03-04-11

De zon schijnt weer,...

Dag mijn allerliefste Bolleke,

 

Voila zie, weeral een weekje verder. En ‘k moet zeggen, ze was beter dan de week ervoor. Het was erg druk, ik heb veel moeten werken, de lente was echt in het land,… Dat scheelde dus wel wat. Ook de warme reacties die ik kreeg op het vorige blogje deden me zo ontzettend veel deugd en gaven me een positieve boost!

Ondertussen zijn we de maand april gestart. De maand waarin we helemaal van jou afscheid moesten nemen. Ik ben blij dat we er zijn. En ik ben nu aan het aftellen tot de 10de (toen we het verdict te horen kregen dat jouw hersentjes echt onherstelbaar kapot waren), dan de 14de (toen we je naar huis haalden om naar opa te kunnen vertrekken) en dan de 19de tot iedereen afscheid van je kon nemen. We zijn er bijna,… En, hoe vreemd het ook mag klinken,… Ik heb het gevoel alsof ik dan weer zal kunnen ademen.

Maar nu zit alles nog zo dicht, we zitten er nog helemaal in, nog even. Weet je, vorige week, na de uitvaart van Willem* zagen papa en ik heel wat mensen van op 3K6 terug. Het weerzien was zo warm, zo hartelijk en iedereen voelde opnieuw weer zo vertrouwd. Het waren tenslotte de mensen waarmee ik de meest intense tijd van mijn hele leven heb gedeeld. Hoewel ik hen allen liever nooit had moeten leren kennen, het voelde goed hen allemaal stuk voor stuk weer te zien.

Afgelopen woensdag moest ik in het UZ zijn met Jinte. Niets ernstigs hoor. Ik wou gewoon eens een second opinion over een ortodontisch vraagje. Het is zo dubbel om daar te zijn. Het voelt zo vertrouwd, ik ken er nog steeds perfect mijn weg (hoewel er ondertussen heel wat grote werken gebeurd zijn) en anderzijds voel ik ook telkens weer die pijn,… Toen ik er met Jinte heen reed (Tieme kon met zijn vriendinnetje Linde, haar zus en mama naar de boerderij – nog eens bedankt voor de opvang Isabelle!) zei Jinte dat ze zo graag nog eens de kamer zou willen zien waar jij in lag op 3K6. Ze wist nog perfect hoe de gang er uit zag, waar je bed stond,… Ik heb getwijfeld. Als Jinte het nodig had om ook nog eens die kamer te zien en er ook definitief afscheid van te nemen, als dat voor haar goed was in haar ‘verwerken’, was het misschien geen slecht idee. Maar anderzijds, 3K6 is een heel ‘geladen’ en ‘zware’ afdeling. Jinte mocht er toen binnen omdat ze jouw zusje was, en nog steeds is. Wij hebben nu eigenlijk niets meer op 3K6 verloren. Toen ik dat dacht betrapte ik mezelf erop dat ik een reden aan het zoeken was om niet meer op 3K6 te moeten komen. Ik kan het niet meer. Het zou me teveel pijn doen. Ik zei haar dat ze niet meer op de afdeling mocht omdat ze er geen broertjes of zusjes heeft. Ze vond het jammer, maar begreep het wel. En ik was blij dat ze niet verder aandrong en vrede kon vinden in mijn antwoord.

Toen Arjen vrijdagavond thuis kwam zei hij dat hij van je had gedroomd. Hij had het erg vreemd gevonden maar het had hem ontzettend veel deugd gedaan. Hij zei dat je er heel gelukkig uitzag, dat je een wit licht rond je had, dat je je grote krullen had en dat je precies een stuk verouderd was. Je zag er volgens hem echt uit als een jongen van 8-9 jaar. Toen hij een gesprek met je wilde aangaan verdween je weer.

Wat zou ik je ook zo graag nog eens terug zien. Ik was eigenlijk wel een beetje jaloers op Arjen, maar was wel blij dat hij je nog eens had gezien. Ik weet niet hoe het komt, maar ik denk dat je, als we je in een droom of zo nog eens terug zien, je inderdaad gewoon in onze tijd verder bent gegroeid. Als ik kindjes zie waarmee jij in de klas zat en zie hoe zij gegroeid zijn, kan ik het niet laten me altijd af te vragen hoe jij er nu zou uitzien.

Vandaag was het weer tijd voor het jaarlijkse hespespit op de Warande tvv school. En weet je, ik heb heel erg moeten kijken en luisteren naar Rik, die ook een van jouw vriendjes was. Hij wordt zo flink, zo groot, een echte knaap. Het doet me vaak pijn te weten dat ik nooit een antwoord zal hebben op de vraag hoe jij verder gegroeid zou zijn, met was jij nu zou bezig zijn, wat voor een jongen en later man je zou geworden zijn. Die wetenschap, daar nooit een antwoord op te krijgen, is iets waar ik moet mee zien te leven.

Mijn lieve lieve lieve Rytseke, je hebt afgelopen week de zon laten schijnen, je hebt weer een glimlach op mijn gezicht getoverd, en er is geen traan gevloeid.

Dat is wat de ervaring van de laatste drie jaar me heeft geleerd, en waar ik me in moeilijke momenten ook altijd aan optrek,… Als de tranen en de pijn overheersen,… Pijn gaat niet over, gaat niet weg, maar er komen echt wel weer momenten waarin je warmte en geluk kan voelen.

Schatteke, gaan we weer een positieve week tegemoet? Blijf je dicht bij me? Hou je je hand op mijn schouder zodat ik weer verder kan?

Ik hou van je, mijn allerliefste Rytseke, met heel mijn hart en met heel mijn ziel!!!

Want ik ben en blijf,

Voor altijd,…

Jouw mama XXXXXXX………….DSCN2110.JPGDSCN2417.JPG

DSCN2951.JPG

20:43 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-03-11

"Waar is dat kind gebleven?"

Dag mijn venteke,

 

Mama voelt zich leeg, op,… Het is een zwar(t)e periode. Hoewel ik zo vaak zo optimistisch probeer te zijn,… Het lukt me niet echt. En hoe komt het? Tja, drie jaar geleden, hé schat. Ik wil niet in herhaling vallen. Ik, jij, iedereen weet het jouw verhaal hier bij ons afloopt. En nog steeds doet het mij zo ontzettend veel verdriet. Ik mis je zo erg, mijn schatteke. Mensen zeggen soms dat tijd alle wonden heelt, maar ze hebben ongelijk. De wonde die afscheid van je eigen kind veroorzaakt kan niet helen, nooit! Je leert er mee leven en probeert een weg te vinden die je pijn verzacht. Maar de wonde blijft. En nu doet ze ontzettend veel pijn. Eigenlijk gaat het niet beter dan vorige week, integendeel. Maar zoals de ervaring me al even leerde, het zal wel weer beteren. Wat het natuurlijk afgelopen week extra moeilijk maakte is dat Willem* naar zijn zus Soetkin* vertrokken is. Soetkin* lag in de kamer naast die van jou op 3K6. Samen met haar en haar lieve ouders hebben we een heel intense tijd beleefd. Soetkin* vertrok naar de overkant de dag nadat jij 6 jaar zou worden, op 3 juni 2008. Nu is Willem* haar gaan vergezellen. Zij zijn, net al jij en zoveel andere sterretjes, in het paradijs. Jullie hebben het daar ongetwijfeld goed. Maar hoe egoïstisch het mag klinken,… En wij? Hoe moeten wij als ouders verder? Hoe goed we ook omringd zijn, hoe ontzettend warme mensen we ook rond ons hebben, hoeveel handen ons ook worden gereikt,… Tenslotte moeten we wel zelf een weg zien te vinden om ons leven zo goed en zo kwaad als kan verder te zetten. En dat lukt met vallen en opstaan. IK heb het gevoel dat ik gestruikeld ben en ik heb het echt moeilijk terug recht te komen. Maar het zal wel lukken.

Weet je, schatteke, gisteren op de uitvaart van Willem*,… In het boekje stond zo’n mooie tekst van een lied van Willem Vermandere,… En ik wil het je graag meegeven omdat ik er zoveel hoop, zoveel moois en zoveel herkenbaars in terug vind:

Zeuntje

Ons zeuntje dat gestorven is, dat leidt zo zijn eigen leven,

Al peis ik en ween ik soms, waar is dat kind gebleven!

Dat is nu al ne flinke knaap, ie is nooit gestopt van groeien,

J’hoort hem niet, je ziet hem niet, maar ie is aan’t open bloeien.

Gewichtloos, zo danst ie daar, geen kwale kan hem nog deren,

Als engel stijgt ie moeiteloos, naar de hoogst’ allerhoogste sferen.

Ie troost ons zelfs met goeie raad, ie monkelt om al onze zorgen,

Kom slaapt en doet uw ogen toe, die zorgen da’s voor morgen.

En als we feesten, dan is ie daar, zacht neuriënd in de gezangen.

Ie droomt van ons, ie koestert ons, ie prevelt heel vrome gebeden,

Ie schreit om ons, ie lacht om ons, om al onz’ onozelheden.

Hoort hoe dat zo’n gestorven kind, ons toch blijft vergezellen,

Dag in dag uit ons inspireert, en ons zoveel komt vertellen.

Ons zeuntje dat gestorven is, dat leidt zo zijn eigen leven,

Al peis ik en al ween ik soms, waar is dat kind gebleven?!

 

Lieve bolle, ik blijf vooruit gaan,…Zoals ik ook in ons boek schrijf,… In de veronderstelling dat ginds ook hier is en te weten dat jij altijd bij me bent, lukt me dat,…Met vallen en opstaan!

 

Om nu iets luchtiger te zijn,… Morgen wordt je jongste broertje al vier jaar. Jij hebt nooit zijn eerst verjaardag mee gemaakt. Zijn feest hebben we toen uitgesteld. Ik weet dat je er gisteren ook weer bij was. Anders dan ik zou willen, maar je was er wel! Weet je nog toen jij vier werd? Het lijkt niet eens zo lang geleden. Ik zal een fotootje bij sturen.

Mijn allerliefste Rytseke, ik wil geen tranen meer, ik wil weer lachen,… Zoals jij het zo willen. Help je me daarbij?

Ik hou van je, mijn allerliefste schatteke, altijd en overal,..

Want ik ben en blijf, ook voor altijd,…

Jouw mama XXXXXXX………DSCN2393.JPGDSCN2402.JPG

1.jpg

22:02 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

20-03-11

"Mama, ik wil je zo graag nog eens zien!"

Dag mijn allerliefste Rytseke,

 

Het was een zware week. En bijna letterlijk voelde ik blok beton van 1000 ton op mijn borstkas liggen. Het was een week met zoveel herinneringen,… Afgelopen zondag was het drie jaar geleden dat je echt niet goed was. Ik zie mezelf nog op 3K6 aankomen met de windmolentjes die juf Els me voor je had meegegeven. Ik had je ’s morgens vroeg al aan de lijn gehad. Je klonk dof, je stemmetje was zwaar. Hoewel je ontzettend moe was,…Je kon niet meer slapen, het lukte je niet meer je oogjes dicht te houden. Paul kwam me tegemoet gelopen door de gang. Ik hoor hem nog zeggen dat ze je aan het klaarmaken waren voor een spoedct-scan omdat ze dachten dat je hersenbloeding Had. Je zag even niet meer, je herkende niemand meer, je zware stemmetje sprak een overstaanbare taal, je wilde je kabeltjes lostrekken,… Oh, mijn lieve schatteke, mijn moederhart scheurde,… Jij, mijn allerliefste Rytseke , wat was er met je aan het gebeuren? Hoewel ikzelf ontzettend in paniek was, werd jij toch rustiger door op mijn schoot te zitten, mijn armen rond je te voelen en mijn stem te horen. Ach, ik hoef niet alles te herhalen, het doet me alleen maar pijn. Alles wat ik toen voelde, heb ik de afgelopen week ook gevoeld. En we zijn er nog niet,… Op 20 maart 2008 nam jij afscheid, heel bewust. Je trok mijn mondmasker en mijn kapje af. Toen ik zei dat dat niet mocht omdat ik je anders ziek zou maken zei jij: “Maar mama, ik wil je zo graag nog eens zien!” Je ging met je vingertjes door mijn haar en nam elk vierkant mm-tje met je oogjes mee. Je snelle en oppervlakkige ademhaling liet het  je haast niet meer toe nog een woord uit te spreken. Dat hoefde ook niet meer, je oogjes zeiden zoveel meer dan woorden zouden kunnen. Op dat moment wist ik wel wat ik zag, ik wist dat je afscheid nam, dat het genoeg geweest was. Maar ik liet het mezelf niet toe. Ik wist wel dat veel ernstige zieke kinderen overlijden en ik wist ook dat jij bij die ernstig zieke kinderen behoorde, maar jij zou bij die minderheid zijn die niet overlijdt. Jij zou weer beter worden. Het zou nog van iedereen, maar vooral van jou een gigantische inspanning vragen, en we zouden nog een hele weg moeten afleggen, en hoogst waarschijnlijk zou het ook nooit meer zijn als van tevoren, maar jij zou bij ons blijven,… Gewoon omdat mijn hart het niet zou aankunnen moest het anders lopen. En toch, mijn engeltje,… Ik had het bij het rechte eind. Ik weet nog dat ik je zei dat ik je zo dankbaar was dat je zo vocht. Maar ik zei je ook dat, als het voor jou genoeg zou zijn en je liever een sterretje zou worden, het ook goed zou zijn. En dat meende ik uit de grond van mijn hart, mijn lieve schat! En dat meen ik nog steeds. Als je gestreden hebt, alles wat je kon gegeven hebt, maar de tegenstander gewoon sterker is,… Dan heb je je rust meer dan verdiend. En dat geldt voor jou, voor al je sterrenvriendjes en ook voor die ene vriend die ook na een lange strijd ervoor gekozen heeft om deze morgen naar het paradijs te mogen vertrekken en als een fonkelende ster tussen jullie allemaal verder te schitteren.

“Lieve rytse gaa ju goet voor die jongun zorgun? Jinte sabbe”

Jinte kwam me daarpas een dikke knuffel geven omdat ze wist dat ik verdriet had. Zij schreef dit voor jou. Toen ze knuffelde kwamen de tranen nog meer. Wat is ze lief.  Ik vertelde haar waarom ik verdriet heb. Ik zei haar ook wat ik telkens doe als ik verdriet heb. “Dan denk ik aan Rytse. Wat zou Rytse nu zeggen? Hij zou zeggen: “Mama, ik begrijp dat je verdrietig bent en het niet erg dat je huilt. Maar als je gedaan hebt met huilen, veeg dan je tranen weg, snuit eens goed je neus en tover opnieuw een glimlach op je gezicht.” Meestal lukt dat, maar ook niet altijd. Maar dat is wat ik telkens weer probeer.” En zo is het ook, schat! Dat is wat ik probeer. Alleen, dit is zo’n moeilijke periode. Morgen zal het ook drie jaar geleden zijn dat je heel duidelijk aanstalte maakte om naar opa te vertrekken. Ik had je handje in de mijne op dat moment. Maar de artsen hebben je gereanimeerd. Zie je wel dat je de dag ervoor afscheid had genomen, zie je wel dat ik juist had gezien. Schatteke, na die 21ste maart 2008, toen je geïntubeerd werd, je in kunstmatige coma werd gebracht en er, ondanks dat die sedatiemedicatie afgebouwd en zelfs stopgezet werd,  niet meer uit ontwaakte, waar was je toen? Jouw tengere, maar mooie lijfje lag nog in dat grote bed op de PICU, maar waar was jij? Moesten de dokters je niet hebben terug gehaald, zou je dan in het paradijs zijn. De weken die erop volgden waren er van angst, afwachten, testen, weten wat zagen maar toch hopen op een mirakel en toch opnieuw de waarheid toch onder ogen moeten zien. En uiteindelijk ons moeten neerleggen bij het feit dat jouw tijd in onze wereld maar van korte duur zou zijn, dat we zouden moeten afscheid nemen tot we elkaar ooit wel eens zouden terugzien.

Mijn lieve Rytseke, dank je voor Jintekes knuffel. Hij kwam precies op het juiste moment. Dank je voor mijn lieve vriendin die me zonet nog smste om te vragen wat er scheelt (ze zag me vanmorgen in de instapviering voor de eerste communicantjes) en die ik vanavond aan de telefoon zal hebben. Dank je voor papa, die ik zo ongelofelijk graag zie, die me onvoorwaardelijk graag ziet. En ook voor Arjen en Tieme die ervoor zorgen dat ik die levensvreugde steeds blijf terugvinden.

Schatteke, help je me een beetje verstrooiing te vinden om deze lastige tijd te overbruggen. Morgen begint de lente, nieuw leven in aantocht,…

Ik droog mijn tranen, snuit mijn neus, kijk hoe de zon weer flink van de partij is, hoor hoe de kinderen buiten spelen, neem een diepe adem en zie,…met de glimlach!

Ik hou van je, mijn allerliefste schatteke, over alle grenzen heen,

Want ik ben en blijf,

Voor altijd,

Jouw mama XXXXXXXXX……………DSCN4888.JPG

DSCN4890.JPG5.jpg4.jpg7.JPG

12:41 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-03-11

En toen zag ik jou...!

Dag mijn allerliefste schatteke,

 

Hoewel het nu nog wat bewolkt is en er nog een frisse wind waait voel ik stilletjes aan de lente komen. Gedaan met de winterse temperaturen, gedaan met de dikke jassen, gedaan met de kousenbroeken,…

Ook de krokusvakantie is voorbij. Ze is voorbij gevlogen. Voor mezelf heb ik niet echt veel verschil gevoel met anders, maar voor Arjen, Jinte en Tieme was het een echte buiten-speel-week op de Warande. ’s Morgens was het nog fris, soms zelfs echt koud, maar eens de zon er door kwam was het echt aangenaam. Toen ik hen ’s avonds, na mijn werk ging halen, zagen ze er niet uit. Je weet wel wat ik bedoel, hé schat. Zwart, vol aarde en zand, scheuren in hun jeans, hun trui vol schilderwerk, opgedroogde snottebellen onder hun neus, maar oh, wat hadden ze zich geamuseerd. Ik mocht hen regelrecht het bad in droppen, kleren in de wasmachine, aan tafel en naar bed. En ze sliepen wel. Net als dat jij was, zijn je broers en zus ook zo’n echte ravotters. Hoewel ik soms klaag dat ze nooit kleren kunnen proper houden en hoe het komt dat het nooit lang duurt voor er gaten in hun jeans zitten, eigenlijk ben ik er wel blij om. Het zijn echte buitenkinderen! Toen ik op een avond hen ging ophalen, moest ik ook weer zo aan jou denken. Arjen en Jinte liepen voor mij en ik had Tieme aan de hand. En plots dacht ik aan jou, dat jij daar nog tussen moest lopen. Ik had weer even het gevoel geen drie maar vier kinderen mee te hebben.

En vandaag ben ik met Jinte haar eerste foto’s gaan trekken voor op haar eerste-communiekaartje. Ze wordt zo groot, je zus. Ze genoot er zo van om te poseren. Ze zijn dan ook heel goed gelukt.

Lieve schat, afgelopen dinsdag had ik hier een home-party van Engeltjes en Bengeltjes, de kindermerkkleertjes van Leen en Sophie. Ik had heel wat mama’s uitgenodigd, ook enkele van jouw sterrenvriendjes die er ondertussen nog een broertje of zusje bijkregen. Er waren zelfs enkele mama’s bij die ik nog nooit ‘life’ had gezien, maar met wie ik wel af en toe mail of die reageren op dit blogje. En het was echt supergezellig. We hebben heel wat kunnen bijbabbelen en vonden zoveel raakvlakken terug (hoe kan het ook anders?). Eén van de mama’s met wie ik tot 1u00’ ’s nachts ben blijven babbelen was een tijdje terug wel naar de OVOK-dag geweest. Ze had gelezen waarom papa en ik er niet naar toe zouden gaan, en vond het eigenlijk wel jammer. Toen ze hier was heeft ze ook vertelt waarom ze het zo jammer vond. Toen ze erover vertelde begreep ik haar wel. We zijn nog nooit naar zo’n dag geweest omdat we schrik hebben weer ondergedompeld te worden in ‘ziek zijn’, ‘chemo’, angst, verdriet, slechte herinneringen, dood,… Maar blijkbaar is dat helemaal niet zo.  Er schijnt een warme sfeer te heersen. Tuurlijk wordt er over de overleden kinderen gepraat, maar ook over hun levende broertjes en zusjes (die meestal ook mee zijn), over het verdriet om je overleden kind, maar ook over de vreugde die je in kleine en grote dingen opnieuw kan terugvinden. Er wordt wel eens een traan weggepinkt, of soms ook wel echt gehuild, maar er wordt ook gelachen en op een warme manier met elkaar omgegaan. Misschien moeten papa en ik het een volgende keer maar eens een kans geven. Als we nooit op zo’n uitnodiging ingaan, kunnen we ook niet echt weten wat het is en of ons vermoeden al dan niet klopt. Ik wil alle mama’tjes bedanken die er waren, maar vooral Emmy (mama van Thibo*), Kathleen (mama van Emily-Grace*), Inge (mama van Lotte*) en Tine (mama van Marthe*) voor de warme babbels achteraf!

Weet je nog, schatteke, de krokusvakantie drie jaar geleden? Arjen, Jinte en Tieme mochten toen naar de Living in het UZG (kinderopvang voor broertjes en zusjes van kinderen op 3K6). Omdat het toen carnaval was, had iedereen zich verkleed op dan in stoet eens door te gangen te lopen en de zieke kindjes wat op te beuren. Tieme was toen nog aan het slapen, maar Prinses Jinte en Arjen de koe waren wel van de partij. Ook papa deed toen mee!

Weet je, mijn allerliefste schatteke, gisteravond heb ik je gezien… Papa had een optreden (tegenwoordig heeft hij elk weekend één), Arjen, Jinte en Tieme sliepen en ik was, nadat ik ene heerlijk bad had genomen, naar een film aan het kijken op tv. Ik was erg moe aan het worden, sloot beneden alles af, nam je foto mee naar boven, zei je slaaplekker terwijl ik ‘ons’ liedje voor je zong, ging mijn tanden poetsen, om daarna nog eens naar je broertjes en zusjes te gaan kijken. Ze waren onmiddellijk na hun bad naar bed gegaan, met natte haartjes dus. Toen ik bij Tieme kwam waren zijn haartjes door het slapen nogal in de war en een beetje ‘krullerig’. Ik schrok echt van de gelijkenis. Tieme zijn haartjes zijn nog veel blonder dan die van jou en eigenlijk heeft hij rechte sprietjes. Maar het was half duister (het licht op de nachtgang brande), zijn haartjes waren dus ook een beetje donkerder,… En toen zag ik jou! Ik zag niet Tieme slapen, ik zag jou slapen!!! Ik zou echt gezworden hebben dat jij het was. Ik weet ook wel dat het Tieme was, en ik heb jou al vaak in hem gezien, maar nog nooit op die manier en zo sterk! En het deed zo ontzettend veel deugd!!! Ik heb Tieme niet één zoen gegeven, zoals ik gewoonlijk doe, maar twee. Eén voor jou op zijn voorhoofdje en één voor hem!

 

Mijn allerliefste Rytseke, zonder meer, niet meer of minder dan anders,… Zoals gewoonlijk zo intens veel, hou ik van jou!!!

Want ik ben en blijf, voor altijd…K

Jouw mama XXXXXXXXXXXXXX....

DSCN4794.JPGDSCN4879.JPGDSCN4785.JPGDSCN4754.JPGDSCN4870.JPG

Ondertussen was drie jaar geleden ook al wel duidelijk aan het worden dat het niet zo goed met je ging. Je wittekes kwamen maar niet, je kreeg de ene infectie na de andere, en niemand wist hoe het kwam. Het waren bange tijden, hééél bange tijden,… We voelden ons zo onmachtig,… Maar jij bleef dapper, ontzettend dapper!!!

18:27 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-03-11

"Dank je wel voor de zon, Rytse!"

Dag mijn lieve venteke,

 

Ik heb afgelopen week eens van je gedroomd. Dat was echt al weer een hele tijd geleden. Het was niet zo intens en mooi zoals ik zou willen, maar toch deed het deugd. Je kwam terug van één of ander kamp (hoewel je nooit op kamp bent geweest. Je had het super gesteld, maar was toch blij van terug naar huis te komen. Je zag er ziek uit, een beetje opgezwollen en zonder haartjes. Toch voelde je je opperbest. In tegenstelling tot jou wist ik dat ons wederzien maar tijdelijk was, dat er een moment zou komen dat ik je helemaal zou moeten afgeven. Ik hield je zo stevig vast en huilde heel erg omdat ik wist wat er zou komen. Je stribbelde niet tegen omdat je mijn verdriet zag, maar ik voelde dat jij je niet zo krampachtig aan mij vasthield dan omgekeerd. Meer kan ik me niet van mijn droom herinneren. Natuurlijk begin ik dan achteraf de betekenis hiervan te achterhalen. Is er een betekenis? Wou je me iets zeggen of was het puur toeval?  Je weet dat ik niet meer in toeval geloof. Daarom denk ik dat ik dat je me gewoon wou laten weten dat je er nog steeds bent en dat je je goed voelt waar je nu bent. Het leek erop alsof je me wou zeggen dat je altijd bij me bent, of je nu zicht-en tastbaar aanwezig bent of niet. Daar geloof ik echt in, schat, dat je er nog steeds bent.

Weet je nog schat, dat ik ’s avonds dikwijls bij je in bed kroop tot je sliep. We genoten daar allebei zo van. Of dat je me, toen ik je een nachtkus gaf en je me een knuffel gaf, niet meer losliet. Je wachtte toen tot ik je zo kriebelen zodat je je armpjes wel moest loslaten. Meer en meer zie ik bij Jinte en ook bij Tieme datzelfde ritueel. Tieme heeft een tijdje niet zo leuk gevonden dat ik bij hem in bed ging liggen. Hij heeft graag veel plaats om te slapen. Maar sinds kort vraagt hij het wel. En ik vind het heerlijk!!! Dan kijk ik naar hem terwijl hij zijn oogjes dicht heeft en zie ik hoe hij toch op jou lijkt. De contouren van zijn gezichtje zijn even mooi als die van jou!

Weet je schat, hoe graag ik alle 4 mijn kinderen ook zie, ik moet af en toe eens ons boek inkijken en een stukje van de inleiding herlezen,… “Kinderen, ze zijn een deel van onszelf, ons vlees en bloed, het opperste geluk, het grootste geschenk. Omdat diezelfde kinderen ook wel eens onze grootste ergernis zijn, onze grootste frustratie, onze niet (voldoende) ingevulde verwachting, toch moeten we (hoe moeilijk dat soms ook mag zijn), dankbaar zijn om hun bestaan en om wat we hen mogen meegeven.” Er zijn heel wat redenen om hier toch af en toe eens bij stil te staan. Ik ben verre van de perfecte mama! Het gebeurt regelmatig dat ik moe ben van werken, moe ben alles 100 keer te moeten zeggen, moe ben van toch enige sleur,… En, niet dat ik mezelf probeer goed te praten, hierdoor gebeurt het ook wel eens dat ik eens wat korter van stof ben, dat ik je broertjes en zusje ’s avonds graag zo snel mogelijk in bed wil, dat ik minder tijd voor hen neem en dat ik de dingen soms luider en korter zeg dan dat ik eigenlijk bedoel. Nadat jij naar opa was vertrokken heb ik aan mezelf, je broertjes en je zusje de belofte gedaan dat ik een warme, zachte mama zou zijn die zichzelf altijd in het teken van de kinderen stelt en die er altijd voor hen zou zijn. Zolang ik niet uit ging werken, lukte me dat goed. Samen met papa was het tenslotte dankzij hen dat ik nog redelijk kon functioneren. Zij hielden me recht. Dat doen ze nog steeds, maar sinds een jaar heb ik opnieuw een vaste job die ik heel graag doe, maar die ontzettend druk is en veel emotionele energie vraagt. Het is een werkpunt waar ik de komende week extra aandacht aan zal besteden. Kinderen zijn kinderen en die kunnen soms druk zijn, doen niet altijd onmiddellijk wat je vraagt, lusten  niet alles wat je klaarmaakt, maken al wel eens ruzie, ruimen niet graag op, denken er niet altijd naar hun schoenen uit te trekken aan de achterdeur vooraleer ze binnen komen,… En hebben het ook wel eens nodig van op mama’s schoot te bekomen van de drukke dag, van te horen hoe ze rustig en met een zachte en warme stem een verhaaltje voorleest voor het slapen gaan, van te zien hoe ze een dikke duim op steekt als de kindjes hun tandjes flink hebben gepoetst ipv van het snel zelf te doen zodat het sneller en properder gedaan is. Schat, help je me om de komende tijd daar een beetje meer aandacht aan te besteden?

Lieve schat, de krokusvakantie is begonnen. Ik heb al krokussen gezien. De lente is dus niet ver weg. De zon is er alvast, de temperaturen nog niet echt, maar dat komt ook wel! Weet je, ik hoorde Tieme vandaag buiten roepen: “Dank je wel voor de zon, Rytse!” Ik vond het zo leuk dat hij dat zei en dat zei ik hem ook!

Schat, daar heb ik nood aan, aan die lente. En ik weet dat ik niet de enige ben!

Mijn allerliefste Rytseke,

Ik zie je in het eerste bloempje en ik voel je in de zonnestraaltjes die zo heerlijk op mijn gezicht schijnen! Dank je wel, daarvoor!

 

Ik hou van je, mijn schatteke, altijd en overal!

Want ik ben en blijf, ook voor altijd…

 

Jouw mama XXXXXXXXXXX………….DSCN4866.JPG

DSCN4876.JPGDSCN2778.JPG

17:09 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-02-11

"'t Is Rytse's mama!"

Dag mijn lieve schattebol,

 

Weer een weekje verder. Papa is aan ’t strijken terwijl hij Kuurne-Brussel-Kuurne volgt op de tv en ondertussen zijn je broertjes en zusje zich aan het amuseren op de trampoline in de tuin.

Morgen zijn we alweer de laatste dag van de maand februari. Dan volgt maart. De gedachte aan de maand maart is zo dubbel. Het was in de maand maart van het jaar 2008 dat duidelijk werd dat er iets heel erg fout ging in je behandeling. En het was op 21 maart, de dag dat de lente begint, het nieuwe leven, dat jij duidelijke aanstalten maakte dat jouw tijd hier bij ons er bijna op zat. Dat was de dag dat je gereanimeerd werd. Nog een week of 6 en we kunnen deze ‘herinneringsperiode’ weer voor even afsluiten. En ik zal er blij om zijn, want ze weegt!

Afgelopen week hebben we ook beslist dat we eind maart ook papa’s actie voor het kinderkankerfonds zullen afsluiten. We vermoeden dat alle giften en de centen van de verkoop van de balpennen binnen is. Ik maak een afspraak met het kkf om de grote cheque af te geven. We eindigen met een ongeveer  5000,00€. Het juiste bedrag zal ik laten weten als de cheque geschreven is. Alle papieren zullen dan ook het kkf overhandigd worden, die dan ook de fiscale attesten zal opsturen naar wie die nodig heeft.

En ik hoop van ergens in juni ook mijn actie te kunnen afsluiten. De royalty’s op ons boek zal ik waarschijnlijk ergens in mei ontvangen. Ik zal dan ook weten met hoeveel ik precies eindig. Ik vermoed dat het ruim 1000,00€ zal zijn. Ook dat juiste bedrag zal ik zeker laten weten. Niet dat deze bedragen echt van belang zijn. Ik ben gewoon erg blij dat we iets voor kkf terug konden doen. Wij, maar jij vooral,  hebben ervaren dat elke cent echt besteed wordt aan kinderen met kanker (of stofwisselingsziekten die dezelfde behandeling vragen), hun brusjes (broertjes-zusjes) en hun ouders. Het is dankzij het kkf dat ik mijn werk langer dan voorzien kon achter mij laten; dat je je eigen tv, video en dvd-speler had en dus ook video’s en dvd’s naar hartelust kon bekijken; dat er gezelschapspelletjes waren, boekjes, knutselmateriaal; dat Sabine en Charlot (de spelbegeleiding) er waren; dat je in de mate van het mogelijke onderwijs kreeg; dat er speelgoed was; dat Arjen, Jinte en Tieme gratis naar de Lieving (kinderopvang in het UZ) konden als ze je eens wilden zien of als we onze kinderen in het weekend, als we bij jou waren toch ook dicht bij ons wilden hebben. Het was dankzij het kkf dat je met de ziekenwagen naar huis kon komen en het is dankzij kkf dat we tijdens de laatste uren samen ook zo’n goede begeleiding kregen,… Papa is al weer aan’ t broeden op een nieuw idee voor een nieuwe actie. Dit zal sowieso niet voor dit jaar zijn, maar hoogst waarschijnlijk wel voor volgende jaar. Er zijn heel veel mogelijkheden tot het sponseren van goede doelen, en er zijn nog een heel aantal andere goede doelen die ook echt goed werken. Maar wij blijven toch bij het kkf, omdat ons dit zo na aan het hart ligt!

Gisteren was er ovok (ouders van overleden kinderen)-dag. Het de derde keer dat we erop uitgenodigd waren, maar ook al de derde keer dat we er niet naar toe zijn gegaan. Hoewel we met enkele lotgenoten toch vrij ‘close’ blijven, noch papa noch ik hebben de behoefte om even in de groep van ‘ovok’s’ ondergedompeld te worden. Voor ons geeft het het gevoel alsof we nog maar eens met onze neus op het feit zouden worden gedrukt dat we jou moesten laten gaan. We doen zo ons best om ons hoofd boven water te houden, om niet te verdrinken in verdriet of zelfmedelijden. We doen zo ons best om zo gelukkig mogelijk verder te gaan. En, ik vermoed dat naar zo’n bijeenkomst gaan, onze inspanningen teniet zou doen. Wat niet wil zeggen dat ik het wel begrijp dat anderen daar wel nood aan hebben. En voor hen ben ik dan ook blij dat deze organisatie, en de bijeenkomsten die ze organiseren, er is.

Mijn lieve schat, weet je wel dat ik je enkele weken geleden sprak over Justin, die bij jou in de klas zat en die zo op jou leek (lijkt). Ik ben weer zoiets leuks tegen gekomen afgelopen week. Jinte en Tieme waren in de avondopvang op school. Na mijn werk ging ik hen halen en kwam de refter (waar ze aan het spelen waren) binnen. Rik en Manu, die allebei ook bij jou in de klas zaten en die ondertussen al flinke kerels zijn, zaten samen aan een tafeltje te spelen. Rik zat met zijn rug naar me toe en Manu had me zien binnen komen. Hij zei tegen Rik: “Je mama is daar.” Rik draaide zich om terwijl Manu zei: “Grapje, ’t is Rytse’s mama!”. Hij zei niet: “’t Is Jinte’s mama.” Of “’t Is Tieme’s mama”, hoewel hij hen (en zeker Jinte nu ze ook op de grote speelplaats speelt) ook wel genoeg kent. Maar hij zei:”’t Is Rytse’s mama!” Ik vond het heerlijk om één van jouw vriendjes nog eens spontaan jouw naam te horen uitspreken. Nog maar eens een bewijs dat je niet vergeten wordt! ’t Zijn die kleine dingen die me weer een warm hart bezorgen.

Mijn allerallerliefste Rytseke, mijn specialleke, mijn engelke, mijn steun en toeverlaat,… Hoewel je hier niet meer lijfelijk aanwezig bent, toch beteken je nog zoveel voor zoveel mensen. Zeker voor mij. Want altijd ben je bij me, nooit ben ik alleen en dat geeft me zo’n veilig gevoel.

Ik hou van je, zo intens veel, mijn lieve schat!!!

Want ik ben en blijf, voor altijd,…

Jouw mama XXXX…DSCN4839.JPGDSCN4844.JPG

DSCN4851.JPG

16:30 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-02-11

Kracht, moed en wijsheid!

Dag mijn allerliefste schattebol,

 

Ik wil vandaag beginnen met te zeggen dat ik afgelopen week van één van mijn collega’s, waar ik het echt goed mee kan vinden, een tekstje meekreeg. ’t  Is eigenlijk een gebed. Ik bid echt niet veel, eigenlijk maar heel zelden, wat niet wil zeggen dat ik wel geloof in een kracht die ons leidt. En voor mijn part mag die persoon gerust mannelijk zijn en ‘God’ genoemd worden. Toen ik het gebed las voelde ik de tranen opkomen omdat ik zo sterk vind. Eigenlijk zegt het zoveel en is hoogst waarschijnlijk bedacht door iemand die al heel wat watertjes doorzwommen en al heel wat stormen overleefd heeft. Iemand die al ervaren heeft dat leven je niet altijd geeft wat je wil en niet steeds verloopt zoals gehoopt, maar die door wat hij of zij in dit gebed aan God vraagt erin slaagt om op een positieve manier verder te gaan. Het klinkt als volgt:

‘God,

Geef me kracht

om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen.

Geef me moed

om te veranderen wat ik kan veranderen.

Geef me wijsheid

om tussen die twee onderscheid te maken.’

Dit gebed is zo ‘waar’. Het blijft zo moeilijk te aanvaarden dat ik jij hier niet meer rondloopt. Het blijft zo moeilijk te aanvaarden dat ik je nooit meer zal horen, zal zien, zal voelen. Het blijft ook zo moeilijk te aanvaarden dat je broertjes en zusje zonder jouw fysieke aanwezigheid verder moeten. Het blijft zo moeilijk te aanvaarden dat de band die Tieme met jou heeft er enkel kan zijn door wat wij hem over jou meegeven. Hoewel dit wel het moeilijkste is, is het niet het enige wat zo moeilijk te aanvaarden is. We zullen allemaal wel dingen hebben, die we veel liever anders hadden gezien. En ik vraag God inderdaad kracht om dit te aanvaarden, wat het zijn gegevens die onomkeerbaar zijn, waar niemand iets aan kan veranderen. We moeten ermee verder. Het heeft geen zin energie te stoppen in zelfbeklag, beter is om ze inderdaad te aanvaarden. Er zijn echter wel dingen die ik kan veranderen. Ik weet wat die dingen zijn, maar soms vind ik inderdaad de moed niet het ook effectief te doen.  En vaak gebeurt het ook, en ik weet dat ik daar ook de enige niet in ben, dat ik nogal snel zeg dat ik iets niet kan veranderen, terwijl dit eigenlijk wel zo is. Dit gebed zal ik een plaatsje geven in huis, zodat ik, en anderen, het geregeld kunnen lezen er eens even bij stil staan!

Om maar even in de sfeer te blijven… Donderdagavond was het infovergadering voor de eerste communie. Tijdens het eerste deel kwam een iemand spreken over ‘Christen zijn en geloven’. De manier waarop hij dingen bracht ergerden mij nogal wat (hij had nogal wat ‘vrouwelijkheid’ over hem), maar de momenten dat ik erin slaagde daardoor te kijken, vond ik dat hij toch wel wat waarheden zei. Het is de dag van vandaag niet evident om toe te geven dat je gelooft in God. Je behoort tot een minderheid die effectief gelooft en er openlijk voor uit komt, zoals die spreker. Of je behoort tot een minderheid die durft toe te geven dat ze geloven. En eerlijk gezegd, plaats ik mezelf vooral bij die laatste. Ik vind het soms zo moeilijk ervoor uit te komen. Op een bepaald moment vertelde hij een waargebeurd verhaal over een meisje dat op school  gegijzeld werd. Het speelde zich af ergens in Amerika. De gijzelnemer had haar onder schot en zei dat hij haar een vraag zou stellen. Als ze ‘ja’ zou antwoorden zou hij schieten, bij een  negatief antwoord zou hij haar vrijlaten. Zijn vraag was of ze in God geloofde. Hoewel ze heel goed wist wat de consequentie van haar antwoord zou zijn, antwoordde ze ‘ja’. Ze heeft haar antwoord met haar leven moeten bekopen. Die spreker vroeg aan ons (ouders in de zaal) wie ook hetzelfde antwoord zou gegeven hebben. Er was niemand die zijn hand op stak en, heerlijk eerlijk gezegd, ik wilde de enige niet zijn en ik wou papa niet in verlegenheid brengen. Maar met mijn hand op mijn hart, en ik mag dan naïef genoemd worden, ik zou hetzelfde antwoord hebben gegeven. Ik vind het soms ook zo moeilijk voor mijn geloof uit te komen omdat papa mij daar helemaal niet in kan volgen. Hij vindt het allemaal maar larie en apekool. Als ik hem vraag naar wat hij dan gelooft, is zijn antwoord: ‘Ik geloof in mijn vrouw en mijn kinderen!’ Natuurlijk is dat een mooi antwoord, maar in de 18 jaar dat ik papa ken, weet ik dat dit geen onderwerp is dat ik bij hem moet aansnijden. Het doet me soms een beetje pijn als ik hoor hoe hij God verwerpt. Nu, papa is een goed mens, met zijn hart op de juiste plaats, die alles overheeft voor wie hem dierbaar is, die in de bres springt voor anderen,… Hij is wie hij moet zijn, hij doet het dus wel goed!

Ik schreef het al enkele keren eerder, mij zal je zelden in een kerk zien. De kerk is voor mij maar een gebouw. En ik heb ontzettend veel moeite met een heel aantal mensen die er een (volgens hen belangrijke) functie in hebben. Ik ben ervan overtuigd dat als je echt je best doet een ‘goed’ mens te zijn, je juist bezig bent. En daarvoor hebben we het instituut of het gebouw kerk niet nodig!

Mijn allerliefste schatteke, ik weet dat jij bij God bent, dat Hij goed voor je zorgt en daarom lukt het me (de ene keer al meer dan de andere) me daarbij neer te leggen, wat niet wil zeggen dat ik je niet ongelofelijk mis!!!

Lieve lieve Rytseke, ik hou van je!!!

Want ik ben en blijf, ook voor altijd…

Jouw mama XXXXXX…..DSCN4817.JPGDSCN4822.JPG

DSCN4832.JPG

12:47 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |