Terwijl ik met hem naar een bureau ging om actie te ondernemen, zag ik Tieme in de verte staan. Ik liep naar hem toe, troostte hem, en gaf hem een dikke knuffel. Hij was, net zoals wij, heel erg geschrokken. Ook toen Jinte in het vakantiepark met haar vakantievriendjes aan het fietsen was gebeurde iets gelijkaardigs. Het is, ondanks dat er heel wat kindjes zijn, een rustig park waar weinig auto’s komen. Ze mocht van ons het blokje om fietsen, maar nergens binnen gaan. Ik had Jinte al een tijdje geleden eens verteld dat niet iedereen die er vriendelijk uitziet en vriendelijk is tegen kindjes ook zo lief en vriendelijk is. Ik heb haar gezegd dat er ook wel mensen rondlopen die kindjes heel erg pijn kunnen doen en zelfs kindjes meenemen en dat ze daardoor nooit zomaar met iemand mag meegaan, ook al lijkt het zo aanlokkelijk. Op een bepaald moment toen Tieme al in zijn bedje lag en papa en ik buiten een gezelschapspel aan het spelen waren kwam Arjen in paniek naar ons toe gefietst om te zeggen dat Jinte met een mijnheer binnen gegaan was in een huisje en dat de mijnheer zonder Jinte ook terug naar buiten gekomen was. Schatteke, ook toen stond mijn moederhartje stil, had ik mijn urnetje vast en vroeg ik je je zusje snel terug naar huis te sturen. Omdat papa sneller kan lopen dan ik is hij naar het huisje van de mijnheer gegaan. Jinte zat er binnen met enkele kindjes te spelen. De (oprecht lieve en vriendelijke) mijnheer zei dat het niet stoorde dat Jinte met zijn dochtertjes aan het spelen was… Ik weet niet of het feit dat jij hier al niet meer rondloopt een rol speelt in het zo snel ongerust zijn. Elke ouder zou ongerust zijn als zijn kindje in Plopsaland even spoorloos is, of als het bij een vreemde mijnheer binnen gaat. Maar ik denk dat de ongerustheid en de angst toch intenser is. De angst om nog één van mijn kinderen te verliezen is zoooooo groot. Het liefst vanal zou ik ze de hele tijd onder mijn vleugels willen. Maar ik ben er me ook heel erg van bewust dat dit niet kan. Dat het ook geen gezonde situatie zou zijn als ik dat zou nastreven. Hoe klein ze ook nog zijn, stapje voor stapje moet je je kinderen kunnen loslaten. Wat niet wil zeggen dat ik Tieme geen standje gegeven heb omdat hij wegliep en ook Jinte zei dat het niet flink was dat ze, ondanks dat we het verboden hadden, toch bij vreemde mensen is binnen gegaan en daardoor die avond niet meer kon fietsen en naar bed moest. En zo weet ik, schat, dat ze een heel bijzondere engelbewaarder hebben die goed voor hen zorgt. Hoewel ik daar vertrouwen in heb, berust ik er wel niet in. Het lot ligt vast en daar kan niemand iets aan veranderen, ook jij niet. Daar ben ik op 10 april 2008 achter gekomen toen ik je opa vroeg over je te waken en ervoor te zorgen dat alles met je zou goedkomen. Ik kreeg niet wat ik wilde, maar (achteraf gezien) wel wat ik hem vroeg.

 

Schatteke, hoe gaat het ondertussen met Brent? Heeft hij zijn weg al een beetje gevonden? Jullie zijn ongetwijfeld al dikke vrienden. Heeft hij gezien dat zijn papa hier is geweest en met papa een ontzettend goede babbel had? Papa was de zondagavond toen we al aan zee waren nog even naar huis gereden om de fietsen op te halen. Toen hij terug naar bij ons wou komen stond Brent zijn papa hier plots aan de deur. Brents papa heeft er veel aan gehad en papa was blij dat hij er even voor hem kon zijn. Wie weet beter wat het is een kindje te verliezen dan iemand die het ook zelf meemaakte? Hoewel de situatie totaal anders is, toch konden ze elkaar goed vinden.

 

En vandaag ben ik weer aan het werk gegaan. Ik had maar twee weekjes verlof, maar heb nogal wat dagen te goed. Het was wel met tegenzin dat ik vanmorgen om 7u30’ papa een zoen gaf en naar hem zwaaide toen ik hem en je nog slapende broertjes en zusje thuis liet, maar het was niet met tegenzin dat ik op mijn werk weer de sleutel in het sleutelgat stak, verse koffie maakte, de ramen open zetten, de pc’s aanzette en de collega’s terug uit vakantie zag komen. Ik blijf er me erg goed voelen en ik blijf mijn werk graag doen. Dat had jij nog voor me in petto, hé schat, daar heb jij voor gezorgd en daar ben ik je dankbaar om.

 

Mijn allerliefste venteke, we zijn halverwege de schoolvakantie. Zorg jij dat de rest van de vakantie even voorspoedig en leuk verloopt als het eerste deel? Geniet jij ook maar van vakantie. Speel maar veel met opa, meme, pepe en al je sterrenvriendjes.

 

Ik hou van je, schat!

 

Ik geef je een dikke kus en een dikke knuffel, want ik blijf…

 

…voor altijd,

 

Jouw mama XXXXXXXXX

21:49 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |