24-04-11

BLIJ DAT IK LEEF!!!

Dag mijn lieve Rytseke,

 

Vandaag is het Pasen. Vooral door  wat er de laatste dagen, weken, maanden en jaren weer aan het licht gekomen is binnen de Rooms-Katholieke kerk, is het vandaag vooral de Paashaas of de klokken die langskwamen. Hoewel ikzelf, zonder het er met papa, je broers en zus erover te hebben, toch even bij de andere betekenis, de verrijzenis, hoe en wanneer dit dan ook is/was, stilgestaan heb,…. Ook hier lagen er vanmorgen paaseitjes, paashaasjes en paaskipjes in onze tuin. De Paashaas (mama) moest op tijd uit bed en de klok (papa) hield boven de kindjes nog wat bezig tot de paashaas haar werk had gedaan. Jij was er ook bij. Jouw foto ging mee naar de tuin, werd op de tuintafel gezet en zo hadden we het gevoel dat jij alles kon gade slaan. Ik stuur wat fotootjes bij van de laatste keer dat jij ook hielp met paaseitjes rapen. Let je eens goed op de pyjama die je toen aan had en de pyjama die Tieme vandaag aan had? En opnieuw was het, zoals de laatste weken, zalig zomerweer. De chocolade moest niet lang blijven liggen of ze zou gesmolten zijn. En straks worden we bij oma verwacht om daar ook samen met de hele familie Pasen te vieren.

Mijn lieve schat, ik zei het gisteren nog tegen een aantal mensen,… Dit zalige weer,… Het doet me herleven, het doet me glimlachen, het doet me genieten,… Ik ga op deze manier zoveel makkelijker door het leven! Heb ik dan geen verdriet meer om jou? Jawel, maar jij geeft met de zon, de warmte,… En dus overheersen de dankbaarheid  en het geluk.

Afgelopen week was de goede week, en het was echt een goede week. Ik voel me goed op ’t werk, ik voel me thuis goed, ik hou van papa en al mijn andere kinderen, ik ben dankbaar om de warmte, vriendschap, genegenheid,…die ik van zoveel mensen krijg! Lieve schat, drie jaar geleden zag het er zo anders uit. Drie jaar geleden was mijn liefde voor papa, je broertjes en je zusje de enige reden om je niet achterna te gaan. En nu, drie jaar later, zeg ik volmondig: IK BEN BLIJ DAT IK LEEF!!! En ja, er is steeds een schaduwkant, maar ik zie en voel ook de zonkant! Mijn Bolle, ik zie en voel wat je me geeft! Zoveel geluk, zoveel schoonheid, zoveel warmte! En wat ben ik je er dankbaar om!

Schatteke, vandaag is dit blogje maar kort. Ik ben blij, dus jij bent blij! Ik geniet, dus jij geniet! En zo moet het, zo is het zoals jij het wil!

Dank je wel, mijn lieve Rytseke*!

Ik hou van je, altijd en overal,

Want ik ben en blijf,

Ook voor altijd,…

Jouw mama XXXXXXX……..DSCN3101.JPGDSCN3116.JPG

DSCN3107.JPG1.jpg2.jpg3.jpg4.jpg

14:37 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-04-11

"Aanvaarden,..."

Hey mijn lieve venteke,

 

Ik heb de week overleefd. En eigenlijk is ze net gelopen zoals ik gehoopt en ook gedacht had. Naarmate de 14de dichterbij kwam, leek het alsof ik telkens maar meer moeite had te blijven ademen. Ik ben echt blij dat de zon de hele week van de partij was, dat het een drukke week was, dat ik veel om handen had en dus niet te veel tijd had veel na te denken, veel te gaan mijmeren en weer weg te zinken in verdriet. Ik kon niet niet aan je denken, dat zou ik ook niet willen en dat zou ik ook niet kunnen. Natuurlijk voelde ik verdriet toen ik donderdagmorgen opstond. Papa zijn armen rond me, geen woorden nodig om haarfijn elkaar aan te voelen,...Ik heb ook aan Arjen, Jinte en Tieme gezegd dat het een bijzondere dag was, dat het jouw sterretjesverjaardag was. Voor Jinte en Tieme leek het ook echt een verjaardag, iets om blij om te zijn. En ik heb hen laten blij zijn, zo had jij het ook gewild. Geen verdriet omdat we je missen, geen verdriet omdat we nooit zullen weten hoe je er nu had uitgezien, hoe je stem nu zou klinken, wat een rakker je nu zou zijn,… Wel blij zijn met de prachtige herinneringen aan jou en blij zijn met de wetenschap dat je , al is het wel op een andere manier, nog steeds zo dicht bij ons bent. Ik heb er op het werk niets over gezegd, ik wou die dag ook niet anders aangesproken worden dan anders. Hoewel ik af en toe wel voelde dat de tranen niet ver weg waren, het is me gelukt mijn ogen die dag droog te houden. Ook had ik het even moeilijk dat Jinte ’s avonds niet thuis was. Ze was voor twee dagen bij oma gaan logeren. Ik had ze eigenlijk liever thuis gehad. Ik had haar dat gezegd en ook de reden waarom. Ze zei: “Maar mama, Rytseke* is toch altijd bij ons, waar we ook zijn.  Dus kunnen  we toch eerst Rytsekes* sterretjesverjaardag vieren en daarna kan oma me komen halen. “ Ze keek er zo naar uit, dus liet ik haar maar gaan. Het moet niet altijd zijn zoals ik het liever zou willen. Waarom zou ik haar dan dat logeerpartijtje doen uitstellen? Jij zou ook willen dat alles doorgaat zoals gepland. En zo is het dus ook gebeurd. Ik was wel erg blij toen ze gisteren terug thuis was. Toen oma haar thuis bracht, had oma enkele steentjes mee die ze tijdens haar vakantie in Zwitserland gevonden had. Je hebt er dus weer enkele bij.

Wat me ook die dag zo ontzettend veel geholpen heeft zijn de vele berichtjes, mailtjes en smsjes van mensen die jou nog steeds niet vergeten zijn. Mensen die heel dicht bij ons staan, maar zelfs mensen die ik niet ken en die jou dus ook helemaal nooit gekend hebben, maar die je hebben leren kennen door ons boek of viavia. Dat heeft zo ontzettend veel deugd gedaan, weten dat zoveel mensen die dag aan jou en aan ons gedacht hebben. Dank je wel, allemaal!

Weet je schat, het lukt ons echt wel vooruit te gaan. Zoals ik dikwijls schrijf, met vallen en opstaan. Enkele weken geleden schreef ik dat ik het gevoel had dat ik gestruikeld was en zo moeilijk weer recht geraakte,… Ondanks de lastige week,…Ik loop weer rechtop!

En weer,… Fries, ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt,… wil ik vandaag eindigen met een pracht van een tekst die zo ontzettend duidelijk schetst wat je voelt bij afscheid nemen van je kind (of een andere dierbare),… Elk gevoel uit deze tekst is zoooo herkenbaar, elk gevoel  heb ik gevoeld,… Deze tekst komt uit het boek: “Brieven aan Miriam” van L. Van Heuckelom en heb ik voor het eerst gelezen in het boekje voor de uitvaart van Soetkin* bijna drie jaar terug en enkele weken geleden opnieuw op de uitvaart van haar broer Willem*…:

“Aanvaarden…

Het is zo bovenmenselijk zwaar. Het is fundamenteel ingrijpend in het menselijk eigenbelang. Het doet alles daveren. Niets blijft overeind. Niets is nog zeker. De meest vanzelfsprekende dingen komen op de helling te staan. Het is vallen in een groot, zwart gat, aanvankelijk zonder bodem.

Aanvaarden…

Het is loslaten. Durven-verliezen. Uit handen geven. Klein worden. Arm zijn. Het is niet meer rekenen. Niet meer plannen. Het is moeizaam proberen op de been te blijven van uur tot uur.

Aanvaarden…

Het is afgebroken worden. Het is een stukje sterven. Het doet onvoorstelbaar veel pijn. Het is ziek worden van ellende. Wegkruipen. Angst hebben. Het is kapot gaan van pure ellende. Het is alle onmacht uitschreeuwen: “Help, of we gaan allemaal ten onder!”Het is teruggaan tot het nulpunt. Terug tot het letterlijk niets.

Aanvaarden…

Het is geen passief gebeuren. Het is geen ‘realiteit ondergaan’. Het is een actief, bewust proces dat heel lang duurt en dat heel pijnlijk is. Het is uiteindelijk toch beamen. Zonder reserves.

En dan…heel langzaam en voorzichtig, heel kwetsbaar en broos komt eindelijk de verlossing. Dan wordt er, beetje bij beetje, een nieuw stukje mens in je geboren. Een stukje mens dat zuiver is, ontdaan van alle ballast en onnodig omhulsel. Een stukje mens dat je voortaan nooit meer afgepakt kan worden, want het is een stukje van de eeuwigheid.

En tenslotte komt de verwondering.

Het leren blij zijn met zoveel mooie herinneringen.

Aanvaarden… het is durven opnieuw beginnen te leven.”

 

Mijn allerliefste Rytseke, mijn engeltje, mijn schatteke, mijn altijd-aanwezige-maar-onzichtbare levensgezel,…

Wat ben ik zo ontzettend trots dat ik jouw mama ben, dat ik het voorrecht had jou de mogelijkheid te geven even van dit leven te laten proeven. En wat ik blij met de ontzettend grote rijkdom aan warmte, aan liefde, aan rust die je me hebt achter gelaten en die je nog steeds met me deelt.

Mijn Bolle, nog even,…misschien over enkele dagen, misschien wel over 50 jaar,… Maar wat een rust geeft het me te weten dat er een dag komt dat we terug samen zullen zijn. Voor altijd…!

Ik hou van je mijn lieve, lieve venteke, overal en altijd…

Want ik ben en blijf,…

Voor altijd,…

Jouw mama XXXXXXX………….DSC05057.JPGAfbeelding 110.jpg

DSCN3448.JPGDSCN3875.JPG

17:17 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-04-11

Blijf je dicht bij me?

Dag mijn lief engelke,

 

Gelukkig was het vandaag echt stralend weer. Het was helemaal zomer. In plaats van tranen te laten vloeien en drie jaar terug te gaan in de tijd, terug in dat kleine kamertje aan de PICU waar we het verdict van de laatste NMR te horen kregen, te voelen wat we toen voelden, terug het onmenselijk verdriet te voelen bij het nemen van de beslissing om een einde te maken aan je strijd die je zo dapper streed,… Vandaag zijn we een dagje naar zee geweest. De zon scheen stralend, we maakten een leuke wandeling, aten frietjes op de dijk en speelden wat op het strand,… Schat,echt waar, ik heb genoten van de dag! En dat heb ik zeker ook aan jou te danken!

Weet je dat zowel Jinte als Tieme je afgelopen week meerdere keren bedankt hebben voor de zon, voor het prachtige weer?

Schatteke, afgelopen dinsdag moest ik opnieuw in het UZ zijn voor Jinte. Haar tandenbeugeltje mocht er uit. Ik heb toen ook zoveel aan jou moeten denken. Jinte vond het helemaal niet leuk om in die tandartsstoel te zitten. Hoewel een beugeltje verwijderen helemaal geen pijn doet, was ze toch bang. En ze deed iets wat me zo aan jou deed denken… Voor de assistente iets in haar mondje mocht doen moest Jinte eerst nog eens plassen, daarna samen nog eens tellen tot 10, daarna moest de assistente al haar materiaal eens laten zien, dan moest Jinte eens zien wie er in de box naast haar lag,… En zo wou ze alles uitstellen. De assistente was veel geduldiger dan ik. Ik kreeg het echt op mijn heupen, had al enkele keren gezegd dat ze nu flink moest blijven liggen. Toen het uiteindelijk allemaal niet hielp, zei ik haar dat ik niet bij haar zou blijven maar in de wachtzaal zou gaan zitten als ze nu niet eindelijk de dokter haar werk zou laten doen. Dat heeft uiteindelijk wel geholpen. Ik herinner me dat ik dat bij jou ook nog heb gedaan. Jij kon ook zo treuzelen in het ziekenhuis toen je je pilletjes moest nemen, of je tandjes moest poetsen,… Het was precies dezelfde strijd. Ik herinner me zelfs dat ik één keer echt de tandenborstel aan één van de verpleegsters heb gegeven en even op de gang ben gaan staan. Ik heb je toen gezegd dat ik terug in de kamer zou komen als je tandjes gepoetst waren. Je riep me: “nee, mama, blijf hier!” maar ik was de strijd zo moe dat ik het tanden poetsen toch voor die keer aan de verpleegster over liet. Zo strijden met een ziek kind is helemaal niet leuk. En heb ik spijt dat ik dat toen deed? Nee, eigenlijk niet. Het is als ouder van een erg ziek kind op 3K6 of elders ontzettend moeilijk een gezond evenwicht te vinden in flexibeler, toegefelijker zijn omdat je kindje dat toch wel nodig heeft en ook wel verdient en toch ook nog een opvoedkundige taak goed opnemen. Genoeg is genoeg en wat niet mag mag echt niet! Ik vond de strijd met Jinte ook niet leuk, maar wat ik zei heeft toch wel geholpen. Toen we een half uurtje later terug mochten en ik even aan de P8 (orthodontie) door het raam naar buiten keek, merkte ik dat dat gebouw uitkijkt op de achterkant van de PICU. Ik kon het niet laten naar de ramen van jouw kamertje te kijken. Die lamellen hangen er nog steeds. Zou er nu een ander kindje liggen? Jinte zag dat ik even wegdwaalde terwijl ik naar dat raam keek en vroeg me wat ik zag. Ik zei haar: “Kijk zus, zie je daar dat grote raam met de lamellen? Daar lag Rytseke toen het helemaal niet goed met hem ging. Vanuit dat kamertje is hij met de ziekenwagen naar huis gekomen om naar opa te vertrekken.” Het werd even stil. Ze nam mijn hand en zei: “Kom mama, je hebt er geen deugd van hier te blijven staan en naar dat raam te kijken. Kom, we gaan naar huis.” En ze had overschot van gelijk. Het zal misschien maar goed zijn, maar nog even en de hele K6 gaat tegen de vlakte. Nooit zal ik dan nog naar je kamertje kunnen staan staren. Het UZ heeft een heel complex gezet waarin zowel de kinderoncologie als de PICU hun afdeling zullen krijgen. 3K6 zal niet meer bestaan en de PICU zal niet meer zijn wat ze was. Oke, schatteke, het zijn maar gebouwen, het zijn maar afdelingen, maar er zijn zoveel herinneringen: de gangen, de liften, de deuren, de geur,… Nog even en ik kan er nooit meer naar toe. Niet dat ik dat zou willen, op dit moment helemaal niet, maar dan zal ik de mogelijkheid ook niet meer hebben,…

Schatteke, we gaan een moeilijke week tegemoet… Op naar de 14de! De Paasvakantie is begonnen, je broers en zus gaan dus weer naar de Warande en ik ga werken. Behalve woensdag, elke dag, ook donderdag de 14de dus. Ik heb een hele tijd getwijfeld of ik die dag vrij zou nemen of niet. Ik heb heel bewust gekozen die dag te werken. Wat zou ik met die vrije dag hier doen? Alles herbeleven en zitten huilen? Nee, ik ga werken en proberen mijn zinnen te verzetten. Die avond heeft papa een vergadering waar hij om dezelfde reden toch aan gaat deelnemen en ik ga op tijd naar bed zodat die dag kan afgesloten worden. Schat, als ik dat zo schrijf lijkt het alsof het me gaat lukken die dag door te komen. Ik hoop dat dat ook zo zal zijn. Help je me er bij?

Mijn bolleke, wat zal ik blij zijn als we een weekje verder zijn. Blijf je dicht bij me?

Ik hou van je, mijn allerliefste schattebol, overal en altijd,

Want ik ben en blijf, ook voor altijd,

Jouw mama XXXXXXX……….DSCN4974.JPGDSCN3658.JPG

19:26 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-04-11

De zon schijnt weer,...

Dag mijn allerliefste Bolleke,

 

Voila zie, weeral een weekje verder. En ‘k moet zeggen, ze was beter dan de week ervoor. Het was erg druk, ik heb veel moeten werken, de lente was echt in het land,… Dat scheelde dus wel wat. Ook de warme reacties die ik kreeg op het vorige blogje deden me zo ontzettend veel deugd en gaven me een positieve boost!

Ondertussen zijn we de maand april gestart. De maand waarin we helemaal van jou afscheid moesten nemen. Ik ben blij dat we er zijn. En ik ben nu aan het aftellen tot de 10de (toen we het verdict te horen kregen dat jouw hersentjes echt onherstelbaar kapot waren), dan de 14de (toen we je naar huis haalden om naar opa te kunnen vertrekken) en dan de 19de tot iedereen afscheid van je kon nemen. We zijn er bijna,… En, hoe vreemd het ook mag klinken,… Ik heb het gevoel alsof ik dan weer zal kunnen ademen.

Maar nu zit alles nog zo dicht, we zitten er nog helemaal in, nog even. Weet je, vorige week, na de uitvaart van Willem* zagen papa en ik heel wat mensen van op 3K6 terug. Het weerzien was zo warm, zo hartelijk en iedereen voelde opnieuw weer zo vertrouwd. Het waren tenslotte de mensen waarmee ik de meest intense tijd van mijn hele leven heb gedeeld. Hoewel ik hen allen liever nooit had moeten leren kennen, het voelde goed hen allemaal stuk voor stuk weer te zien.

Afgelopen woensdag moest ik in het UZ zijn met Jinte. Niets ernstigs hoor. Ik wou gewoon eens een second opinion over een ortodontisch vraagje. Het is zo dubbel om daar te zijn. Het voelt zo vertrouwd, ik ken er nog steeds perfect mijn weg (hoewel er ondertussen heel wat grote werken gebeurd zijn) en anderzijds voel ik ook telkens weer die pijn,… Toen ik er met Jinte heen reed (Tieme kon met zijn vriendinnetje Linde, haar zus en mama naar de boerderij – nog eens bedankt voor de opvang Isabelle!) zei Jinte dat ze zo graag nog eens de kamer zou willen zien waar jij in lag op 3K6. Ze wist nog perfect hoe de gang er uit zag, waar je bed stond,… Ik heb getwijfeld. Als Jinte het nodig had om ook nog eens die kamer te zien en er ook definitief afscheid van te nemen, als dat voor haar goed was in haar ‘verwerken’, was het misschien geen slecht idee. Maar anderzijds, 3K6 is een heel ‘geladen’ en ‘zware’ afdeling. Jinte mocht er toen binnen omdat ze jouw zusje was, en nog steeds is. Wij hebben nu eigenlijk niets meer op 3K6 verloren. Toen ik dat dacht betrapte ik mezelf erop dat ik een reden aan het zoeken was om niet meer op 3K6 te moeten komen. Ik kan het niet meer. Het zou me teveel pijn doen. Ik zei haar dat ze niet meer op de afdeling mocht omdat ze er geen broertjes of zusjes heeft. Ze vond het jammer, maar begreep het wel. En ik was blij dat ze niet verder aandrong en vrede kon vinden in mijn antwoord.

Toen Arjen vrijdagavond thuis kwam zei hij dat hij van je had gedroomd. Hij had het erg vreemd gevonden maar het had hem ontzettend veel deugd gedaan. Hij zei dat je er heel gelukkig uitzag, dat je een wit licht rond je had, dat je je grote krullen had en dat je precies een stuk verouderd was. Je zag er volgens hem echt uit als een jongen van 8-9 jaar. Toen hij een gesprek met je wilde aangaan verdween je weer.

Wat zou ik je ook zo graag nog eens terug zien. Ik was eigenlijk wel een beetje jaloers op Arjen, maar was wel blij dat hij je nog eens had gezien. Ik weet niet hoe het komt, maar ik denk dat je, als we je in een droom of zo nog eens terug zien, je inderdaad gewoon in onze tijd verder bent gegroeid. Als ik kindjes zie waarmee jij in de klas zat en zie hoe zij gegroeid zijn, kan ik het niet laten me altijd af te vragen hoe jij er nu zou uitzien.

Vandaag was het weer tijd voor het jaarlijkse hespespit op de Warande tvv school. En weet je, ik heb heel erg moeten kijken en luisteren naar Rik, die ook een van jouw vriendjes was. Hij wordt zo flink, zo groot, een echte knaap. Het doet me vaak pijn te weten dat ik nooit een antwoord zal hebben op de vraag hoe jij verder gegroeid zou zijn, met was jij nu zou bezig zijn, wat voor een jongen en later man je zou geworden zijn. Die wetenschap, daar nooit een antwoord op te krijgen, is iets waar ik moet mee zien te leven.

Mijn lieve lieve lieve Rytseke, je hebt afgelopen week de zon laten schijnen, je hebt weer een glimlach op mijn gezicht getoverd, en er is geen traan gevloeid.

Dat is wat de ervaring van de laatste drie jaar me heeft geleerd, en waar ik me in moeilijke momenten ook altijd aan optrek,… Als de tranen en de pijn overheersen,… Pijn gaat niet over, gaat niet weg, maar er komen echt wel weer momenten waarin je warmte en geluk kan voelen.

Schatteke, gaan we weer een positieve week tegemoet? Blijf je dicht bij me? Hou je je hand op mijn schouder zodat ik weer verder kan?

Ik hou van je, mijn allerliefste Rytseke, met heel mijn hart en met heel mijn ziel!!!

Want ik ben en blijf,

Voor altijd,…

Jouw mama XXXXXXX………….DSCN2110.JPGDSCN2417.JPG

DSCN2951.JPG

20:43 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |