31-12-11

Op deze laatste dag van het jaar...

Dag mijn allerliefste schatteke,

 

Wat is het lang geleden dat ik hier op dit blogje nog eens wat schreef. Zoals ik het je de vorige keer zei… Dit blogje kwam er omdat ik het nodig had om vooruit te geraken. Stilletjes aan vond ik een weg om weer gelukkig te zijn, ook zonder dat ik hier wekelijks moest langs komen. En jij weet dat wij onze dagelijkse gesprekjes nog steeds hadden. Gewoon jij en ik, in alle stilte, zonder oren die mee luisterenden of zonder ogen die mee lazan. Die waren dikwijls met een glimlach, maar ook dikwijls met tranen.

We zijn de laatste uren van het jaar 2011 ingegaan. Er zijn veel mooie dingen gebeurd in dit jaar, maar ook heel wat zaken die niet zo mooi waren. En dan heb ik het niet alleen over zaken, gebeurtenissen die ik niet in de hand had, maar dingen die ik wel in de hand had. Het is een nogal turbulent jaar geweest en dat heb ik vooral aan mezelf te danken. Het mooie dat daaruit voortgevloeid is, is dat ik nu nog meer besef hoeveel geluk ik wel heb. Het kan vreemd klinken… Ik heb al zoveel tegenslagen gekend en toch kan ik me echt een gelukzak noemen. Ik heb papa, met wie ik al 19j lief en leed deel, die ik ongelofelijk graag zie, die mij ongelofelijk graag ziet. Hij is mijn soulmate. Ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik in dit leven naast hem mag staan en dat hij ook nog steeds naast mij wil staan. En ik heb Arjen die er af en toe voor zorgt dat ik niet te veel rust, dat ik niet in slaap val. Ik heb jou, mijn engeltje, die ik zo graag nog hier in m’n armen zou houden maar die wel altijd bij me is, gelijk waar en gelijk wanneer. Ik heb Jinte, die me meer en meer aan mezelf herinnert toen ik een jaar of 7 was, die ook het zorgende in zich heeft, die ook een duidelijk eigen idee heeft en dat heel erg duidelijk maakt, die ook een nogal (vooral innerlijk) onrustige ziel heeft,… Ik heb Tieme die de spring-in-’t veld is, die ervoor zorgt dat we elke dag met een lach kunnen beginnen, die (en daar herken ik ook zoveel van jou in) op en top geniet van het leven, die zich niet laat opjagen, die nog steeds met me wil trouwen en die ermee dreigt mijn prins niet meer te zijn als ik eens boos op hem ben ;-). Ik heb mijn vrienden en vriendinnen, die ook afgelopen jaar duidelijk gemaakt hebben dat ze er voor me zijn door dik en dun, in goede en kwade dagen!!! En ik heb mijn familie, waar ook jij nog steeds je plaats hebt. Ik heb mijn werk, die me voldoening geeft, die me uitdaging blijft geven. En ik heb mijn hobbies die ik, mits er toch wat minder tijd in te steken, nog steeds kan blijven doen. En schat, ik heb mijn nieuwe lijf, die me op en top vrouw laat voelen, waar ik nu gelukkig mee ben, die ervoor zorgt dat ik nu met opgeheven hoofd kan laten zien wie ik echt ben! Dus ben ik gelukkig? JA!!!

Schat, jij weet dat noch papa noch ik grote feestvierders zijn. Niet tijdens het jaar, maar al zeker niet tijdens deze eindejaarsperiode. Voor we kinderen hadden, of voor we van jou afscheid hadden moet nemen , was dit al zo,… Maar sinds 2008 is het een periode die ik het liefst van de kalender zou willen schrappen. Het is een tijd van ‘gezellig’ samenzijn. Wij kunnen nooit meer ‘samen’ zijn, hier zal altijd een lege stoel zijn. En hoe we ook ons best doen om je er op de één of andere manier bij te betrekken, er komt altijd verdriet en gemis bij. Verdriet en gemis om jou, om opa, om meme, om pepe,… En hoewel ik van geen enkel verdriet iets wil afdoen,… Verdriet om gemis van ouders en grootouders kan veel pijn doen,… Maar verdriet om het gemis van je kind, van iemand waarnaar je zo verlangd hebt, die je 9 maanden (in jouw geval maar net geen 8)  gedragen hebt, die je ongelofelijk graag ziet, die je ondanks je beschermende vleugels en zo hard voor vocht, toch moest laten gaan,… Dat verdriet is nog steeds onbeschrijfelijk. Ik doe zo mijn best om deze dagen te ‘overleven’ en dankzij mijn gezin en mijn naaste omgeving, lukt me dat net.

Mijn lieve Rytseke, heel geregeld tijdens het jaar, maar heel speciaal op deze dagen, denk ik aan veel van jouw sterrenvriendjes, hun ouders, brussen,… Er zijn er jammer genoeg weer heel wat bij gekomen. Ik hoop dat jullie tijdens deze periode extra dicht staan bij wie jullie zo missen. Ik voel je dicht, ik voel opa dicht,… Maar toch schatteke, tranen zijn er…

Papa is gisteren nog eens in UZ Gent geweest. Hij vond het voor zichzelf noodzakelijk nog eens op 3K6 te zijn. Omdat alles nu verhuisd is naar het nieuwe gebouw stond daar alles leeg. Heel de K6 is verlaten, stil,…Eigenlijk wil ik het woord ‘doods’ niet gebruiken, maar toch doe ik het. De bedrijvigheid die er 4 jaar geleden was, was compleet weg. Het was er altijd zo ontzettend druk. En nu staat alles leeg,… Papa is zelfs op jouw bmt-kamer geweest. Hij heeft gestaan op de plek waar jouw bed stond… Oh, schat, wat zou ik geld geven om nog even naar toen terug te gaan. Het was een angstige tijd. Jij vocht zo, wij vochten met je mee zoveel we konden. We hebben er vaak geglimlacht, maar vooral gehuild. We hebben er gebeden, gesmeekt,… Maar je was er nog. Ik kon je stem nog horen, ik kon je nog in mijn armen nemen, ik kon nog je tranen drogen, ik kon je handjes nog vasthouden, ik kon nog een spelletje met je spelen als je niet te ziek was, we konden nog samen naar een filmpje kijken,… Wat zou ik dat alles nog zo graag met je willen doen… Ik zou niet gekund hebben wat papa gisteren deed. Ik herinner me nog dat ik op 3K6 enkele bestelde boeken binnen bracht. Hoewel ik echt de mogelijkheid had om gewoon op de afdeling eens rond te wandelen, enkele mensen te gaan groeten, nog eens aan het raam van jouw kamer te gaan staan, nog eens de ouderkeuken binnen te gaan,… Ik geraakte toen niet verder dan de balie van het onthaal. Ik kon het gewoon niet. Hoewel 3K6 drie maanden lang onze ‘thuis’ was, toch kon ik het toen niet. En ik heb eigenlijk nooit spijt gehad van het feit dat ik er nadien nooit meer geweest ben.

Mijn lieve, lieve Rytseke, ik moet je niet vragen om het komende jaar ook weer dicht bij ons te zijn. Ik weet dat dat zo zal zijn. Blijf samen met opa, meme en pepe je handen boven ons houden, net zoals jullie dat het afgelopen jaar heel duidelijk hebben gedaan. En als het even kan, schat, laat de regen nog even wachten want vanavond laten we een wensballon voor je op.

En ik neem me voor om mij nog meer bewust te zijn van mijn geluk… en van 1,5l. water per dag te drinken J

Ik hou van, je mijn allerliefste goedklompke,… Overal en altijd…

Want ik ben en blijf,

Voor altijd…

Jouw mama XXXXXXXXX…………DSCN4057.JPGDSCN4781.JPGPierke en ik.jpgIMG_0001.JPG

15:13 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

We waren blij met dit 'teken van leven'. Enne... ook wij zijn 'buurman' Rytse nog lang niet vergeten!!!
We wensen jullie een gelukkig en gezond 2012 toe!
Katelijne & Fries

Gepost door: Fries | 08-01-12

De commentaren zijn gesloten.