23-05-11

Wees niet bang, kleine welp!

Dag mijn lieve venteke,

 

Ik zal proberen er geen gewoonte van te maken een dagje later op je blogje te komen. We hebben erg drukke weekends achter de rug en er komen er nog een aantal aan. Afgelopen weekend was het schoolfeest op jouw school, dus ook voor Jinte en Tieme. Het was stralend weer wat het feest nog leuker heeft gemaakt! Je zus trad op met haar dansgroepje waarmee ze naschoolse dans volgt en Tieme was een boertje op het erf van Big en Betsy. Het was echt een superfeest! Weet je nog toen jij een ridder was in het Kasteel op het schoolfeest toen je nog bij juf Griet zat? Ik steek ook hier wat fotootjes bij. Achteraf kon je ook lekker smullen van de frietjes. Zaterdagavond is papa nog gebleven omdat ze nog een paar sterke mannen nodig hadden om op te ruimen terwijl ik de kindjes moe en voldaan van plezier, frietjes, ijsjes, cola en limonade thuis in bad en bed ging stoppen. Zondag moesten papa en Arjen er vroeg uit want ze zouden samen met je neefje Niels naar Bobbejaanland gaan. Hij had een hele rit voor de boeg. Eerst van Kortrijk naar De Haan om Niels op te halen in hun vakantiehuisje waar tante Jo, nonkel Claus en de kindjes hun weekend doorbrachten, dan naar Lichtaart, dan naar Leuven om Niels thuis te brengen en dan terug naar Kortrijk. Het was dan ook vrij laat toen papa en Arjen terug thuis waren. Ik heb dus de hele dag met Jinte en Tieme alleen doorgebracht. We hebben geknutseld , gekookt en gespeeld en ’s namiddags zijn we eens naar Tom zijn huis geweest waarin hij aan het werken is. We gingen hem een hart onder de riem steken want hij heeft een bewogen week voor de boeg. Jij weet er meer van, hé schat. Niemand heeft geheimen voor je. Omdat er anderen meelezen kan ik niet veel meer zeggen maar ik hoop hierover volgende week terug te kunnen keren. Help je Tom en Tine een handje en zorg je ervoor dat alles goed verloopt?

Lieve schat, de vorige week is voorbij gevlogen. Ze is voorbij voor ik het goed en wel besef. En is dat goed? Ik weet het niet. Ik voel me goed in mijn vel, dat wel, maar ik heb ook het gevoel alsof ik veel aan mijn hoofd heb, voor zo weinig tijd heb en ik meer nodig heb dan 24u per dag en 7 dagen per week. En waar ik me afgelopen week wel echt van bewust ben geweest, en dat deed me niet zo’n deugd is:… Ik herinner me dat ik, toen ik nog op mijn vorig werk werkte dikwijls ’s avonds zo moe was. Ik was echt op. En hoe graag ik jullie ook zag,… Ik had soms zo nood aan mijn ‘oef-moment’, aan het moment dat voor mij de avond kon beginnen en jullie dus in bed zaten. Ik zocht toen soms een uitvlucht om eens aan het verhaaltje te ontsnappen en was ook niet altijd zo geduldig ’s avonds. Nadat jij naar opa vertrokken bent heb ik mezelf opgelegd en de kindjes beloofd dat dat niet meer zou gebeuren, dat ik altijd tijd voor hen zou maken en er helemaal voor hen zou zijn. De twee jaren daarna dat ik thuis ben gebleven ben ik daarin geslaagd, en meestal slaag ik er nog in. Maar, nu heb weer wat drukker is op het werk, papa het ook razend druk heeft waardoor ik voor het meeste alleen sta, merk ik dat me dat weer meer moeite kost. Het is echt mijn huidig werkpunt,… ’s Avonds genoeg tijd maken voor de kleintjes en ervoor zorgen dat mijn eigen vermoeidheid geen invloed heeft op de manier waarop ik probeer hun dag af te sluiten. Ik heb het hen beloofd!

Weet je nog, schatteke, het gebeurd wel vaak dat papa of ik ook aan jou een verhaaltje vertelden. Zelf even voor je naar opa vertrok vertelde papa je nog het verhaaltje: “Wees niet bang, kleine welp”. Het is eingelijk zo’n toepasselijk verhaal. Want ook voor mij is het: “Zo lang jij bij me bent, ben ik voor niets of niemand bang! En dat is echt zo! Je kan niet geloven wat ene gevoel van veiligheid het me geeft te weten dat ik nooit of te nimmer alleen ben!

 

Mijn lieve, lieve Rytseke, ik hou van je, 100000000000000000000000……..keer meer dan er zandkorreltjes op het strand liggen en wel 1000000000000000000000000000…….keer meer als er druppeltjes in de zee zitten!

Want ik ben en blijf,

Voor altijd

Jouw mama XXXXXXXXXXXX………….1.jpg2.jpg

3.jpg4.jpg5.jpg6.jpg7.jpg8.jpg9.jpg10.jpg11.jpg12.jpg13.jpgjinte.jpgTieme.jpgDSCN2247.JPGDSCN2260.JPG

22:20 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (1) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |

16-05-11

Een dagje later,...

Dag mijn lieve venteke,

 

Ik ben een dagje later, schat. Het is nogal een druk weekend geweest.

Je zus is vrijdag ziek van school gekomen. Koorts boven de 39° en buikpijn. Ze was een echt vodje maar kloeg niet. Zaterdag moest papa werken, dus stond ik er helemaal alleen voor met de kinderen, waarvan er ééntje, ondanks de medicatie,  hoge koorts bleef doen en zelfs geen slokje water kon binnen houden. In de vooravond heb ik dan toch maar de dokter van wacht opgebeld omdat ik vond dat de koorts te lang duurde, dat ze zo suf was en omdat ik me zorgen maakte over het feit dat ze geen vocht kon binnen houden. De dokter zei dat het waarschijnlijk een virus in haar maagje en darmpjes zou zijn. Maar hij sloot ook hersenvliesontsteking niet uit omdat haar nekje een beetje stijf was. We moesten ze heel goed in de gaten houden, tegen de ochtend moest de koorts flink gezakt zijn en om het kwartier moesten we haar een koffielepeltje suikerwater geven. Papa zou het van me overnemen want ik ging met Lindsey naar de film. Toen ik voor de film nog even belde, had zus al enkele lepeltjes binnen gehouden en had ze al ‘maar’ 39,2° koorts meer. Ook zondag zou papa er niet zijn. Hij had beloofd aan Tom om hem te helpen met de verhuis. Ik stond er dus weer heel de dag alleen voor. Gelukkig voelde Jinte zich een heel stuk beter. De koorts was weg, ze dronk alweer enkele slokjes na elkaar, ze at een yoghurtje en kreeg alweer trek in chipjes J. In de namiddag kon ze zelfs al weer een beetje buiten gaan spelen. ’s Avonds toen de kindjes juist in bed zaten en het huis een beetje schoon gemaakt was, is Tom papa terug thuis komen brengen en hebben we nog gezellig gekletst tot iets voor middernacht. Ik voelde me enerzijds een beetje schuldig dat ik gisteren dus niet op je blogje ben geraakt, maar anderzijds weet ik ook wel dat je gezien hebt hoe ik van de avond genoten heb en dat ook jij dat veel belangrijker vindt! Weet je schat, toen je zusje, al was het maar een dagje, zo ziek was, heb ik ook weer zoveel aan je moeten denken. Ik zag weer zoveel gelijkenissen. Jinte had echt hoge koorts en haar buikje moet echt wel pijn gedaan hebben, maar ze heeft geen seconde geklaagd! Ze lag in de zetel te bibberen van de kou. En toen ze vroeg of ze een deken mocht en ik haar zei dat het beter is geen deken op haar te leggen omdat je dan niet kan afkoelen, vond ze het ook oke. Hoe vaak heb ik dat ook aan jou gezegd? Hoe vaak heb ik je zien rillen van de koorts? Toen de koorts iets lager was en ze weer begon te rillen wist ik ook wel dat Jinte’s temperatuur weer aan het stijgen was. En ik had telkens gelijk. ’t Zijn dingen die ik op 3K6 geleerd heb. Ik ben zo snel ongerust als één van mijn kindjes ziek is, zeker toen de dokter uitsprak dat hij ook hersenvliesontsteking niet uitsloot. Gelukkig was het dat niet. Vandaag was Jinte weer helemaal de oude en kon ze gelukkig weer naar school.

Schatteke, gisteren was het 18 jaar geleden dat papa en ik elkaar leerden kennen op een optreden van Katastroof in het jeugdhuis ’t Arsenaal in Marke. Ik had al een hele tijd samen met enkele vrienden afgesproken daar naar toe te gaan en had ook al mijn ticket gekocht. Diezelfde avond kwam ik terug van een weekje kamp met mijn werk en was echt doodmoe. Ik had helemaal geen zin om naar dat optreden te gaan, maar mijn vrienden hun pogingen om me toch te overhalen lukten. Doodmoe en dik tegen mijn zin ging ik er dus toch naar toen. Eén van mijn vrienden was een oude gebuur van papa, die ook op dat optreden was. Ze geraakten aan de babbel. En zo werd ik aan papa voorgesteld en begon onze reis,… Soms vraag ik me af hoe mijn leven er zou uitgezien hebben mochten mijn vrienden me niet hebben overhaald om mee te gaan en ik dus ook papa niet ontmoet zou hebben. Is dat het lot? Is dat voorbestemd? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik ontzettend blij ben dat ik toch naar dat optreden ben gegaan en dat ik papa nog altijd ongelofelijk graag zie!!! Hij is niet zo vaak thuis, maar dat heeft meestal wel een reden in functie van het gezin. Hij heeft nu een heel pak meer verantwoordelijkheid gekregen op zijn werk, hij staat nu aan het hoofd van een hele ploeg en moet ervoor zorgen dat de werf op tijd en perfect opgeleverd kan worden. Meer verantwoordelijkheid eist ook meestal meer tijd. Ook is hij vaak, vooral ’s avonds, ook nu weer,  in het huis van Tom en Tine om ervoor te zorgen dat ze in een gezellig en schoon huis kunnen met hun baby’tje dat binnenkort geboren zal worden.

Zeg, Rytseke, heb je je broers gisteren gezien? Arjen heeft met Tieme gedaan wat hij met jou en met Jinte heeft gedaan. Hij heeft Tieme leren fietsen! Je kleinste broertje kan nu fietsen zonder steunwieletjes! Flink he’. Alleen kan hij nog niet goed remmen. Maar om te stoppen hanteert hij dezelfde methode als dat jij deed,… Hij rijdt in de struiken of tegen de haag van de buren J. Ook Jinte heeft nu haar nieuwe grote fiets die ze met haar centjes van haar eerste communie kocht. Het was even aanpassen, maar het lukt haar nu heel goed om ermee te rijden. En sindsdien gaan we nu elke dag met de fiets naar school en naar het werk!

Lieve schat, morgen ga ik met Sophie een dagje naar Sluis. Ik kijk er echt naar uit. Twee vriendinnen op stap! Ga je met ons mee?

En zaterdag wordt de school omgebouwd tot een grote boerderij voor het schoolfeest waarin Jinte een varkentje zal zijn (en dat is haar op het lijf geschreven) en Tieme een boer! Ben je er ook dan bij?

Mijn lieve, lieve engeltje, het blijft goed met me gaan, en dat heb ik aan jou te danken! Net zoals ik zoveel aan jou heb te danken!

Ik hou van jou, mijn allerliefste Rytseke*,

Overal en altijd,

Want ik ben en blijf,

Ook voor altijd,

Jouw mama XXXXXX………Tieme kan fietsen.jpgIMG_0682.JPGDSCN3478.JPG

20:04 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-05-11

Moederdag

Dag mijn allerliefste Rytseke,

Het is 7u30’. Jij bent dus de eerst bij wie ik vandaag ben! En schat, gezien het vandaag weer een speciale dag is, Moederdag, ben ik blij dat ik even in alle rust bij je kan zijn. Schatteke, moeder ben ik geworden, en moeder zal ik blijven voor de rest van mijn leven en ook daarna. En dit van al mijn kinderen. Van Arjen, van Jinte, van Tieme, maar niet minder, integendeel, ook van jou! Ik weet dat er straks weer een moeilijk moment aankomt. De versjes en de pakjes. Zou er van jou nog een versje zijn, ik weet het niet. Maar je zou ongetwijfeld iets voor me hebben en even ongetwijfeld zou ik je zoen op mijn wang voelen en zou je je armpjes rond me slaan. Schatteke, net zoals elke dag zal je er vandaag ook zijn, daar ben ik zeker van! Het was eigenlijk wel grappig afgelopen week. Tieme zei dat hij op school een nieuw versje heeft geleerd en hij zou het me ook leren. Het was het versje voor Moederdag. Ik zei hem wel dat het eigenlijk voor moedertjesdag was en dat ik het niet mocht horen. Hij was hier ene beetje boos om en wou toch perse dat ik het ook leerde. Ik ken dus Tieme zijn versje ook helemaal vanbuiten. En Jinte vertelde ook dat ze in de klas iets aan het maken was voor moedertjesdag. En ze zou niet verklappen dat het iets met een zaadje in een potje zou zijn. Ze zou er ook zeker niet bij zeggen dat het al blaadjes heeft en af en toe water nodig heeft Lachen Schatteke, eigenlijk geniet ik daar wel van, van die geheimzinnigdoenerij rond de werkjes die ze maakten, eigenlijk al weten dat ze al zoveel verklapten en dan straks als ze het me zullen geven compleet verrast lijken!


Mijn lieve venteke, gisteren was het dus het grote feest van je zusje. In de mis heeft ze schitterend voorgelezen en flink gedaan wat ze moest doen. We zaten eigenlijk wel vrij dicht bij elkaar, we konden elkaar goed zien. Ik was, en ben nog steeds, zo ontzettend trots op haar. Niet alleen omdat ze haar eerst communie heeft gedaan, maar gewoon om het fijne, lieve, zorgzame maar soms ook wel ontzettend heftige mensje dat ze al is. Weet je, af en toe had ik het wel moeilijk in de mis. Ik miste vooral jou, maar ook wel opa. Hoewel er niet echt tranen over mijn wangen rolden, mijn ogen bleven niet altijd droog. En Jinte zag het. Ik zag hoe ze zonder stemmetje en heel discreet me duidelijk maakte dat ik blij moest zijn en mijn ogen moest drogen. Niet echt gebiedend, maar eerder ‘Vooruit mama, het is een feestelijke dag vandaag, het is een feestelijk moment. Doe die traantjes maar weg en geniet!” En dat heb ik ook gedaan. Alleen op het einde van de mis, toen alle kindjes hun mama’s een witte roos kwamen geven was het weer even moeilijk, maar toen zag ik ook dat ik niet de enige mama was die natte ogen had. Het deed ook zo ontzettend veel deugd dat er toch enkele mama’s en papa’s van klasgenootjes van Jinte ons heel nabij zijn en dus ook wel wisten dat we wel enkele moeilijke momenten zouden beleven die dag me gewoon met een knuffel of een hand op mijn schouder een hart onder de riem staken. Zo hebben we achteraf, tijdens de receptie op school, geklinkt op jou en op het mooie weer dat er niet zomaar was, hé schat. Jinte zei het ook aan de mensen op haar feest: “Rytse heeft ook een cadeau voor mij.” En toen de mensen haar vroegen wat dat cadeau dan wel was, zei ze: “Het mooie weer!” Het was echt een stralende dag! Tieme had ’s namiddag nog wat kunnen slapen omdat het feest maar om 16u begon en kon er dus voor de rest van de dag weer tegen. En het was een superfeest. Mama en papa hadden ervoor gekozen om het niet thuis te laten doorgaan, maar om te kiezen voor een zaal met traiteur en bediening. Zo moesten we ons van niets aantrekken en konden we ook gewoon gezellig meegenieten. En zo was het ook. Iedereen was er, de zon was er en alle volwassenen en kinderen hebben zich supergeamuseerd! De kindjes buiten in de grote tuin met speeltoren, speelhuisje, trampoline en prinsessenspringkasteel en de volwassen gewoon door gezellig te keuvelen en te genieten van spijs en drank. We hadden een grote bbq voorzien en alles was echt in orde! Door het zalige weer was er ook al weer een nieuwe dag begonnen vooraleer we de deur achter ons toe trokken. Na een warm bad voor je broers en zus (want ze waren door het ravotten echt supervuil) en de tandjes poetsen zaten ze tegen 1u00’ vanmorgen in bed. Ik gisteravond nog tegen je peter Tom: “Kijk naar Tieme, hij zit nog vol energie. Straks gaat hij slapen maar morgenochtend tegen 6u30’ is hij er weer!” En ik zat er pal op! Hij had dorst. Ik heb hem wat water gegeven en terug in zn bed gestopt. En tegen de verwachting in, is hij toch weer in slaap gevallen.


Mijn lieve schatteke, je nonkel Jean-Marie zal hier straks zijn om papa te helpen het springkasteel te brengen naar waar het vandaag moet zijn. De kindjes zullen dus stilletjes aan wakker worden.
Ik zal mijn schrijfstel van vandaag nu nog niet posten. Ik hoop vandaag even tijd te hebben om er eerst wat fotootjes van gisteren bij te stoppen.


Ik hou van je, mijn allerliefste schatteke,
Voor altijd en over alle grenzen heen.
Want ik ben en blijf,
Ook voor altijd,

Jouw mama XXXXXXXXX…ckbegijnhof.jpg
ckzee.jpg24.jpg43.jpg50.jpg53.jpg76.jpgsinksenfeest069.JPG93.jpg

15:23 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-05-11

Gelukkige verjaardag, opa!

Dag mijn lieve venteke,

 

Geef je opa vandaag een dikke, dikke kus en een heel ontzettend dikke knuffel van me? Hij zou vandaag,  1 mei 2011, 67 jaar geworden zijn. Eigenlijk is dit nog ontzettend jong. En het is al 23 jaar geleden dat hij naar de overkant vertrok. Ik ben opa zo ontzettend dankbaar voor alles wat hij me gegeven heeft en mij nog steeds geeft. Zowel van uiterlijk als van karakter heb ik het meeste van hem meegekregen, een stuk meer dan tante Jo, tante Lieve en tante Hannele. Opa was zoveel meer dan alleen maar mijn vader. We hadden een hechte band en nog heel vaak mis ik hem. Weet je, ik heb er het volste vertrouwen in dat opa jou stond op te wachten en dat hij jouw leidende hand was die je meenam naar het paradijs. Dat is wat me zo geholpen heeft om jou te laten gaan. Ik had zo graag gehad dat hij papa nog had leren kennen, dat hij nog gezien had welke lieve, mooie en flinke kleinkinderen zijn dochters op de wereld gezet hebben, welke weg wij allemaal ingeslagen zijn. Ik weet dat hij alles weet, dat hij ons gade slaat. En ik denk ook wel dat hij het allemaal goed vindt en tevreden is met wat hij ziet. Alleen had ik zo graag soms ook een beetje feedback gehad. Vanmorgen heb ik aan de ontbijttafel gezegd dat het vandaag opa’s verjaardag is. En Jinte zei dat ze een goed idee had. Ze zou aftellen van 3 naar 1 en dat zouden we allemaal roepen: “gelukkige verjaardag, opa!!!” En zo is het ook gebeurd.

Lieve schat, ik ben afgelopen woensdag in Willem* zijn huis geweest. Ik had met zijn mama en zijn papa afgesproken dat ik eens zou langs gaan. Niet onmiddellijk na zijn overlijden, maar een tijdje erna. Ik had zijn ouders wel gezien op zijn uitvaart, maar ik had toen, naast gewoon aanwezig zijn,  de mogelijkheid niet hen een hart onder de riem te steken. Hoewel veel herinneringen die we samen hebben aan onze kinderen zo pijnlijk zijn, toch deed het echt goed elkaar terug te zien. Het was een warm en heel hartelijk weerzien. We vertelden over onze kinderen, jij, Soetkin* en Willem*. Weet, je, schat,… Toen jij in de BMT-kamer op 3K6 lag, lag Soetkin* in de kamer naast jou. Jij wilde altijd alles zelf doen, wilde altijd zo min mogelijk mensen storen, ook ’s nachts. En op een nacht, toen mama en papa er niet waren, had je het heel moeilijk. Je voelde je echt heel slecht en moest veel braken. Je nam zelf je nierbekkentje en deed alles flink zelf, zonder op het knopje te drukken om hulp te vragen. Het ging er zo luid aan toe, dat Soetkin*, ondanks de sas die nog tussen jullie kamers lag, alles hoorde, en zij uiteindelijk de verpleging riep om je te gaan helpen. Jullie hebben elkaar nooit gezien op 3K6 en toch waren jullie zo begaan met elkaar. Soetkin*, dank je wel, meid!

Hoewel ik vorige week schreef dat het goed met me gaat, heb ik maandagavond een heel moeilijk moment gehad. Het was eigenlijk zonder grote aanleiding,… Nadat ik Tieme in zijn bed had gestopt overviel me zo een intens verdriet om jou. Vooral om het feit dat jullie elkaar nooit echt gekend hebben. Hoewel jij erg blij was met je kleine broer, hij was nog baby. Tieme was 10 maanden toen jij naar het ziekenhuis ging. Jij hebt kunnen genieten van je broer te zien slapen, eten, kruipen, zitten,… Maar je hebt er nooit echt mee kunnen spelen, kunnen ravotten zoals je met Arjen en Jinte wel hebt gedaan. Jij hebt Tieme bewust meegemaakt, maar niet omgekeerd. En net voordat ik Tieme in bed stak, zei hij, net als Jinte, slaaplekker aan jou. Hij gooit je dan ook een kus en een knuffel. En hij zei dan nog: “Rytse, ik mis je heel erg. En ik verlang tot je weer thuis komt.” Schat, ik vond dat zo’n moeilijk moment. Tieme is nu 4 jaar, hoort elke dag je naam, ziet elke dag je foto, weet dat hij jouw broer is en jij de zijne. Jullie zouden nu samen echt een heerlijke tijd kunnen hebben, jullie zouden nu samen echt kunnen spelen en ravotten. En ik vind het zo ontzettend jammer dat Tieme dit nooit met jou zal kunnen doen. Maar schatteke, ik vraag je, Tieme is net als al mijn kinderen heel bijzonder, maar het is de enige waarvoor ik dikwijls mijn hart vasthoud. Hij wil altijd weglopen, zoekt altijd de gevaarlijkste dingen op,… Hij is een kindje dat de hele tijd in de gaten moet gehouden worden of er gebeuren ongelukken. Schat, hoe goed ik ook probeer, hij ontsnapt dikwijls aan mijn aandacht. Wil jij zijn bijzondere engelbewaarder zijn? Niet dat ik mijn verantwoordelijkheid aan jou wil overdragen, … Ik vraag je alleen een handje hulp.

Schatteke, heb je het gezien? Mama heeft afgelopen donderdag voor de allereerste keer sinds jouw vertrek nog eens echt de slappe lach gehad. Ik was met het werk op uitstap en het was echt leuk, zowel de activiteiten, als de collega’s, als de gasten. ’s Avonds zijn we met z’n allen in Gent nog iets gaan eten. Gent geeft mij ook zo’n dubbel gevoel. We kwamen langs het Gravensteen die wij nog samen bezocht hebben, dus ook langs de Chinees waar we samen gegeten hebben. Vanuit de trein zag ik het UZ die ook weer zoveel oproept, en toch was het echt een leuke dag. En de slappe lacht krijgen,… Het heeft dus ruim drie jaar geduurd voor dat weer eens gelukt is. Ik dacht dat ik het nooit meer zou kunnen, dus toch! En het deed ongelofelijk veel deugd!

Mijn Rytseke, volgende week zaterdag, 7 mei, doet Jinte haar eerste communie. Alle voorbereidingen zijn in orde. Ik ben blij voor haar, trots op haar. Ik wil die dag voor haar een gelukkige en trotse mama zijn. Maar anderzijds voel ik dat sluimerend verdriet, die sluimerende pijn, dat de eerste communie een feest was waar jij zo ontzettend naar uitkeek. Schatteke, help je me die dag? Ik wil een glimlach op mijn gezicht, ik wil niet vechten tegen tranen. Ik weet dat je er bij zal zijn, in mijn hart en in dat van zovelen! En als het even kan schatteke,… Kan je voor mooi weer zorgen?

Mijn allerliefste Rytseke,

Ik hou van je, zo ontzettend veel!!!

Want ik ben en blijf,

Voor altijd,

Jouw mama XXXXXXXXXXX………..opa voor blog.jpgDSCN4579.JPG

12:24 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-04-11

BLIJ DAT IK LEEF!!!

Dag mijn lieve Rytseke,

 

Vandaag is het Pasen. Vooral door  wat er de laatste dagen, weken, maanden en jaren weer aan het licht gekomen is binnen de Rooms-Katholieke kerk, is het vandaag vooral de Paashaas of de klokken die langskwamen. Hoewel ikzelf, zonder het er met papa, je broers en zus erover te hebben, toch even bij de andere betekenis, de verrijzenis, hoe en wanneer dit dan ook is/was, stilgestaan heb,…. Ook hier lagen er vanmorgen paaseitjes, paashaasjes en paaskipjes in onze tuin. De Paashaas (mama) moest op tijd uit bed en de klok (papa) hield boven de kindjes nog wat bezig tot de paashaas haar werk had gedaan. Jij was er ook bij. Jouw foto ging mee naar de tuin, werd op de tuintafel gezet en zo hadden we het gevoel dat jij alles kon gade slaan. Ik stuur wat fotootjes bij van de laatste keer dat jij ook hielp met paaseitjes rapen. Let je eens goed op de pyjama die je toen aan had en de pyjama die Tieme vandaag aan had? En opnieuw was het, zoals de laatste weken, zalig zomerweer. De chocolade moest niet lang blijven liggen of ze zou gesmolten zijn. En straks worden we bij oma verwacht om daar ook samen met de hele familie Pasen te vieren.

Mijn lieve schat, ik zei het gisteren nog tegen een aantal mensen,… Dit zalige weer,… Het doet me herleven, het doet me glimlachen, het doet me genieten,… Ik ga op deze manier zoveel makkelijker door het leven! Heb ik dan geen verdriet meer om jou? Jawel, maar jij geeft met de zon, de warmte,… En dus overheersen de dankbaarheid  en het geluk.

Afgelopen week was de goede week, en het was echt een goede week. Ik voel me goed op ’t werk, ik voel me thuis goed, ik hou van papa en al mijn andere kinderen, ik ben dankbaar om de warmte, vriendschap, genegenheid,…die ik van zoveel mensen krijg! Lieve schat, drie jaar geleden zag het er zo anders uit. Drie jaar geleden was mijn liefde voor papa, je broertjes en je zusje de enige reden om je niet achterna te gaan. En nu, drie jaar later, zeg ik volmondig: IK BEN BLIJ DAT IK LEEF!!! En ja, er is steeds een schaduwkant, maar ik zie en voel ook de zonkant! Mijn Bolle, ik zie en voel wat je me geeft! Zoveel geluk, zoveel schoonheid, zoveel warmte! En wat ben ik je er dankbaar om!

Schatteke, vandaag is dit blogje maar kort. Ik ben blij, dus jij bent blij! Ik geniet, dus jij geniet! En zo moet het, zo is het zoals jij het wil!

Dank je wel, mijn lieve Rytseke*!

Ik hou van je, altijd en overal,

Want ik ben en blijf,

Ook voor altijd,…

Jouw mama XXXXXXX……..DSCN3101.JPGDSCN3116.JPG

DSCN3107.JPG1.jpg2.jpg3.jpg4.jpg

14:37 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-04-11

"Aanvaarden,..."

Hey mijn lieve venteke,

 

Ik heb de week overleefd. En eigenlijk is ze net gelopen zoals ik gehoopt en ook gedacht had. Naarmate de 14de dichterbij kwam, leek het alsof ik telkens maar meer moeite had te blijven ademen. Ik ben echt blij dat de zon de hele week van de partij was, dat het een drukke week was, dat ik veel om handen had en dus niet te veel tijd had veel na te denken, veel te gaan mijmeren en weer weg te zinken in verdriet. Ik kon niet niet aan je denken, dat zou ik ook niet willen en dat zou ik ook niet kunnen. Natuurlijk voelde ik verdriet toen ik donderdagmorgen opstond. Papa zijn armen rond me, geen woorden nodig om haarfijn elkaar aan te voelen,...Ik heb ook aan Arjen, Jinte en Tieme gezegd dat het een bijzondere dag was, dat het jouw sterretjesverjaardag was. Voor Jinte en Tieme leek het ook echt een verjaardag, iets om blij om te zijn. En ik heb hen laten blij zijn, zo had jij het ook gewild. Geen verdriet omdat we je missen, geen verdriet omdat we nooit zullen weten hoe je er nu had uitgezien, hoe je stem nu zou klinken, wat een rakker je nu zou zijn,… Wel blij zijn met de prachtige herinneringen aan jou en blij zijn met de wetenschap dat je , al is het wel op een andere manier, nog steeds zo dicht bij ons bent. Ik heb er op het werk niets over gezegd, ik wou die dag ook niet anders aangesproken worden dan anders. Hoewel ik af en toe wel voelde dat de tranen niet ver weg waren, het is me gelukt mijn ogen die dag droog te houden. Ook had ik het even moeilijk dat Jinte ’s avonds niet thuis was. Ze was voor twee dagen bij oma gaan logeren. Ik had ze eigenlijk liever thuis gehad. Ik had haar dat gezegd en ook de reden waarom. Ze zei: “Maar mama, Rytseke* is toch altijd bij ons, waar we ook zijn.  Dus kunnen  we toch eerst Rytsekes* sterretjesverjaardag vieren en daarna kan oma me komen halen. “ Ze keek er zo naar uit, dus liet ik haar maar gaan. Het moet niet altijd zijn zoals ik het liever zou willen. Waarom zou ik haar dan dat logeerpartijtje doen uitstellen? Jij zou ook willen dat alles doorgaat zoals gepland. En zo is het dus ook gebeurd. Ik was wel erg blij toen ze gisteren terug thuis was. Toen oma haar thuis bracht, had oma enkele steentjes mee die ze tijdens haar vakantie in Zwitserland gevonden had. Je hebt er dus weer enkele bij.

Wat me ook die dag zo ontzettend veel geholpen heeft zijn de vele berichtjes, mailtjes en smsjes van mensen die jou nog steeds niet vergeten zijn. Mensen die heel dicht bij ons staan, maar zelfs mensen die ik niet ken en die jou dus ook helemaal nooit gekend hebben, maar die je hebben leren kennen door ons boek of viavia. Dat heeft zo ontzettend veel deugd gedaan, weten dat zoveel mensen die dag aan jou en aan ons gedacht hebben. Dank je wel, allemaal!

Weet je schat, het lukt ons echt wel vooruit te gaan. Zoals ik dikwijls schrijf, met vallen en opstaan. Enkele weken geleden schreef ik dat ik het gevoel had dat ik gestruikeld was en zo moeilijk weer recht geraakte,… Ondanks de lastige week,…Ik loop weer rechtop!

En weer,… Fries, ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt,… wil ik vandaag eindigen met een pracht van een tekst die zo ontzettend duidelijk schetst wat je voelt bij afscheid nemen van je kind (of een andere dierbare),… Elk gevoel uit deze tekst is zoooo herkenbaar, elk gevoel  heb ik gevoeld,… Deze tekst komt uit het boek: “Brieven aan Miriam” van L. Van Heuckelom en heb ik voor het eerst gelezen in het boekje voor de uitvaart van Soetkin* bijna drie jaar terug en enkele weken geleden opnieuw op de uitvaart van haar broer Willem*…:

“Aanvaarden…

Het is zo bovenmenselijk zwaar. Het is fundamenteel ingrijpend in het menselijk eigenbelang. Het doet alles daveren. Niets blijft overeind. Niets is nog zeker. De meest vanzelfsprekende dingen komen op de helling te staan. Het is vallen in een groot, zwart gat, aanvankelijk zonder bodem.

Aanvaarden…

Het is loslaten. Durven-verliezen. Uit handen geven. Klein worden. Arm zijn. Het is niet meer rekenen. Niet meer plannen. Het is moeizaam proberen op de been te blijven van uur tot uur.

Aanvaarden…

Het is afgebroken worden. Het is een stukje sterven. Het doet onvoorstelbaar veel pijn. Het is ziek worden van ellende. Wegkruipen. Angst hebben. Het is kapot gaan van pure ellende. Het is alle onmacht uitschreeuwen: “Help, of we gaan allemaal ten onder!”Het is teruggaan tot het nulpunt. Terug tot het letterlijk niets.

Aanvaarden…

Het is geen passief gebeuren. Het is geen ‘realiteit ondergaan’. Het is een actief, bewust proces dat heel lang duurt en dat heel pijnlijk is. Het is uiteindelijk toch beamen. Zonder reserves.

En dan…heel langzaam en voorzichtig, heel kwetsbaar en broos komt eindelijk de verlossing. Dan wordt er, beetje bij beetje, een nieuw stukje mens in je geboren. Een stukje mens dat zuiver is, ontdaan van alle ballast en onnodig omhulsel. Een stukje mens dat je voortaan nooit meer afgepakt kan worden, want het is een stukje van de eeuwigheid.

En tenslotte komt de verwondering.

Het leren blij zijn met zoveel mooie herinneringen.

Aanvaarden… het is durven opnieuw beginnen te leven.”

 

Mijn allerliefste Rytseke, mijn engeltje, mijn schatteke, mijn altijd-aanwezige-maar-onzichtbare levensgezel,…

Wat ben ik zo ontzettend trots dat ik jouw mama ben, dat ik het voorrecht had jou de mogelijkheid te geven even van dit leven te laten proeven. En wat ik blij met de ontzettend grote rijkdom aan warmte, aan liefde, aan rust die je me hebt achter gelaten en die je nog steeds met me deelt.

Mijn Bolle, nog even,…misschien over enkele dagen, misschien wel over 50 jaar,… Maar wat een rust geeft het me te weten dat er een dag komt dat we terug samen zullen zijn. Voor altijd…!

Ik hou van je mijn lieve, lieve venteke, overal en altijd…

Want ik ben en blijf,…

Voor altijd,…

Jouw mama XXXXXXX………….DSC05057.JPGAfbeelding 110.jpg

DSCN3448.JPGDSCN3875.JPG

17:17 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-04-11

Blijf je dicht bij me?

Dag mijn lief engelke,

 

Gelukkig was het vandaag echt stralend weer. Het was helemaal zomer. In plaats van tranen te laten vloeien en drie jaar terug te gaan in de tijd, terug in dat kleine kamertje aan de PICU waar we het verdict van de laatste NMR te horen kregen, te voelen wat we toen voelden, terug het onmenselijk verdriet te voelen bij het nemen van de beslissing om een einde te maken aan je strijd die je zo dapper streed,… Vandaag zijn we een dagje naar zee geweest. De zon scheen stralend, we maakten een leuke wandeling, aten frietjes op de dijk en speelden wat op het strand,… Schat,echt waar, ik heb genoten van de dag! En dat heb ik zeker ook aan jou te danken!

Weet je dat zowel Jinte als Tieme je afgelopen week meerdere keren bedankt hebben voor de zon, voor het prachtige weer?

Schatteke, afgelopen dinsdag moest ik opnieuw in het UZ zijn voor Jinte. Haar tandenbeugeltje mocht er uit. Ik heb toen ook zoveel aan jou moeten denken. Jinte vond het helemaal niet leuk om in die tandartsstoel te zitten. Hoewel een beugeltje verwijderen helemaal geen pijn doet, was ze toch bang. En ze deed iets wat me zo aan jou deed denken… Voor de assistente iets in haar mondje mocht doen moest Jinte eerst nog eens plassen, daarna samen nog eens tellen tot 10, daarna moest de assistente al haar materiaal eens laten zien, dan moest Jinte eens zien wie er in de box naast haar lag,… En zo wou ze alles uitstellen. De assistente was veel geduldiger dan ik. Ik kreeg het echt op mijn heupen, had al enkele keren gezegd dat ze nu flink moest blijven liggen. Toen het uiteindelijk allemaal niet hielp, zei ik haar dat ik niet bij haar zou blijven maar in de wachtzaal zou gaan zitten als ze nu niet eindelijk de dokter haar werk zou laten doen. Dat heeft uiteindelijk wel geholpen. Ik herinner me dat ik dat bij jou ook nog heb gedaan. Jij kon ook zo treuzelen in het ziekenhuis toen je je pilletjes moest nemen, of je tandjes moest poetsen,… Het was precies dezelfde strijd. Ik herinner me zelfs dat ik één keer echt de tandenborstel aan één van de verpleegsters heb gegeven en even op de gang ben gaan staan. Ik heb je toen gezegd dat ik terug in de kamer zou komen als je tandjes gepoetst waren. Je riep me: “nee, mama, blijf hier!” maar ik was de strijd zo moe dat ik het tanden poetsen toch voor die keer aan de verpleegster over liet. Zo strijden met een ziek kind is helemaal niet leuk. En heb ik spijt dat ik dat toen deed? Nee, eigenlijk niet. Het is als ouder van een erg ziek kind op 3K6 of elders ontzettend moeilijk een gezond evenwicht te vinden in flexibeler, toegefelijker zijn omdat je kindje dat toch wel nodig heeft en ook wel verdient en toch ook nog een opvoedkundige taak goed opnemen. Genoeg is genoeg en wat niet mag mag echt niet! Ik vond de strijd met Jinte ook niet leuk, maar wat ik zei heeft toch wel geholpen. Toen we een half uurtje later terug mochten en ik even aan de P8 (orthodontie) door het raam naar buiten keek, merkte ik dat dat gebouw uitkijkt op de achterkant van de PICU. Ik kon het niet laten naar de ramen van jouw kamertje te kijken. Die lamellen hangen er nog steeds. Zou er nu een ander kindje liggen? Jinte zag dat ik even wegdwaalde terwijl ik naar dat raam keek en vroeg me wat ik zag. Ik zei haar: “Kijk zus, zie je daar dat grote raam met de lamellen? Daar lag Rytseke toen het helemaal niet goed met hem ging. Vanuit dat kamertje is hij met de ziekenwagen naar huis gekomen om naar opa te vertrekken.” Het werd even stil. Ze nam mijn hand en zei: “Kom mama, je hebt er geen deugd van hier te blijven staan en naar dat raam te kijken. Kom, we gaan naar huis.” En ze had overschot van gelijk. Het zal misschien maar goed zijn, maar nog even en de hele K6 gaat tegen de vlakte. Nooit zal ik dan nog naar je kamertje kunnen staan staren. Het UZ heeft een heel complex gezet waarin zowel de kinderoncologie als de PICU hun afdeling zullen krijgen. 3K6 zal niet meer bestaan en de PICU zal niet meer zijn wat ze was. Oke, schatteke, het zijn maar gebouwen, het zijn maar afdelingen, maar er zijn zoveel herinneringen: de gangen, de liften, de deuren, de geur,… Nog even en ik kan er nooit meer naar toe. Niet dat ik dat zou willen, op dit moment helemaal niet, maar dan zal ik de mogelijkheid ook niet meer hebben,…

Schatteke, we gaan een moeilijke week tegemoet… Op naar de 14de! De Paasvakantie is begonnen, je broers en zus gaan dus weer naar de Warande en ik ga werken. Behalve woensdag, elke dag, ook donderdag de 14de dus. Ik heb een hele tijd getwijfeld of ik die dag vrij zou nemen of niet. Ik heb heel bewust gekozen die dag te werken. Wat zou ik met die vrije dag hier doen? Alles herbeleven en zitten huilen? Nee, ik ga werken en proberen mijn zinnen te verzetten. Die avond heeft papa een vergadering waar hij om dezelfde reden toch aan gaat deelnemen en ik ga op tijd naar bed zodat die dag kan afgesloten worden. Schat, als ik dat zo schrijf lijkt het alsof het me gaat lukken die dag door te komen. Ik hoop dat dat ook zo zal zijn. Help je me er bij?

Mijn bolleke, wat zal ik blij zijn als we een weekje verder zijn. Blijf je dicht bij me?

Ik hou van je, mijn allerliefste schattebol, overal en altijd,

Want ik ben en blijf, ook voor altijd,

Jouw mama XXXXXXX……….DSCN4974.JPGDSCN3658.JPG

19:26 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |