13-02-11

Valentijn

Dag mijn allerliefste bolleke,

 

Papa is weer met de kids gaan zwemmen, dus ben ik naar zondagse gewoonte hier weer even voor jou! Onze tijd samen, ongestoord!

Gisteren was er jaarmis voor jou en voor opa. De 17de zal het 23 jaar geleden zijn dat hij naar de overkant vertrok, hij was 43. Zou oud of jong als papa nu. Ik was 17. Papa en ik hadden op een mooie manier afscheid kunnen nemen, maar toch deed het ontzettend veel pijn. Nog steeds soms. Hoe anders zou mijn leven er niet hebben uitgezien moest hij er nog geweest zijn. Ik zie hem zo een pint gaan pakken  of een diepgaande discussie aangaan met zijn schoonzoons. Ik zie hem zo zijn kleinkinderen overal mee naar toe nemen en rot verwennen. Nu, het is jammer genoeg niet zo. En, ondanks het feit dat opa is waar jij bent, toch kan ik mijn leven niet ongelukkig noemen. En wat zijn kleinkinderen betreft,… Opa heeft er ondertussen 11, waarvan hij één heel biezonder zo graag bij zich had. Dat ééntje die hij op een donkere donderdagmorgen in december 2007 subtiel liet weten dat hij op hem wachtte. Dat ééntje dat hij uiteindelijk helemaal bij zich geroepen heeft. Dat ééntje die nu aan zijn opa’s hand glimlachend naar ons kijkt en soms zijn troostend handje op onze schouder legt als hij vindt er weer eens teveel tranen vloeien.

Lieve schat, morgen is het Valentijn, het feest van alle verliefden. Jouw valentijntje was Anske, hé. Weet je nog dat juf Els je in het ziekenhuis vertelde dat Anske jou ten huwelijk gevraagd had? En jij was akkoord. Het is ook jouw Anske die de tekening op de voorkant van het boekje maakte voor op jouw uitvaart. Weet je schat, mijn grote Valentijn is nog steeds je papa! Na 18 jaar laat hij mijn hart nog steeds sneller kloppen. Na 18 jaar is hij nog steeds mijn rots in de branding, na 18 jaar is hij nog steeds mijn grote liefde. Ik zou me echt geen leven kunnen voorstellen zonder je papa! En na alle stormen die ons bootje al doorstaan heeft, kan het niet anders dan dat wij voor elkaar zijn gemaakt. Het waait hier ook wel eens, net zoals overal, maar daarna kunnen we elkaar nog steeds weer in de armen sluiten en zeggen dat we elkaar graag zien! Ik hoop zo dat we op deze manier nog verder kunnen tot het onze tijd is naar jou te komen.

Grote broer, vorige week donderdag is oma hier komen thuiswachten omdat papa en ik ergens naar toe moesten. Oma heeft dus Jinte en Tieme in hun bed gestopt. Gisteravond, toen we na de jaarmis naar de Chinees zijn geweest, vertelde ze aan tafel hoe ontroerd ze was toen Jinte spontaan, voor ze in bed ging, aan haar raam ging staan en jou, net zoals elke avond, een goede nacht wenste: “Slaaplekker, grote broer, Rytse. Je bent voor altijd in mijn hartje en je bent ook altijd mijn beste vriend!” Dit altijd gevolgd met een kus naar de hemel. Toen ze gisteren van de scouts kwam had ze ook steentjes voor je mee die ze bij je legde en heel vaak maakt ze ook tekeningen voor jou.

Ook Emma, die bij jou in de klas zat is hier afgelopen week nog een briefje en schelpjes voor je komen brengen. Ik mocht het briefje ook lezen. Er stond op dat ze nog steeds veel aan je denkt en dat ze je heel erg mist. Net zoals jij was ze op het moment dat jij naar de overkant vertrok nog geen 6j. En dat is al bijna 3 jaar geleden. En nog steeds denken zoveel mensen aan jou! En wat doet dat nog steeds zo veel deugd! Weten dat mensen jou niet vergeten!

En ook afgelopen week is Tom, jouw dooppeter 39 jaar geworden. Ik weet nog steeds heel goed dat je 3 jaar geleden hem op zijn verjaardag opbelde en dat je door de telefoon tot 3 keer toe ‘Happy Birthday’ voor hem zong. Ik smste hem donderdag die herinnering en kreeg een berichtje terug dat hij die dag je stemmetje hoorde! Hij ziet jou ook nog steeds ontzettend graag.

Lieve schat, ook tijdens de afgelopen week werd ik geconfronteerd met het feit dat mensen zien, ervaren dat er iets scheelt. Het is de laatste tijd niet makkelijk over moeilijke herinneringen heen ‘normaal’ te functioneren. Ik probeer het heel dikwijls. Ik voel de tranen achter mijn ogen zitten, maar moet opstaan, moet de kinderen naar school brengen, moet naar mijn werk en het ook goed doen, moet de kinderen terug gaan halen en moet er ook voor papa zijn. En dat liefst met de glimlach. Ik probeer het en ik dacht daarin te slagen. En toch zei mijn collega me dinsdag dat ze zag dat er wat scheelde. Ik had geen zin om er op in te gaan, omdat ik wist dat dat dit niet zonder emotie zou zijn en omdat de band die we hebben niet zo close is dat dit ook zou kunnen, dus ontkende ik het Ze zei: “En toch zie ik dat er wat scheelt, je bent zo zenuwachtig!” Mijn andere collega bevestigde dat, en toch ben ik er niet verder op in gegaan. Maar het was best confronterend! Schat, het is ook moeilijk, deze periode. Ze weegt als een blok van 1000 ton op mijn schouders. Elke dag die herinneringen. Ik voelde het vorig jaar en ook het jaar daarvoor. Ik zal blij zijn als we 14 april voorbij zijn. Het is nog even….

 

Mijn lieve, lieve, lieve venteke, help jij mama’s schouders weer recht te trekken? Help jij me een beetje minder in het verleden te leven? En als dat niet lukt…Help je mijn masker een beetje minder transparant te maken, zodat ik minder geconfronteerd wordt met deze zwakheid?

Wat mis ik je, mijn allerliefste Rytseke!!!! Wat mis ik je stemmetje, je armpjes rond me, je grapjes, je kuren,….

Maar ooit zien we elkaar terug, en wat kijk ik daar naar uit! Maar ondertussen probeer ik, zoals jij het zou willen, zo gelukkig mogelijk verder te leven !

Ik hou van je, mijn engeltje, voor altijd!!

Dikke kus,

Jouw mama, XXXXXXX……….DSCN4688.JPGDSCN4792.JPG

DSCN4793.JPG

12:16 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-02-11

Koning Arthur en zijn ridders...

Dag mijn allerliefste schattebol,

 

Ik ben een beetje laat vandaag. Het was dan ook een drukke dag. Vanmorgen had Jinte haar eerste instapviering als voorbereiding op haar eerste communie. Ik ging er met Jinte naar toe terwijl papa met Arjen en Tieme nog wat boodschappen deed. Eigenlijk is het zo dat papa een excuus gevonden had om niet naar de mis te moeten. Hij zal er wel zijn als je zus haar eerste communie doet, maar dat is dan ook enkel maar om haar een plezier te doen. Ik vond het niet erg om er heen te gaan. Waar ik op voorhand niet bij stil had gestaan, maar pas voelde en merkte eens ik er was… Het was van jouw uitvaart geleden dat ik dat kerkje was binnen gegaan. Ik had het even moeilijk in het begin. Vooral omdat het die herinnering opriep, maar ook omdat ik er zo graag naar toe was gegaan voor de instapviering ter voorbereiding op jouw eerste communie, waar jij zo naar uit keek. Ik moest in het begin van de mis echt mijn tranen een beetje verbijten en vroeg je me te helpen ze achterwege te laten. En dat heb je gedaan.

Na de mis kwam Aysel op de kindjes passen, terwijl papa en ik verwacht werden bij Piet en Hilde. Je weet wel, mama’s nonkel. Die met zijn leuke tuin waar je ook zo vaak in hebt gespeeld. We waren er met mijn andere nonkel gevraagd voor het eten. Omdat we eens als volwassenen onder elkaar wilden zijn, waren je broertjes en zusje dus niet mee. Aysel heeft weer voortreffelijk voor hen gezorgd en met hen gespeeld. Het deed goed eens tussen opa’s broers te zijn. Ik voelde me weer ‘thuis’.

Daarna zijn we terug naar huis gegaan om Arjen, Jinte en Tieme weer op te pikken om te gaan kijken naar het nieuwe huis van Tom en Tine. Ja, je dooppeter en zijn zwanger vrouwke hebben een oud huis gekocht dat helemaal gerenoveerd moet worden voor de baby er zal zijn. Omdat er toch meer werk aan is dan dat ze hadden verwacht, zal papa er elke avond na zijn werk gaan helpen. En als ze er wonen krijg jij daar ook een notelaar. Tom en Tine wilden al zo lang een babietje en ik heb je heel vaak in stilte gevraagd Moeder Natuur een handje te helpen. De ontgoochelingen hebben hen vaak erg veel verdriet bezorgd. Daarom is nu ook iedereen zo blij dat Tine eindelijk een babietje verwacht. Ze is bijna halverwege haar zwangerschap en straalt van geluk! Schatteke, zorg jij voor dat boeleke, dat het verder goed blijft groeien?

En ondertussen zijn we, net vandaag, 3 jaar na je transplantatie. De nacht van 5-6/2/2008 kreeg je je nieuwe, goede ridders. Ik weet nog heel goed dat h et de 5de ontzettend slecht weer was. De hele dag was het al aan het regenen, maar ’s avonds was het ontzettend hard aan het stormen. Je was bang, van de donder en de bliksem. Ik was bang dat de weersomstandigheden zouden beletten dat Koning Arthur en zijn ridders tot bij jou zouden kunnen komen. Ik zou die nacht bij je op de gang blijven slapen, want ik wou bij dat moment zijn, het moment van ‘het nieuwe leven’. ’s Nachts tussen 2u30’ en 3u00’ kreeg je je transplantatie. Je zag het ontzettend zitten, was zo blij de nieuwe ridders te kunnen krijgen die zouden vechten tegen die slechte. We zouden ze alle kansen geven, hé schat!

Dat was ook het moment dat je immuniteit het absolute dieptepunt had bereikt. Dat moment was je het meest vatbaar voor allerlei infecties. Dat was ook het moment waarop je dat virus herpes type 6 hebt opgelopen. En dat is het virus dat de hele tijd de aanmaak van de wittekes heeft tegen gehouden en uiteindelijk je hersentjes heeft vernietigd! En schat, heel dikwijls ben ik achteraf op zoek gegaan naar een schuldige, maar dat brengt jou niet meer terug.

En dat heeft ook Tieme deze week gezongen. Hij had een liedje over je gemaakt:  “Rytse, je bent mijn broer en je bent in de hemel en dat vind ik niet leuk. Maar je bent wel in mijn hartje en dat vind ik wel leuk.” Het doet zo goed te ondervinden dat hij wel weet dat hij nog een broer heeft die hij nooit ziet, die in de hemel is.

 

Lieve schat, ik wil afsluiten met de boodschap dat ik me, ondanks de pijn om het verdriet en het gemis van jou niet rond me te hebben, eigenlijk wel goed voel. Ik zal wel blij zijn, als we de 14de april voorbij zijn. Dan zal ik weer wat rust terugvinden.

 

Ik hou van je, mijn allerliefste schatteke, altijd en overal,

Want ik ben en blijf, ook voor altijd,

Jouw mama XXXXXXXXDSCN4757.JPGDSCN4769.JPG

DSCN4771.JPGDSCN4772.JPG

21:20 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-01-11

Het enige verschil met toen,...

Dag schatteke,

 

En opnieuw,…wat een zalig weertje. Het is bar koud, maar dat belet je broertjes en zusje niet om buiten te spelen. En zo te horen, genieten ze met volle teugen. Ook papa die dan ook kan genieten van een rustige zondagnamiddag en ook ik die mij dan op mijn gemak op mijn bureau kan terugtrekken om weer even helemaal bij jou te zijn.

Weet je Bolle, nu dinsdag zal het al twee jaar zijn dat ik wekelijks naar je schrijf. Soms denk ik zelf en krijg ik ook de vraag hoe lang ik het nog zal blijven doen. Ik weet dat niet. Ik heb daar geen antwoord op. De tijd die ik in schrijven op dit blogje stop, is tijd voor jou. Niet dat ik anders geen tijd meer aan je besteed, maar dit is anders. Voel ik druk om verder te schrijven? Ook niet echt. Ik vind het leuk weer even er voor jou te zijn, zonder gestoord te worden. Als ik de blogbezoeken zo eens bekijk,… Dit blogje wordt gemiddeld 86 keer per dag aangeklikt. Dat is niet niets. Hoewel het mijn brieven naar jou zijn, ze worden door heel wat andere mensen ook gelezen. Door ze op het net te plaatsen, geef ik anderen daar ook de kans toe. Eén van de redenen om met dit blogje te beginnen was het feit dat ik voelde en merkte dat mensen niet goed wisten hoe ze met me om moesten. Met al hun goede bedoelingen,… Ze konden me soms niet aanspreken omdat ze niet wisten hoe. Ze wisten niet of ik er net wel of net geen nood aan had. Dat kon ik zelf ook nooit voorzien, dat is zo afhankelijk van het moment. Toen mensen hier konden lezen dat het goed met me gaat, dat het me lukt vooruit te gaan, zag ik dat mensen blij waren dit te weten zonder dat ze het me hadden moeten vragen. Ook als ze lazen dat het eens wat moeilijker ging, moesten ze het me niet vragen en trokken ze soms gewoon een begripvolle knipoog, legden ze eens hun hand op mijn schouder, of kreeg ik soms spontaan een troostende knuffel. Dat deed deugd, het doet nog steeds ongelofelijk veel deugd.

Dus, lieve schat, ik ga er zeker nog even mee door.

Weet je, Rytseke, een dag of 10 geleden ben ik op bezoek geweest bij een hele lieve mevrouw. Ze was dirigente in het koor waar ik ruim 10 jaar (van mijn 11de tot mijn 21ste) in gezongen heb. Het koor, mijn vrienden en vriendinnen die ook meezongen en zijzelf hebben dus tijdens mijn jeugdjaren veel voor me betekend. ’t Is zo een lieve mevrouw, om het op zijn West-Vlaams te zeggen,… een echte ‘moederkloeke’. Ze heeft ruim een jaar geleden afscheid moeten nemen van haar man, die ook in het koor zat en die ik dus ook erg goed gekend heb. Ze heeft ook ons boek gelezen. Een hele tijd geleden vroeg via één van haar kinderen (die we nog vaak zien) of we haar een foto van jou konden bezorgen, wat we gedaan hebben. Ik wist dat ze goed kon tekenen, maar hoe ze jou getekend heeft, schat,…. Toch zo mooi! En ik wou haar daarvoor persoonlijk gaan bedanken. We hadden zo’n goede babbel, de voormiddag was eigenlijk veel te kort. We hebben samen gelachen, we hebben samen gehuild en we hebben mekaar eens goed vastgepakt. Ik had daar nog uren kunnen blijven, het zou geen moment verveeld hebben. Toen ik haar zei dat de tekening zo goed gelukt was, zei ze dat ze het niet alleen had gedaan. Ze zette de tekening , waaraan ze bezig was, op het partiturenplankje van de piano en ging dan vanop afstand kijken of het goed was. En telkens zei ze: “Rytseke, neem mijn hand en help me om de tekening zo perfect mogelijk te maken.” Wel, schat, je hebt haar goed geholpen. Ik heb haar uitgenodigd om eens te komen kijken naar de tekening die nu in jouw hoekje staat. Ze zal het zeker doen, want ze wil ook zo graag eens jouw steen zien.

Afgelopen week had ik het vaak heel erg moeilijk. Je was zo vaak zo dichtbij. Mensen die iemand die ze ongelofelijk graag zien, naar de overkant hebben weten vertrekken zullen dit herkennen,… Ze zeggen tijd heelt alle wonden. De wonden van een gebroken hart helen niet. Precies alsof met groten haken de grootste wonde een beetje gedicht is. Het kan dus verder kloppen, het functioneert nog steeds zoals het hoort. De haken kunnen de wonde nooit helemaal dichten. Het bloed blijft er heel traag uit druppelen. Soms wordt de wonde weer wat groter en bloedt het weer meer. Die momenten kan je ook nooit voorzien. Ze komen zomaar op je neer gevallen en kunnen nog steeds, nu nog na bijna drie jaar, ongelofelijk veel pijn doen. Het enige verschil met toen, is dat ik nu weet dat ik weet dat ik na die tranen ook opnieuw zal kunnen lachen.

Dat was mijn vraag nadat jij pas naar opa was vertrokken… Hoe zou ik ooit weer gelukkig kunnen worden? Dat kon toch niet. Mijn lieve schatteke nooit meer zien, horen, ruiken,… En toch, het lukt, met vallen en opstaan. En kan geluk nog steeds even intens zijn? Dat weet ik niet. Ik kan alleen spreken tot nu toe. Ik ben sindsdien al wel intens gelukkig geweest, maar het schaduwkantje blijft nog steeds. Er zijn makkelijker tranen bij intens geluk omdat daarmee samenhangt dat ik dit geluk nooit met jou kan delen zoals ik het zou willen.

Lieve schat, onvermijdelijk ga ik elke dag drie jaar terug in de tijd. En dat maakt het extra moeilijk. Vandaag is het drie jaar geleden dat je je verhuis maakte van B-isolatie naar A-isolatie, de isolatiekamer. Die avond moest je voor het eerst alleen in het ziekenhuis slapen. Vanaf dan moesten we altijd de nodige isolatiemaatregelen nemen om het gevaar op infectie zoveel mogelijk te vermijden. En overmorgen is het ook zo lang geleden dat je bezoek kreeg van Gabriël Rioz. Daar genoot jij toen van, hé schat?

Mijn allerdapperste ridder, wat ben ik nog steeds apetrots op je, hoe je je lijdensweg droeg. Wat had ik zo graag alles van je kunnen overnemen… Geen ridder van de ronde tafel, noch koning Arthur of wie dan ook, was dapperder dan jij!

 

Ik hou van je mijn allerallerallerliefste Rytseke! Altijd en overal!!!

Want ik ben en blijf, ook voor altijd,

Jouw mama XXXXXX……..DSCN4679.JPG

DSCN4685.JPGDSCN4683.JPG

DSCN4714.JPGDSCN4697.JPGDSCN4695.JPG

16:53 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23-01-11

"En wij gaan winnen! Hé, mama?"

Dag schatteke,

 

Papa is met je broertjes en je zusje gaan zwemmen. Ik voel me geen 100% (beetje keel- en oorpijn, dus eigenlijk niet zo heel erg), ben dus niet mee en heb dus ook nu tijd voor jou. Ik schrijf het iedere week, en ik heb ook elke week genoeg redenen om te zeggen dat ik weer heel veel aan je gedacht hebt. Afgelopen week was het vooral met tranen…

Jinte en Tieme leren allebei op school nu over de dokter. Tieme op kleuterniveau (rode vlekjes, pilletjes, de dokter, wat is een stetoscoop en waarvoor dient die,….), maar bij Jinte was het niveau al iets hoger. Toen ze naar huis kwam zei ze: “Mama, ik weet hoe het komt dat Rytse gestorven is. In ons bloed zitten rode bloedlichaampjes die zorgen voor de lucht in ons bloed, en ook witte bloedlichaampjes die de goede soldaatjes zijn om tegen de microben te vechten als ze in ons lijfje komen. En Rytse zijn witte bloedlichaampjes waren allemaal dood en dus kon hij niet meer vechten tegen de microben. Die hebben dus alles ‘opgeknabbeld’. En daardoor is Rytse gestorven.” Ze zat er pal op! Ik kon zelf geen andere uitleg geven. Het is precies zoals het gegaan is. Ik beaamde haar verhaal. Ze vroeg zich wel nog niet af hoe het kwam dat jouw witte bloedlichaampjes dood konden gaan. Als ze zich dat wel zal afvragen zal ik daar ook op antwoorden. Enkele dagen later vroeg ze ook hoe het kwam dat jij in je steen zit en niet onder de grond ligt. Ik vertelde haar over de keuze dat mensen hebben om iemand te begraven (+wat is ‘begraven’) en iemand te cremeren. Ik zei haar dat het jouw wens was om naar huis te komen. En was onze keuze om je thuis te houden omdat we wisten dat dat ook jouw keuze geweest zou zijn. Je kan niet iemand zomaar in je tuin begraven, dat moet op een kerkhof en dus niet zo heel dicht bij thuis. Ze vroeg ook wat ‘cremeren’ precies is. Oh, schatteke, wat vond ik dat moeilijk. Toen we een kleine drie jaar geleden die keuze maakten, stond ik daar 100% achter. Omdat ik je dicht bij me wou. Ik weet heel goed wat crematie is en wat er dan met een lichaam gebeurt. En ik weet ook heel goed dat jij de hitte van de oven nooit gevoeld hebt. Maar bij het uitleggen aan Jinte zag ik je in die oven liggen en zag ik de vlammen jouw prachtige lijfje tot as herleiden. Het was een gruwelijke gedachte. En toch zou ik weer die keuze maken, ook voor mezelf. Ze vroeg hoe die as er dan uitziet. Het grootse deel van je as zit in je steen, ik heb een beetje ervan in het hartje rond mijn hals hangen, we hebben een beetje ervan samen met Tieme zijn placenta in een putje in onze tuin gedaan waarop we dan ook de notelaar hebben gepland en we hebben nog een klein beetje in een potje op onze kamer. Dat kon ik dus aan Jinte laten zien en dat heb ik ook gedaan. Ze was blij met de antwoorden die ze kreeg. Er waren bij haar geen tranen op dat moment, ze vond eerder allemaal erg interessant.

Wat jou afgelopen week ook weer zo dichtbij bracht is het het feit dat nu weer alles begint te verjaren. De 21ste was het drie jaar geleden dat we naar het UZG reden voor het plaatsen van je katheter. Je was er klaar voor en zei: “Wij gaan vechten tegen de stoute ridders! En wij gaan winnen, hé mama?” En ik antwoordde: “Zeker weten, ventje! Wij gaan winnen!”… De 22ste was het dus even lang geleden dat je even terug naar huis mocht komen en dat ik je ’s avonds als alle kindjes al naar huis waren een uurtje bij juf Els naar de klas mocht brengen om met je juf, die die hele periode ontzettend veel voor je heeft gedaan en waar je ontzettend naar opkeek (waar ik nog steeds heel dankbaar voor ben!), leuke dingen te doen. Nadat ik nog even naar de bakker en de slager was gegaan, bleef ik toen in de kleuterzaal wachten tot het tijd was om naar huis te gaan. Ik zie mezelf nog zitten. De deur van de klas stond open en ik hoorde je lachen, praten met de juf, spelletjes spelen op de computer en zeggen: “De kassa is gesloten.” De dagen nadien moest je elke dag naar Gent voor onderzoeken en de 25ste, overmorgen dus is het ook weer drie jaar geleden dat je definitief het ziekenhuis in moest. Het is ook zo lang geleden dat je Tieme voor het laatst op schoot had, dat je voor het laatst Jinte een zoen gaf. Van Arjen had al eerder afscheid genomen want hij verbleef tijdens de week in Brugge. Je had je ridderpak aan om klaar te zijn voor de strijd. Ik schreef het al een tijdje geleden… Hoewel ik er geen goed gevoel bij had, al van in het hele begin niet, ik liet het mezelf niet toe te doemdenken. Ik ging ervan uit dat ons, maar jou vooral, een heuse orkaan te wachten stond die waarschijnlijk ook wel zou gepaard gaan met harde eigrote hagelstenen, die ook wel een hele poos zou duren. Maar ik probeerde er ook van uit te gaan dat ook hieraan een einde zou komen. Ik had niet zo’n einde voor ogen, maar ik ging ervan uit dat jij na een tijdje weer jouw stoel aan tafel zou innemen, dat jij weer in jouw bedje zou kunnen slapen, dat ik je weer zou zien huppelen, horen zingen, je grappen weer zou horen en je armpjes weer rond me zou voelen,…

Maar die dag komt, ik weet het , schat! Ik weet alleen niet wanneer. Ik zit er ook niet op te wachten en probeer de tijd die ik hier nog moet zijn zo gelukkig mogelijk in te vullen.

Lieve schat, ik hoop dat je dit voelt,..

Ik neem je in mijn armen en geef je een ontzettend dikke zoen en een even dikke knuffel. Wat zou ik dat ook zo graag voelen…

Ik hou van je, schatteke, altijd, overal en over alle grenzen heen,

Want ik ben en blijf, ook voor altijd,

 

Jouw mama XXXXXXXXXXX…DSCN4581.JPGDSCN4579.JPG

DSCN4582.JPG

12:53 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-01-11

Kleine prins.

Dag mijn allerliefste schattebol,

 

Hoewel we nog maar halfweg januari zijn en de winter eigenlijk nog maar begonnen is, voelde ik vandaag de eerste lentekriebel. De zon scheen zo heerlijk, het was helemaal niet koud. We zijn deze namiddag dus een fikse wandeling gaan maken. En het voelde echt zalig! Ik snak naar de lente! Gedaan met binnen zitten. Je zag echt dat iedereen van de gelegenheid gebruik maakte om wat frisse lucht en zon op te snuiven. Mensen komen weer meer buiten en hebben dus ook weer heel wat meer sociaal contact. Ik heb er ontzettend van genoten en heb weer wat vitamientjes op gedaan! Hopelijk kan ik er nu voor de rest van de week tegen!

Mijn lieve schat, net zoals elke week en elke dag, heb ik afgelopen week ook zo vaak aan je gedacht. En meestal waren dat positieve gedachten. Toen ik Jinte en Tieme op een ochtend  naar school bracht, kwam ik in de gang Eva tegen. Eva zat bij jou in de klas. Ze vertelde me dat ze met de kerstdagen jouw foto in de kerstboom had gehangen omdat ze nog zo vaak aan je denkt. Wat deed mij dat deugd dat te horen. Eva was tenslotte ook nog zo klein toen jij naar opa vertrok. Net zoals jij zat ze toen ook nog maar in de derde kleuterklas. En nu is ze een heel dametje aan het worden, en nog is ze je niet vergeten! Ook kwam ik al enkele keren Justin tegen. Ook hij zat bij jou in de klas. Veel mensen hadden er moeite mee om jou en Justin uit elkaar te houden. Beiden waren jullie bij de grootste van de klas en allebei hadden jullie lange blonde krullen. Ik kan het niet helpen dat ik Justin altijd goed in de gaten heb. Zo groot zou jij nu ook ongeveer zijn. Zou je nog altijd je lange krullen hebben of zouden ze een stukje korter zijn geweest? Ik vind het leuk om hem aan te spreken, al is het maar een ‘goede morgen’ wensen of hem even vragen hoe het met hem gaat. Ik krijg steeds een ‘goede morgen’ of een antwoord terug. Hij is natuurlijk Justin, jij bent het niet. En toch doet het me zo’n deugd hem te zien en zijn stem te horen.

Eigenlijk was afgelopen week een goede week op ’t werk. De sfeer zit weer beter. Ieder van ons team blijft natuurlijk wie hij is, met zijn eigenheid, maar het is weer een stuk leef-en werkbaarder. Dat is goed, zeker nu wat ik vorige week ook schreef, nog steeds aan de orde is. Het is niet evident en makkelijk om met ex-gedetineerden te werken, zeker niet als ze weer dreigen hetzelfde pad op te gaan. Het is ook niet evident slachtoffers van misbruik te begeleiden. Maar we kunnen met onze frustraties, vragen, onbegrip bij elkaar terecht. Ik voel dat we weer aan hetzelfde touw trekken en dat we elkaar kunnen ‘dragen’. En zo hoort het ook. Laat ons hopen dat deze tendens aanhoudt! Het maakt alles een stuk aangenamer.

Ik was afgelopen week mijn geplande verlofdagen op de kalender op het werk aan het invullen. En plots zag ik 14 april staan. Dan zal het al 3 jaar geleden zijn dat jij naar opa vertrok. En ik twijfelde. Zou ik die dag verlof nemen of zou ik werken? Als ik verlof zou nemen, hoe zou ik die dag dan invullen? Het zou een zware, moeilijke dag worden, met heel wat herinneringen en tranen. Dit jaar valt die dag op een donderdag, een gewone werk-en schooldag. Arjen, Jinte en Tieme zijn dus naar school. Papa kiest om te gaan werken. En ik denk dat ik dat voor het eerst ook zal doen. Ik kijk er heel erg tegenop, maar ik denk dat de dag sneller voorbij zal zijn als ik ga werken dan dat ik zou thuis blijven en de hele dag mijn tranen zal moeten drogen. Tuurlijk zal het een heel erg moeilijke dag worden, maar ik denk dat dat de beste oplossing is om die dag snel voorbij te zien gaan. En zijn er die dag toch tranen, dan zullen mijn collega’s dat maar moeten begrijpen. Gelukkig is 2 juni een verlofdag, want dat vind ik nog een moeilijkere dag. Die dag gaan papa en ik dus naar Sluis, naar dat medium . Ik verwacht nog steeds niets, maar vond het wel heel bizar dat zijzelf die dag voorstelde voor een afspraak. Papa en ik maken er een dagje van. We zoeken dan wel opvang voor je broertjes en zusje.

Gisteren ben ik met Jinte naar Rapunzel gaan kijken. En ook tijdens de film moest ik heel erg aan je denken. De ontvoerde prinses Rapunzel woonde al 18 jaar in de toren waarin de vrouw die haar ontvoerde en die zich voordeed als haar moeder haar opvoedde. En de koning en koningin die ontzettend veel verdriet hadden omdat hun dochter verdwenen was, lieten elk jaar op haar verjaardag duizenden wensballonnen de lucht in gaan. Toen ik de koning zijn tranen zag, voelde ik ook de mijne en toen ik de wensballonnen de lucht in zag gaan kon ik ze helemaal niet meer tegenhouden. Nu, het verhaal van Rapunzel is een sprookje en loopt dus goed af. Loopt ons verhaal goed af? Is ‘goed aflopen’ gelijk aan ‘hoe wij het het liefst zouden willen’? Ik weet nog, schat,… die vrijdag 14 maart 2008. Het was een vreselijke dag. Het was de dag dat ik 3K6 nietsvermoedend binnenstapte, maar dat men je aan het klaar maken was voor een spoedCT-scan omdat ze dachten dat je hersenbloeding had. Je was zo verward, kon niet meer praten, zag even niets meer, herkende niemand meer,… Ik herinner me nog zo goed dat ik me zo snel ik kon klaar maakte om bij je binnen te gaan. Ik was verschrikkelijk in paniek! Heel de dag week ik ongeveer geen seconde van jou. En ’s avonds, toen ik even met je alleen was vroeg ik je:  ‘Komt alles nog goed?” Hoewel toen al zo duidelijk was dat er iets heel erg mis was in je hoofdje, maar men nog niet wist wat het was antwoordde je: “Ja mama, alles komt goed.” Ik wilde toen zeggen met ‘goedkomen’, dat je helemaal zou genezen, dat je een tijdje later terug naar huis zou kunnen komen en dat je je leven langzaam maar zeker weer zou kunnen opnemen. Het was niet zoals ik bedoelde, maar toch had je gelijk! Je bent naar ‘huis’ mogen gaan. Zoals papa het ooit zei en schreef: “Eerst naar huis en dan naar je nieuwe thuis, waar het beter is.” En daar ben je goed. En wij slagen er in, met dat blijvende en sluimerende verdriet omdat we je heel vaak zo ontzettend hard missen, ons leven toch weer zo gelukkig mogelijk verder te zetten. En dat is wat jou ook gelukkig maakt. Nee, er zal geen prinses op een wit paard je helpen ontsnappen uit je toren. En nee, je bent niet ontvoerd door een stoute vrouw. Integendeel, je hebt opa, mémé, pépé, meester Lieven en nog zoveel andere lieven mensen om je heen. Maar wel, er komt, net als bij Rapunzel,  ooit een dag dat wij, mijn kleine prins, elkaar terug zullen zien. Daar ben ik van overtuigd. En dan vieren wij feest, heel groot feest!

Lieve schat, ik wil hier nog een tijdje blijven voor mezelf, voor papa, voor je broertjes en je zusje, voor mijn familie en vrienden. Maar de dag dat ik naar jou mag gaan, zal mijn gelukkigste dag ooit worden! Want dan is mijn hart weer compleet!

 

Ik hou van je, mijn lieve lieve lieve Rytseke, meer dan ooit als dat zou kunnen! Van hier tot aan de maan en terug en dat ontelbaar keer!

Want ik ben en blijf,

Voor altijd,

Jouw mama XXXXXXXXXX……….DSCN3852.JPG

19:39 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-01-11

Ticket to Heaven

Dag mijn lieve schattebol,

 

We zijn weer een weekje verder. De kerstvakantie is voorbij. De boekentassen zijn klaar, maar je broertjes en zusje nog niet. Vakantie went zo snel. Papa is ook de hele vakantie thuis geweest met de kindjes terwijl ik verder bleef werken. Voor hen zal de aanpassing dus het grootst zijn. Maar het is goed dat er weer wat structuur zal zijn, die is in een vakantie zo snel zoek.

Ik ben ook blij dat het ‘gewone’ leven weer begint. De kerstboom is weg, het kerstgerief zit weer mooi weggeborgen op zolder, de jaarovergang hebben we achter de rug. En in de winkels maakt het kerstgerief alweer plaats voor de hartjes en roosjes voor Valentijn. De periode waar heel veel mensen zo tegenop kijken, maar waar we toch niet vanonderuit kunnen , kan afgesloten worden.

Afgelopen week was een nogal zware week, vooral op ’t werk. Hoewel het nog vrij kalm was (veel mensen moesten nog bekomen van het werkwoord ‘feesten’), had ik toch mijn handen, of beter gezegd mijn hoofd, vol. Afgelopen week is er weer heel wat in de pers geweest rond het kindermisbruik in de kerk of door kloosterlingen. En dat kwam afgelopen week wel heel erg dicht. Niet alleen omdat de instelling die in de pers kwam hier in de buurt ligt, maar ook omdat er iemand van ‘mijn’ mensen daar haar jeugd doorbracht en daar ook mee te maken kreeg. Ik kan het niet van me afzetten, en toch moet ik dat voor een deel doen. Samen met een team begeleid ik haar verder in wat wij denken dat voor haar het beste is. Ook de pedofiel aan wie onze gevallen ‘monseigneur’ een kaartje stuurde om hem te feliciteren met zijn vrijlating is iemand die we onder onze vleugels hebben. Het interview met hem die in enkele kranten en tijdschriften te lezen was doen mijn hart samenkrimpen. Het is mijn werk om ook dergelijke mensen te begeleiden, wat hun verleden ook mag zijn. En ik doe mijn uiterste best om dat verleden ook ergens in een kluisje in mijn hoofd te bewaren maar om hen ook alle kansen te geven. Dit is nu de eerste keer dat het me niet lukt iemands verleden niet te laten meespelen in de manier van begeleiding. Het maakt me echt kwaad en geeft me een sterk gevoel van onmacht! Wat me vooral zo boos maakt is het feit dat ‘God – geloven in’ en ‘kerk’ (ik weiger het nog te schrijven met een grote K) nog steeds aan elkaar gelinkt worden! Ik weet niet wat God zijn bedoeling is met wat kloosterlingen en hun leiders met de meest kwetsbaren, ‘onze’ kinderen gedaan hebben. Maar ik weet wel dat Hij niets met deze ‘kerk’ te maken heeft. Omdat ik ‘God’ dus volledig van ‘kerk’ loskoppel, heb ik geen moeite om te blijven geloven, dit in tegenstelling tot papa. Het maakt me soms zelfs boos als hij oneerbiedig over God of geloven spreekt. God is voor mij mijn houvast. Ik ben ervan overtuigd dat hij over ons waakt, voor ons zorgt. En dat we niet altijd begrijpen waarom hij sommige zaken voor ons in petto heeft, dat is zo. De kunst van echt geloven is van dit, ondanks alle pijn, verdriet en onmacht, te blijven doen. En voorlopig slaag ik daarin. Waar ik daardoor ook afgelopen week veel mee bezig ben geweest, is de eerste communie van Jinte. Ik heb er geen schrik voor dat Hij Zijn handen minder boven haar hoofdje zal houden moest ze haar eerste communie toch niet doen. Het is omdat Jinte al 2 jaar over haar eerste communie spreekt en ze op school al zoveel voorbereidingen deden dat we hier nog steeds mee doorgaan. Maar, er zal, ook hier op onze parochie, met onze oerconservatieve, asociale en zelfs provocerende priester niet veel meer mogen gebeuren of er zal zeker één communiekantje minder zijn. Als we eerlijk zijn, en dat zal van de meesten zo zijn, is het Jinte toch vooral om haar feest te doen. En dat krijgt ze sowieso.

En in diezelfde week hebben mijn collega en ik iemand van onze mensen naar huis moeten brengen omdat hij teveel gedronken had. Hij gaf het onmiddellijk toe en deed er niet moeilijk over. Hij is iemand van vreemde origine, is Islamiet, is gehuwd en heeft 3 kinderen. Hij is uit zijn thuisland moeten vluchten en heeft verschrikkelijke dingen meegemaakt. Toen mijn collega en ik hem thuis brachten, stond hij erop dat we met hem even meegingen naar binnen om thee te drinken. We weigerden eerst, maar hij bleef maar aandringen. Gezien zijn toestand en het feit dat zijn vrouw en kinderen thuis waren, leek ons dat dan toch niet onverstandig. Toen we er binnengingen moest ik mijn tranen echt bedwingen,… De omstandigheden waarin hij met zijn met zijn jonge gezin moet zien te overleven,… Dit was echt mensonwaardig. En dat is niet ergens in een ver land, maar hier, tussen ons, naast ons,… Kinderen hebben honger, hebben geen tafel om aan te zitten, geen zetel, geen tv, geen koertje of tuintje, 2 slaapkamers (1 voor de ouders en 1 voor de 3 kinderen). Ik keur het niet goed, maar begrijp wel dat een fles vodka een middel kan zijn om even te ‘ontsnappen’ uit alle ellende.

Mijn lieve, lieve schatteke, hoewel ik je zoveel liever nog hier bij ons zou gehad hebben, ik ben zo blij dat jij die ‘aardse’ ellende niet moet voelen. En wat wij hier, gelukkig maar, ook nog ervaren aan warmte en schoonheid, krijg jij in het zoveelste kwadraat, daar in het paradijs!

En om af te sluiten,… Dat paradijs,… Toen papa en ik op ons huwelijksfeest een heel bijzonder nummer kozen om de dansavond mee in te leiden, wisten we niet dat het voor ons nog zo’n diepere betekenis zou krijgen. Ook op jouw uitvaart was dit te horen…

Dire Straits: Ticket To Heaven

I can see what you're looking to find
In the smile on my face
In my peace of mind
In my state of grace
I send what I can
To the man from the ministry
He's a part of heaven's plan
And he talks to me

Now I send what I can to the man
With the diamond ring
He's a part of heaven's plan
And he sure can sing
Now it's all I can afford
But the lord has sent me eternity
It's to save the little children
In a poor country

I got my ticket to heaven
And everlasting life
I got a ride all the way to paradise
I got my ticket to heaven
And everlasting life
All the way to paradise

Now there's nothing left for luxuries
Nothing left to pay my heating bill
But the good lord will provide
I know he will
So send what you can
To the man with the diamond ring
They're tuning in across the land
To hear him sing

I got my ticket to heaven
And everlasting life
I got a ride all the way to paradise
I got my ticket to heaven
And everlasting life
All the way to paradise

 

Lieve schat, gewoon omdat ik dat wil, zal ik elke week een fotootje van je bij dit blogje posten. Het heeft niet altijd te maken met wat ik zal geschreven hebben. Gewoon omdat je zo'n fantastisch mooi kindje was, mijn kindje!

Ik hou van jou, zo ontzettend en intense veel!!!

Want ik ben en blijf,

Voor altijd,

 

Jouw mama XXXX………5.jpg

20:04 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

02-01-11

Gelukkig nieuw jaar!

Dag mijn lieve, lieve venteke,

 

Hoewel ik wel kan vermoeden dat er in de hemel niets bestaat als ‘tijd’, er geen minuten, uren, dagen, weken, maanden en jaren bestaan,… Toch wil ik ook jou een heel gelukkig nieuw jaar toewensen. Mijn schatteke, ik weet dat jij het goed hebt, maar met mijn wens bedoel ik dan eigenlijk dat jij gelukkig kan zijn omdat jij kan zien dat wij hier ook gelukkig zijn. Gelukkig, zelfs met het verdriet op de achtergrond. Het verdriet is altijd sluimerend aanwezig, gaat overal met me mee, maar laat het me precies toch toe mijn geluk terug te vinden.

Weet je schat, ik heb dit jaar nog geen traantje gelaten. Niet omdat ik niet aan je denk, of dat ik je vergeten zou zijn, hoe zou dat ooit kunnen…? Gewoon omdat het me nu lukt te genieten, ook al denk ik aan jou! En dat heb ik natuurlijk ook voor een heel groot stuk te danken aan papa, je broertjes en je zusje, aan onze vrienden en familie. Op oudejaarsavond zijn Sophie, Chris en Iebe hier geweest. Het was echt supergezellig en het was een feestje waarin niets moest, veel mocht en waarin we het vooral (menselijk) warm wilden maken. Net zoals altijd, dus ook dan, was er ook plaats voor jou. Ik had voor jou en voor Sophie’s mama een wensballon gekocht die we dan met de kindjes zouden oplaten tussen het aperitief en het eten. En eigenlijk kon ik je niets wensen. Ik kon je alleen maar beloven dat ik zal proberen voort te doen zoals ik bezig ben. Bouwen aan mijn geluk, zodat ook jij gelukkig kan zijn. Ik kan niet beloven dat er nooit eens een stukje van mijn bouwwerk zal vallen, maar dan herstel ik het ook wel weer. Met papa en zoveel warme mensen rond me zal dat zeker lukken. Schatteke, heb je de wensballonnen gezien? Zijn ze in de hemel aangekomen?

En gisteren, 1 januari 2011…. Op 1 januari 1971 ben ik geboren, 3 weken te vroeg, maar gezond en wel. Dat was dus 40 jaar geleden. Ik ben gisteren 40 jaar geworden! Ik vind het wel een mijlpaal. Op je 40ste, zeker als vrouw, zou je kinderwens ongeveer vervuld moeten zijn, je zou je carrière moeten hebben, je zou toch je definitieve richting moeten gevonden hebben. Twintig jaar geleden, schatteke, was je mama nog jong en naïef. Mijn twintigste verjaardag vierde ik tussen het helse lawaai, met flink wat alcohol, in gezelschap waarvan ik nu weet dat ik je zusje over 14 jaar liever in ander gezelschap zou zien en vond ik het ook niet nodig na een zware nacht toch nog een paar uurtjes rust te nemen voor we met de familie Nieuwjaar gingen vieren. Op mijn 30ste verjaardag was het al een heel stuk rustiger, met papa en Arjen. Nooit of te nooit had ik durven en kunnen denken dat mijn leven op mijn 40ste er zou uitzien zoals het nu is. En ondanks alle turbulenties, orkanen, tsunamies, aardverschuivingen, vulkaanuitbarstingen die ik al doorstaan heb,… Toch kan ik zeggen dat ik met een intense, met weemoed en geluk beladen glimlach kan terugkijken op de voorbije 40 jaar voor zover ik me kan herinneren! Men zegt dat tegenslagen je sterker maken,… Ik hoop dat ik nu op mijn sterkst ben, dat ik de komende 40 jaar bespaard blijf van dezelfde pijn die mijn hart al heeft moeten ondergaan. En als het niet zo is, dan zal het ook wel een reden hebben. Alleen hoop ik dan dat jij dit samen met mij wil helpen dragen.

En ook gisteren trakteerde ik je papa, Arjen, Jinte en Tieme op een dagje Efteling. Daar ben jij ook nog geweest, hé schat, tijdens je laatste zomer. Ik zal nog wat fotootjes van toen bij steken. We vertrokken hier iets na 9u in de mist en de motregen, het leek een grauwe dag te worden. Heel de weg naar ginds bleef het (mot)regenen. En toen we aankwamen begon het zelfs iets harder te regenen. Toen vroeg ik: “ Vooruit, Rytseke, geen regen op mama’s verjaardag, hé! Blaas maar eens hard dat die regenwolken plaats kunnen maken voor het zonnetje!” En een klein half uurtje later was er een stralend zonnetje aan een blauwe lucht. We hadden echt een superdag. Het was koud, maar oh zo mooi! Ik heb echt intens genoten van ons gezinnetje, van het weer, van de pracht van het park! Ik zal ook wat foto’s van gisteren bijsteken, schatteke.

Mijn gedachten zijn ook uitgegaan naar al jouw sterrenvriendjes, hun mama’s, papa’s, broertjes en zusjes. Ik wil hen allemaal een intens warme knuffel geven en hen ook een jaar toewensen waarin zij er ook verder blijven in slagen te bouwen aan hun eigen geluk, met hun sterrertjes in hun hart!

Mijn allerliefste Rytseke, ik hou van je, zo ontzettend intens veel!

Ik geef je een dikke pakkerd en geef je een zoen op je wang,

Want ik ben en blijf,

Voor altijd,

Jouw mama XXXXXXXXXX………..DSCN3480.JPGDSCN3496.JPG

DSCN3560.JPGDSCN3538.JPGDSCN3537.JPG

b5.jpgb3.jpgb1.jpgb2.jpgb4.jpg20.jpg

22.jpg

16:25 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |