26-06-11

"Mama, ik hou van jou!!!"

Dag mijn lieve venteke,

 

Morgen starten we dus de laatste week van het schooljaar, dan kan de vakantie beginnen. We zijn er klaar voor. Jinte vertrekt volgende week zondag voor het eerste voor 4 dagen op kamp met de scouts. Zij ziet het zitten, ik iets minder… Ik zal haar missen! Zeg, schat, je zus is groot aan het worden,… Ze is eindelijk haar allereerste wiebeltand kwijt! Hij stond al een heel tijdje los maar wilde er maar niet uitvallen. Vrijdagmorgen had ze er pijn in en stond hij echt heel los. Ik mocht er niet aankomen. Ze zei dat Raven de specialist is van de wiebeltanden. En Raven had gezegd dat ze aan haar wiebeltand moest draaien, dus dat deed ze ook en plots,… was hij er uit. Ze was zo enthousiast dat ze hem verloor op de grond. Ja, en zij, Tieme en ik maar zoeken achter die tand. Tieme heeft hem uiteindelijk wel terug gevonden. Hij zit nu mooi in haar tandenpotje. En Bolleke, hoe stom het ook mag klinken,… Het deed me wel iets,… Jinte die dus groot wordt en weer geconfronteerd worden met het feit dat je zus en je broers wel ouder worden en jij altijd bijna 6 zal geweest zijn en nog geen tandje gewisseld had. Nog anderhalf jaar en dan zit ook Tieme waar jij hier geeïndigd bent. Zo ver zijn we nog niet, maar dat is iets waar ik toch vaak aan denk. Ik ben erg blij dat mijn kinderen ouder worden en elke fase heeft zijn schoonheid. Nog even en dan ben jij de jongste,…

Schatteke, weet je, een paar dagen geleden heb ik weer heel erg aan je moeten denken. Ik voelde met over iets niet zo goed en wist niet goed wat jij ervan zou denken. Ik zat er de hele tijd aan te denken. En toen ik ’s avonds Tieme in bed stak gaf hij me zo’n ontzettend warme en lieve, intense knuffel en hij zei, zo ontzettend lief naar me kijkend: “Mama, ik hou van jou!!!”. ’t Was precies jou dat ik hoorde. Ik smolt weg door zijn woordjes en voelde me op slag een heel stuk beter! Weet je nog, Rytseke, dat jij ook nog zo’n periode hebt gehad. Ik was je god, je allerliefste en net zoals Tieme nu, ging jij ook met me trouwen. Tieme zegt wel dat papa dan op ons feest mag komen eten J.

En ook vandaag was je niet ver weg. Papa moest met zn band optreden in Hulste. Hij speelde de pannen van het dak (bij wijze van spreken want het was in een tent). Op hun playlist staat ook jouw nr. van The Proclaimers ‘500 Miles’.. Weet je nog schatteke, telkens we dat nummer oplegden ging jij helemaal uit je dak. Je kwam de woonkamer ingelopen en danste uitbundig.

Mijn lieve Rytseke, toen ik vanavond Jinte in bed stopte begon ze plots zachtjes te huilen. Toen ik haar vroeg wat er scheelde zei ze: ‘Ik mis Rytse.’ Het werd even stil. Ik wist eerst niet goed wat ik moest zeggen. Toen zei ik haar: ‘ Weet je wat mama doet als ze Rytseke mist? Dan kijk ik diep in mijn hartje of neem ik een foto van Rytse en denk ik aan de leuke dingen die we samen deden.’ En wat ze toen zei is waar: ‘Maar mama, ik was toen nog zo klein en het is allemaal al zo lang geleden. Ik weet geen leuke dingen die ik met Rytse gedaan heb.’ Het is waar. Jinte was 3,5j toen ze afscheid van je nam. Jullie hebben veel leuke dingen samen gedaan, maar vooral wij hebben daar herinneringen aan. Ik gaf haar een foto van jou en zo is ze in slaap gevallen. Ik zal haar morgen eens het filmpje laten zien van het modderfestijn aan de berg in de tuin. Hopelijk montert het haar een beetje op.

En schatteke, om nog eens terug te komen op mijn sprong van 2 weken geleden,… Je weet hoe super ik het vond. De cursus, de spanning in het stijgende vliegtuigje, de duik naar 4 km lager, de vrije val, het hangen aan de parachute en te kunnen genieten van de vrijheid en de stilte,… Ik ben dus vorige week het filmpje gaan halen. En daarop kon papa mijn gelukzalige glimlach nog beter zien. En om een lang verhaal kort te maken… Ik heb van papa de toestemming gekregen om me te gaan inschrijven voor de hele cursus. En dat heb ik gisteren gedaan. Ik hoop volgend weekend weer de lucht in te kunnen gaan, dat de weergoden het toelaten en dat mijn instructeur dan ook vrij is. Vrijdag mag ik hem opbellen. Ik ben papa daar ontzettend dankbaar voor! Je hebt een SUPERPAPA!!! Komen we elkaar dan ook weer tegen, schat?

Lieve schat, en opnieuw lukt het me niet foto's bij te posten. Ik bekijk deze week eens hoe dat zou komen.

Ik hou van je, mijn allerliefste schattebol,

Altijd en overal.

Want ik ben en blijf,

Voor altijd,

Jouw mama XXXXXX…………….

20:15 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-06-11

"Het leven is te kort om steeds maar alles uit te stellen..."

Dag mijn lieve venteke,

 

Weer heb ik het gevoel dat de weken zo kort op elkaar volgen. Afgelopen week is echt voorbij gevlogen. Ik was nog een beetje in een roes van mijn sprong. Vanmorgen ben ik de dvd mogen gaan ophalen. Mijn instructeurs waren er jammer genoeg niet, maar samen met de cameraman Gino en nog wat mensen van de club hebben we hem samen bekeken. Ik moet er nog steeds van bekomen. Het was super!!! Weet je, er waren altijd wel omstandigheden waardoor ik telkens uitstelde wat ik eigenlijk zo graag eens zou doen (en daar was parachutespringen één van). Ofwel studeerde ik nog, ofwel had ik geen tijd omdat ik op dat moment andere prioriteiten stelde, ofwel had ik het te druk met papa, ofwel waren we aan het sparen voor ons huis, ofwel kwamen de kinderen er, ofwel weer sparen voor ons nieuwe huis, en nu ook weer sparen voor Jinte’s feest geweest, de zonnepanelen die er straks komen, de schilderwerken die in het najaar eindelijk eens zullen gebeuren,… Het was altijd wel iets. En soms voelde ik met daar echt niet goed bij. Niet dat ik een beetje jaloers was op papa (of misschien toch wel een beetje J),  die zijn voetbal en zijn muziek had en nog steeds heeft. Maar soms voelde ik me een beetje gevangen in de rol van uit-werkende mama. Afgelopen week zei iemand me:  “Het leven is te kort om alles altijd maar uit te stellen.” En gelijk had hij. Maar zo simpel is het niet. Ik heb een gezin. Ik heb papa, Arjen, jou, Jinte en Tieme. En zij zijn nog steeds mijn topprioriteit. Maar dat neemt niet weg dat ik me toch meer en meer bewust ben van het feit dat een mens toch ook eens aan zichzelf moet kunnen denken. Eens alles en iedereen rond zich los laten en eens lekker egoïstisch zijn. Moet kunnen. Ik zou liever maar 50j worden maar echt het gevoel hebben dat ik écht heb geleefd, dan dat ik er 90 zou worden en altijd een braaf, saai leventje zou hebben geleid. Dus, zoals papa me heeft beloofd… Eerst de geplande uitgaven en dan mag ik de volledige cursus volgen. Dat zal waarschijnlijk iets zijn voor volgend voorjaar. Nu kan ik ontgoocheld zijn dat ik het nog niet nu kan doen. Of ik kan blij zijn met wat ik al kon en halsrijkend uitkijken naar volgende lente. Ik kies voor het laatste! Ik herinner me schat,… Jij hebt de woorden: “Het leven is te kort om altijd maar alles uit te stellen.” nooit uitgesproken, maar je hebt er wel naar geleefd. Je leventje hier bij ons was zo kort, net geen 6 jaar! Maar in die korte tijd heb jij wel tevolle geleefd, tenvolle genoten! Hoewel er ook wel eens tranen, boosheid en frustraties waren,… Je was (en bent waarschijnlijk wel nog steeds) een gelukkig kind!

Rytseke, het schooljaar loopt stillaan op zijn einde. Hoewel er dus nog een grote vakantie tussen zit moeten we toch ook al wel weten wat het volgend schooljaar voor je broers en zusje zal brengen. Voor  Arjen is het de grootste verandering. Het is helemaal niet evident een keuze te maken. Als we hem vragen welke job hij later het liefst zou hebben, is zijn antwoord: “Het mag niet lastig zijn, niet moeilijk, niet vuil, geen stress en graag veel geld verdienen.” Ik denk dat iedereen wel van zo’n job droomt, maar helaas bestaat die niet. Door zijn (vooral sociale) beperktheden is het dus geen senicure. Na heel wat zoekwerk en verzamelen van info hebben we, samen met hem,  besloten dat hij start met de opleiding grootkeukenmedewerker in Sterrebos in Rumbeke. Hij zat er nu al op internaat en volgend jaar loopt hij er dus ook school. Op die manier zijn er niet opnieuw grote veranderingen, wat voor Arjen toch steeds iets is wat we zoveel mogelijk moeten zien te vermijden. Hij heeft zo’n nood aan vaste structuur en zo kunnen we die dus zoveel mogelijk behouden. Omdat vakantie een minder gestructureerde tijd is, en dus ook weer erg moeilijk zal zijn voor Arjen, met alle gevolgen van dien, zal hij de laatste 2 weken van juli meegaan met zijn vrienden van op internaat op vakantie aan zee. Zo is elke partij een beetje ontlast en kan elke partij weer even vrij ademhalen. Je zusje gaat naar het 2de leerjaar bij juf Isabelle. De beslissing is niet zonder slag of stoot (figuurlijk wel te verstaan) genomen. Het was al van in de 3de kleuterklas dat men zich vragen stelde omtrent haar schoolrijpheid. En eerlijk gezegd,… Ik vind die vraag niet echt onterecht. Jinte is idd dikwijls nogal high in de sky, snel verstrooid, weinig prikkels nodig om afgeleid te zijn, vergeet makkelijk,… Weet je,… Als ik de zorgleerkracht en haar Jinte’s juf hoor, dan hoor ik wat oma en opa over mij hoorden. Ik herken zoveel van mezelf in Jinte. En eigenlijk is dat wel goed omdat ik weet dat ze er veel zal voor moeten doen, maar ze zal er ook wel geraken. Ik ben er ook geraakt (het was wel geen mooi, effen, geasfalteerde weg, eerder een erg hobbelige aardeweg J) Ik ben 40j en nog snel verstrooid, ik vergeet nog snel, moet alles opschrijven. Jinte haar punten waren niet slecht (met Pasen 83,4%) en daarom vinden papa en ik dat ze teveel mee heeft om een jaar opnieuw te gaan doen, maar misschien inderdaad te weinig om vlot in het 2de leerjaar te starten. Hoewel het advies van school zittenblijven was, hebben papa en ik gevraagd om haar toch een kans in het 2de te geven. Als we zien dat het 2de idd te moeilijk is en dat ze er ongelukkig en gefrustreerd bij loopt, kunnen we nog altijd het 2de eens opnieuw doen. Ondertussen zullen we in de vakantie wel onderhouden wat ze vast heeft en proberen bij te schaven wat ze nog niet helemaal onder de knie heeft. Maar, ook niet vergeten dat Jinte nog een kind is van 6jaar en dat het grote vakantie is! En Tieme, die gaat vlotjes over naar de 2de kleuterklas bij juf Virginie. Jij en Jinte zaten in de 2de kleuterklas bij juf Evelyne wat een superjuf is, dus hebben we nog geen ervaring met juf Virginie. We kennen elkaar wel al een heel tijdje, het is een superlieve en ik heb er het volste vertrouwen in dat Tieme zich ook bij haar goed zal voelen!

En jij, schatteke,… Kan meester Lieven je nog wat bijleren? Of leren jullie elkaar dingen bij? Als ik je vriendjes zie en hoor die nu bijna hun derde leerjaar afsluiten, vraag ik me dikwijls af hoe jij het zou gedaan hebben. Je ging vlotjes door je kleuterklassen, maar de rest kan ik alleen maar gissen. Ik zal het nooit weten en eigenlijk doet het er ook niet toe. Net zoals je broers en zusje hou ik nog steeds onvoorwaardelijk veel van jullie. Wat jullie beperkingen en capaciteiten ook zijn.

Rytseke, het lukt me vandaag niet om foto’s bij je blogje te posten. Skynetblogs doet een beetje vervelend. Ik denk dat het voor deze ene keer niet zo erg is en ik hoop dat mensen niet steeds foto’s nodig hebben om aan je te denken.

Mijn allerliefste bolle, ik hou van je,

Over alle grenzen heen,

Want ik ben en blijf,…

Voor altijd,…

Jouw mama XXXXXXXXXXX...........

21:09 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-06-11

Dicht bij jou...

Dag mijn lieve Rytseke,

 

De adrenaline is na een dag nog niet helemaal uit mijn lijf. Mijn benen trillen nog steeds. Ik wil terug naar gisteren. Ik ben zo dichtbij jou geweest. Was het maar zo dat we de hemel konden zien, de poort die de grens is tussen hier en ginder. Er is geen tastbare barrière en toch had ik gisteren even het gevoel dat dit wel zo was. Ik was toch 4 km dichter. Maar toen ik op die hoogte met mijn jumpmasters uit het vliegtuig sprong voelde ik je zo dichtbij. Ik had mijn ketting met jouw as die ik altijd rond mijn hals draag op mijn borstkas. Je was dus echt dit bij mij. Ook een deel van jou was mee. Zelfs als mijn jumpmasters er niet meer waren en ik daar hoog en droog aan mijn parachute hing, was jij bij mij. Lieve schat, het was een SUPERERVARING!!! Het gevoel dat je hebt als je op een hoogte van  4 km aan 200km/u de aarde weer naar je ziet toekomen is echt overweldigend. En ook de stilte, de rust en het zicht dat je hebt eens je parachute open is, is onbeschrijfelijk mooi. Dat is een gevoel dat je zou moeten kunnen vasthouden. Of meenemen, in een potje stoppen en eens even uithalen als je het nodig hebt. Kan dus niet. Op dat moment had ik ook even tijd voor jou. Tijd om me heel even dicht bij je te voelen en tijd om opa, jou en al je sterrenvriendjes even te groeten.. Geen seconde heb ik angst gevoeld.  Enkel toen ik mijn parachute open had, ik alles gecontroleerd had, mijn jumpmasters weg waren en ik daar dus hing, zag ik niemand onder me. En tussen al die velden en dorpen vond ik de dropzone niet onmiddellijk. Tot ik plots toch iemand onder me zag, zag welke richting hij ging en toen uiteindelijk ook de dropzone vond. Vanaf dat moment was het enkel nog genieten, genieten, genieten. Ik hoorde door het radio’tje dat ik van de jumpmaster had meegekregen hem zeggen dat ik het heel goed deed, dat ik de juiste richting had, dat alles perfect liep. En toen ik uiteindelijk veilig geland was waar ik moest landen. Papa, Arjen, Jinte en Tieme waren blij me terug te zien. Ook je dooppeter Tom was er en Karen, de tante van Soetkin* en Willem*. Iedereen onthaalde me met luid applaus. Het was echt SUPER!!! Alleen had mama ’s morgen niet gegeten en dat heb ik een beetje moeten bekopen. Mijn maag heeft me de uren nadien serieus parten gespeeld. Maar nadat ik daar in kantine wat kon bekomen, ik de eerste videobeelden had gezien (die krijg ik volgend weekend), de foto’s had gezien, ginder afscheid had genomen en thuis wat had kunnen rusten, kon ik weer wat nuttigen. Dit smaakt echt naar meer, schat. Omdat het nogal een dure opleiding is en we met de aanschaf van zonnepanelen en schilderwerken zitten, en we juist Jinte’s communiefeest achter de rug hebben, zullen we dat in onze begroting voor volgend jaar stoppen. Ik wil en zal echt solo gaan. Alleen dan wel met een volle maag J. Ik wil hiervoor speciaal papa bedanken. Het is al zoooooolang dat ik dat wilde doen en het is al zoooooolang dat papa zei dat hij het eigenlijk niet wil omdat hij er niet gerust in is. Maar papa weet ook dat, als ik iets in mijn hoofd heb, het ook niet loslaat. En dit is het geschenk dat ik van hem kreeg voor mijn 40ste verjaardag. Weet je, schat, hoewel ik het dus al zolang wil,… Moest jij hier nog rondgelopen hebben, zou ik het waarschijnlijk niet hebben gedaan. Maar weten dat jij aan de overkant bent, dat jij er op mijn moment voor mij ook zal zijn, samen met opa, voor mij zal zijn, gaf me zo’n geruststellend gevoel. Wat er ook zou gebeuren,… Ik zou sowieso een gelukkige vrouw zijn. Als alles zou gaan zoals het moet gaan, ben ik gelukkig op terug bij papa, Arjen, Jinte, Tieme en familie en vrienden te zijn. En mocht er toch iets gebeuren, dan ben ik ook gelukkig want ik ben bij jou en opa. Wat zou me dan tegengehouden hebben? Niets!

Lieve schat, gisteren was het vadertjesdag! We hebben papa weer even in de bloemetjes gezet. Net als ik met moedertjesdag, heb ik gisteren ook op vadertjesdag gezien dat papa je wel ontzettend heeft gemist, dat hebben we trouwens allemaal, maar voor het eerst waren er ook geen tranen bij. We hebben er fijne, gelukkige dag van gemaakt, zoals jij het zou willen. Ook opa en pepe waren die dag dicht bij ons. Zonder hen, zouden noch papa, noch ik, de mensen zijn die we nu zijn!

Mijn allerliefste venteke, mijn schatteke, mijn engelke,… wat vond ik het fijn even dicht bij jou te zijn! Maar ik weet dat jij altijd dicht bij ons bent!

Ik hou van je,

Altijd en overal,

Want ik ben en blijf,

Ook voor altijd,

Jouw mama  XXXXXXXX……..

Dag mijn lieve Rytseke,

 

De adrenaline is na een dag nog niet helemaal uit mijn lijf. Mijn benen trillen nog steeds. Ik wil terug naar gisteren. Ik ben zo dichtbij jou geweest. Was het maar zo dat we de hemel konden zien, de poort die de grens is tussen hier en ginder. Er is geen tastbare barrière en toch had ik gisteren even het gevoel dat dit wel zo was. Ik was toch 4 km dichter. Maar toen ik op die hoogte met mijn jumpmasters uit het vliegtuig sprong voelde ik je zo dichtbij. Ik had mijn ketting met jouw as die ik altijd rond mijn hals draag op mijn borstkas. Je was dus echt dit bij mij. Ook een deel van jou was mee. Zelfs als mijn jumpmasters er niet meer waren en ik daar hoog en droog aan mijn parachute hing, was jij bij mij. Lieve schat, het was een SUPERERVARING!!! Het gevoel dat je hebt als je op een hoogte van  4 km aan 200km/u de aarde weer naar je ziet toekomen is echt overweldigend. En ook de stilte, de rust en het zicht dat je hebt eens je parachute open is, is onbeschrijfelijk mooi. Dat is een gevoel dat je zou moeten kunnen vasthouden. Of meenemen, in een potje stoppen en eens even uithalen als je het nodig hebt. Kan dus niet. Op dat moment had ik ook even tijd voor jou. Tijd om me heel even dicht bij je te voelen en tijd om opa, jou en al je sterrenvriendjes even te groeten.. Geen seconde heb ik angst gevoeld.  Enkel toen ik mijn parachute open had, ik alles gecontroleerd had, mijn jumpmasters weg waren en ik daar dus hing, zag ik niemand onder me. En tussen al die velden en dorpen vond ik de dropzone niet onmiddellijk. Tot ik plots toch iemand onder me zag, zag welke richting hij ging en toen uiteindelijk ook de dropzone vond. Vanaf dat moment was het enkel nog genieten, genieten, genieten. Ik hoorde door het radio’tje dat ik van de jumpmaster had meegekregen hem zeggen dat ik het heel goed deed, dat ik de juiste richting had, dat alles perfect liep. En toen ik uiteindelijk veilig geland was waar ik moest landen. Papa, Arjen, Jinte en Tieme waren blij me terug te zien. Ook je dooppeter Tom was er en Karen, de tante van Soetkin* en Willem*. Iedereen onthaalde me met luid applaus. Het was echt SUPER!!! Alleen had mama ’s morgen niet gegeten en dat heb ik een beetje moeten bekopen. Mijn maag heeft me de uren nadien serieus parten gespeeld. Maar nadat ik daar in kantine wat kon bekomen, ik de eerste videobeelden had gezien (die krijg ik volgend weekend), de foto’s had gezien, ginder afscheid had genomen en thuis wat had kunnen rusten, kon ik weer wat nuttigen. Dit smaakt echt naar meer, schat. Omdat het nogal een dure opleiding is en we met de aanschaf van zonnepanelen en schilderwerken zitten, en we juist Jinte’s communiefeest achter de rug hebben, zullen we dat in onze begroting voor volgend jaar stoppen. Ik wil en zal echt solo gaan. Alleen dan wel met een volle maag J. Ik wil hiervoor speciaal papa bedanken. Het is al zoooooolang dat ik dat wilde doen en het is al zoooooolang dat papa zei dat hij het eigenlijk niet wil omdat hij er niet gerust in is. Maar papa weet ook dat, als ik iets in mijn hoofd heb, het ook niet loslaat. En dit is het geschenk dat ik van hem kreeg voor mijn 40ste verjaardag. Weet je, schat, hoewel ik het dus al zolang wil,… Moest jij hier nog rondgelopen hebben, zou ik het waarschijnlijk niet hebben gedaan. Maar weten dat jij aan de overkant bent, dat jij er op mijn moment voor mij ook zal zijn, samen met opa, voor mij zal zijn, gaf me zo’n geruststellend gevoel. Wat er ook zou gebeuren,… Ik zou sowieso een gelukkige vrouw zijn. Als alles zou gaan zoals het moet gaan, ben ik gelukkig op terug bij papa, Arjen, Jinte, Tieme en familie en vrienden te zijn. En mocht er toch iets gebeuren, dan ben ik ook gelukkig want ik ben bij jou en opa. Wat zou me dan tegengehouden hebben? Niets!

Lieve schat, gisteren was het vadertjesdag! We hebben papa weer even in de bloemetjes gezet. Net als ik met moedertjesdag, heb ik gisteren ook op vadertjesdag gezien dat papa je wel ontzettend heeft gemist, dat hebben we trouwens allemaal, maar voor het eerst waren er ook geen tranen bij. We hebben er fijne, gelukkige dag van gemaakt, zoals jij het zou willen. Ook opa en pepe waren die dag dicht bij ons. Zonder hen, zouden noch papa, noch ik, de mensen zijn die we nu zijn!

Mijn allerliefste venteke, mijn schatteke, mijn engelke,… wat vond ik het fijn even dicht bij jou te zijn! Maar ik weet dat jij altijd dicht bij ons bent!

Ik hou van je,

Altijd en overal,

Want ik ben en blijf,

Ook voor altijd,

Jouw mama  XXXXXXXX……..

14.jpg20.jpg25.jpg27.jpg31.jpg61.jpg70.jpg72.jpg74.jpg80.jpg81.jpg85.jpg90.jpg92.jpg95.jpg98.jpgDSCN2665.JPG

10:58 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-06-11

Gelukkige verjaardag, schatteke!!!

Kopie van Kopie van sinksenfeest069.JPG

Dag mijn allerliefste Rytseke,

 

Schatteke, ondertussen zou je 9 jaar geworden zijn. Je zou al een hele kerel zijn. Met wat zou je je bezig houden? Hoe zou je klinken? Hoe zou je er uit zien? Het enige wat ik kan doen is vergelijken en veronderstellen. Vorige week sprak je vriend Jason me weer aan. Ik schreef het al eens eerder, hé, maar toen jij hier nog rondliep hadden heel wat mensen moeite om jullie uit elkaar te houden. Jullie hadden dezelfde lichaamsbouw, waren ongeveer even groot en hadden allebei een flinke, lange bos blonde krullen. Ondertussen hebben Jason zijn krullen plaats gemaakt voor een guitige, stoere en korte coupe. Sinds hij weet dat Jinte jouw zusje is, speelt hij vaker met haar op de grote speelplaats. En hij vertelde me afgelopen week dat zijn nieuwe huis hier vlakbij bijna klaar is en dat hij dan dichter bij ons zal wonen. Hij vroeg of hij dan bij ons op straat mag komen spelen. Tuurlijk mag hij dat! Jason is Jason, hij is wie hij is, maar naar hem kijken doet me automatisch zoveel aan jou denken. En als ik me dezelfde vragen stel die ik net hierboven opschreef,… Dan moet ik maar naar hem kijken en luisteren, hé. Het zou wel niet helemaal hetzelfde zijn geweest, maar het is misschien wel een goede referentie.

Heb je je verjaardag in de hemel een beetje kunnen vieren? Hebben jullie pannekoeken gegeten, of snoepjes of ijsjes? Of misschien maakte opa wel je lievelingskostje, spaghetti. Dat kon opa zo goed. Waren er ballonnen en slingers en hebben ze voor je gezongen? Hier hebben we even stil gestaan bij je verjaardag. En ja, daar zijn wel even tranen bij komen kijken. Papa en ik zijn er een dagje op uit geweest, met z’n tweetjes, terwijl Arjen bij Rune en Raven mocht en Jinte en Tieme konden spelen bij Jari. En schat, het is voor het eerst in drie jaar dat de tranen maar even geduurd hebben. Het was stralend weer en ik heb echt van papa en van de dag genoten. Ik heb zelf gelachen. Het is niet zo dat gemis om jou minder pijn begint te doen. Ik weet dat je het goed hebt waar je ook bent, dat je daar ook gelukkig bent. Ik weet dat je blij bent over de manier waarop wij ons leven verder zetten. Ik weet dat ik me geen zorgen om je moet maken. Hoe weet ik dat? Gewoon, ik voel dat. En dat maakt me blij. Natuurlijk had ik het allemaal veel liever anders gehad. Natuurlijk had ik veel liever gehad dat je vriendjes naar je verjaardagsfeest konden komen, dat ik pannekoeken voor je kon bakken, dat er pakjes waren en ballonnen en slingers. Je zou waarschijnlijk al te groot geworden zijn voor een kroon, dus die zou er niet meer zijn. Maar schat, het is niet makkelijk, maar ik slaag er nu precies wel in, van me er gewoon bij neer te leggen dat de zaken niet altijd zijn zoals ik ze zou willen. Ik heb ook niet op elke vraag die ik over je heb een antwoord. En hoogst waarschijnlijk zal ik die ook nooit krijgen. Dat is dan maar zo. Ik kan er vrede mee nemen. Waar ik die dag wel erg blij om was,  was om te ondervinden dat nog zoveel mensen aan je denken. Je kreeg weer verjaardagskaartjes en tekeningen om bij je steen te hangen en ook je dooppeter Tom kwam donderdagmorgen even langs om je een gelukkige verjaardag te wensen. Ook de vele smssen deden ongelofelijk veel  deugd!

Je feest heb je nog tegoed, schat. Omdat we graag je doopmeter, tante Jo met het gezinnetje als Tom met zijn gezinnetje er bij willen, gaan we nog even wachten tot Miel (die het trouwens zeer goed doet en ondertussen al is overgebracht naar een ziekenhuis dichterbij) helemaal oke is om er die dag ook bij te zijn. Dat kan wel eens ergens in augustus zijn, maar we hebben geduld. En ik weet dat jij dat ook wel een goed idee zou vinden.

Mijn lieve schatteke, gisteren zou ik dus eventjes proberen bij je op bezoek te komen,… Dat is me niet gelukt. Ik heb wel level 1 van de opleiding helemaal gevolgd om te leren springen en ben ook voor het examen geslaagd (met 88%) maar door de felle wind werd de sprong uitgesteld. Oorspronkelijk was ik wel een beetje ontgoocheld, maar er mochten natuurlijk geen risico’s genomen worden. De opleiding zelf was ook wel super. We waren met z’n 4-en die het samen goed konden vinden. De theorie was erg interessant en de praktijk was lastig, maar ontzettend leuk. Mama voelt vandaag wel dat ze geen 21j meer is en dat ze haar spiertjes best wel wat meer mag gebruiken Lachen. En ergens vind ik het ook wel niet slecht dat er tussen de opleiding en de sprong een weekje tijd zal zitten want nu kan al de theorie wel rustig doorsijpelen. Normaal gezien, als de weergoden het toelaten, zal de sprong dus iets voor volgend weekend zijn. Daarvoor spreek ik nog af met mijn instructeur. Maar schat, dat korte bezoekje is dus gewoon eventjes uitgesteld. Als het even kan,… Laat je volgend weekend de wind wat liggen en zorg je dat de regen uitblijft? En als het niet zo is, so be it! Dan op naar het weekend erna.

 

Mijn allerliefste schattebol, we gaan er weer een weekje tegenaan.

Vergeet je nooit dat ik ontzettend veel van je hou?!

Altijd en overal!

Want ik ben en blijf,….

Ook voor altijd,….

Jouw mama XXXXXXXXXX……..

 

16:55 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |