29-05-11

Dicht bij de hemel...

Dag mijn lieve venteke,

 

De weken komen precies zo snel op elkaar,… Veel is er niet gebeurd, behalve dan dat je dooppeter Tom en zijn vriendin Tine eindelijk, na jaren wachten dinsdag de trotse papa en mama geworden zijn van Miel. De zwangerschap van Tine had veel weg van die van mij toen ik zwanger was van jou. Tine heeft ook een hele tijd platte rust moeten houden en Miel is ook 6 weken te vroeg geboren. Maar net zoals jij, behalve dat hij klein en fijn is (1,710kg en 42 cm) en dus nog wat in de couveuse moet, doet hij het echt wel goed. Woensdag ben ik met Jinte en Tieme eens naar Brugge, waar Tine bevallen is,  gereden om Miel te gaan bewonderen en om hun knutselwerkje af te geven. Papa had, al van in het begin van Tine’s zwangerschap Jinte en Tieme wijsgemaakt dat het kindje van Tom en Tine Repelsteeltje zou heten. Ze hadden elke een vlagje gemaakt waarop stond ‘HIEP HIEP HOERA VOOR REPELSTEELTJE’! En Mielke is echt zo’n schoon kindje. Hoewel we geen familiale banden hebben, toch voelt het zo. Ook omdat Tom en Tine ons allebei zo genegen zijn en omdat we samen al zoveel lief en leed hebben gedeeld. Schatteke, hou jij je handen boven Mielke zijn hoofdje? Wees jij zijn beschermengel?

Weet je schat, mensen staan er soms te weinig bij stil hoe wonderbaarlijk een zwangerschap en geboorte is. Het lijkt altijd zo normaal en vanzelfsprekend dat vrouwen zwanger worden en een gezonde baby op de wereld zetten. Maar dat is het niet. Dat hebben Tom en Tine ervaren, en ook wij. Zeven jaar hebben we vanalles geprobeerd, telkens zonder resultaat. Toen is Arjen er gekomen. En terwijl we dachten aan een 2de adoptie en we ons vorig huis grondig aan het renoveren waren, bleek dat de wonderen de wereld nog niet uit waren, want ik was zwanger van jou. Iets waarvan de artsen gezegd hadden dat de kans zo goed als nihil was. Met jou er bij kregen we dan 3 kinderen op 5 jaar tijd!!! En nog steeds ben ik dankbaar voor elk van mijn kinderen, voor alle 4. Elk hebben ze hun eigenheid, elk hebben ze hun verhaal, elk hun verschillende aanpak,… Arjen heeft zijn geschiedenis die hem grote parten speelt. Hoe ouder hij wordt, hoe moeilijker het wordt. Moeilijker voor hem in de eerste plaats omdat hij, zoals elke puber nu met veel vragen zit rond zijn eigenheid, zijn afkomst, zijn toekomst. Moeilijker ook voor ons omdat wij niet altijd weten hoe we er het best mee omgaan. Proberen, geduldig zijn, meegaand zijn, maar met grenzen (waar hij zo graag mee speelt),… En Jinte die ook haar eigen willetje heeft en die graag doordrijft, die erg zorgzaam voor anderen is, ontzettend lief kan zijn, maar ook ontzettend explosief. Jinte die niet doet waar ze geen zin in heeft wat dikwijls voor spanning zorgt zowel thuis als op school en waaraan ze nog heel wat werk voor de boeg heeft maar waar wij haar in proberen te helpen. En Tieme die, integenstelling tot jij die een heel rustig kereltje was, bruist van energie, die niet altijd voldoende kwijt kan en dus ook vaak zorgt voor de kapotte stukken, het nodige lawaai, niet altijd even gezellige drukte. Maar die ook graag op mijn schoot komt zitten, graag knuffelt en met me wil trouwen omdat ik wel toevallig de allerliefste mama van heel de wereld ben. En dan ben jij er ook nog steeds. Mijn bijzonder engeltje! Mijn venteke, die ik nog zo graag hier had zien rondlopen, fietsen, horen zingen, huiswerk mee zou maken,… Maar die nu zoveel meer is dan mijn eerstgeboren kindeke. Hoewel je geen plaats aan tafel meer inneemt, blijf je wel deel uitmaken van ons gezin. Je blijft mijn kindje, je blijft papa’s kindje, je blijft de broer van Arjen, Jinte en Tieme! En dat zal altijd zo zijn!

Weet je het nog, Bolle, 9 jaar geleden,… Nu donderdag  2 juni zal het zo lang geleden zijn dat je ik je na een bange zwangerschap op de wereld zetten. Ondanks dat je vijf weken te vroeg was had je een mooie gewicht en lengte (2,510kg en 45cm). Hoewel je ook in de couveuse moest, omdat je toch af en toe last had van je ademhaling die je wel soms vergat, was ik ook zo ontzettend blij dat je er was. En hoewel je korte leventje niet altijd makkelijk was en we wisten dat het zwaard van Damocles boven je mooie hoofdje hing, toch deden papa en ik ontzettend ons best om ervoor te zorgen dat je zo’n onbezorgd mogelijke baby, peuter en kleuter kon zijn. En toen dat zwaard uiteindelijk toesloeg, ook toen hebben we gedaan wat in onze mogelijkheden lag. Maar hoe pijnlijk was het niet dikwijls zo machteloos te moeten toekijken, je pijn en ongemakken zo graag van je te willen overnemen maar dit niet kunnen. Het doet nog steeds teveel pijn daar aan terug te denken dus probeer ik dat ook niet zo vaak te doen. Nu heb je het goed, je hebt geen pijn meer, bent gelukkig, je bent bij opa en ik weet dat je ook nog steeds bij ons bent! En dat is een grote troost!

Mijn lieve schat, komende zaterdag zal mama een poging doen om misschien eens even bij je op bezoek te komen. Ik kom een stukje dichter bij de hemel. Nee, ik ga geen domme dingen doen (hoewel papa er niet echt gerust in is). Ik ga een dagje opleiding volgen met aansluitend aan AFF-sprong (Accelerated Free Fall). Ik ga dus een vrije val doen op een hoogte van 4000m. Er springen wel 2 begeleiders mee die me aan de zijkanten van mijn pak zullen vasthouden en me zullen helpen tot ik mijn parachute open doe. Daarna probeer ik te genieten van zo dicht bij je te zijn, behalve de wind, niets of niemand te horen en uiteindelijk veilig en wel terug op de begane grond te komen. Schatteke, ik zou erg blij zijn als je dan dicht bij me bent. Spring je met me mee?

Het wordt dus een week met heel wat emoties.

Blijf je, net als anders dicht bij ons, schatteke?

 

Ik hou van je, mijn allerliefste Rytseke,

Altijd en over alle grenzen heen.

Want ik ben en blijf, voor altijd,

Jouw mama XXXXXXXX…………..DSCN2579.JPG

12:48 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23-05-11

Wees niet bang, kleine welp!

Dag mijn lieve venteke,

 

Ik zal proberen er geen gewoonte van te maken een dagje later op je blogje te komen. We hebben erg drukke weekends achter de rug en er komen er nog een aantal aan. Afgelopen weekend was het schoolfeest op jouw school, dus ook voor Jinte en Tieme. Het was stralend weer wat het feest nog leuker heeft gemaakt! Je zus trad op met haar dansgroepje waarmee ze naschoolse dans volgt en Tieme was een boertje op het erf van Big en Betsy. Het was echt een superfeest! Weet je nog toen jij een ridder was in het Kasteel op het schoolfeest toen je nog bij juf Griet zat? Ik steek ook hier wat fotootjes bij. Achteraf kon je ook lekker smullen van de frietjes. Zaterdagavond is papa nog gebleven omdat ze nog een paar sterke mannen nodig hadden om op te ruimen terwijl ik de kindjes moe en voldaan van plezier, frietjes, ijsjes, cola en limonade thuis in bad en bed ging stoppen. Zondag moesten papa en Arjen er vroeg uit want ze zouden samen met je neefje Niels naar Bobbejaanland gaan. Hij had een hele rit voor de boeg. Eerst van Kortrijk naar De Haan om Niels op te halen in hun vakantiehuisje waar tante Jo, nonkel Claus en de kindjes hun weekend doorbrachten, dan naar Lichtaart, dan naar Leuven om Niels thuis te brengen en dan terug naar Kortrijk. Het was dan ook vrij laat toen papa en Arjen terug thuis waren. Ik heb dus de hele dag met Jinte en Tieme alleen doorgebracht. We hebben geknutseld , gekookt en gespeeld en ’s namiddags zijn we eens naar Tom zijn huis geweest waarin hij aan het werken is. We gingen hem een hart onder de riem steken want hij heeft een bewogen week voor de boeg. Jij weet er meer van, hé schat. Niemand heeft geheimen voor je. Omdat er anderen meelezen kan ik niet veel meer zeggen maar ik hoop hierover volgende week terug te kunnen keren. Help je Tom en Tine een handje en zorg je ervoor dat alles goed verloopt?

Lieve schat, de vorige week is voorbij gevlogen. Ze is voorbij voor ik het goed en wel besef. En is dat goed? Ik weet het niet. Ik voel me goed in mijn vel, dat wel, maar ik heb ook het gevoel alsof ik veel aan mijn hoofd heb, voor zo weinig tijd heb en ik meer nodig heb dan 24u per dag en 7 dagen per week. En waar ik me afgelopen week wel echt van bewust ben geweest, en dat deed me niet zo’n deugd is:… Ik herinner me dat ik, toen ik nog op mijn vorig werk werkte dikwijls ’s avonds zo moe was. Ik was echt op. En hoe graag ik jullie ook zag,… Ik had soms zo nood aan mijn ‘oef-moment’, aan het moment dat voor mij de avond kon beginnen en jullie dus in bed zaten. Ik zocht toen soms een uitvlucht om eens aan het verhaaltje te ontsnappen en was ook niet altijd zo geduldig ’s avonds. Nadat jij naar opa vertrokken bent heb ik mezelf opgelegd en de kindjes beloofd dat dat niet meer zou gebeuren, dat ik altijd tijd voor hen zou maken en er helemaal voor hen zou zijn. De twee jaren daarna dat ik thuis ben gebleven ben ik daarin geslaagd, en meestal slaag ik er nog in. Maar, nu heb weer wat drukker is op het werk, papa het ook razend druk heeft waardoor ik voor het meeste alleen sta, merk ik dat me dat weer meer moeite kost. Het is echt mijn huidig werkpunt,… ’s Avonds genoeg tijd maken voor de kleintjes en ervoor zorgen dat mijn eigen vermoeidheid geen invloed heeft op de manier waarop ik probeer hun dag af te sluiten. Ik heb het hen beloofd!

Weet je nog, schatteke, het gebeurd wel vaak dat papa of ik ook aan jou een verhaaltje vertelden. Zelf even voor je naar opa vertrok vertelde papa je nog het verhaaltje: “Wees niet bang, kleine welp”. Het is eingelijk zo’n toepasselijk verhaal. Want ook voor mij is het: “Zo lang jij bij me bent, ben ik voor niets of niemand bang! En dat is echt zo! Je kan niet geloven wat ene gevoel van veiligheid het me geeft te weten dat ik nooit of te nimmer alleen ben!

 

Mijn lieve, lieve Rytseke, ik hou van je, 100000000000000000000000……..keer meer dan er zandkorreltjes op het strand liggen en wel 1000000000000000000000000000…….keer meer als er druppeltjes in de zee zitten!

Want ik ben en blijf,

Voor altijd

Jouw mama XXXXXXXXXXXX………….1.jpg2.jpg

3.jpg4.jpg5.jpg6.jpg7.jpg8.jpg9.jpg10.jpg11.jpg12.jpg13.jpgjinte.jpgTieme.jpgDSCN2247.JPGDSCN2260.JPG

22:20 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (1) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |

16-05-11

Een dagje later,...

Dag mijn lieve venteke,

 

Ik ben een dagje later, schat. Het is nogal een druk weekend geweest.

Je zus is vrijdag ziek van school gekomen. Koorts boven de 39° en buikpijn. Ze was een echt vodje maar kloeg niet. Zaterdag moest papa werken, dus stond ik er helemaal alleen voor met de kinderen, waarvan er ééntje, ondanks de medicatie,  hoge koorts bleef doen en zelfs geen slokje water kon binnen houden. In de vooravond heb ik dan toch maar de dokter van wacht opgebeld omdat ik vond dat de koorts te lang duurde, dat ze zo suf was en omdat ik me zorgen maakte over het feit dat ze geen vocht kon binnen houden. De dokter zei dat het waarschijnlijk een virus in haar maagje en darmpjes zou zijn. Maar hij sloot ook hersenvliesontsteking niet uit omdat haar nekje een beetje stijf was. We moesten ze heel goed in de gaten houden, tegen de ochtend moest de koorts flink gezakt zijn en om het kwartier moesten we haar een koffielepeltje suikerwater geven. Papa zou het van me overnemen want ik ging met Lindsey naar de film. Toen ik voor de film nog even belde, had zus al enkele lepeltjes binnen gehouden en had ze al ‘maar’ 39,2° koorts meer. Ook zondag zou papa er niet zijn. Hij had beloofd aan Tom om hem te helpen met de verhuis. Ik stond er dus weer heel de dag alleen voor. Gelukkig voelde Jinte zich een heel stuk beter. De koorts was weg, ze dronk alweer enkele slokjes na elkaar, ze at een yoghurtje en kreeg alweer trek in chipjes J. In de namiddag kon ze zelfs al weer een beetje buiten gaan spelen. ’s Avonds toen de kindjes juist in bed zaten en het huis een beetje schoon gemaakt was, is Tom papa terug thuis komen brengen en hebben we nog gezellig gekletst tot iets voor middernacht. Ik voelde me enerzijds een beetje schuldig dat ik gisteren dus niet op je blogje ben geraakt, maar anderzijds weet ik ook wel dat je gezien hebt hoe ik van de avond genoten heb en dat ook jij dat veel belangrijker vindt! Weet je schat, toen je zusje, al was het maar een dagje, zo ziek was, heb ik ook weer zoveel aan je moeten denken. Ik zag weer zoveel gelijkenissen. Jinte had echt hoge koorts en haar buikje moet echt wel pijn gedaan hebben, maar ze heeft geen seconde geklaagd! Ze lag in de zetel te bibberen van de kou. En toen ze vroeg of ze een deken mocht en ik haar zei dat het beter is geen deken op haar te leggen omdat je dan niet kan afkoelen, vond ze het ook oke. Hoe vaak heb ik dat ook aan jou gezegd? Hoe vaak heb ik je zien rillen van de koorts? Toen de koorts iets lager was en ze weer begon te rillen wist ik ook wel dat Jinte’s temperatuur weer aan het stijgen was. En ik had telkens gelijk. ’t Zijn dingen die ik op 3K6 geleerd heb. Ik ben zo snel ongerust als één van mijn kindjes ziek is, zeker toen de dokter uitsprak dat hij ook hersenvliesontsteking niet uitsloot. Gelukkig was het dat niet. Vandaag was Jinte weer helemaal de oude en kon ze gelukkig weer naar school.

Schatteke, gisteren was het 18 jaar geleden dat papa en ik elkaar leerden kennen op een optreden van Katastroof in het jeugdhuis ’t Arsenaal in Marke. Ik had al een hele tijd samen met enkele vrienden afgesproken daar naar toe te gaan en had ook al mijn ticket gekocht. Diezelfde avond kwam ik terug van een weekje kamp met mijn werk en was echt doodmoe. Ik had helemaal geen zin om naar dat optreden te gaan, maar mijn vrienden hun pogingen om me toch te overhalen lukten. Doodmoe en dik tegen mijn zin ging ik er dus toch naar toen. Eén van mijn vrienden was een oude gebuur van papa, die ook op dat optreden was. Ze geraakten aan de babbel. En zo werd ik aan papa voorgesteld en begon onze reis,… Soms vraag ik me af hoe mijn leven er zou uitgezien hebben mochten mijn vrienden me niet hebben overhaald om mee te gaan en ik dus ook papa niet ontmoet zou hebben. Is dat het lot? Is dat voorbestemd? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik ontzettend blij ben dat ik toch naar dat optreden ben gegaan en dat ik papa nog altijd ongelofelijk graag zie!!! Hij is niet zo vaak thuis, maar dat heeft meestal wel een reden in functie van het gezin. Hij heeft nu een heel pak meer verantwoordelijkheid gekregen op zijn werk, hij staat nu aan het hoofd van een hele ploeg en moet ervoor zorgen dat de werf op tijd en perfect opgeleverd kan worden. Meer verantwoordelijkheid eist ook meestal meer tijd. Ook is hij vaak, vooral ’s avonds, ook nu weer,  in het huis van Tom en Tine om ervoor te zorgen dat ze in een gezellig en schoon huis kunnen met hun baby’tje dat binnenkort geboren zal worden.

Zeg, Rytseke, heb je je broers gisteren gezien? Arjen heeft met Tieme gedaan wat hij met jou en met Jinte heeft gedaan. Hij heeft Tieme leren fietsen! Je kleinste broertje kan nu fietsen zonder steunwieletjes! Flink he’. Alleen kan hij nog niet goed remmen. Maar om te stoppen hanteert hij dezelfde methode als dat jij deed,… Hij rijdt in de struiken of tegen de haag van de buren J. Ook Jinte heeft nu haar nieuwe grote fiets die ze met haar centjes van haar eerste communie kocht. Het was even aanpassen, maar het lukt haar nu heel goed om ermee te rijden. En sindsdien gaan we nu elke dag met de fiets naar school en naar het werk!

Lieve schat, morgen ga ik met Sophie een dagje naar Sluis. Ik kijk er echt naar uit. Twee vriendinnen op stap! Ga je met ons mee?

En zaterdag wordt de school omgebouwd tot een grote boerderij voor het schoolfeest waarin Jinte een varkentje zal zijn (en dat is haar op het lijf geschreven) en Tieme een boer! Ben je er ook dan bij?

Mijn lieve, lieve engeltje, het blijft goed met me gaan, en dat heb ik aan jou te danken! Net zoals ik zoveel aan jou heb te danken!

Ik hou van jou, mijn allerliefste Rytseke*,

Overal en altijd,

Want ik ben en blijf,

Ook voor altijd,

Jouw mama XXXXXX………Tieme kan fietsen.jpgIMG_0682.JPGDSCN3478.JPG

20:04 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-05-11

Moederdag

Dag mijn allerliefste Rytseke,

Het is 7u30’. Jij bent dus de eerst bij wie ik vandaag ben! En schat, gezien het vandaag weer een speciale dag is, Moederdag, ben ik blij dat ik even in alle rust bij je kan zijn. Schatteke, moeder ben ik geworden, en moeder zal ik blijven voor de rest van mijn leven en ook daarna. En dit van al mijn kinderen. Van Arjen, van Jinte, van Tieme, maar niet minder, integendeel, ook van jou! Ik weet dat er straks weer een moeilijk moment aankomt. De versjes en de pakjes. Zou er van jou nog een versje zijn, ik weet het niet. Maar je zou ongetwijfeld iets voor me hebben en even ongetwijfeld zou ik je zoen op mijn wang voelen en zou je je armpjes rond me slaan. Schatteke, net zoals elke dag zal je er vandaag ook zijn, daar ben ik zeker van! Het was eigenlijk wel grappig afgelopen week. Tieme zei dat hij op school een nieuw versje heeft geleerd en hij zou het me ook leren. Het was het versje voor Moederdag. Ik zei hem wel dat het eigenlijk voor moedertjesdag was en dat ik het niet mocht horen. Hij was hier ene beetje boos om en wou toch perse dat ik het ook leerde. Ik ken dus Tieme zijn versje ook helemaal vanbuiten. En Jinte vertelde ook dat ze in de klas iets aan het maken was voor moedertjesdag. En ze zou niet verklappen dat het iets met een zaadje in een potje zou zijn. Ze zou er ook zeker niet bij zeggen dat het al blaadjes heeft en af en toe water nodig heeft Lachen Schatteke, eigenlijk geniet ik daar wel van, van die geheimzinnigdoenerij rond de werkjes die ze maakten, eigenlijk al weten dat ze al zoveel verklapten en dan straks als ze het me zullen geven compleet verrast lijken!


Mijn lieve venteke, gisteren was het dus het grote feest van je zusje. In de mis heeft ze schitterend voorgelezen en flink gedaan wat ze moest doen. We zaten eigenlijk wel vrij dicht bij elkaar, we konden elkaar goed zien. Ik was, en ben nog steeds, zo ontzettend trots op haar. Niet alleen omdat ze haar eerst communie heeft gedaan, maar gewoon om het fijne, lieve, zorgzame maar soms ook wel ontzettend heftige mensje dat ze al is. Weet je, af en toe had ik het wel moeilijk in de mis. Ik miste vooral jou, maar ook wel opa. Hoewel er niet echt tranen over mijn wangen rolden, mijn ogen bleven niet altijd droog. En Jinte zag het. Ik zag hoe ze zonder stemmetje en heel discreet me duidelijk maakte dat ik blij moest zijn en mijn ogen moest drogen. Niet echt gebiedend, maar eerder ‘Vooruit mama, het is een feestelijke dag vandaag, het is een feestelijk moment. Doe die traantjes maar weg en geniet!” En dat heb ik ook gedaan. Alleen op het einde van de mis, toen alle kindjes hun mama’s een witte roos kwamen geven was het weer even moeilijk, maar toen zag ik ook dat ik niet de enige mama was die natte ogen had. Het deed ook zo ontzettend veel deugd dat er toch enkele mama’s en papa’s van klasgenootjes van Jinte ons heel nabij zijn en dus ook wel wisten dat we wel enkele moeilijke momenten zouden beleven die dag me gewoon met een knuffel of een hand op mijn schouder een hart onder de riem staken. Zo hebben we achteraf, tijdens de receptie op school, geklinkt op jou en op het mooie weer dat er niet zomaar was, hé schat. Jinte zei het ook aan de mensen op haar feest: “Rytse heeft ook een cadeau voor mij.” En toen de mensen haar vroegen wat dat cadeau dan wel was, zei ze: “Het mooie weer!” Het was echt een stralende dag! Tieme had ’s namiddag nog wat kunnen slapen omdat het feest maar om 16u begon en kon er dus voor de rest van de dag weer tegen. En het was een superfeest. Mama en papa hadden ervoor gekozen om het niet thuis te laten doorgaan, maar om te kiezen voor een zaal met traiteur en bediening. Zo moesten we ons van niets aantrekken en konden we ook gewoon gezellig meegenieten. En zo was het ook. Iedereen was er, de zon was er en alle volwassenen en kinderen hebben zich supergeamuseerd! De kindjes buiten in de grote tuin met speeltoren, speelhuisje, trampoline en prinsessenspringkasteel en de volwassen gewoon door gezellig te keuvelen en te genieten van spijs en drank. We hadden een grote bbq voorzien en alles was echt in orde! Door het zalige weer was er ook al weer een nieuwe dag begonnen vooraleer we de deur achter ons toe trokken. Na een warm bad voor je broers en zus (want ze waren door het ravotten echt supervuil) en de tandjes poetsen zaten ze tegen 1u00’ vanmorgen in bed. Ik gisteravond nog tegen je peter Tom: “Kijk naar Tieme, hij zit nog vol energie. Straks gaat hij slapen maar morgenochtend tegen 6u30’ is hij er weer!” En ik zat er pal op! Hij had dorst. Ik heb hem wat water gegeven en terug in zn bed gestopt. En tegen de verwachting in, is hij toch weer in slaap gevallen.


Mijn lieve schatteke, je nonkel Jean-Marie zal hier straks zijn om papa te helpen het springkasteel te brengen naar waar het vandaag moet zijn. De kindjes zullen dus stilletjes aan wakker worden.
Ik zal mijn schrijfstel van vandaag nu nog niet posten. Ik hoop vandaag even tijd te hebben om er eerst wat fotootjes van gisteren bij te stoppen.


Ik hou van je, mijn allerliefste schatteke,
Voor altijd en over alle grenzen heen.
Want ik ben en blijf,
Ook voor altijd,

Jouw mama XXXXXXXXX…ckbegijnhof.jpg
ckzee.jpg24.jpg43.jpg50.jpg53.jpg76.jpgsinksenfeest069.JPG93.jpg

15:23 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-05-11

Gelukkige verjaardag, opa!

Dag mijn lieve venteke,

 

Geef je opa vandaag een dikke, dikke kus en een heel ontzettend dikke knuffel van me? Hij zou vandaag,  1 mei 2011, 67 jaar geworden zijn. Eigenlijk is dit nog ontzettend jong. En het is al 23 jaar geleden dat hij naar de overkant vertrok. Ik ben opa zo ontzettend dankbaar voor alles wat hij me gegeven heeft en mij nog steeds geeft. Zowel van uiterlijk als van karakter heb ik het meeste van hem meegekregen, een stuk meer dan tante Jo, tante Lieve en tante Hannele. Opa was zoveel meer dan alleen maar mijn vader. We hadden een hechte band en nog heel vaak mis ik hem. Weet je, ik heb er het volste vertrouwen in dat opa jou stond op te wachten en dat hij jouw leidende hand was die je meenam naar het paradijs. Dat is wat me zo geholpen heeft om jou te laten gaan. Ik had zo graag gehad dat hij papa nog had leren kennen, dat hij nog gezien had welke lieve, mooie en flinke kleinkinderen zijn dochters op de wereld gezet hebben, welke weg wij allemaal ingeslagen zijn. Ik weet dat hij alles weet, dat hij ons gade slaat. En ik denk ook wel dat hij het allemaal goed vindt en tevreden is met wat hij ziet. Alleen had ik zo graag soms ook een beetje feedback gehad. Vanmorgen heb ik aan de ontbijttafel gezegd dat het vandaag opa’s verjaardag is. En Jinte zei dat ze een goed idee had. Ze zou aftellen van 3 naar 1 en dat zouden we allemaal roepen: “gelukkige verjaardag, opa!!!” En zo is het ook gebeurd.

Lieve schat, ik ben afgelopen woensdag in Willem* zijn huis geweest. Ik had met zijn mama en zijn papa afgesproken dat ik eens zou langs gaan. Niet onmiddellijk na zijn overlijden, maar een tijdje erna. Ik had zijn ouders wel gezien op zijn uitvaart, maar ik had toen, naast gewoon aanwezig zijn,  de mogelijkheid niet hen een hart onder de riem te steken. Hoewel veel herinneringen die we samen hebben aan onze kinderen zo pijnlijk zijn, toch deed het echt goed elkaar terug te zien. Het was een warm en heel hartelijk weerzien. We vertelden over onze kinderen, jij, Soetkin* en Willem*. Weet, je, schat,… Toen jij in de BMT-kamer op 3K6 lag, lag Soetkin* in de kamer naast jou. Jij wilde altijd alles zelf doen, wilde altijd zo min mogelijk mensen storen, ook ’s nachts. En op een nacht, toen mama en papa er niet waren, had je het heel moeilijk. Je voelde je echt heel slecht en moest veel braken. Je nam zelf je nierbekkentje en deed alles flink zelf, zonder op het knopje te drukken om hulp te vragen. Het ging er zo luid aan toe, dat Soetkin*, ondanks de sas die nog tussen jullie kamers lag, alles hoorde, en zij uiteindelijk de verpleging riep om je te gaan helpen. Jullie hebben elkaar nooit gezien op 3K6 en toch waren jullie zo begaan met elkaar. Soetkin*, dank je wel, meid!

Hoewel ik vorige week schreef dat het goed met me gaat, heb ik maandagavond een heel moeilijk moment gehad. Het was eigenlijk zonder grote aanleiding,… Nadat ik Tieme in zijn bed had gestopt overviel me zo een intens verdriet om jou. Vooral om het feit dat jullie elkaar nooit echt gekend hebben. Hoewel jij erg blij was met je kleine broer, hij was nog baby. Tieme was 10 maanden toen jij naar het ziekenhuis ging. Jij hebt kunnen genieten van je broer te zien slapen, eten, kruipen, zitten,… Maar je hebt er nooit echt mee kunnen spelen, kunnen ravotten zoals je met Arjen en Jinte wel hebt gedaan. Jij hebt Tieme bewust meegemaakt, maar niet omgekeerd. En net voordat ik Tieme in bed stak, zei hij, net als Jinte, slaaplekker aan jou. Hij gooit je dan ook een kus en een knuffel. En hij zei dan nog: “Rytse, ik mis je heel erg. En ik verlang tot je weer thuis komt.” Schat, ik vond dat zo’n moeilijk moment. Tieme is nu 4 jaar, hoort elke dag je naam, ziet elke dag je foto, weet dat hij jouw broer is en jij de zijne. Jullie zouden nu samen echt een heerlijke tijd kunnen hebben, jullie zouden nu samen echt kunnen spelen en ravotten. En ik vind het zo ontzettend jammer dat Tieme dit nooit met jou zal kunnen doen. Maar schatteke, ik vraag je, Tieme is net als al mijn kinderen heel bijzonder, maar het is de enige waarvoor ik dikwijls mijn hart vasthoud. Hij wil altijd weglopen, zoekt altijd de gevaarlijkste dingen op,… Hij is een kindje dat de hele tijd in de gaten moet gehouden worden of er gebeuren ongelukken. Schat, hoe goed ik ook probeer, hij ontsnapt dikwijls aan mijn aandacht. Wil jij zijn bijzondere engelbewaarder zijn? Niet dat ik mijn verantwoordelijkheid aan jou wil overdragen, … Ik vraag je alleen een handje hulp.

Schatteke, heb je het gezien? Mama heeft afgelopen donderdag voor de allereerste keer sinds jouw vertrek nog eens echt de slappe lach gehad. Ik was met het werk op uitstap en het was echt leuk, zowel de activiteiten, als de collega’s, als de gasten. ’s Avonds zijn we met z’n allen in Gent nog iets gaan eten. Gent geeft mij ook zo’n dubbel gevoel. We kwamen langs het Gravensteen die wij nog samen bezocht hebben, dus ook langs de Chinees waar we samen gegeten hebben. Vanuit de trein zag ik het UZ die ook weer zoveel oproept, en toch was het echt een leuke dag. En de slappe lacht krijgen,… Het heeft dus ruim drie jaar geduurd voor dat weer eens gelukt is. Ik dacht dat ik het nooit meer zou kunnen, dus toch! En het deed ongelofelijk veel deugd!

Mijn Rytseke, volgende week zaterdag, 7 mei, doet Jinte haar eerste communie. Alle voorbereidingen zijn in orde. Ik ben blij voor haar, trots op haar. Ik wil die dag voor haar een gelukkige en trotse mama zijn. Maar anderzijds voel ik dat sluimerend verdriet, die sluimerende pijn, dat de eerste communie een feest was waar jij zo ontzettend naar uitkeek. Schatteke, help je me die dag? Ik wil een glimlach op mijn gezicht, ik wil niet vechten tegen tranen. Ik weet dat je er bij zal zijn, in mijn hart en in dat van zovelen! En als het even kan schatteke,… Kan je voor mooi weer zorgen?

Mijn allerliefste Rytseke,

Ik hou van je, zo ontzettend veel!!!

Want ik ben en blijf,

Voor altijd,

Jouw mama XXXXXXXXXXX………..opa voor blog.jpgDSCN4579.JPG

12:24 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |