02-08-11

Tot...

Dag mijn lieve Rytseke,

 

Een dagje later dan gepland,…

Onze vakantie in De Haan zit er op. We hebben niet echt geluk gehad met het weer, maar dat heeft ons niet belet van het toch leuk te maken en te zorgen voor echt vakantie-gevoel. Voor je kleinste broer en je zus was het eigenlijk al genoeg van in het vakantiehuisje te zijn. Gewoon daar zijn, daar in het stapelbed te slapen, er op straat te kunnen fietsen, krijten, andere kindjes leren kennen,… Dat is voor hen al vakantie. Ook het tijdloos leven. Opstaan als we uitgeslapen zijn, eten als we honger hebben, doen waar we zin in hebben, niet echt plannen maar het gewoon leuk maken en de activiteiten laten afhangen van het moment. We hebben niet echt regen gehad, maar het was wel erg bewolkt en koud. Dat heeft ons niet belet veel te fietsen en te wandelen. We zijn bij de boer geraakt, hebben er verse melk, boter, eieren en aardbeien gekocht, naar zijn ‘schaapvarkens’ gekeken, de paarden en pony’s gestreeld, we zijn gaan zwemmen in het subtropisch zwembad, we hebben met de go-cars gereden, een bezoek gebracht aan Oostende waar we Arjen tegen het lijf liepen, verse lagoustientjes kochten, papa en Tieme een excursie maakten met de boot terwijl Jinte en ik liever niet de rest van de dag met een spuugzakje voor ons moeten zittenJ en dus liever wat wandelden op de pier en kijken naar de vissers en de boten. Omdat het weer niet denderend was, zijn we ruim 2 dagen terug gekeerd naar huis omdat we toch ook wat tijd wilden doorbrengen op de paraclub in Moorsele. Het was springweek, maar niet echt springweer. Enkel de heel ervaren springers konden de lucht in. Maar daar hoor ik dus (nog) niet bij. Omdat ik er toch was heb ik mij wat toegespitst op het leren plooien van de parachute, wat toch ook moet gebeuren. Woensdagavond speelde er de band die papa wou zien. De bassist speelt ook samen met papa in zijn band. ’t Was echt super! Enorm ambiance! Papa en ik hebben er heel erg van genoten en zijn er ’s nachts ook blijven slapen in ons (geleend) tentje. Hoewel het echt super was, voelden papa en ik toch dat we geen jonge 20-ers meer zijn. Het heeft toch enkele dagen geduurd tegen dat ik gerecupereerd was. Nog een geluk dat het weer het niet toeliet om te springen, ik weet niet of ik helder genoeg geweest zou zijn. We zijn nog een kleine 2 dagen terug gekeerd naar de zee, maar weer in de kou en onder dikke, donkere wolken. Maar als we vragen aan de kinderen of ze het leuk vonden, is hun antwoord volmondig ‘ja’. En daar sluiten papa en ik ons bij aan. Ook voor Arjen is het leuk geweest. Hij heeft zich heel erg geamuseerd op kamp, vond het ook super, maar was ook blij van terug thuis te zijn. Zondag werd het dan uiteindelijk toch beter weer en heb ik, om de springweek toch ook mooi te kunnen afsluiten, toch 2 keer kunnen springen. Level 3 heb ik uiteindelijk dan toch gehaald. Level 4, die op de grond goed lukte, is in de lucht niet zo goed geweest. Ik had een goede exit, lag eerst vrij stabiel, maar gleed toen wat weg, begon toen uiteindelijk rondjes te draaien die steeds sneller en sneller gingen. Hoewel ik in mn hoofd echt wel wist wat ik moest doen om terug stabiel te komen(welven/archen), lukte het me niet. Nu, mijn jumpmaster heeft dus moeten werken voor zn geld en heeft me toch kunnen stoppen. Ik heb toen zelf nog afgezwaaid op de juiste hoogte, getrokken en een mooie landing gemaakt. Ik was wel heel erg geschrokken en moest toch wat bekomen. En even is het door mijn hoofd geschoten: “Els, stop ermee! Dit is te gevaarlijk!” En toch ga ik door. Ik weet op wat ik moet werken, kan dit thuis een beetje trainen, wat ik ook doe en probeer het de volgende sprong beter te doen.

Lieve, lieve schat,… Het is al even dat het in mn hoofd speelt,… Weet je,… Op 2 februari 2009, bijna een jaar nadat jij naar opa vertrok, heb ik dit blogje aangemaakt. Ik deed dat voor mezelf. Behalve dat ik nog geen uitgever gevonden had en er nog heel wat correcties moesten aangebracht worden, was mijn (ons) boek af. Ik was nog steeds niet terug aan het werk. Ik was nog zo zoekende naar hoe ik mijn leven, nadat het zo ontzettend door elkaar was geschud, opnieuw zou gaan oriënteren. Zoooo ontzettend lang hebben papa en ik op jou moeten wachten, de zwangerschap was er één van opeenvolgende angstige dagen want elke dag kon ik je verliezen. Uiteindelijk was je er toch en konden we zo van je schoonheid, je zachtheid, je opgewekte humeur (behalve ’s morgens ;-)) en je ontzettend groot en fijn gevoel voor humor genieten. En dan, bijna 6 jaar nadat je het levenslicht zag, zagen we datzelfde licht ook terug bij je uitgaan. Op dat moment stort je wereld in elkaar. Op dat moment is je hart schijnbaar onherstelbaar kapot. Op dat moment is het enige wat je wil achterna gaan. En ik heb het al eerder geschreven, enkel papa en je broertjes en zusje hebben mij hiervan kunnen weerhouden. Het schrijven van mijn boek heeft ontzettend veel opgevangen. Ook dit blogje,…

En nu, mijn lieve Rytse, 3,5 jaar nadat je vertrok, voel ik dat ik opnieuw een weg gevonden heb. Hoewel ik nog steeds met je opsta en nog steeds met je ga slapen, hoewel ik nog steeds vaak tranen voel als ik aan je denk of als ik naar je foto kijk, hoewel ik je nog steeds zo ontzettend mis,… Als ik met je opsta is het met een fijn gevoel en weet ik dat ik de komende dag ook weer niet alleen zal zijn. Als ik met je ga slapen en heb ik steeds ‘mijn klapke’ met jou, ons momentje, waarin ik je dank voor de leuke momenten, je dank om me een duwtje in de rug te geven bij de minder mooie of moeilijke momenten, waarin ik je dank om steeds mijn lieve venteke en bij me te zijn. Als ik tranen heb, weet ik dat het is omdat ik jouw fysieke aanwezigheid zo mis, jouw stemmetje, jouw lach en voel ik me klein en soms ook wel zwak. Maar mijn overtuiging dat er zoveel meer is dan fysieke aanwezigheid helpt me daar dan door en kan ook weer zorgen voor een glimlach en een warm en dankbaar gevoel. Ondanks en dankzij dit alles kan ik me nu echt wel een gelukkige vrouw noemen. Ik heb een kruis te dragen, net zoals iedereen. Het ene kruis is echter al wat zwaarder dan het andere. Het heeft geen zin te gaan vergelijken, te denken dat het andere lichter is dan het mijne. Het helpt niemand vooruit me te gaan wentelen in zelfmedelijden. Ik moet zorgen voor mezelf, voor mijn eigen geluk.  Dat probeer en ik vind dat ik daar redelijk in slaag. Ik ben er zeker van dat jij wil dat ik weer gelukkig ben en langzaamaan, met vallen en opstaan ben ik op dit punt gekomen. En ja, ik ben me er ook heel erg van bewust dat er opnieuw minder gelukkige momenten zullen komen. Maar de ervaring heeft me ondertussen geleerd dat ik die toch ook weer overleef.

Lieve schat, dit blogje heeft me geholpen te komen op een punt waar ik nu ben. Ik heb er me op betrapt dat het schrijven op dit blogje een opdracht geworden is, en dat is nooit de bedoeling geweest. Het was/is een hulpmiddel. En zijn hulpmiddelen er niet om stillaan af te bouwen als je ze niet meer nodig hebt? Ik zeg niet dat ik dit blogje niet meer nodig heb, alleen wil ik de regelmaat afbouwen. Ik laat het open staan voor wanneer ik het weer even nodig heb.

Schatteke, dat wil niet zeggen dat ik jou niet meer nodig heb. Ik zal je altijd nodig hebben! Maar ik heb er vertrouwen in dat je er ook altijd bent. En ik weet ook dat, wie dit blogje die hele tijd zou trouw heeft gevolgd jou nooit zal vergeten en daar ben ik hen ook zo ontzettend dankbaar voor.

Dus, mijn Bolle, tot vanavond als ik ga slapen, tot morgen als ik opsta, tot straks als ik je naam weer eens uitspreek, tot in de lucht als ik je naam roep als mijn parachute open hangt en ik me weer even zo dicht bij je voel, tot op dit blogje als ik er nood aan heb, tot  steeds, tot altijd, tot,…

Ik hou van je,… mijn allerallerallerliefste schattebol, zo onnoemelijk veel!!!

Want ik ben ben blijf,…

Voor altijd,…

Jouw mama XXXXXXXXXX…………….5.jpg

14:02 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |