13-04-12

jouw sterretjesverjaardag...

Mijn Rytseke, mijn engeltje,…

 

Mijn lieve krullewietje,… Omdat ik niet weet of ik morgen op je blogje kan, maak ik daar nu even tijd voor.

Net zoals de vorige jaren proberen we de 14de april niet te vullen met tranen (die zullen er ongetwijfeld toch zijn), maar willen we er, zoals jij het zou willen, een leuke dag van te maken.

Jij ging zo graag zwemmen in het subtropisch zwembad in De Haan en dat is wat we dus ook zullen doen. We maken er een hele dag van. En om het helemaal af te maken trakteert papa ’s avonds in de Quick!

Arjen is nog op kamp en kan dus niet mee, wat ik natuurlijk jammer vind. Maar op jouw sterretjesverjaardag zou jij alleen maar blije gezichten willen zien en daar gaan we dus echt een poging voor doen.

 

Maar toch, mijn lieve schatteke,… Op zulke dagen doet het gemis ongelofelijk veel zeer. Ik ben een gelukkige vrouw, maar het schaduwverdriet is er steeds. Ik probeer door te doen zoals jij het zou willen. Elke dag opnieuw… En soms lukt het, en soms ook niet,…

Vier jaar geleden werd ik een andere vrouw, ik werd een vrouw die haar oh-zo-lang-verwachte, oh-zo-gewenste eerstgeborene uit handen moest geven. Ik schreef het een hele tijd geleden al,… Het klopt niet dat ouders afscheid moeten nemen van hun kind, het klopt niet dat ouders de begrafenis moeten regelen voor hun kind,… Het hoort omgekeerd te zijn… Mijn moederhart is niet meer wat het was,…Er staat een heel groot litteken op, maar het werkt wel. En het is nog steeds in staat om te houden van papa, van je broertjes, je zusje, vrienden,…

Ik hoop dat jouw moeten afgeven het pijnlijkste is wat voor mij is weggelegd. Weet je,…. Behalve dat er nog iets zou gebeuren met papa, Arjen, Jinte of Tieme, vrees ik niets meer. Voor mezelf vrees ik niets meer…. Daarom dat ik ook sindsdien veel intenser probeer te leven… Het kan zo plots gedaan zijn.


Hoewel jij maar een kleine 6 jaar bij ons bent geweest,… Ook jij hebt intens geleefd en daar ben ik blij om. Tuurlijk had ik je zo graag groot zien worden. Hoe zou je er uit zien? Hoe zou je het doen op school? Hoe zou je stem klinken? Zou je nog zo’n dromertje en genietertje zijn? Zou je nog zoveel gevoel voor humor gehad hebben? Wie zouden je vriendjes en vriendinnetjes zijn?... Vragen die altijd vragen zullen blijven…


Mijn lieve Bolle, hoeveel het pijn het ook deed, vier jaar geleden,… toch wil ik nog even terugkeren,… Met mijn ogen dicht,… Alles wil ik nog eens herbeleven, dat zou alleen maar willen zeggen dat ik je nog eens in mijn armen zou kunnen houden, dat ik je nog eens zou kunnen zien,…

 

Dag 85: maandag 14 apil 2008

 

“En opnieuw richt ik mij tot jou, mijn allerliefste Rytse,…

Ik heb vannacht geen oog dichtgedaan, hoe kan het ook anders… De dag begint heel erg vroeg, mijn hart krimpt samen. Vandaag, mijn dappere ridder, is jouw dag! Vandaag kom jij naar huis. Jinte gaat een dagje naar haar vriendinnetje Iebe en zal tegen 15u. thuisgebracht worden. Tieme blijft thuis met oma die op hem past. Arjen gaat samen met papa en mezelf mee naar Gent. Hij heeft het nodig nog even wat tijd met je door te brengen. Daarna zal hij samen met Charlot nog wat teksten zoeken die hij graag zou voorlezen op je ‘levensfeest’. Papa zit naast je op een stoel. Jouw kleine handje in de zijne. Hij krijgt niet genoeg van je. En ik lig bij je in bed, zo dicht ik maar kan. Ik wil je helemaal in me opnemen om je nooit meer los te laten. Vreemd genoeg ben ik vrij rustig want ik dommel zelfs even bij je in slaap. Misschien in de hoop dat ik bij het wakker worden zou merken dat het allemaal een vreselijke nachtmerrie was die nu gelukkig afgelopen is. Maar niets is minder waar.

De uren gaan zo snel! Moet dat nu echt?

Kort voor de middag was ik je nog, helemaal van kop tot teen. Heel traag, want ik wil het eeuwig laten duren. De kleertjes die ik met zorg heb uitgekozen en die we nog samen voor je kochten, even voor je het ziekenhuis binnen moest zijn op het kleinste. Je hebt de laatste maanden vooral zittend en liggend doorgebracht waardoor het ons niet opgevallen is hoeveel je gegroeid bent.

Na de middag vertrekken papa en Arjen huiswaarts om daar alles klaar te maken en om ervoor te zorgen dat iedereen (papa, Arjen, Jinte, Tieme, oma en de mensen van Koester) er is als jij thuis komt. Wij hebben nog enkele uurtjes, jij en ik alleen op het bed op de PICU. “Lieve schat, als je bij opa bent, geef je me dan af en toe eens een seintje om te laten zien dat je er nog steeds bent? En als mijn tranen te lang duren, droog je ze dan?” Hoewel ik toch zo graag het antwoord door jouw stemmetje uit jouw mondje had gehoord, ik ken het wel!

Om 14u. komt men mij zeggen dat de ziekenwagen die uit Kortrijk naar hier was gereden om je thuis te brengen, aangekomen is. En zoals eerder wou ik het voor jou op een avontuur laten lijken. “Lieve schat, de mijnheer met de ziekenwagen is er. We gaan samen naar huis. En alles wat je zo stom vindt, gaat er uit. Alleen het hoogst noodzakelijke gaat mee (twee pompen met de comfortmedicatie, de monitor en de beademingsmachine). Ik blijf de hele tijd bij jou, ook de dokter om ervoor te zorgen dat er onderweg niets fout kan lopen en om je thuis van de beademing te verlossen. Wauw, schatteke, wat een chique ziekenwagen! Het is een felgele, jouw lievelingskleur. Voel je de wind die je wangen streelt? Dat was alweer even geleden, hé. Het is een miezerige dag. Ik hoop zo dat je straks thuis bij het naar buiten rijden uit de ziekenwagen nog getrakteerd wordt op een spatje regen. Onderweg naar huis zegt de arts me dat ze ons zo bewondert om het feit dat we je naar huis halen. Dat is niet iets waarvoor we bewonderd moeten worden. Voor papa en mezelf is dat een vanzelfsprekendheid. Als je kind dan toch moet vertrekken welke plaats zou hij of zij dan kiezen, thuis in het warme nest of in het ziekenhuis? Er is niet altijd een keuze, maar wij hebben die gelukkig wel. “Schatteke, we zijn bijna thuis. We zijn net de Carrefour voorbijgereden, het is dus echt niet ver meer, hé.” Als de ziekenwagen onze oprit oprijdt staat papa ons in de deuropening met Jinte op de arm op te wachten. Wat is ze blij je terug te zien! “Je bent thuis, schat, zoals je het wilde! Papa heeft onze kamer helemaal voor je versierd. Je tekeningen hangen aan de muur, jouw knuffels liggen in het grote bed en je playmobilridders en dino’s staan op het nachttafeltje.” In zijn sterke armen draagt papa je naar boven. De dokter en het koesterteam lopen achter jullie met de pompen, de monitor en de beademingsmachine. Je bent nog steeds erg rustig, je hebt geen enkel oncomfortabel gevoel. Dat kunnen we zien aan de monitor die aangeeft dat je hartje heel rustig klopt.  Met heel veel liefde wordt je tussen mama en papa in, in het grote bed geïnstalleerd. “Lig je goed, schatje? Voel je dat je tussen mama en papa in ligt? Voel je de intense liefde die er hangt?” De dokter vraagt ons of we nog even willen wachten om je van de beademing af te halen of niet. “Is het niet genoeg geweest, schat? Wou jij niet van alles verlost worden? Dat je vandaag vertrekt is een zekerheid, waarom dan nog wachten? Zou jij dat willen?” We beslissen dat ze (de dokter van de PICU) je van de tube mag verlossen. Je hoest wat volgens de dokter louter een fysische reactie is op de prikkel van het verwijderen van de tube. Je ademt alleen, wel zwaar, maar je doet het wel.

De dokter van de PICU neemt afscheid van jou en van ons en maakt plaats voor onze huisarts Vera die je voor de rest zal opvolgen. Het is ondertussen ongeveer 16u30’. De momenten die volgen zijn zo intens. De broertjes en Jinte krijgen maar niet genoeg van je. Op een bepaald moment liggen we met z’n zessen in het grote bed. Jinte ligt even tussen jou en papa. Ze houdt je hand vast, kruipt dicht tegen je aan, stopt haar fopspeentje in haar mondje en ligt rustig naar je te kijken. Haar grote broer, haar speelkameraadje. Dankzij oma en het Koesterteam lukt het ons om er helemaal alleen voor jou te zijn. Zij vangen de andere kinderen op.

Om 19u. word je ademhaling zwakker. Omdat ik opa en pepe heb zien vertrekken heb ik de ervaring dat dat niet altijd even rustig verloopt. Ik wil dat onze kinderen op een mooie manier afscheid van je kunnen nemen. “Kindjes, strakjes vertrekt Rytseke naar opa. Dan wordt hij het mooiste sterretje aan de hemel en gaan we zijn lijfje nooit meer terugzien. Geven jullie hem nog een dikke kus en een dikke knuffel en zeg hem maar hoeveel jullie van hem houden.” Tieme, die nog maar een goed jaar oud is en dus veel te klein is om goed te beseffen wat er gaat gebeuren, is zich van niets bewust maar doet toch wat ik zeg. Jinte is erg moe en kust en knuffelt je alsof je morgen gewoon samen met haar zal opstaan. Ook Arjen kan doen wat hij nodig vindt.

Even later komt een heel fel zonnestraaltje tussen de gitzwarte regenwolken piepen. Het schijnt recht op jouw gezichtje. Onze drie hoofden liggen op een halve vierkante meter en toch schijnt het niet op papa’s gezicht of op dat van mij. “Komt het avondzonnetje ook afscheid van je nemen? Of komt het je halen om je naar opa te brengen?” Wat later komt Marie-Jeanne (Koester) je pompen nog eens controleren. Als ik haar iets wil vragen zegt papa plots: “Ik denk dat Rytseke niet meer ademt.” “Nee, schatteke..!!!” Ik wacht…maar er komt niets meer. Je ademt inderdaad niet meer. Ik hou je vast, kruip huilend nog dichter tegen je aan terwijl papa in je polsje heel zachtjes je hartje voelt stoppen. “Ga maar, Bolleke, ga maar naar opa. Hij zal heel goed voor je zorgen.” Dat je comfortabel bent is een zekerheid. Er is geen grimasje, geen krimpje, niets… Heel zachtjes vertrek je. Om 20u50’ kan dokter Vera alleen bevestigen wat papa gevoeld had. Nog even liggen we bijeen, gelaten, met oeverloos verdriet…

Marie-Jeanne laat het bad vollopen. Daar lag je zo graag in, in dat grote bad. Nadat papa erin had plaatsgenomen trek ik al je kleertjes uit, draag je naar de badkamer en leg je op papa ’s schoot. En zoals eerder die dag was ik je opnieuw, helemaal. Ook je hoofdje. Nu kan ik weer eens met een bekertje over je hoofdje gieten. Dat vond je altijd zo leuk. Even later haal ik je weer uit het bad, wikkel je in lekker warme, zachte handdoeken, draag je weer de kamer in en leg je weer op ons bed. Terwijl ik je afdroog neem ik heel bewust afscheid van elk vierkant millimetertje van je lijfje, elk plooitje, elke sproetje, elk haartje, elk vingertje, elk teentje,… Nadien wrijf ik je helemaal in met bodymilk. Ik wou dat ik kon blijven wrijven. Daarna trek ik je je kleertjes aan, je lievelingsjeansbroek, het witte t-shirt met de vlag en je  blauwe trui met de motor erop. Arjen helpt je om je kousen aan te trekken. “Schatteke, je ligt er zo mooi en je ruikt zo lekker.” Ik ben blij dat we je hier konden wassen en je kleertjes aantrekken. Ik mag het me niet voorstellen dat de begrafenisondernemer dat zou gedaan hebben. Even later staat die laatste bij ons thuis. “Lieve schat, hier neem ik afscheid van jouw lijfje. Er zal niemand naar jou mogen komen kijken. Iedereen die het wilde heeft de kans gekregen afscheid van je te nemen.” Jij had er genoeg van dat iedereen naar je keek, dat zal dus nu ook niet meer kunnen. Ik neem je armpjes vast en sla ze nog eens rond mijn nek omdat ik weet dat jij dat zou gedaan hebben. Ik geef je nog een laatste knuffel. Met ontzettend veel liefde en intens verdriet draagt jouw sterke papa je weer naar beneden en legt je op dat vreemde bed op wieltjes. Ik zeg nog aan de begrafenisondernemer: “Laat Rytse zijn gezichtje maar vrij. Ik wil hem nog zien zo lang ik kan. Je bent heel zeker dat hij niet meer wordt gewassen? Er moet niets meer aan Rytse gebeuren. Het is genoeg geweest.” De begrafenisondernemer bevestigt vol respect dat hij inderdaad niets meer aan je zal doen. Samen rijden we je naar buiten, helpen we je in de wagen en zwaaien je uit. Ik heb je nadien niet meer gezien…

 

 

Mijn venteke, ga je morgen mee naar het zwembad en naar de Quick? Hou je mama’s ogen droog? Tover je een lach op mijn gezicht? Blijf je bij me?


Ik mis je mijn Rytseke, mijn ongelofelijk dappere strijder, zoveel dat het verdomd veel pijn doet!!! Maar ik kan wel wat pijn hebben, heb al mij portie gehad! Ik laat me niet snel vellen,… Ook nu niet!!!!


Ik ga door, omdat jij dat wil en omdat ik het papa, Arjen, Jinte en Tieme verschuldigd ben!

Ik hou van jou, mijn allerliefste engeltje,…

 

Want ik ben en blijf, altijd en overal,… 


jouw mamaXXXXXXXX……………

DSCN2665.JPG_16.JPG


DSCN4579.JPG

DSCN3971.JPGDSCN3978.JPG

DSCN4581.JPG

20:27 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Lieve Els,

Wat zal het morgen voor jullie een zware dag worden ,...een dag met een nieuw begin maar met een ongelooflijk gemis van Rytsekes*lijfje,..
Maar ik bewonder jou Els,..je doet het schtitterend en ook morgen zal je dit doen en zal jou sterretje hier boven schitteren en zien dat hij een fantastische mama ,papa en familie om zich heen heeft.

Een dikke knuf,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 13-04-12

Hei Els en co,

vanmorgen bij het ontbijt zeiden we tegen elkaar dat het vandaag Rytse's laatste dag was.
4 jaar geleden namen jullie op een prachtige manier afscheid van je liefste zoon, de dapperste ridder ooit.
Het fragment uit je boek dat je hier terug neerpent is mooi, maar doet ook zo'n ongelooflijk veel pijn.
Bij het lezen hiervan vloeien de tranen opnieuw...
De liefde die jullie voelen voor Rytse en voor elkaar is prachtig en uniek. Blijf het vooral koesteren.

We hebben niet zoveel contact meer, maar we Rytse heeft ook een plaatsje in ons hart.

Ik hoop dat jullie vandaag veel plezier kunnen beleven en glimlachend herinneringen ophalen aan Rytse.

Dikke knuffel
Emmy

Gepost door: Emmy | 14-04-12

Lieve Els, Pierre, Arjen, Jinte, Tieme,

Hoop is iets goeds…
Misschien wel het beste wat er is…
En wat goed is, gaat nooit dood.

Vandaag méér dan ooit in gedachten bij Rytse*, bij jullie...

Liefs XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX...

Gepost door: Karen | 14-04-12

Els, Pierre en kids,

Hoe vreselijk jullie dag gisteren, na 4 jaar geweest moet zijn, kunnen maar weinigen zich inbeelden, maar toch hoop ik uit het diepste van mijn hart dat jullie gisteren allemaal genoten hebben van een fijne dag in het zwembad.
Hoe je het telkens voor elkaar krijgt om zo mooi al je gevoelens neer te schrijven, daar heb ik eigenlijk geen woorden voor, maar een enorm respect.
Heel veel sterkte in deze "alweer" moeilijke periode.

David

Gepost door: David | 15-04-12

Intussen zijn we aan de vooravond van de 14de april... reeds 5 jaar na...
En nee, we zijn jou/jullie nog niet vergeten!
Groetjes, FKW*S*

Gepost door: Fries en Katelijne | 13-04-13

De commentaren zijn gesloten.