07-11-10

herinneringen...

Dag mijn lieve, lieve Rytseke,

 

De herstvakantie zit er weer op. En voor ons was het eigenlijk niet meer dan dat. Ik schreef het vorige week al,… Allerheiligen en allerzielen,… Het is niets voor ons. Voor ons zat er dus geen kerkhofbezoek in.

Ik moest werken, maar voor papa, Arjen, Jinte en Tieme was het vakantie. De kinderen zijn tijdens de vakantie enkele dagen naar Wasper (speelpleinwerking) geweest zodat papa de mogelijkheid had hier thuis ook wat te klussen. Vooral voor Jinte bracht dat weer een grote verandering met zich mee. Ze zit nu niet meer bij de kleuters, maar bij ‘de grote’. Hoewel ook bij hen de begeleiding zeer goed is, ze moeten wel meer hun plan trekken, voor hun eigen gerief zorgen. Ze was zo trots dat ze nu als ‘de grote’ wordt gezien. En ze had er, nu dus samen met Arjen en nog een heleboel anderen van haar vriendjes superdagen. Heb je haar zien ravotten in de modder? Schat, ik moest zo denken aan die keer dat jij met Arjen in de modder speelde aan de voet van de grote berg die toen nog in onze tuin lag. Wel, zo ongeveer zag je zus er uit toen papa en ik haar gingen ophalen. Hoewel ze soms een echt meisjemeisje is die gek is op rose, schmink, nagellak en poppetjes kan ze zich soms ook gedragen als een echte kwajongen en ravotter. Ook voor Tieme was het een aanpassing, want hij moet nog bij ‘de kleintjes’ blijven. Nu, ergens is het wel goed dat ze nu niet meer samen zijn. Tieme moet ook leren dat zijn zus er niet altijd kan zijn. Nu, hij heeft enkele nieuwe vriendjes gemaakt en trekt ook wel zijn plan.

De week was wel onderbroken. Woensdag (is altijd mijn vrije dag) zijn we een dagje naar Plopsaland geweest. Arjen wilde liever niet mee en ging dus weer naar Wasper. Omdat we onze kaarten op voorhand hadden mocht Jinte’s vriendinnetje mee. We hebben ontzettend van de dag genoten. En telkens we naar Plopsaland gaan moet ik zo vaak aan jou denken. Weet je nog schat, dat jij en ik er op de supersplash gingen. Jij had je blauwe petje toen aan. En door de snelheid en de hoogte van de boot verloor je het. We hadden het allebei niet zo leuk gevonden. En weet je nog dat je door de fonteintjes liep en je met Jinte naast Plop poseerde en je ook bij Wizzy ging staan en je tussen de geitjes liep en,…. Schatteke, natuurlijk is het met heimwee en weemoed dat ik daaraan terugdenk, maar het is ook met vreugde en dankbaarheid.

Lieve schat, toen Jinteke gisteren naar de scouts vertrok en haar laarsjes wilde aantrekken merkten we dat ze nat waren omdat ze buiten waren blijven liggen. Ze had eigenlijk niets anders om aan haar voetjes te doen dat tegen een stootje kon,… Tot ik jouw ravotschoenen in het oog kreeg. Al jouw schoenen staan hier nog in het schoenenrek. Ik kon ze nog niet wegzetten. De aarde en het vuil die nog helemaal opgedroogd tussen de diepe groeven zat duidden nog op sporen waar jij nog had gelopen. Ik had het nooit eerder willen wegdoen, maar voelde dat ik daar wel klaar voor was. Wat zou jij liefst hebben: dat jouw schoenen hier gewoon zouden blijven staan of dat zus haar voetjes er ook in zouden zitten en jouw schoenen nog eens brengen naar plaatsen waar jouw voetjes nooit meer zouden komen? Ik denk dat je het wel leuk zou vinden dat Jinte nu jouw ravotschoenen draagt. En nu ik het heb over schoenen moet ik denken aan toen ik het laatst met jou schoenen ging kopen. Het moesten stevige winterbottines worden. In de schoenenwinkel had je heel erg mooie gezien, die je zo graag wilde. Maar de prijs ervan paste toen niet echt in het budget dat ik vooropgesteld had. We zochten naar schoenen die er heel erg op leken en waarvan de prijs ook nog meeviel. Ik vroeg je nog of je die ook mooi vond waarop je antwoordde dat je die andere mooier vond, maar deze toch ook wel graag zag. Lieve schat, had ik toen geweten dat dat het laatste paar schoenen zou zijn dat ik voor je zou kopen, had ik de dure schoenen voor je gekocht. Ik heb daar achteraf nog vaak spijt over gehad. Ik had je nog zoveel willen geven. Je hebt veel gekregen en kloeg niet vaak. Ik heb moeite met het altijd maar toegeven aan wensen van kinderen. Ik wil van mijn kinderen geen verwende snotjes maken. Ze moeten leren dat niet alles kan, dat je niet steeds zomaar krijgt wat je wil. Maar ik merk wel dat ik daar, sinds jij bij opa bent, toch wel iets makkelijker aan toegeef. Ze zijn zeker niet verwend, maar ze krijgen vaker eens wat extra’s. Ik weet wel, schatteke, dat je nu denkt: “Maar mama toch, ik had toch alles wat ik wilde. Waar jij je nu nog schuldig over voelt! En die schoenen, ik vond ze ook mooi en ze zaten ook lekker!”

Mijn bolle, een tijdje geleden kregen we een uitnodiging voor het etentje van OVOK 3K6 (ouders van overleden kinderen van op 3K6). Ik wilde er eigenlijk graag naar toe om een aantal mensen eens terug te zien en sommigen voor het eerst te zien. We zouden een heel aantal verpleegkundigen en artsen terugzien. Ik kan niet vergeten dat 3K6 bijna 3 maanden een soort ‘thuis’ geweest is. Die 3 maanden op 3K6 waren zo ontzettend intens. Tijdens die tijd hadden we zoveel intense momenten met elkaar, maar ook met lotgenoten, de spelbegeleiding, de verpleegkundigen en de artsen. Dat schept een band. Maar,… Papa wil er liever niet naar toe. Hij vindt de confrontatie te groot. Het gevoel rond 3k6 is zo dubbel. Aan de ene kant voelen we ons weer zo dicht bij jou, onze laatste intense maanden, maar aan de andere kant roept het natuurlijk ook zoveel verdriet, gemis en frustratie op. Ik begrijp papa volkomen en kan hem daar ook wel in volgen. We laten het nog even bezinken en nemen in de loop van de week een beslissing.

Schat, papa heeft afgelopen week ook eens wat oude papperassen weggedaan. Hij had een hoopje aan de kant gelegd om eerst met me te overleggen wat hij er mee moest doen. Het was een stapel papieren die allemaal betrekking hadden tot UZ Gent en jouw overlijden. Alle facturen, informatie omtrent de bmt-kamer, voeding, de factuur van de begrafenisondernemer,… We hebben het allemaal weggedaan. Dat zijn nu niet echt de papieren die ik wil houden, die goede herinneringen oproepen. Ik moet ook niet meer gedetailleerd weten wat het ons allemaal heeft gekost. Het doet er niet meer toe. Dat zijn dingen die ik eigenlijk zo snel mogelijk wil vergeten. Ik doe alleen door met de goede herinneringen.

 

Mijn allerliefste krullebol, je bent in mijn hoofd en in mijn hart, altijd en overal,…

omdat ik zooooooooo veel van jou hou,

Want ik ben en blijf, voor altijd….

Jouw mama XXXXXXX………DSCN3670.JPGDSCN3390.JPGDSCN3411.JPG

DSCN3412.JPGDSCN3441.JPGDSCN3442.JPGDSCN3407.JPG

21:40 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

31-10-10

Grenzeloze Liefde...

Hey hey schatteke,

 

De eerste vakantie van het dit schooljaar is begonnen, herfstvakantie. En ’t is echt wel herfst. Blaadjes maken een kleurig tapijt in de tuinen en op de straten, het regent, ’t wordt koud, de zon heeft geen zin meer om ’s morgens op te staan en gaat ’s avonds ook weer vroeg slapen. En afgelopen nacht kregen we er weer eens een uurtje extra bij, ’t zal dus nog vroeger donker worden. Ik weet wel dat elk seizoen zijn charmes heeft en dat dit gewoon al zolang de aarde bestaat, de normale gang van zaken is, maar toch,… De herfst en de winter zijn echt niet aan mij besteed. Ik mis de zonne-energie. Misschien dat er over enige tijd zoiets bestaat als zonnepaneeltjes die we op ons kunnen dragen om die op te slaan en te gebruiken wanneer we het nodig hebbenLachen. Nu, bolle, ik wil eigenlijk niet klagen, daar wil ik jou niet mee beslasten. Ik moet er gewoon door, want het er is er nu eenmaal, en over een maand of zes kan ik weer halsreikend uitkijken naar de zon.

Lieve schat, waarschijnlijk weet je het al wel, maar je hebt er sinds vrijdag in de vroege ochtend weer een neefje bij. Tante Hai (zo noemen alle neefjes en nichtjes –jij deed dat ook- tante Hannele) en Pieter-Jan hebben een eerste zoontje, Wolf! Tante Hai is thuis bevallen en wilde graag met Pieter-Jan in alle intimiteit en rust Wolfje laten wennen aan zijn nieuwe leven. En daarom gaan we er pas morgen eens naar toe. Ik ben benieuwd hem te ontmoeten. Nieuw leven, zijn leven hier bij ons. Ik wens hem een warm hart toe om andere mensen gelukkig te kunnen maken want dat zal ongetwijfeld ook zijn grootste geluk zijn. Ik wens hem een sterke ruggegraat toe om in deze toch niet zo makkelijke wereld zijn mannetje te kunnen staan. Ik wens hem een sterk karakter toe zodat het hem lukt zijn eigen doelen na te streven en daar ook in te slagen. Ik moet hem geen warme omgeving toewensen want die heeft hij al en die zal hij blijven hebben, zolang wij (en dan bedoel ik heel zijn familie) daar iets in kunnen bijdragen. En als ik jou mag vragen,… Schatteke, ik weet niet of je ieders engelbewaardertje kan zijn, en ik weet ook wel dat je het lot niet kan veranderen, maar zou je, samen met opa, ook over hem kunnen waken en hem op zijn levenspad vergezellen?

Rytseke, meerdere keren werd jouw naam afgelopen week genoemd, ook door mezelf. Zelfs eens per ongeluk. Ik had ’s avonds Tieme in zijn bedje gestopt, nog liedjes gezongen, gekust en geknuffeld. En toen ik het licht uitdeed en de deur op een kiertje zette, zei ik nog: “Slaaplekker, Rytseke, ik zie je graag.” Ik zeg dit altijd met ‘Tiemeke’ in de zin, maar dit was echt per ongeluk, maar het deed ergens goed dit nog eens luidop te kunnen zeggen. Meestal zeg ik het stilletjes, of gewoon in mijn hoofd, als ik op ons bed zit met je foto in mijn handen en mijn avondbabbelke met je heb. Ook kreeg ik een berichtje van een vriendin die les geeft in de lagere school, hier niet in de buurt. Ze had het in haar klas over Allerheiligen en Allerzielen. En alle kindjes mochten praten over iemand die overleden was en misten. Er werd over heel wat grootouders gepraat, maar plots ook over een jongetje die overleden was omdat hij ziek was. En nu is hij thuis in zijn steen tussen allemaal schelpjes en steentjes, en toen viel jouw naam. Ergens, bij kinderen, bij mensen die jou nooit hebben gekend, maar die jou nu wel kennen. Waarschijnlijk door ons boek, of via via. Het deed me zo ontzettend veel deugd dit te horen. Ik schreef het al eens eerder, maar ik ben dus wel in mijn opzet van het boek geslaagd. Met ons boek wilde ik dat jij nooit of te nimmer vergeten zou worden, dat jouw naam nog eens zou uitgesproken worden,… en wat Goedele (mijn oudste schoolvriendin –van het eerste kleuterklasje t.e.m. het vierde leerjaar), de juf dus, mij liet weten is het mooiste bewijs dat mijn opzet gelukt is. Ook hier op school mochten heel wat kindjes een foto meebrengen van iemand die overleden is en die ze missen. Heel wat kindjes brachten jouw foto mee, natuurlijk ook Jinteke. Het doet zo goed, schat, dat je in zoveel grote en kleine hartjes nog steeds heel sterk aanwezig bent.

De laatste weken zijn er ongetwijfeld ook weer heel wat mensen bij jullie aangekomen, hé schat. Maar ook heel wat diertjes. Jij was zo’n grote dierenvriend. Daarom zal je nu wel blij zijn met Joyce, de hond van Ona en met het katje van je vriendinnetje Manon. Joyceke, de grote lieve loebas, was al zo oud, heeft bij Sylvie, Filip, Ona en Beau zo’n mooie tijd gehad, lief en leed gedeeld. Ze laat bij hen, en ook wel wat bij ons want ze verwelkomde ons altijd zo vrolijk als we daar waren of ze kwamen hier dikwijls langs gewandeld, een leegte achter. Voor Joycekes familie is het een troost dat ze nu bij jou is, dat jij voor haar zal zorgen en dat jullie fijn samen kunnen spelen. Ook voor Manon is het een troost dat haar katje nu bij jou is. En in de hemel maken honden en katten geen ruzie, hé schat!

Mijn allerliefste schatteke, hoewel het een redelijk goede week was, heb ik toch ook enkele moeilijke momenten gehad. Is het de tijd van het jaar die het ‘m deed, ik weet het niet. Maar ik heb de afgelopen dagen zo vaak ons laatste bewuste intieme moment beleefd. Het overviel me meestal, gewoon in de auto, of ’s avonds voor de tv. Het was de 20ste maart 2008 in de vooravond. Je lag al een dag of 5 op de PICU. Niemand wist met zekerheid te zeggen wat er met je gaande was, maar er was iets mis met je hersentjes. Je was meestal schijnbaar afwezig en heel af en toe had je een helderder moment. Maar dat moment was je duidelijk heel helder. Ik was helemaal verpakt met schort, haarkapje, mondmasker toen je me naar je toe trok en mijn kapje en masker aftrok. Toen ik zei dat het niet mocht omdat ik je anders ziek zou maken, zei je: “Maar mama, ik wil je zo graag nog eens zien.” Net als nu kwamen de tranen en kon ik er niet aan weerstaan. Je strekte je armpjes naar me uit, ging met je vingertjes door mijn haar, streelde mijn gezicht. Je bekeek me zo intens. Ik wist wat ik zag, ik wist wat ik voelde, maar ontkende het. Ik zag dat je moegstreden was, dat je dankbaar was om de tijd die je bij ons had doorgebracht, ik zag ook dat je klaar was om naar opa te vertrekken. Jouw opa, die de 13de december 2007 's morgens naar je had gezwaaid. Ik wist wel dat het soms gebeurde dat een kindje stierf, maar dit zou nooit bij ons gebeuren, alleen maar elders. De liefde die op dat moment door onze ogen werd uitgewisseld was zo ontzettend intens. Het is net die intense liefde die zo sterk is dat niets, dus ook niet de dood, deze kan verbreken. En het is ook die liefde die ervoor zorgt dat ik verder kan. Ik weet dat er een dag komt dat wij elkaar terug zien, en eerlijk gezegd, ik kijk daar zo naar uit. Maar het is niet aan mij om dat moment uit te kiezen. Dat kan nu zijn, maar evengoed kan dat over 50 jaar zijn. Ik weet dat jij niet wil dat ik op dat moment zit te wachten. Jij wil dat ik de tijd die mij hier nog rest zo gelukkig mogelijk invul, jij wil dat ik lach, dat ik leef! En dat is dus wat ik blijf proberen.

Schatteke, heb je gisteravond al die spoken en heksen gezien hier in Heule? Met de ouderraad hadden we een gezinshalloweenwandeling georganiseerd. Het weer was fantastisch, zo ook de sfeer. Onderweg waren er verschillende standjes waar iedereen snoepjes, een sapje of jenevertje, een chocolaatje en poffertjes kreeg. En op Anna’s (heksje Jinte’s vriendinnetje) boerderij had Anna’s papa in de graanschuur een heus halloweenparcour gemaakt. Papa, die in weerwolf was verkleed, moest mee met Jinte, want alleen durfde ze niet echt. En Tiemeke (die een vleermuispakje aan had), die was daarvoor nog wat klein en wachtte dus bij mij (mama heks) in de buggy. Arjen, de stoere ‘Pietje de dood’, durfde gerust alleen. En toen we terug op school aankwamen stonden enkele grote potten heerlijke pompoensoep klaar om ons aan op te warmen. Het was echt een heel geslaagde activiteit. Het was een heldere avond en dus zagen we ook heel wat sterren. Plots zei Raven tijdens de wandeling: “Kijk, daar,Rytseke is er ook!” En samen zwaaiden we naar je. Je was er bij, hé schat! Schitterend aan de hemel, in ons hartje,…

Mijn lieve schatteke, ik kom weer aan het eind van mijn wekelijks woordje. Het is aan jou gericht, maar door dit op je blogje te plaatsen wordt het dus ook door heel wat anderen gelezen. Ik schrijf zoals het in mijn hoofd zit, zoals ik het ook zou zeggen en soms worden mijn woorden anders geïnterpreteerd dan dat ik het eigenlijk bedoel. Het is nooit of nooit mijn bedoeling geweest om mensen hierdoor te kwetsen. Enerzijds zou ik mijn woorden die ik hier neerschrijf misschien wat meer moeten wikken en wegen, maar anderzijds zou dat veel van de eigenheid van mijn ‘schrijfselen’ wegnemen, en dat wil ik niet. Ik wil me op dit blogje niet geremd voelen. Ik ben wie ik ben, ik schrijf hoe ik schrijf.

Maar toch wil ik iets rechtzetten. Vorige week zondagnamiddag hadden we dus zus haar verjaardagsfeestje met de familie. Ik vroeg toen aan oma hoe het zat met opa’s graf. Of er iemand was die ervoor kon zorgen dat het schoon was voor de ‘donkere dagen’. Ik had aangegeven dat ik die taak gerust op mij wilde nemen. Omdat oma nogal een drukke week voor de boeg had, ging ze graag op mijn voorstel in. Natuurlijk zou oma het gedaan hebben moest niemand anders het doen, ze doet het tenslotte al 22 jaar en dit vol liefde voor opa.

 Ik ben dus wel dinsdagnamiddag na mijn werk opa’s zerk gaan schoonmaken. Eigenlijk voelde ik er niet zoveel. In de rij waar opa ligt beginnen heel wat graven te verzakken. Net zoals opa het zijne liggen die er ook al een hele tijd. Dat is niet de plaats waar ik opa het dichts voel. Ik voel opa het dichtst als ik aan jou denk. Ik ben zo blij dat jij nog steeds hier bij ons bent, in jouw zelf gekozen steen, in de warmte, de huiselijke gezelligheid, tussen al de schelpjes en steentjes die je van zoveel mensen kreeg, en nog steeds krijgt. Weet je schat, dat er een week of drie geleden nog schelpjes bij gekomen zijn. Ze liggen wel niet bij jou, maar in een doosje naast je foto. Yanne, die hier ook op school zit, maar een jaar of 2 ouder is dan jou, had zelf een doosje gemaakt met allemaal aparte vakjes. En in elk van de vakjes had ze één van haar lievelingsschelpjes (en ’t zijn echt heel mooie) gelegd. Ik ben zo blij dat als mensen naar jou, dus naar hier, komen, dit meestal doen met een glimlach om een blije herinnering.

 

Lieve lieve schat, ik sluit mijn ogen, neem je in mijn armen, ga met mijn hand door je woelige krullen en geef je een dikke zoen in je halsje, want mijn allerliefste Rytseke, nog steeds hou ik ZOOOOOOOOO ONTZETTEND veel van jou!

Jouw mama, voor altijd…XXXXDSCN4781.JPG

 

18:22 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-10-10

Terug van weggeweest.

Dag mijn allerliefste Rytseke,

 

Ik ben vorige week niet op je blogje geraakt en voelde me er heel oncomfartabel bij. Onze pc, die we gekocht hadden net nadat jij was geboren (dus al ruim 8 jaar geleden) heeft het begeven.  We konden er helemaal niets meer mee doen. Mama en papa hebben dus een nieuwe moeten kopen. Peter, onze oude buurman is hier vrijdagavond alles opnieuw komen installeren. We kunnen dus weer  vooruit. Ik weet wel dat jij het niet erg vond dat ik niets heb kunnen schrijven.  En eerlijk gezegd moet ik wel toegeven dat ik genoten heb van een computerloze tijd. Nu, dit blogje is iets wat ik wil blijven doen, dus daarvoor heb ik het echt wel gemist. Maar, hier ben ik terug.

Ondertussen is je zusje 6 jaar geworden. Zes jaar,… Die verjaardag hebben we voor jou nooit kunnen vieren. Jij vertrok naar opa 7 weken voor je zesde verjaardag. Ik dacht dat ik het er moeilijker mee zou hebben. Ik merk meer en meer, en ik denk dat het goed is, dat ik meer en meer aan je kan denken zonder tranen. Ik heb er me bij neergelegd dat dit aardse leven verder gaat zonder jouw fysieke aanwezigheid. Dat wil niet zeggen dat ik je niet meer mis, helemaal niet. Maar ik doe voort zoals jij het zou willen. Op een zo gelukkig mogelijke manier. En ben ik gelukkig? Ik denk het eigenlijk wel. Wie is 100% gelukkig? Natuurlijk zou ik heel wat zaken anders willen zien. Ik zou jou hier willen, ik zou willen dat ons huis al helemaal in orde is, ik zou willen dat we elk jaar een verre reis zouden kunnen maken, ik zou willen dat het met Arjen wat makkelijker zou gaan, ik zou willen dat ik meer tijd kon vrijmaken voor mijn vrienden en vriendinnen, ik zou willen dat ik meer tijd kon vrijmaken voor papa, ik zou een volle kleerkast willen en bij elke outfit ook de gepaste schoenen of laarzen, ik zou willen,… Maar ik ben blij met papa, Arjen, jou, Jinte en Tieme, ik ben blij met het huis waarin we wonen, ik ben blij dat ik vrienden en vriendinnen heb, ik ben blij dat ik kan gaan werken, ik ben blij dat ik elke dag een gezonde maaltijd aan mijn kinderen kan geven, ik ben blij dat ik ze kan kleden, ik ben blij dat we elk jaar op reis kunnen, ik ben blij dat regent want dan kan ik weer verlangen naar de zon, ik ben blij… En daar probeer ik me op te focussen. Natuurlijk lukt dat de ene dag al wel beter dan de andere. Maar meestal lukt het wel.

Weet je schat, vorige week is hier een mevrouw geweest. Ze was naar iemand geweest die zegt dat ze met jullie kan praten. Ik weet nog dat ik kort nadat je was vertrokken daar zo’n behoefte aan had. Maar ik was en ben er nog steeds van overtuigd dat er heel wat ‘charlatans’ tussen zitten. Ik weet ook wel dat er inderdaad zo’n mensen zijn, maar ze zijn uiterst zeldzaam. In het begin wou ik gewoon weten of je gelukkig was, of je opa gevonden had, of je nu geen pijn meer hebt en hoe dicht je nog bij ons was. Ik kreeg toen af en toe wel een tekentje van je zodat je me bewees dat je nog bij ons was. En meer en meer was ik daarvan overtuigd en ik geloof ook dat het daardoor komt dat je je minder en minder laat zien en voelen. Je weet dat ik niet meer overtuigd moet worden, dat ik die bewijzen niet meer nodig heb. En toch, ze vertelde me over iemand waarover ik al meer had gehoord. Ik sprak erover met papa over en we hebben besloten eens een afspraak met die mevrouw te maken. We hebben geen verwachtingen. Ik weet dat je gelukkig bent, ik zoek daarvoor geen bevestiging (papa wel). Eigenlijk ben ik gewoon nieuwsgierig over wat ze ons wel en niet kan vertellen. Als ik bel, zal ik mijn of jouw naam niet doorgeven. Ik wil niet dat ze ergens informatie kan gaan opzoeken. Het zou natuurlijk wel leuk zijn iets over je te horen. Maar ik zit er niet op te wachten. Gewoon, nog eens, omdat ik er gerust in ben dat je het goed hebt en dat er een dag komt dat we elkaar terug zien.

Lieve schat, je grote broer heeft er al zijn tweede week in het internaat op zitten. Hij voelt er zich goed en amuseert er zich. En ik moet eerlijk toegeven dat het er hier thuis een heel stuk rustiger aan toe gaat. De kleintjes zijn niet meer zo opgehitst, ik kom geen ogen meer tekort, er is niets meer uit onze snoep- en koekkasten verdwenen,… Elke partij is blij met deze situatie. Alleen zou Arjen graag in het weekend ook op het internaat blijven, bij zijn vrienden. Ze doen allerlei leuke activiteiten waar hij dan niet aan kan deelnemen omdat hij thuis is. Natuurlijk zou het nog meer ontlasten moesten we daar aan toegeven, en de verleiding is er soms, maar toch willen we die boot liever afhouden. We zijn nog steeds een gezin van zes. Tijdens de week lijkt dat gezin eigenlijk maar ééntje van vier. Jouw lijfje loopt hier al niet meer rond, dat fysieke leven is er al niet meer, laat staat dat Arjen hier ook niet meer zou zijn. Ik wil dat hij nog steeds beseft dat hij eigenlijk deel uitmaakt van ons gezin, hoewel hij daar eigenlijk geen nood aan heeft. Jinte en Tieme hebben die nood wel. Ze hebben nog steeds een grote broer. Wat zou er van ons gezin nog overblijven als we daaraan zouden toegeven? Ik begrijp Arjen ergens wel. Thuis gaan we inderdaad niet op zaterdagvoormiddag zwemmen, in de namiddag naar de bowling en ’s avonds naar de cinema en op zondag heb ik ook geen voetbalmatch georganiseerd tegen onze buren met daaraan gekoppeld een hotdogfestijn. Thuis doen we boodschappen, de was moet gedaan worden, op zondagvoormiddag gaan we zwemmen en in de namiddag zien we wel, afhankelijk van het weer. Het blijft pijn doen,… de wetenschap dat Arjen, juist omwille van zijn hechtingsproblematiek, aan ons geen nood heeft. Sommige mensen denken dat Arjen het niet meent dat hij nooit meer naar huis wil komen, maar papa en ik kennen hem door en door, en we weten dat hij het heel zeker meent. Zo lang wij er nog iets kunnen aan doen dat hij wel nog naar huis komt, doen we dat ook. Maar hij wordt ouder en heeft nu éénmaal het nomadenbloed van zijn biologische ouders meegekregen. We zullen het niet in de hand blijven hebben, en daar maak ik me soms wel zorgen om.

Schatteke, nog eens, Allerheiligen en Allerzielen nadert. Jinte heeft me vandaag gevraagd om eens naar Brent zijn graf te gaan. Dat gaan we deze week zeker eens doen, omdat zij dat wil. Ik ga dinsdagnamiddag, na mijn werk (want ik heb om 15u gedaan met werken en de kleintjes blijven op school tot 17u omdat Jinte tot dan dansles heeft) eens naar opa zijn graf. Ik wil gewoon dat het schoon is voor die dagen. Oma heeft er geen tijd voor, dus doe ik het. Ik weet dat er mensen zijn die naar opa’s graf zullen komen en ik zou niet willen dat het vuil is. Er zullen wel wat blaadjes en mos weg mogen en ik was het ook eens helemaal af. Ik zal dan ook wel ondertussen mijn tijd met opa en hebben. En ik sluit niet uit dat er wel een traantje zal vloeien. Of misschien, als het mooi en droog weer is doe ik het woensdag wel met Jinte en Tieme. Zo kunnen ze me wat helpen, wat ze ongetwijfeld graag zouden doen en kan ik ondertussen wat over hun opa vertellen.

Mijn allerliefste schatteke, doe je heel veel groetjes aan opa, mémé, pépé, mijn oma en opa, mijn mémé en pépé, aan Jakie (mijn oom), aan Moeke (mijn tante die ik zo noemde omdat ik daar vaak op vakantie ging en mijn neefjes haar zo uiteraard zo noemden), mijn neef Ward,… En dat is dan nog maar mijn naaste familie waar ik aan denk. Er zijn zoveel lieve mensen bij jou. Zoveel lieve mensen die je hebben opgevangen toen je ginds toekwam. En ook zoveel lieve mensen waarvan ik weet dat ze ontzettend goed voor je zorgen en die ik nooit of te nooit zal vergeten!

Lieve Rytseke, wat hou ik van je! Nog steeds, voor altijd! Dikke kus en dikke knuffel,

 

Jouw mama XXXXXXX………………

21:26 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-10-10

blije herinneringen...

Dag mijn lieve Rytseke,

 

 

Wat een stralend weertje vandaag. De zomer maakt precies een inhaalbeweging. Deze morgen zijn we gaan wandelen in het bos. Het bos waar we geregeld samen gingen wandelen, weet je nog? We hebben er allemaal ontzettend deugd van gehad. Tieme was nog moe en geniet nu van een middagtukje en Jinte en Arjen zijn buiten op straat aan het fietsen. Papa, de echte huisman is, na het koken en opruimen van de keuken aan de strijk begonnen. En ik kan er dus nu helemaal voor jou zijn.

Wat vliegen de weken voorbij. Aan wat ligt dat toch? Is het de drukte? Ik weet het niet. Deze week was het iets minder druk op het werk. We hebben wat werk geweigerd en we kregen gedurende 3 maanden een extra kracht bij voor 16u/week. Het is niet veel, maar het is iets en het geeft ons wel wat meer armslag en ademruimte.

 

Afgelopen week ben ik met Arjen op bezoek geweest op het internaat. Ik was hem ervoor op school gaan ophalen en had ondertussen een gesprek met zijn meester. Ook daaruit bleek dat het internaat een goede keuze is. De problemen zowel thuis als op school waren erg herkenbaar. Ergens voelde ik me opgelucht, want het is dus niet alleen thuis, het ligt dus niet aan ons. Toen we op het internaat aankwamen zag ik Arjen glunderen. Hij vond het allemaal ontzettend spannend en was zichtbaar blij met de beslissing. Dit ondanks de indruk dat de tijd er 30 jaar had stil gestaan. Er was geen gezellige knusse woonkamer maar een zaal met tv en enkele zetels, ook geen keuken waar ze met beperkte leefgroepen gezellig samen kunnen eten maar een grote, kale refter, ook geen gezellige, warme slaapkamers maar koele, strakke slaapzalen waar ze met 8 in slapen in metalen afgebladderde bedden, kale muren en hoge plafonds die ook wel een likje verf  kunnen gebruiken. De huiselijkheid en gezelligheid waren echt ver te bespeuren. Nu, ik zag hoe Arjen het allemaal super vond en liet dus niet merken wat mijn eigen indruk was. Tijdens de rit naar huis had ik het wel moeilijk en moest mijn tranen echt bedwingen. Hoe moeilijk het ook is met Arjen om te gaan, hij blijft wel mijn kind. Toen we hem vanuit Rusland naar hier haalden was het niet dit wat we met hem voor ogen hadden. We wilden hem een warm, knus nest aanbieden in een gezin waar iedereen zich goed voelt en waarin we elkaar nodig hebben. En dat is heel duidelijk niet wat Arjen wil. Is het door  het zigeunerbloed? Is het door zijn persoonlijkheidsstoornis? Is het door de hechtingsproblematiek? Of  is het een combinatie van…? Ik weet het niet. Maar opnieuw heel duidelijk is, dat Arjen helemaal geen nood heeft aan die intieme, warme, knusse gezelligheid van een gezin. Arjen heeft nood aan een strak regime met dus ook een heel afgebakende structuur, hij heeft nood aan een plaats in een grote groep, tussen leeftijdsgenoten, met opvoeders die activiteiten aanbieden. Daarbij komt dan nog eens dat hij heel duidelijk begint te puberen, wat het er ook niet makkelijker op maakt. Ik probeer afstand te doen van de ontgoocheling van de oningevulde verwachting en zal een poging doen me te concentreren op het feit dat Arjen in die situatie gelukkiger is dan thuis en wat we hem thuis (maar) kunnen aanbieden. Morgenochtend stapt hij dus gewoon op de bus zoals anders, alleen zal hij nu ook zijn valies meehebben. Vrijdagavond komt hij terug. Jinte en Tieme zullen hem ongetwijfeld missen. En hoe moeilijk hij dikwijls ook is, papa en ik ook. Iedereen zal wel gewoon worden aan het idee en de situatie. Gewoon het begin zal een aanpassing zijn.

 

Gisteravond hadden we enkele vrienden over de vloer. Het was een supergezellige, maar late avond. Het was een avond waar zowel plaats was voor humor als voor ernst. En we hadden eigenlijk ook weer eens een goed gesprek over ‘de dood’. En eigenlijk wil ik, met het oog op Allerheiligen en Allerzielen daar toch ook nog eens iets over kwijt. De meeste mensen die jouw blogje volgen en/of die ons boek lazen, weten wat mijn idee erover is. Ik wil niet komen klagen, alleen een oproep doen. Een poging doen om de zwartgalligheid van ‘sterven’ en rustplaatsen wat op te heffen, een poging doen om de essentie van deze dagen nog eens te benadrukken. Een week of 2 geleden ben ik naar het graf van Brent geweest. Ik voelde me helemaal niet verplicht, maar het was mooi weer, Arjen en Jinte waren bij de buren aan het spelen en ik wou er met Tieme eens op uit. Hij met zijn fietsje en ik te voet zijn hier naar het kerkhof gegaan. Ik voelde er helemaal niets. Ik heb eventjes wat verteld aan Brent, maar vond het geen meerwaarde dat ik het deed op de plek waar zijn lichaam begraven ligt. Ik kon het evengoed thuis gedaan hebben waar ook zijn foto staat. Ik voel ook zelden de behoefte om naar opa’s graf te gaan. Net als aan jou, denk ik ook elke dag aan opa. Met jou heb ik mijn dagelijkse conversatie, met opa niet, hoewel dit ook heel vaak gebeurt. Zelfs mijn oma en opa, mémé en pépé, nonkels, tante, neef,… vergeet ik niet. Ik denk niet dagelijks of wekelijks aan hen, maar het gebeurd wel vaak. En meestal is dat bij leuke momenten die ik met hen associeer, kijken naar foto’s, situaties die je je herinnert, verhalen die ik aan je broertjes en zusje vertel. Vanmorgen was ook weer zo’n situatie. Mijn oma en opa hadden een groot stuk land achter hun huis. Op dat land stond een ‘bos’ (het zal wel een stuk kleiner geweest zijn als dat ik me herinner J). En toen mijn oma met mij in het bos ging wandelen, nam ze me bij de hand, huppelden we samen en zong ze: ‘In het bos daar zijn de jagers, hallie, hallo, de jagers. En die schieten er op los.’ Vanmorgen nam ik Tieme bij de hand, huppelden we samen en zong ik datzelfde lied. Het lied dat ik van mijn oma heb geleerd. En zo was mijn oma weer eens even heel dichtbij. En zo moet het ook. Het kan pretentieus klinken, maar dit vind ik een gezonde manier van nog eens stilstaan, nog eens denken aan wie een stapje verder ging. Geen grote potten chrysanten, en zeker niet met een kaartje aan zodat anderen kunnen zien van wie ze zijn, geen gedwongen tranen, geen zwarte kleren, geen ‘moeten’ want het is Allerheiligen of Allerzielen… Eens in foto’s kijken, herinneringen ophalen, lachen, een traan laten, een wandeling,… Gisteravond zei één van onze vrienden dat hij in Duitsland nog naar een kerkhof is geweest. Daar noemen ze dat ‘Friedhof’, ‘Vredestuin’. Klinkt dat ook niet veel mooier? Waarom zijn kerkhoven ook zo somber, bij momenten ook zo griezelig? Zo’n plaats zou moeten uitnodigen om er tot rust te kunnen komen, het zou een ontmoetingsplaats moeten zijn,… Toen ik daar bij Brent zijn graf stond was Tieme tussen de graven aan het fietsen. Hij was flink, reed nergens waar hij niet mocht rijden. Hij was niet stil, integendeel. Hij riep me de hele tijd: ‘Mama, kijk eens hier.’ ‘Kom eens kijken.’ Ik zag enkele mensen een beetje boos kijken, maar trok er me niets van aan. Hij deed niets mis en is nog maar 3,5j. En moest ik aan iedereen die daar onder de grond ligt vragen of het hen stoort dat zo’n klein knaapje daar op zijn gemakje, rustig rond fietst ben ik wel gerust van het antwoord. Dus, schat, zeg maar aan opa dat ik ontzettend vaak aan hem denk en dat ik nog altijd zo ontzettend trots ben dat hij mijn papa is op wie ik zo gelijk. Net als van jou, hou ik nog steeds verschrikkelijk veel van hem, en dat zal altijd zo blijven. Maar naar zijn graf zal ik niet gaan, tenzij ik op dat moment wel de behoefte voel. Er zijn van die momenten, zoals zijn verjaardag, of met vadertjesdag, of…. Telkens er in ons gezin een kindje bij kwam ben ik het aan hem gaan laten zien. Hij wist het natuurlijk al wel dat hij er een kleinzoon of kleindochter bij gekregen had, maar toch wou ik dit doen. En hoewel ik je veel liever hier bij me had gehad, en hoezeer ik weet dat opa al zijn kleinkinderen graag ziet, hij wou er ook ééntje voor zich en wist wel wie hij koos!

 

Mijn allerallerallerliefste schatteke, mijn engeltje, ik hou zo ontzettend veel van jou! En als ik enkel aan jou denk, voel ik geen droefheid om het feit dat jij daar al bent en ik nog steeds hier. Natuurlijk heb ik nog verdriet omdat ik je mis, maar het lukt me meer en meer enkel geluk te voelen als ik aan jou denk. Ook wetende dat we elkaar ooit terug zullen zien.

 

Mijn venteke, wat hou ik van je,…. Nu, altijd en overal, over alle grenzen heen,…

 

Dikke kus en knuffel,

 

Jouw mama XXXXXX…………

17:14 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-10-10

nog steeds vier kindjes,...

Dag mijn lieve schattebol,

 

 

Ik weet niet hoe het in de hemel is. Ik vraag het me soms af. Kennen jullie ook nog steeds ‘drukte’, ‘vermoeidheid’, ‘spanning’, … Ik hoop van niet, hoor schat. Een beetje gezonde stress mag wel, maar wat mama de laatste weken ervaart is niet meer gezond. En het begint echt zijn tol te eisen. Zowel op het werk als thuis. Vooral bij dat laatste voel ik me echt niet goed. Ik ga er echt een rem op zetten. Ik ga enkel nog langer werken als ik zeker ben dat papa op tijd je broertje en zusje kan gaan ophalen en op tijd kan thuis zijn voor Arjen. Ik voel dat ik ’s avonds echt doodop ben, dat mijn batterij helemaal plat is. Ik ga echt niet meer extra werken. En niet alleen, maar wel vooral, voor papa, Arjen ,Jinte en Tieme, maar ook omdat ik voel dat het niet echt gewaardeerd wordt. Het lijkt vanzelfsprekend. Maar dat is het niet. Oke, ik wil mijn werk goed doen, en ik wil wel wat extra’s doen, maar een beetje waardering mag wel. Ook de sfeer op het werk lijdt er erg onder. Collega’s die ‘ziek’ vallen en dus de hoge werkdruk nog wat opdrijven omdat hun werk door anderen moet overgenomen worden, er worden fouten gemaakt door iedereen doordat we niet overal kunnen zijn en ook niet alles kunnen gezien hebben, er wordt dus gevit op elkaar en de één is ook explosiever dan de andere, waar ik dan weer ontzettend veel moeite mee heb. In plaats van elkaar te helpen dragen om deze moeilijke periode door te komen, is het elk voor zich en laat de andere maar zijn plan trekken. Schat, jij weet ook dat ik zo niet in elkaar zit. Ik ga morgen weer werken, hoop gewoon dat iedereen deugd gehad heeft van zijn weekend en hoop vooral dat dat ook voelbaar is.

 

Rytseke, hier is een weer een zware beslissing gevallen. Jij weet, samen met zovelen, dat je oudste broer Arjen door zijn ernstige persoonlijkheidsstoornis, bijzondere aandacht vraagt (eist). Hij is daarvoor jaren op internaat geweest wat zowel voor hem (hij voelt zich het best in een duidelijk afgebakende structuur, in leefgroepsverband en tussen leeftijdsgenoten) als voor ons, als gezin (wat niet altijd een duidelijk afgebakende structuur heeft, wat geen leefgroep is en waar verschillende leeftijden met elkaar moeten rekening houden) een heel stuk rust gaf en vooral aan ons de kans gaf onze batterij op te laden voor in het weekend er ook wel voor Arjen te kunnen zijn. Nadat jij naar opa vertrokken bent hebben we Arjen weer naar huis gehaald omdat we het belangrijk vonden als gezin zoveel mogelijk bij elkaar te kunnen zijn. We vinden het nog altijd heel erg belangrijk, maar we vinden het ook nog steeds belangrijk dat dit zonder, of met niet te veel constante spanning kan. Ik wijs Arjen niet met de vinger want het is niet zijn fout dat hij aan die persoonlijkheidsstoornis lijdt, met al zijn gevolgen. Maar wij, als gezin moeten er wel mee leven, en dat is verdomd moeilijk. Het is zo frustrerend dat alle inspanning die wij voor Arjen doen, alle kansen die wij Arjen geven,… hij vergooit het allemaal. Bodemloze kinderen, wel, Arjen is echt bodemloos. Wij zijn op een punt gekomen en dat we in ieders belang de zorg van en voor Arjen een stuk aan specialisten moeten overlaten. Hoe graag had ik het niet anders gezien? Hoe graag had ik niet Arjen gewoon, als elk ander kind, met dezelfde horten en stoten, zien groot worden. Nu, ik had in mijn leven al heel wat dingen anders willen zien, maar ik heb er mee leren leven dat je heel wat dingen niet zelf te kiezen hebt. Om een lang verhaal kort te maken, Arjen gaat terug op internaat. Hij gaat naar een internaat waar hij eigenlijk tot zijn 18de kan blijven. Dit schooljaar kan hij gewoon in zijn school blijven, het vervoer wordt geregeld en volgend jaar kan hij gewoon aansluiten bij de school die aan het internaat en het MPI verbonden is. Hij wil er dan een opleiding tot grootkeukenmedewerker volgen. Het zal thuis inderdaad een stuk rustiger zijn, er zal een stuk minder spanning hangen, maar vooral Jinte en Tieme zullen Arjen wel missen. Daarin is Arjen wel een krak, in het entertainen van kleintjes. Maar weet je nog schat, dat wij Arjen de vrijdagavond in het internaat gingen halen? Jij bent daar ook gewoon mee opgegroeid, het was een ‘normaal’ gegeven. En na enige tijd zal dat bij Jinte en Tieme ook wel zo zijn. Arjen weet het al en hij is er superblij om, ook dat zegt veel. Het maakt me niet gelukkig, integendeel,… Als mensen me dan op straat gaan zien die me niet kennen, zal men denken dat ik 2 kinderen heb, terwijl ik er 4 heb. Ik zal maar de helft van mijn kinderen meer bij me hebben. Ach, ik hoop zo dat hij gelukkig wordt, dat hij zijn weg vindt, dat hij zijn leven goed kan leiden, en dat wij daar nog altijd deel van zullen mogen uitmaken. We willen alleen het beste voor hem, maar ook voor ons.

 

Lieve schatteke, ondertussen zijn we al een maand ver in het schooljaar. Voor Tieme verloopt dit zonder probleem. Hij gaat heel graag naar school en praat altijd zo lief over zijn juf Kimberly. Ook Jinte gaat graag naar school, maar ze heeft het nogal moeilijk. De cijfertjes verlopen vlot, zonder probleem, maar de lettertjes,…Ohoh, dat is wat anders. Het lukt haar maar niet deze te onthouden, met alle frustraties van dien. Het zal wel overal zo zijn, maar er wordt toch veel van die kleintjes verwacht. Op 4 weken tijd leerde ze al de aa, de oo, de ee, de ie, de uu, de eu en de oe. Afgelopen week kwam daar ook al het lettertje ‘s’ bij. Elke dag oefenen we samen, maar het gaat er zo moeilijk in. De school ligt me zo na aan het hart. Ik zit er in de ouderraad en sta dus achter de filosofie en de werking van de school, maar de lat ligt er zo ontzettend hoog. Ik weet zeker dat als Jinte en Tieme daar hun 6de leerjaar eindigen, ze gelijk waar in het secundair onderwijs kunnen aansluiten. Maar het gaat zo ontzettend snel en er wordt zoveel druk op de kindjes gelegd, dat ik soms schrik heb voor Jinte dat ze de druk niet aankan. Er zit nog zoveel anders in haar hoofdje, en dat is er echt aan te merken. Ik ben erg alert voor signalen van haar uit en ik weet dat ik hiermee ook naar school kan en dat bespreekbaar kan en mag maken.

Ik weet het niet en zal het nooit weten, maar ik denk dat jij daar ook moeite mee zou gehad hebben. Met dat tempo, met die druk,… Jij was een dromer, een genieter, alles op ’t gemak. En dat was goed. Jinte zit ook nogal dikwijls (ik verwoord het) ‘high in de sky’ J. Ach, ze moet nog 6 worden. Nu, aan de andere kant vind ik het ook niet slecht kinderen te leren omgaan met druk, met stress,… We leven tenslotte wel in een maatschappij waarin die kunst wel noodzakelijk is.

 

Lieve schat, geniet jij maar van je rust. Je bent nu daar ‘high in de sky’. Als je nu jouw ‘kunnen’ bij dat van Jinteke zou stoppen zou ze het misschien iets makkelijker hebben. Help je haar gewoon een handje, schat?

 

Ik hou van je, mijn allerliefste bolle, voor altijd en overal,…

 

Jouw mama XXXXXXXXX…………DSCN3379.JPG

21:25 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

26-09-10

Druk...

Mijn lieve lieve lieve Rytseke,

 

 

Ik heb me weer even teruggetrokken om er alleen voor jou te kunnen zijn. Vandaag waren we verwacht bij oma om er deze middag te eten. Het was leuk en gezellig. Op het einde van de namiddag vroeg oma ons of ze nog een foto mocht nemen van ons hele gezinnetje. Het eerste waaraan ik dacht was: ‘Dat kan niet meer. We kunnen niet meer samen op de foto’ Er zal altijd een kindje te kort op staan. Ik zei er niets over. Ten eerste omdat ik weet dat jij het niet erg vindt dat wij ‘samen’ op een foto staan alsof ons gezin compleet is (voor buitenstaanders lijkt dit dan ook zo), maar ook omdat ik weet dat ik oma daar dan een plezier mee deed. En je bent in ons hart. Zichtbaar ben je er dus niet bij, maar wie ons ziet, ons kent weet wel dat jij er altijd bij bent!

 

Het was een ontzettend drukke week, die voorbij gevlogen is. Ik moet eerlijk toegeven dat die batterij die helemaal opgeladen werd in Londen, weer heel wat energie verloren heeft. De werkdruk op het werk is ontzettend groot. De economie herstelt zich en dat is duidelijk te voelen. We krijgen ontzettend veel werk door van externe bedrijven die het werk ook niet meer aankunnen en die ook met deadlines zitten, die ze zonder onze hulp niet halen. Het is goed dat er genoeg werk is, maar het is niet meer haalbaar. En ik heb er echt moeite mee. Niet zozeer om het werk verder te kunnen goed afwerken, maar met het feit dat er niet meer gedacht wordt aan het feit dat onze mensen eigenlijk nog altijd op de eerste plaats komen. Ik werk in een arbeids-‘zorg’centrum. Een centrum waar mensen die om de een of andere reden langdurig werkloos zijn weer op een heel rustig tempo kennis kunnen nemen van ‘arbeid’, op tijd komen, houden aan regels en afspraken, houden aan pauzes, leren omgaan met gezag, leren omgaan met collega’s,… Dat is ons hoofddoel, of zou tenminste ons hoofddoel moeten zijn. En dat is het ook,… nu hoofdzakelijk in theorie. De druk ligt zo hoog, dat er nu enkel mogelijkheid is om ons toe te spitsen op het aspect ‘arbeid’. Voor de ‘zorg is er geen tijd. Met ons team kloppen we overuren dat het een lieve lust is. Niet omdat we dat willen, gewoon omdat we er anders niet geraken. Heel het team klaagt en van hogerhand krijgen we geen gehoor, integendeel. En dat maakt het nog zoveel moeilijker. Ik hoop dat het niet zo blijft, want dit is niet vol te houden, door niemand. Afgelopen donderdag zijn er al 2 collega’s gezwicht onder de werkdruk. Eén ervan gaf aan dat ik niet raar moest opkijken dat hij er vrijdag of morgen niet zou zijn. Hij stuurde me gisteren een smsje met de boodschap dat hij ziek is en pas donderdag terug op het werk zou zijn. Hij zou morgen mijn enige collega zijn,… Ik sta er dus alleen voor. Voor de gasten, voor het werk, voor het laden en lossen, voor de mails, voor de telefoons,… En ik heb morgen een vergadering gepland van 9u-11u, die echt moet doorgaan. Omdat ik echt niet anders kan, ga ik vanavond alles klaar zetten voor morgen en ga ik wat voorbereidend werk doen. Niet omdat ik het graag doe, maar om mezelf morgen wat te ontlasten. Ik hoop dat deze druk echt van voorbijgaande aard is. Nu, ik doe wat ik kan,… Om ervoor te zorgen dat ik ’s avonds niet te veel werk meer heb, laat ik de kindjes op school eten. Zo is het ’s avonds maar meer een boterhammetje geven, in bad stoppen en dan naar bed. Ik vind het niet leuk zo. Heb het gevoel dat ik quality-time met de kindjes mis. Ik probeer dat wel op woensdagnamiddag (mijn vrije dag) en in het weekend goed te maken.

 

Schatteke, weet je wel dat ik je vorige week schreef dat onze poes Marie aan het bevallen was? Wel, ze heeft drie mooie gezonde baby-poesjes. Er zijn er al 2 besproken. Arjen, Jinte en Tieme vinden het natuurlijk ontzettend leuk en kijken er naar uit tot ze de kleintjes eens mogen vasthouden.

 

Afgelopen week, het was op een avond maar ik weet niet meer welke dag, begon Jinte plots te huilen. Het was geen ‘getrunt van vermoeidheid’, maar echt verdriet. Ik nam haar vast en vroeg waarom ze huilde. Haar verdriet kwam echt van diep en toen zei ze: ‘Ik mis Rytse zo! Het was zo leuk om met Rytse te spelen. Ik wil dat hij terug komt!’ en ze begon nog harder te huilen. Ook ik kon mijn ogen niet droog houden. Dit kwam zomaar uit het niets, zonder enige aanleiding. Het enige wat ik kon doen, was ze laten uithuilen en haar proberen te troosten. Ik zei haar ‘Schatteke, mama mist Rytse ook zo. En heel dikwijls heb ik ook nog heel veel traantjes in mijn ogen als ik aan Rytse denk. Maar ik ben er zeker van dat Rytse nu in de hemel heel veel vriendjes heeft waar hij graag mee speelt. En opa is daar ook. Hij zorgt nu goed voor Rytse. En vanuit de hemel ziet Rytse altijd alles wat wij doen. Dus ziet Rytse nu ook dat wij traantjes hebben omdat we verdrietig zijn. Ik denk dat Rytse ons vanuit de hemel nu een heeeeeel dikke knuffel geeft en ons wil zeggen dat we niet meer moeten huilen want dat hij altijd dicht bij ons is, zeker waneer we hem nodig hebben en hem heel erg missen.’ Jinte was wat rustiger, maar het blijft soms moeilijk. Ik weet soms echt niet goed hoe ik haar het beste troost. Ik zou haar verdriet om jou soms willen wegnemen, maar slaag daar niet altijd in. En anderzijds, ik weet ook wel, hoe klein ze ook nog is,… Afscheid moeten nemen van jou is nu éénmaal iets waarmee ze in haar korte leventje mee werd geconfronteerd. Dit is iets waar (gelukkig maar) nog maar weinig kinderen mee moesten leren leven. Ik doe mijn best om Jinte te helpen hier op een gezonde manier mee te leren omgaan. En ik denk dat ik het goed doe.

 

Lieve schat, vrijdagavond moest papa optreden met zijn band. Ik was dus alleen thuis met de kindjes die net in bed lagen toen de bel ging. Het was Brent zijn papa. Je zal Brent ongetwijfeld al tegen gekomen zijn in de hemel. Hij zat bij jullie op school en is begin juli naar jullie vertrokken. Hoewel ik erg moe was van de drukke week, ik gepland had eens te genieten van een lang, heet bad en van plan was van nadien vroeg te gaan slapen heb ik toch een positieve avond gehad. Uren hebben we over Brent gepraat. Ook over de zussen, zijn mama en hoe ze, hoe verdeeld ze nu ook zijn (Brent’s mama verblijft nu in de gevangenis nadat ze een eind maakte aan zijn leven), elk op hun manier proberen te overleven en hun leven weer op de één of andere manier weer verder te zetten. Brent heeft zo’n sterke papa. Hoeveel rust nu niet op zijn schouders? En hij doet voort, en ik vind dat hij het heel erg goed doet. Gelukkig is hij, net als wij, goed omringt door familie en vrienden. We hebben ook over jou gepraat en over het leven na dit leven. Ik heb hem ook gezegd wat mijn overtuiging hierin is, zonder dat ooit aan een ander te willen opdringen. Ook hij heeft diezelfde overtuiging. Weten dat er meer is dan wat we zien, horen, voelen,… Weten dat dit leven een fase is waar we door moeten om nadien te kunnen overgaan naar een volgende fase,…waar jij bent, waar opa is, waar mémé en pépé zijn, waar Brent is, waar zoveel anderen zijn van wie we blij gaan zijn hen terug te zien als ons moment daar is,.. Dat maakt het mogelijk om hier verder te gaan en om dit op een zo positieve en gelukkig mogelijk manier te doen. Hoewel we elkaar niet zo heel goed kennen, alles voelde zo vertrouwd, zo warm, zo goed. Het was een intense avond waarin zowel plaats voor tranen als voor een lach. Op de een of andere manier kan ik zelfs zeggen dat ik van de avond genoten heb. Heb je gezien en gevoeld, schat, hoe teder Brent zin papa zijn hand op jouw steen legde. Ik was en ben hem daar zo dankbaar voor. Omdat er, gezien de omstandigheden in intieme kring afscheid werd genomen van Brent, waren er ook geen gedachtenisprentjes. Zijn papa had achteraf zelf iets in die zin gemaakt en kwam ons dat brengen. Ik heb het naast jouw foto in je hoekje geplaatst. Zeg maar aan Brent dat ook wij hem nooit zullen vergeten. Zijn papa zei nog dat Brent zo’n StarWars-fan was. Vraag hem maar eens wat dat precies was. Ik ben er zeker van dat jij dat ook super zou vinden!

 

Ik hou van je, mijn lieve, mooie krullebol en geef je van hieruit een zachte kus op je voorhoofd,

 

Want ik ben en blijf, voor altijd,…

 

Jouw mama XXXX….

19:12 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-09-10

Genoten...!!!

Dag mijn lieve schatteke,

 

 

Vorige week was een ontzettend drukke week. Zowel op het werk als thuis. Eén van mijn collega’s was de hele week in verlof, de andere was er ook enkele dagen niet omdat ze naar vergaderingen moest en een dag per week ouderschapsverlof heeft en nog een andere gaat over een maand in pensioen en hij is echt wel duidelijk aan het uitbollen. Ik stond er echt helemaal alleen voor. Dit terwijl er zoveel werk toekwam dat af moest. Ik heb overuren geklopt en drie dagen doorgewerkt zonder pauze te nemen, zelfs niet om ’s middags mijn boterhammen op te eten. Het was echt hectisch en ik vond het allesbehalve leuk. Het was echt aftellen geblazen naar donderdagavond!

Daarom moet mama nu nogal afkicken van het weekend, hoor bolle. Het was SUPER!!! Ik heb echt alles kunnen loslaten en mij volledig overgeven aan papa, de indrukken, de gezelligheid,.. Echt alles. We hebben ontzettend veel gewandeld (we wisten wel van wat we ‘s avonds moe waren), veel gepraat en ontzettend genoten. We hebben alles gedaan wat we wilden doen. En papa, die zo graag naar live-muziek gaat kijken had ook geluk. Toen we zaterdagavond in een ontzettend gezellige pub in Soho zaten, zagen we een affiche hangen dat er net die avond in de kelder van de pub een band kwam spelen. Het paste zo in de sfeer dus zijn we maar gebleven. Ik kan je natuurlijk allemaal schrijven waar we allemaal zijn geweest, wat we allemaal hebben gezien, wat we allemaal gedaan hebben, maar dan wordt dit een ellenlang blogje en eigenlijk weet je het allemaal wel want je was er bij. Jij had gezorgd voor stralend weer wat voor een groot deel zorgde dat dit verlengd weekend (we hadden vrijdag een dagje vrij genomen, waardoor we die dag om 10u45 al ter plaatse waren) ONVERGETELIJK was. We hebben zo vaak aan je gedacht, zo vaak is jouw naam gevallen en toch was het zonder tranen. Het waren leuke herinneringen, warme herinneringen, het voelde goed. En dankzij oma, Chris en Sophie en Dieter en Caroline is het zelfs gelukt om ook je broertjes en zusjes te kunnen loslaten. Natuurlijk hebben we vaak aan hen gedacht, maar ik was echt helemaal gerust dat er schitterend voor hen werd gezorgd. En natuurlijk was ik blij van zaterdagavond je zus eens aan de telefoon te hebben en haar stemmetje te horen. Ik heb vooral genoten van ongestoord bij papa te zijn en te constateren dat we na 17 jaar nog steeds niet uitgepraat zijn, dat we nog steeds het juiste dekseltje op het juiste potje zijn, dat we nog steeds hand in hand door het park kunnen lopen, dat we nog steeds weten hoe we elkaar een plezier kunnen doen. Ons bootje heeft al heel wat stormen, tsunami’s en orkanen doorstaan, daar waar andere boten al in vergaan zouden zijn. Het onze heeft al heel wat blutsen, schrammen en moest al wel eens opgeknapt worden, maar het vaart nog steeds en is sterker dan ooit! Toen we naar huis reden had ik echt een heel dubbel gevoel. Aan de ene kant vond ik het super weer thuis te kunnen komen en je broertjes en zusje terug te zien, maar aan de andere kant vond ik het ontzettend jammer dat het weekend al afgelopen was. Dit was, na al onze kindjes, dus ook na jou, het allermooiste geschenk dat papa me ooit heeft gegeven. En we hebben het beiden gezegd: ‘Dit smaakt naar meer!’ Niet volgend jaar, maar over 2 jaar doen we dit nog eens. Misschien weer naar Londen, of misschien ergens anders naar toe. We zien wel. Maar dit weekend heeft ons laten beseffen dat we door de drukte of vermoeidheid heel vaak te weinig stil staan bij onszelf en elkaar. In een relatie moet je blijven investeren en zo een weekendje helpt daar natuurlijk wel bij.

 

En bolleke, vorige week donderdag was het 16 jaar geleden dat papa en ik elkaar eeuwige trouw beloofden. Zestien jaar! En ik was het de dag zelf eigenlijk vereten, en papa ook. Nu, de datum is niet echt belangrijk, gewoon dat het goed gaat, dat is het belangrijkste.

 

Lieve Rytse, deze keer is het niet zo’n lang blogje. Niet omdat ik je niet veel te vertellen heb, maar ik ben nog zo vol van de laatste dagen. Ik kan het zo moeilijk uit mijn hoofd zetten. En ik ben er zeker van dat jij blij bent dat wij zo genoten hebben. Daarom weet ik ook dat je het niet erg vindt dat ik deze keer eens ietsje minder schrijf.

 

Trouwens, ons Marietje is weer aan het bevallen. Dit zal nu echt wel haar laatste nestje zijn. En ik wil een beetje bij haar zijn om ze rustig te houden.

 

Mijn allerliefst bolleke, wat ben ik je dankbaar voor alles. Voor alles wat je ons gegeven hebt en nog steeds geeft. Voor wie je was en nog steeds bent!

 

Ik hou van je, altijd en overal, over alle grenzen heen,

 

Want ik ben en blijf,…

 

Voor altijd,…

 

Jouw mama XXXXXXXXXX…….b1.jpgb2.jpg

b3.jpg

21:08 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |