26-12-10

Kunnen genieten, ook van Kerst!

Dag mijn lief engeltje (om in de kerstsfeer te blijven),…

 

Kerst is voorbij. Ik had me voorgenomen van zowel op Kerstavond als Kerstdag er het beste van te maken. Dat is gelukt. Op Kerstavond zijn papa en Arjen dus gaan helpen in het Achturenhuis, terwijl Jinte, Tieme en ik er thuis een gezellige avond van probeerden te maken. Hoewel Tieme in de namiddag een middagtukje gedaan had, toch was hij die avond snel moe. Jinte voelde zich geen 100%, dus was het na het lekker eten, een filmpje, een verhaal in het grote bed snel tijd om te gaan slapen. Tegen 20u30’ was ik alleen,…. Hoewel, alleen,…? Je was zo dicht bij me. Het deed goed je zo dicht te voelen en anderzijds is dat gemis weer zo pijnlijk voelbaar. Het is niet dat ik verbitterend ben omdat jij al een stapje verder bent, het is niet dat ik vol zelfmedelijden zit om het feit dat ik jou terug naar ‘huis’ moest laten gaan, het is niet dat het mij niet lukt zo gelukkig mogelijk mijn leven weer in handen te nemen,… Gewoon, ik heb het heel erg gemist van jou rond mij te hebben, van jou aan tafel te hebben, van jou in bed te stoppen. Op een gegeven moment kwamen de tranen zo erg dat ik je steen knuffelde. Behalve je haartjes in het doosje in je curver op zolder, is wat er in je steen zit het enige stoffelijke van wat jij hier bij ons achterliet. Ik vertelde je hoe ik me voelde, hoeveel pijn het deed. En ik zei je ook hoe ontzettend graag ik je nog eens zou willen zien, hoe graag ik je nog eens zou willen knuffelen, hoe ik vooral die dingen mis. Na een ‘zwak’ moment lukte het me weer er een rustige avond van te maken. Tegen 23u30’ kwamen papa en Arjen terug. Ze hadden het goed gesteld, hadden er een goed gevoel bij een bijdrage geleverd te hebben in het feit dat ze anderen een leuke en gezellige avond hadden bezorgd. Op Kerstdag begon de dag hier vrij laat. Het eerste wat je broertjes en zusje wilden doen is de pakjes onder de Kerstboom open maken. Van klein naar groot. Toen Tieme en Jinte al hun pakje hadden open gemaakt was het jouw beurt. Je kreeg een mooie, grote witte kaars. Ook toen was het een lastig moment. Het zijn zo’n momenten dat het gemis als een mes door je hart snijdt! Hoewel ik me voor de andere kinderen voorgenomen had geen tranen te laten zien, het is me niet gelukt. Tieme vroeg me waarom ik huilde, maar ik was niet in staat van te antwoorden. Ik nam hem op de schoot en gaf hem de knuffel die ik eigenlijk zo graag aan jou had willen geven. ’t Was Jinteke die zei: “Mama huilt omdat ze Rytseke mist.” Tieme zei dat ik niet moest huilen want dat jij nu in de hemel bent en vroeg ook of ik mijn traantjes weg zou doen. Dat is me uiteindelijk wel gelukt. Voor de rest maakten we er een gezellige dag van om in de vooravond naar Zwevegem te rijden waar oma een avond, nacht en dag had gereserveerd voor de hele familie in een heel mooie en gezellige vakantiehoeve. Vorig jaar had oma dit ook gedaan. Wij (vooral ik) waren er toen niet klaar voor om met de ‘hele’ familie ‘gezellig’ samen te zijn. ‘Heel’ de familie kan niet meer ‘heel’ zijn, want jouw lijfje is er niet meer bij. En hoe kan het nu gezellig zijn als het gemis om jou me zoveel pijn deed? Dit jaar was ik daar wel klaar voor. Jij had er echt ook helemaal je plaats, je was er helemaal bij. Jouw foto die hier in je hoekje staat was ook mee en kreeg een plaats in de centrale ruimte. Jouw naam werd vaak genoemd. Het voelde zo goed je nonkel Claus aan je neefje Vic (die pas 2 jaar was toen jij naar opa vertrok) over je vertelde of je nonkel Pieter-Jan met Tieme te zien spelen naast je foto, of toen Arjen de kaars aanstak die oma speciaal voor jou had meegebracht,… Hoewel ik gezegd had dat jouw naampje voor de pakjes niet meer bij de rest moest zitten, omdat pakjes geven en krijgen nog altijd iets leuks moet zijn en ik dit positief moment niet wou beladen met verdriet en gemis, toch kreeg jij van je tante Jo (jouw doopmeter) ook een heel mooi pakje. Je kreeg een sneeuwbal met jouw foto in. Het is een klein gebaar die toch nog zoveel wil zeggen. Ik ben oma, Kristien, mijn zussen, mijn schoonbroers en alle neefjes en nichtjes dankbaar om de manier waarop zij jou ook nog steeds levend houden! Op deze manier lukt het me ook te genieten, weten dat je er nog steeds bij hoort, al is het anders dan ik zou willen. Maar samen met opa kijken jullie heel zeker knipogend toe hoe wij het gezellig maken en samen leuke dingen kunnen doen.

Lieve schat, ik zou het zo graag willen weten of jullie dat zien hoe wij proberen voort te doen, met vallen en opstaan. Ik zou zo graag willen weten wat jij denkt als je ons bezig ziet. Ik zou zo graag willen weten hoe het met je gaat,… Deze morgen had Tieme papa’s gsm even vast. Plots zei hij: “Ik ga eens bellen naar Rytse.” Toen ik hem zei dat dat niet kon want dat er in de hemel geen gsm’s bestaan was hij wel ontgoocheld. Hij wou zo graag je stem eens horen. Het doet me vaak pijn dat Tieme eigenlijk nooit echt levendige herinneringen heeft aan jou. Jullie hebben samen zo weinig tijd kunnen doorbrengen. Jullie hebben elkaar nooit echt leren kennen. Jullie zijn nochtans echte broers. Tiemeke was 10 maanden toen je naar het ziekenhuis ging… En toch, hij weet dat je altijd een deel van het gezin zal zijn, dat je zijn broer bent. En toch weet ik heel zeker dat Tieme, als hij een stokoud mannetje geworden is en hij ook naar het paradijs kan vertrekken jou zeker zal herkennen.

En nu wat anders, mijn bolle. Jouw zusje Jinte had een goed rapport. Ik ben echt heel erg trots op haar. Ze moet er veel voor doen, ik moet er veel mee bezig zijn en ze heeft haar tijd nodig, maar ze is heel goed mee, zit bij de goede middelmaat. Ook Tieme doet het goed. Hij is een beetje een kapoen en is soms wel eens ‘moe’ als hij geen zin heeft in wat hij zou moeten doen. Maar hij is superlief en heeft veel vriendjes waar hij goed voor zorgt. En Arjen had geen rapport mee. De meester was ziek en had er geen kunnen maken. We zijn dus op een positieve manier de kerstvakantie begonnen.

En ook zo gaan wij naar het nieuwe jaar toe. Behalve morgen en woensdag moet mama de hele week werken, ook vrijdag nog. Maar papa is thuis en kan dus voor je broertjes en zusje zorgen en zorgen dat we het ook vrijdagavond gezellig kunnen maken. Die jaarovergang zullen we doorbrengen met Sophie, Chris en Iebe die naar hier komen. Voor Sophie zal het ook niet makkelijk zijn om het jaar af te sluiten waarin haar mama zo plots is moeten vertrekken. Zeg je haar dat ze maar toekijkt hoe wij het ook zo aangenaam mogelijk zullen maken? Zoals jij, opa en Sophie’s mama het zouden willen! En op 1 januari trakteer ik papa, je broertjes en je zusje op een dagje Efteling voor mijn 40ste verjaardag! Ook jij gaat mee, in ons hartje!

Dit is dus de laatste keer in het jaar 2010 dat ik iets naar schrijf. Maar op 1 januari 2011 ben ik er terug!

Onderaan kan je het nieuwjaarskaartje zien dat ik samen met Jinte heb gemaakt. Zij tekende jou tussen al de andere sterretjes.

Ik hou van je schatteke, in 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013,….. Voor altijd…

Want ik ben en blijf,

Ook voor altijd,

kerstkaartje 2010.jpgJouw mama XXXXXXX……..

18:16 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-12-10

Kerst 'overleven'...

Dag mijn allerliefste schatteke,

 

En het sneeuwtapijt blijft maar liggen, de sneeuwpret voor de kinderen blijft. Mama heeft wel al af en toe een ‘slidingske’ gemaakt met de auto, maar dit nog steeds zonder schade. ’t Is niet dat ik snel rij, het is gewoon heel erg gevaarlijk op de weg. Ik zal het lot niet tarten en voorzichtig blijven rijden, maar ik weet dat ik een goed engelbewaarderke heb, hé J.

Morgen start de laatste schoolweek voor de Kerstvakantie. Het is ook papa zijn laatste werkweek van dit jaar. Donderdagavond heeft hij gedaan. Vrijdagmiddag is de school uit en kan hij dus de kindjes ophalen en er de rest van de namiddag voor zorgen. Want ik moet nog de hele dag werken. Ik ben eigenlijk wel blij dat Kerstavond vrijdagavond valt. Papa en Arjen gaan helpen in Het Achturenhuis in Kortrijk (buurtcentrum verbonden aan het OCMW). Zij bieden een gezellige avond aan aan mensen die die avond toch maar alleen zouden zitten. Er wordt een lekkere maaltijd gegeven en er werd in quiz in elkaar gestoken, kwestie van er een beetje ‘ambiance’ in te steken. Het was al langer dat papa zei dat hij op Kerstavond eens ‘ten dienste van anderen’ wou zijn. En nu Jinte, Tieme en ikzelf ’s avonds snel moe zullen zijn (onze dag begint dan ook om 6u00’) en dus ook vroeg in bed zullen zitten, is dit voor papa en voor Arjen het moment om dit eens te doen. Ik ben  ook blij dat Arjen mee gaat. Hij is al oud genoeg om ook eens anderen te helpen en om eens aan de lijve te ondervinden in welke luxe wij leven. En dan heb ik het niet alleen over materiële luxe, maar ook de luxe om niet te moeten uitkijken waar we naar toe gaan om ons niet eenzaam te voelen. ’s Avonds zullen Jinte, Tieme en ik naar een leuk kerstfilmpje kijken en garnaalkroketjes eten. Op Kerstdag zullen we na het uitslapen de kerstboom plukken (de meeste pakjes liggen er nu al onder). Voor jou weet ik al wat ik ga kopen, maar ik moet het nog halen. En om 16u00’ worden we verwacht in B&B Ovartine in Zwevegem. Daar heeft oma, net als vorig jaar een nacht en dag geboekt voor de hele familie. We zullen er dus allemaal zijn, met jou in ons hart! Ik hoop dat de sneeuw er dan nog ligt, of dat er nieuwe sneeuw is bijgekomen. Het maakt Kerst toch extra bijzonder met een mooi laagje sneeuw er bij. Het zal wel gezellig worden met oma, Kristien , alle tantes, nonkels, neefjes en nichtjes onder elkaar.

Voor we het weten zal het Kerstweekend voorbij zijn. Dan hebben we nog Nieuwjaar te gaan, en we kunnen weer alles achter ons laten.

Lieve schat, sowieso denken veel mensen nog steeds aan jou, maar tijdens deze winterse dagen precies nog meer. Zo ook Rune en Raven. Hun mama Sofie vertelde me dat er aan hun tuinkant ’s avonds altijd een mooi, felle, schitterende ster te zien is. Rune zei dat jij het was. Maar Raven zei dat het niet kon, want dat jij boven ons huis schijnt. Aangezien wij dichte buren zijn en hun ster en jij dus ook dicht bij elkaar zijn, zei Raven dat het dan waarschijnlijk opa is. Zie je, schatteke, straks gaan we al bijna het derde jaar in zonder jouw fysieke aanwezigheid. En kleine kinderen worden groter, maar vergeten doen ze je niet.

Weet je nog, schatteke, op 13 december, dat was afgelopen maandag, was het drie jaar geleden dat je zo laat aan de ontbijttafel kwam. Je had je een beetje bezig gehouden op je kamer ‘want je had het sterretje van opa gezien!’. Het was ook diezelfde dag, die 13de  december 2007, die zo goed in mijn geheugen staat gegrift dat ik telefoon kreeg van het UZGent met de mededeling dat op je laatste nmr-spectroscopie te zien was dat je snel zou moeten getransplanteerd worden. Het was die dag dat ik de grond onder m’n voeten voelde opensplijten, het was die dag dat ik naar jou begon te schrijven. En, lieve Rytseke, het was ook die dag dat ik een heel akelig voorgevoel had. Ik weet niet of het doemdenken, of dat het een echt voorgevoel was. Ik liet het mezelf echter niet toe. Het kon niet zijn, dat we de laatste maanden met jou aan het doorbrengen waren, het kon niet zijn dat we binnenkort afscheid van je zouden moeten nemen en het kon ook niet waar zijn dat ik maar drie van mijn kinderen meer zou kunnen knuffelen. Ik schreef het ook in ons boek, schatteke, heb je toen opa echt gezien? Is hij je komen vertellen dat hij op je wacht? Dat is wat ik geloof, echt waar. De overtuiging waarmee je het toen zei…

Maar mijn lieve bolle, ik weet dat je het zo goed hebt, daar bij opa en dat hij zo ontzettend goed voor je zorgt!

Mijn krullewiet, Jintes proefjesweek zit er op. Ze zegt dat ze het goed gedaan heeft, alleen de busjes (2 erin, 1 eruit, 4 erbij,…) vond ze erg moeilijk en heeft ze niet zo goed gedaan. Ik weet echt niet wat ik van haar rapportje zal moeten verwachten. Ik schreef het vorige week al,…Jinte moet nog kind kunnen zijn, maar ze moet ook leren omgaan met ‘het moeten’. We zullen zien waar we haar wat gaan moeten bijsturen. Ook Arjen had blijkbaar proefjes, nochtans stond hierover niets in zijn agenda en heeft hij er ook niets over gezegd. Voor hem is er geen oudercontact, ook wel een rapport. We zullen zien…

Mijn bolleke, mijn allerliefste Rytseke, hou jij mij gezelschap op Kerstavond? Ik zal zo blij zijn wanneer die voorbij zullen zijn. Ik ben de enige niet, ik weet het,… Er zijn zoveel mensen die iemand moeten  missen en die liever een lekker lange winterslaap zouden houden. Maar zo werkt het niet. We moeten er gewoon door. Het voelt als ‘overleven’, je hoofd net boven water kunnen houden. Dit is voor ons de derde kerst dat het zo voelt. Ik dacht het zou beteren met de jaren, maar dat is niet zo. Deze dagen blijven even moeilijk. Op deze dagen missen we onze overleden kinderen, (groot)ouders, partners,… meer dan ooit! Daarom wil ik iedereen, maar hen in het bijzonder een warme, welgemeende intense knuffel geven omdat dit zoveel meer zegt dan eender welk woord (de juiste bestaan toch niet!).

Schatteke, met jou heel dicht bij mij start ik morgen weer een nieuwe week, geen makkelijke week. Maar ik ga erdoor, omdat ik weet dat ik niet alleen ben!

Ik geef je een dikke kus en een heel erg dikke knuffel,

Want ik ben en blijf,…

Voor altijd,

Jouw mama XXXXXX…….DSCN4160.JPGDSCN4295.JPG

18:32 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-12-10

(examen)stress

Dag mijn lieve krullewiet,

 

Hier ben ik weer. Papa is met Jinte en Arjen nog wat boodschappen doen en Tieme geniet nog van een namiddagtukje. Ik ben er dus weer helemaal voor jou.

Gisteren heeft mama de kerstboom versierd. Weet je nog schat, die laatste Kerst samen, in 2007. Jij hebt toen de top op de boom gezet. Ik herinner me nog dat het ingeving was van daar toen een foto van te maken, want 'je kon maar nooit weten dat het je laatste Kerst bij ons was...' Net zoals elk jaar, was het ook nu weer niet echt met mijn volle zin. Ware het niet van je broers en je zusje zou er waarschijnlijk helemaal geen kerstboom staan. Maar ik vind dat we het hen een beetje verschuldigd zijn, die kerstsfeer waar ik zoveel mogelijk wil aan ontsnappen. Ik ben niet alleen, zij zijn er ook. En voor hen moet er wel wat sfeer zijn. Papa had vorig jaar nogal wat oud kerstgerief weggedaan waardoor ik dit jaar wat nieuwe spulletjes moest kopen. Ik heb dat afgelopen woensdag gedaan, samen met Jinte en Tieme. Ik zag hoe ze er van genoten. Eigenlijk zou dat op zich al een motivatie op zich moeten zijn, maar ik heb het er toch zo moeilijk mee. De kerstboom versieren gaat bij mij altijd gepaard met mijmeren over het jaar dat bijna voorbij is. En eigenlijk is het een vrij ‘goed’ jaar geweest. Ik herinner me dat ik vorig jaar zei dat 2010 het jaar van de grote ommekeer moest worden. En eigenlijk ben ik daar wel grotendeels in geslaagd. Ik heb een nieuwe job die een uitdaging blijft en waarvan een deel en/of de manier van die invulling zal meegenomen worden als voornemen voor 2011, ons boek is uitgekomen en een kleine 450 exemplaren hiervan hebben een plaatsje gevonden bij mensen die ook jou dus nooit zullen vergeten en ik ben 42kg lichter waardoor ik uiterlijk een andere vrouw geworden ben en waardoor het op heel wat vlakken toch een stuk makkelijker gaat. Dus eigenlijk kan ik niet klagen. Ik heb mijn leven min of meer terug op de rails gekregen. Mijn trein staat wel nog niet zo stevig op die rails, maar hij staat er toch op. En…hij rijdt de goede kant uit. En ben ik daar blij om? Ja, eigenlijk wel. Kan ik zeggen dat ik een gelukkige vrouw ben? Wat is gelukkig zijn? Als gelukkig zijn wil zeggen dat alles je voor de wind gaat, dat je weinig of geen zorgen hebt, dat je weinig of geen verdriet hebt? Dan moet ik daar een negatief antwoord op geven. Als gelukkig zijn wil zeggen dat ik energie en wilskracht genoeg heb om aan te pakken wat met tegengaat, dat ik iets aan mijn zorgen probeer te doen en die kan delen met papa of mensen dicht bij mij, dat ik mensen rond me heb waarvan ik ongelofelijk veel hou, dat ik op momenten van verdriet mijn tranen kan laten lopen, kan blijven schrijven en warme woorden hoor of warme armen rond me voel, dan kan ik volmondig zeggen dat ik inderdaad een gelukkige vrouw ben! Als ik dus diep in mijn hart kijk, zeg ik dus, ja, schat, ondanks het feit dat ik jou ongelofelijk hard mis en dat een deel van mijn hart voor altijd weg is, ben ik gelukkig. Zo gelukkig als jij zou willen dat ik ben!

Mijn bolleke, Jinte zal een intensieve week tegemoet gaan. Haar eerst ‘examenperiode’. Het is dit weekend voor het eerst dat ze geen huiswerk meekreeg omdat ze moet ‘studeren’ aan haar woordjes. En, ik moet eerlijk zeggen,… dat gaat niet van een leien dakje. Ze oefent niet graag, zeker geen woordjes. Het is voor het eerst dat ik zo duidelijk die stress voel. Het is voor het eerst dat ik toch wat moeite heb met de druk die we onze kinderen opleggen. De lat ligt zo hoog. Ik merk dat Jinte nog zo ‘kind’ is. Ze speelt nog oh-zo graag. Huiswerk maakt ze nochthans graag, omdat het op een kinderlijke manier voorgesteld wordt. Maar de lettertjes en de woordjes vlot herkennen en in de juiste volgorde moeten zeggen,… Het is niet simpel. Zowel gisteren als vandaag ben ik heel wat met haar bezig geweest hierrond. Ze wil niet, en toch ‘moet’ ze. Ik schreef het al eerder,… De kunst is om een gezond evenwicht te vinden in doen wat ‘moet’ en echt nog kind kunnen zijn, zonder zorgen, zonder ‘moeten’. Het is niet evident. Hoe graag zou ik ook willen dat mijn kinderen zouden kunnen opgroeien in een ongedwongen sfeer waarin ze hun eigen tempo kunnen volgen… Zo zit onze maatschappij wel niet elkaar. Vroeg of laat wreekt zich dat toch. En voeden we deze tendens niet door daar ook altijd maar in mee te gaan,…? Misschien wel. Wat voor mij belangrijk is, is dat elk van mijn kinderen zich goed in zijn vel voelt, dat ze sociaal voelend zijn, dat ze om hun medemens geven, dat ze leren omgaan met druk, dat ze leren ook zichzelf soms wat druk op te leggen, dat ze hun plaatsje vinden waar dat dan ook mag zijn, dat ze gelukkig zijn en in staat zijn ook anderen gelukkig te maken. Straks ga ik nog wat met je zusje oefenen en we zien wel wat de resultaten zullen zijn. Schatteke, hoewel ik het veel liever anders had gehad,… die stress heb jij nooit gekend. Ik weet dat je er ook veel moeite zou mee gehad hebben. Jij, die graag op je gemakje was, die vooral zag hoe mooi wit de sneeuw was, hoe mooi blauw de lucht was, hoe leuk het was regendruppels op je neus te voelen,… Jij die zo kon genieten van mooie muziek, een mooi filmpje, een mooi verhaal of een gezelschapspel. Het klinkt raar, maar als je dan toch maar een korte tijd bij ons mocht blijven, ben ik blij dat je ook echt kon genieten van ‘kind zijn’ en dat jij nooit moest ervaren wat Jinte nu doormaakt.

En nu schiet door mijn hoofd dat jij ook je deel van je zorgen hebt gehad, vooral die laatste 3 maanden in Gent. Lieve schat, hoewel ik bijna altijd bij je was en hoewel je heel wat zorgen met me deelde,… Meer dan luisteren, je eens vastnemen, samen met je huilen of mijn eigen tranen verbijten uit onmacht kon ik niet veel meer voor je doen. En ik weet, jou kennende, dat je me ook dikwijls gespaard hebt. Je was zo dapper, zoooo ongelofelijk dapper! Je hebt je naam ‘dappere strijder’ echt alle eer aan gedaan!

Mijn allerliefste schatteke, wat ben ik nog steeds zo ongelofelijk trots op jou. Ik vind het een ongelofelijke eer jouw mama te mogen zijn! En ik weet, vroeg of laat, als het mijn moment is om naar het paradijs te gaan, dat jij, samen met opa me zullen staan opwachten en mij met open armen zullen ontvangen!

Alleen, voor papa, Arjen, Jinte en Tieme, en ook wel voor mezelf hoop ik dat ik hier nog een tijdje mag blijven. En van de tijd dat ik hier nog ben, wil ik het allerbeste maken. Dat ben ik mezelf, jou en mijn omgeving verschuldigd!

Lieve lieve Rytseke, ik hou van je, met heel mijn hart en heel mijn ziel,….

Voor altijd….

DSCN4057.JPGDSCN4056.JPGJouw mama XXXX…….

16:05 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-12-10

Sinterklaas

Dag Bolleke,

 

Wat gaan de weken toch snel. Het lijkt wel alsof het gisteren was dat ik er weer eens alleen en helemaal voor jou alleen was. Het sneeuwtapijt is de hele week blijven liggen, dit tot groot jolijt van je broers en zus.

En ondertussen is Sint hier langs geweest. Afgelopen donderdag bracht hij een bezoek aan school. Ik was Tieme als sinds de grote vakantie erop aan het voorbereiden dat hij dit jaar zijn tutje aan de Sint zou meegeven. Zijn juf Kimberly had het voorstel gedaan van zijn tutje mee te geven naar school en ze daar aan de Sint te geven. Toen ik hem dat vorige week al voorstelde was hij akkoord want ‘dan heeft hij toch nog tutjes J’. Daarom spraken we af dat hij donderdag op ééntje na al zijn tutjes aan Sinterklaas zou geven en dat we het allerlaatste tutje dan persoonlijk aan de Sint zouden geven als we hem zouden gaan opzoeken in ‘Het huis van de Sint’ in Kortrijk. Donderdagavond sliep hij al zonder tutje, ook vrijdag-en zaterdagnacht is het gelukt. En dit zonder grote moeite. De ‘tutjesfase’ kunnen we uds voor eens en voor altijd afsluiten. Weet je nog schat, dat ook jij je tutje aan de Sint meegaf. We waren toen met de hele familie bij Kristien en haar kinderen, want de Sint had laten weten dat hij daar samen met zijn pieten op bezoek zou komen. Ook jij was toen zo flink. Je had je tutje nog de hele namiddag in je mondje, maar toen Sinterklaas aankwam gaf je het onmiddellijk aan hem. Ook jij hebt er toen geen probleem meer van gemaakt om zonder tutje te slapen. Ik voelde wel de krop in de keel gisteren, toen je kleine broertje zijn allerlaatste tutje aan Sinterklaas gaf. Mijn jongste zoon, die zijn baby-en peuterfase echt helemaal afsluit. Wat worden onze kinderen groot. Gisterenavond werd hier dus het schoentje gezet. En schatteke, jouw schoentje stond er dus niet bij. Ik herinner me dat ik vorig jaar nog niet klaar was om jouw schoentje niet meer te zetten. Maar je was er bij, net zoals dat je er altijd bij bent, in ons hart!

Gisteravond was ik samen met mijn zussen, jouw tantes uitgenodigd bij oma voor haar 67ste verjaardag. Het was een gezellig samenzijn. Je jongste neefje Wolf was er ook. Heb je al eens gezien wat een mooi knaapje het is, schat. Er komt ooit wel een dag dat ik hem vertel wat een lieve, grote neef hij heeft, die vanuit de hemel, samen met opa over hem waakt. Gisteravond bij oma was dan ook weer het moment waarop we naampjes trekken en dus weten voor wie we een pakje gaan voorzien. Vorig jaar had ik het erg moeilijk met het feit dat er zomaar vanuit gegaan werd dat jouw naampje er niet meer zou tussen zitten. Maar gisteren kon ik echt wel waarderen dat me gevraagd werd wat we met jouw naampje zouden doen. En ik voel dat ik er ook klaar voor ben om jouw naampje er niet meer bij te steken. Net zoals met Sinterklaas ben je er wel bij, anders als ik zo graag zou willen, maar je bent er wel. Oma heeft al een mooie kaars klaar gezet om jou er op die manier bij te hebben. En natuurlijk zal er aan jou en aan opa gedacht worden, maar jou erg duidelijk en tastbaar op de voorgrond zetten zou het verdriet om het gemis waarschijnlijk nog voelbaarder en pijnlijker maken. Schatteke, jij weet dat de komende periode niet aan mij besteed is. Ik heb altijd moeite gehad met de overdaad en de opgeklopte, ‘gedwongen’ ‘gezelligheid’ van de ‘feest’dagen. Voor mij komt gezelligheid meestal voor op heel ongedwongen, spontane momenten waar ik dan op dat moment ongelofelijk van kan genieten. Ik hoop dat die dagen snel voorbij gaan en dat we weer kunnen uitkijken naar de lente, naar de eerste krokussen. Ik weet het, ik zal nog wat geduld moeten hebben, want de winter moet nog beginnen.

 

Mijn lieve, lieve schatteke, ik hou van jou, zo intens veel en ik mis je,….

Ik geef je een warme knuffelzoen X,

Jouw mama, voor altijd XXXXXXXXXX……..30475_detail.jpg9.jpg

19:30 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-11-10

Winter...

Dag mijn lieve Bolleke,

 

Wat heb je je broertjes en zusjes blij gemaakt met dat eerste wintertapijt. Als het van hen afhangt mag je de hele winter zorgen voor verse sneeuw om mee te spelen. Toen ik hun enthousiasme zag was ik eigenlijk wel een beetje jaloers om hun kinderlijke gedachten. Als ik sneeuw zie dan denk ik vooral aan koud, nat, vuil en hoe ik er in godsnaam met de auto moet doorrijden. Ik moest constateren dat ik mijn kinderlijkheid kwijt ben en dat ik het eigenlijk wel mis. Ik zou ook veel liever hebben dat ik vol enthousiasme buiten zou willen gaan spelen, een sneeuwman maken, met sneeuwballen gooien,… Ben ik een oude saaie mama aan het worden? Ik hoop het niet. Ik zie mijn kinderen ontzettend graag en wil heel veel voor hen en met hen doen. Maar ik merk dat het me dikwijls aan energie ontbreekt om het ook te doen. De drukte, maar vooral de sfeer op het werk zal daar een grote oorzaak van zijn, maar ik blijf het wijten aan het feit dat ik helemaal geen wintermens ben. Geef mij maar de zon, 25 graden, de zee,... Ik ben wel een buitenmens, maar daarvoor is het me nu echt te koud. En volgens de weerman heeft de vriezeman de komende week heel wat plannen. Ach, ik zal er beste van proberen te maken. Lieve schat, zorg je dan ook een beetje voor papa? Afgelopen week moest hij een gevel gaan bekleden aan een flatgebouw op de dijk aan de zee. En dit op 34 meter hoogte. Nu, papa vindt dat niet zo erg om koud te hebben, hij kan er erg goed tegen. Maar ik heb er toch wel mee te doen als ik dat hoor. Komende week moet hij die gevel afwerken…

Over werk gesproken… Weet je wel dat ik je vorige vertelde over die werkaanbieding die ik had gekregen. Omdat ik met een aantal contracten werk, had ik gehoopt wat te kunnen opsplitsen en daar dus op te kunnen ingaan. Mijn werkgever zag dat niet echt zitten. ’t Was alles of niets. Tja, dan was de keuze ook snel gemaakt. Ik geniet nu van een zeker praktisch en financieel comfort. Het emotionele comfort is ietsje minder. Maar, zoals ik al eerder schreef,… Ik doe mijn werk echt wel graag. Ik geniet ervan als ik met een kwinkslag een glimlach op onze cliënten hun gezicht kan toveren, of als ik hun tranen kan drogen, of gewoon eens hun zorgen kan beluisteren,… Ze vroeg me wel waarom ik overwoog om op die aanbieding in te gaan. Ik heb toen eerlijk gezegd dat het de samenwerking met één van de collega’s is die daarvoor zorgt. Ik heb het maar allemaal verteld. Mijn andere collega’s hadden afgelopen week hun functioneringsgesprek en hebben hetzelfde aangekaard. Nu, het is dan misschien toch niet voor niets geweest en vloeit er toch iets positiefs uit. Ik leg mijn verwachtingen echter niet te hoog. Zo is de ontgoocheling bij het ondervinden dat alles toch blijft zoals het is ook niet zo groot. Nu, eigenlijk werk ik maar een kleine 2 dagen echt met haar samen. Ik trek me dus op aan het feit dat ik de rest van de tijd vooral te doen heb met collega’s waarmee het wel aangenaam werken is en waarbij de sfeer een pak gemoedelijker loopt.

Rytseke, je papa is afgelopen donderdag 43 jaar geworden. Toen Tieme, Jinte en ik ’s avonds voor hem zongen (want hij was al om 5u30’ naar zijn werk vertrokken) en hem zijn pakje gaven zei hij dat hij er blij om was, maar dat niemand hem kon geven wat hij eigenlijk het allerliefste wou… En daar waren ze dan, de tranen,… Op die momenten is het gemis om jou zou voelbaar!!! Nee, niemand kan jouw lijfje terug toveren. En dat is wat ik natuurlijk ook het allerliefste zou willen. Jou nog één keer horen, nog één keer ruiken, nog één keer voelen, je nog één keer kunnen vastnemen en knuffelen. Kon ik je maar eens vragen hoe het met je gaat, wat je daar in de hemel allemaal doet, wie je daar in de hemel allemaal ziet, of je daar ook eet, speelt, zingt,… Of je ziet hoe het met ons gaat, hoe we proberen, met vallen en opstaan, ons leven zonder jouw fysieke aanwezigheid weer zo goed mogelijk verder te zetten. Ik zou je willen vragen of we het goed doen. Schat,… ook nu met tranen,…. Het gemis blijft zo verschrikkelijk veel pijn doen!!! Jij bent mijn zoon, mijn eerstgeboren kind, zo bijzonder! Ik weet nog heel goed,… Negen jaar geleden…. We waren ons vorige huis aan het verbouwen en woonden daarom tijdelijk bij oma in. Ik voelde me niet goed, was moe en ….was overtijd. Toen ik die zwangerschapstest deed was ik helemaal alleen. Ook toen ik zag dat er een roze streepje in het kadertje van de test kwam. Het was daags voor papa zijn verjaardag. Kon ik hem een mooier verjaardagsgeschenk geven? Ik was zwanger van jou, mijn allerliefste Rytseke. Wat ben ik nog steeds ongelofelijk blij en dankbaar dat ik diegene was die jou mocht dragen, op de wereld zetten en tijdens je korte leventje hier in deze dimensie jouw mama mocht zijn. Het is een echt voorrecht!

En mijn lieve schat,… Is de echte Sint klaar om de komende week heel wat kindjes blij te maken? Heb jij hem geholpen bij het inpakken van al dat speelgoed, al die chocolade en al dat snoep. Of heb jij de mandarijntjes helpen plukken? Schatteke, jij kent het geheim van de Sint, hé! Mama en papa hebben alle pakjes al klaar liggen. Alleen voor jou nog niet. Ik vind het zo ontzettend moeilijk. Vorige jaren hebben we voor jou telkens iets voorzien. In 2008 kreeg je een playmobilridder en in 2009 een fotokader voor verschillende fotootjes in te stoppen om in je hoekje te zetten. Als ik in de boekjes kijk weet ik zo wat ik voor je zou kopen. Maar waarom zou ik? Jij hebt het niet meer nodig, je zou er nooit mee spelen. Mijn lieve lieve lieve lieve schat, wat moet ik doen? Ik overweeg zelfs om je schoen (die nog steeds in het schoenenrek staat) niet meer bij te zetten. Niet omdat ik niet aan je denk, hoe zou ik dat ooit kunnen? Maar om het voor iedereen een beetje makkelijker te maken. De komst van de Sint, de bijhorende pakjes moet een blijde gebeurtenis zijn! Ik wil die dag geen tranen. Schat, jij bent in mijn hartje, altijd, met of zonder schoentje! Ik zie wel wat ik doe.

Wat ben ik blij met de foto van mijn vier kindjes bij de Sint. Het jaar ervoor was Tieme er nog niet en het jaar nadien kon jij er niet meer bijstaan. Deze foto is voor mij goud waard! Daaronder nog wat fotootjes van je laatste Sint hier bij ons.

 

Mijn allerallerliefste Rytseke, ik heb je nodig, dicht bij mij! Verwarm je mijn hartje wat?

 

Ik hou van jou, overal en altijd,….

Want ik ben en blijf, ook voor altijd,…

 

Jouw mama XXXXXXXXXXXXX……………

DSCN4008.JPG

DSCN3993.JPGDSCN3997.JPG

kids bij sint 07.jpg

 

 

 

17:20 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-11-10

Broertjes...

Dag mijn allerliefste schattebol,

 

Ik geraak vandaag echt niet vooruit. Is het het grauwe, donkere weer? Ben ik iets aan het broeden? Of zou het gewoon moe zijn van de afgelopen week. Het is een zware week geweest. Zowel fysiek als mentaal en dit vooral op het werk. De week ervoor had ik een functioneringsgesprek wat ik heel goed had voorbereid en waarop ik dacht echt te kunnen zeggen wat mijn bedenkingen en vragen zijn, ook wat betreft mezelf. Ik heb echt moeite moeten doen om na te gaan hoe ik ook de weinig gemoedelijke sfeer in ons team kon aanhalen die eigenlijk te wijten is aan slechts één persoon. Zonder aanvallend te zijn heb ik dat toch aangehaald. Nu, het was een goed gesprek. Ik kreeg geen werkpunten mee, hoewel ik mezelf er toch enkele had opgelegd en had hoge verwachtingen naar de ‘denk-en doe-dag’ van afgelopen dinsdag. De denkdag begon maar om 9u ipv 8u doordat die ene collega te laat kwam en om 12u had ze er alweer genoeg van. Na het middageten zijn we dan samen naar de film  (Zot van A) geweest. Ik was echt ontzettend ontgoocheld, had zoveel willen bespreken, zoveel nieuwe afspraken maken, schema’s willen opmaken, voor elk een duidelijke functieomschrijving opmaken, maar niets van dat is gedaan. De film op zich was mooi en ontspannend, maar kan ik geen teambuilding noemen. Tenslotte zit je toch elk voor jezelf in je zetel naar het scherm te kijken en heb je op dat moment niets met elkaar te maken. Het was ook die ene collega die samen met de coördinator de dag in elkaar had gestoken. De sfeer was die dag redelijk, maar de dag nadien was het weer net als voorheen. Ik doe mijn werk echt graag, ben graag met de mensen bezig en als een stage weer uitmondt in een tewerkstelling geeft dat ontzettend veel voldoening. Ik ben verre van perfect, heb zeker ook mijn fouten, maar ik kan nu echt wel zeggen dat ik helemaal geen moeilijk mens ben om mee samen te werken. Ik verwacht ook niet dat collega’s goede vrienden worden, maar op een vriendelijke collegiale manier met elkaar kunnen omgaan moet toch kunnen. Met de andere collega’s lukt dat wel, vooral op dagen als de ene er niet is. Iedereen voelt zich dan rustiger en kan beter overleggen. Jij ziet me ook functioneren, hé schat. En jij weet ook wat ik voel en denk. Ook de vele keren dat ik zo op mijn tanden moet bijten om het op het werk leefbaar te houden, ben je bij mij. En daarom vind ik het ook zo vreemd wat mijn vrijdagnamiddag overkwam. Ik kreeg op het werk telefoon van de coördinator van een ander arbeidszorgcentrum. We hadden al enkele keren samen gezeten op een vergadering maar anders kenden we elkaar niet. Er komt daar een vacature vrij en hadden die graag door mij ingevuld gezien. Is dit ook weer toeval of ben jij het die zegt: “Mama, dit werk is echt iets voor jou. En zo heb je die druk van die vervelende collega niet meer.” Nu, ik wil het doen, echt waar, en zal eens met hem moeten overleggen omtrent werkuren. Ik ga niet op woensdag werken. Ik werk graag en ontzie me niet snel iets, maar de woensdag is er voor de andere kinderen. Als ik dat niet kan hebben, dan doe ik het niet. Maar als dit een geschenk uit de hemel is, dan zal ook dat wel in orde komen. Morgen moet ik dus een aantal mensen zien en waarschijnlijk beslis ik dan morgen. Schatteke, duim je met me mee?

Lieve schat, een tijdje geleden waren Tom en Tine hier op een avond. Ze kwamen een glaasje drinken op de aankoop van hun nieuwe (oude) huis. Alle kindjes lagen al in bed. Maar plots hoorde ik iets op de trap. Het was zo’n herkenbaar geluid. Weet je nog dat jij ook zo moeilijk kon slapen en dat je vaak gewoon bovenaan de trap zat te luisteren naar ons of naar de tv. Je was meestal muisstil en soms zuchtte je dan eens om ons te laten horen dat jij daar was. Wel,…dat geluid was het! En toen ik ging kijken zat Tieme bovenaan de trap, eerst muisstil en toen een zucht. Op precies dezelfde manier. En hij had dan nog jouw pyjama aan. Hij is weer veel veranderd en, hoewel hij geen krullen heeft en een stukje heftiger is, lijkt hij echt wel veel op jou (ik post een fotootje van jou en van Tiemeke bij). Ook zijn gevoel voor humor, hoe hij lacht,… Een tijdje geleden deed hij ook iets voor het eerst… Hij vroeg echt achter jou. Hoewel hij je nooit echt heeft gekend, hij was maar net een jaar toen je naar opa vertrok, neem je echt wel een plaats in zijn omgevingswereldje. Ook als hij verdriet heeft zegt hij soms: “Ik wil naar Rytse, ik wil naar mijn broer.” Of “Ik wil naar Rytse, ik ben Rytse kwijt.” Natuurlijk bezorgd me dat ook wel een flinke krop in de keel en weet ik niet altijd goed wat ik daarmee moet. Ik zeg dan dat jij hier nog altijd bent, dat we je niet meer kunnen zien maar dat je wel in ons hartje woont. Het is zo moeilijk zoiets uit te leggen aan een kleutertje van 3,5j. De ene keer ben je in ons hartje, de andere keer boven de wolken in de hemel, nog een andere keer ben je een ster,… Is dat niet eigen aan de dimensie waarin jij nu bent,…dat  je inderdaad overal kan zijn?

Mijn bolle, afgelopen week was het de week van de grootouders. Op school had Jinte woensdagochtend een ontbijt met oma en donderdag was oma dan in Tieme’s klas verwacht. Ze hadden het allebei super gevonden dat oma er even voor hen was. Maar uiteraard hebben we dan ook gedacht aan opa, mémé en pépé die bij jou zijn in de hemel. Hebben jullie ook samen iets bijzonders gedaan?

 

Schatteke, ik hou van je, suuuuuuperveel. Blijf je deze week dicht bij me? Ik verlang naar een beetje rust in mijn hoofd…

Dikke zoen en dikke knuffel,

Jouw mama, voor altijd…XXXXXXXXXXXXX….Tieme voor blog 211110.jpgDSCN2589.JPG

18:09 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

14-11-10

De oversteek...

Dag mijn allerliefste Rytseke,

 

Het stormt buiten. Het water klettert hier tegen de velux van mama’s bureau en ik hoor de wind gieren. Mijn gedachten gaan nu vooral uit naar de mama van één van mijn beste vriendinnen. Hoe sterk kan vriendschap zijn? Zo sterk dat ik haar pijn voel, haar onmacht. En, behalve haar laten weten dat ik er voor haar ben, kan ik niets doen. Ze heeft vanavond afscheid genomen van haar mama die samen met haar papa op vakantie was. Op vakantie heeft haar mama een fatale hersenbloeding gekregen. Iedereen heeft hemel en aarde verzet om haar terug naar België te krijgen wat gelukt is. Dit samen met haar papa en haar broer. Hier heeft Sophie nog afscheid kunnen nemen van haar mama. Alles gebeurt zo plots. Vier dagen geleden was iedereen nog zonder zorgen en waren haar mama en papa volop aan het genieten van de Turkse zon. En nu is ze bij jou. Ze heeft jou nooit gekend, maar ze heeft wel ons boek gelezen. Ze zal je dus wel herkennen. Heb jij haar zien aankomen? Ze zal wel omringt geweest zijn, daar bij jullie, want er waren al heel wat mensen, vrienden, vriendinnen en familie, die daar al zijn. Lieve schat, help jij, samen met alle anderen, Sophie’s mama, Iebe’s oma, een beetje haar weg vinden in de hemel? Ik zal mijn best doen om er voor Sophie, Chris en Iebe te zijn.

Ik nam 22 jaar geleden afscheid van mijn papa, jouw opa en 2,5j geleden nam ik afscheid van jou. Afscheid nemen van mensen die je ongelofelijk graag ziet doet onnoemelijk veel pijn. Maar die pijn moet jij uiteindelijk zelf dragen. Er is niemand die die pijn van je kan wegnemen. Het enige wat de omgeving kan doen is luisteren en laten voelen dat ze er voor je zijn. En dat is wat ik met Sophie doe.

Lieve schat, het is niet fair,… Gisteren las ik in de krant een artikel over een 100-jarige mijnheer die al 2 keer weduwnaar was en 1 zoon heeft die ook al 72j is. Zijn lichaam is versleten, hij heeft pijn en moet veel medicatie nemen. Hij is echter niet echt ziek, maar is uitgeblust, heeft geen levensvreugde meer en zou zo graag sterven. Hij heeft euthanasie gevraagd, maar dit werd niet toegestaan. Dit is wraakroepend. Hij heeft een heel leven gehad, goede en slechte dagen gekend. Al zijn vrienden zijn gestorven. Ik zou het hem zo gunnen om naar de overkant te vertrekken. Wie zijn de artsen om hem die vurige wens te weigeren?

 Ik moet er echt eens mijn werk van maken om voor mezelf die papieren in orde te brengen. Ik heb op het stadhuis al mijn toestemming in orde gebracht om mij als donor te gebruiken. Maar ik moet ook nog een verklaring in orde brengen met de boodschap dat ik bij ernstige ziekte of letsel ook euthanasie wil. Het is goed dat deze zaken bestaan.

Mijn Bolle, ik heb gebeld met die mevrouw waarover ik een tijdje geleden sprak, dat medium. Weet je wanneer ze ons (papa en ik) een afspraak gaf? Op 2 juni 2011 om 15u00’. Twee juni, jouw verjaardag, op die dag zou jij 9 jaar worden. Toeval? Ik weet het niet. Ik geloof niet echt in toeval. Het is nog een hele tijd, maar dat vind ik niet erg. Ik ga eigenlijk zonder verwachting. Ik moet niet weten of je gelukkig bent, of je  er goed bent,… Daarop weet ik eigenlijk wel het antwoord. Het enige wat ik niet weet en waar ik al heel lang een antwoord op zou willen krijgen is… Op 20 maart 2008 namen wij heel bewust afscheid van elkaar, hé schat. En op 21 maart, de dag nadien dus begeven al je vitale functies het. De artsen hebben toen ingegrepen en je gereanimeerd. Nadien ben je nooit nog bij bewustzijn geweest. En op 14 april 2008 haalden we je naar huis om je hier van de beandeming te halen en rustig naar opa te vertrekken. Maar schat,… Wanneer heb je die oversteek gemaakt? Echt op 14 april of was het die 21ste maart? Hadden we de 21ste maart niet ingegrepen, dan was je toen vertrokken. Waar was je die tijd tussen 21 maart en 14 april? Was je bij opa, was je bij ons of was je er tussenin? Je lag in een coma. Hoorde je ons? Zag je ons? Was je je bewust van wat er rond je gebeurde. Als we het louter fysisch bekijken kan het niet want je hersentjes functioneerden niet meer. Maar er is zoveel meer dan enkel het fysische. Als ik nooit een antwoord krijg of die vraag is het ook goed. Het is niet dat ik er wakker van lig.

 

En nu iets luchtiger schat, ik ben vandaag met zus naar de K3-show in Oostende geweest. Ik heb er zo ontzettend van genoten. Niet zozeer van de show, dat ook natuurlijk, maar vooral van je zus. Ik zag hoe zij genoot, meezong, mee danste en me spontaan een knuffel gaf en zei: “Dank je wel, mama!” Wat had ik zulke dingen ook zo graag met je gedaan. Maar ik ben er zeker van dat het jou gelukkig maakt als je ziet hoe je zus ervan genoot! Ze had zograag eens met Josje, Karen of Kristel gepraat, maar dat kon natuurlijk niet. Ik moest dan dekn aan jouw persoonlijke ontmoeting met Toby. Daar genoot jij van, hé schat. Ik post nog wat fotootjes daarvan.

 

Mijn allerliefste venteke, ik geef je een heel erg dikke knuffel en een heel erg dikke zoen,…

…zomaar, omdat ik ONNOEMELIJK VEEL VAN JE HOU!!!!

 

Want ik ben en blijf , voor altijd…

 

Jouw mama XXXXXXXXXXX……….DSCN4849.JPGDSCN4850.JPGDSCN4851.JPG

20:01 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |