17-04-11

"Aanvaarden,..."

Hey mijn lieve venteke,

 

Ik heb de week overleefd. En eigenlijk is ze net gelopen zoals ik gehoopt en ook gedacht had. Naarmate de 14de dichterbij kwam, leek het alsof ik telkens maar meer moeite had te blijven ademen. Ik ben echt blij dat de zon de hele week van de partij was, dat het een drukke week was, dat ik veel om handen had en dus niet te veel tijd had veel na te denken, veel te gaan mijmeren en weer weg te zinken in verdriet. Ik kon niet niet aan je denken, dat zou ik ook niet willen en dat zou ik ook niet kunnen. Natuurlijk voelde ik verdriet toen ik donderdagmorgen opstond. Papa zijn armen rond me, geen woorden nodig om haarfijn elkaar aan te voelen,...Ik heb ook aan Arjen, Jinte en Tieme gezegd dat het een bijzondere dag was, dat het jouw sterretjesverjaardag was. Voor Jinte en Tieme leek het ook echt een verjaardag, iets om blij om te zijn. En ik heb hen laten blij zijn, zo had jij het ook gewild. Geen verdriet omdat we je missen, geen verdriet omdat we nooit zullen weten hoe je er nu had uitgezien, hoe je stem nu zou klinken, wat een rakker je nu zou zijn,… Wel blij zijn met de prachtige herinneringen aan jou en blij zijn met de wetenschap dat je , al is het wel op een andere manier, nog steeds zo dicht bij ons bent. Ik heb er op het werk niets over gezegd, ik wou die dag ook niet anders aangesproken worden dan anders. Hoewel ik af en toe wel voelde dat de tranen niet ver weg waren, het is me gelukt mijn ogen die dag droog te houden. Ook had ik het even moeilijk dat Jinte ’s avonds niet thuis was. Ze was voor twee dagen bij oma gaan logeren. Ik had ze eigenlijk liever thuis gehad. Ik had haar dat gezegd en ook de reden waarom. Ze zei: “Maar mama, Rytseke* is toch altijd bij ons, waar we ook zijn.  Dus kunnen  we toch eerst Rytsekes* sterretjesverjaardag vieren en daarna kan oma me komen halen. “ Ze keek er zo naar uit, dus liet ik haar maar gaan. Het moet niet altijd zijn zoals ik het liever zou willen. Waarom zou ik haar dan dat logeerpartijtje doen uitstellen? Jij zou ook willen dat alles doorgaat zoals gepland. En zo is het dus ook gebeurd. Ik was wel erg blij toen ze gisteren terug thuis was. Toen oma haar thuis bracht, had oma enkele steentjes mee die ze tijdens haar vakantie in Zwitserland gevonden had. Je hebt er dus weer enkele bij.

Wat me ook die dag zo ontzettend veel geholpen heeft zijn de vele berichtjes, mailtjes en smsjes van mensen die jou nog steeds niet vergeten zijn. Mensen die heel dicht bij ons staan, maar zelfs mensen die ik niet ken en die jou dus ook helemaal nooit gekend hebben, maar die je hebben leren kennen door ons boek of viavia. Dat heeft zo ontzettend veel deugd gedaan, weten dat zoveel mensen die dag aan jou en aan ons gedacht hebben. Dank je wel, allemaal!

Weet je schat, het lukt ons echt wel vooruit te gaan. Zoals ik dikwijls schrijf, met vallen en opstaan. Enkele weken geleden schreef ik dat ik het gevoel had dat ik gestruikeld was en zo moeilijk weer recht geraakte,… Ondanks de lastige week,…Ik loop weer rechtop!

En weer,… Fries, ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt,… wil ik vandaag eindigen met een pracht van een tekst die zo ontzettend duidelijk schetst wat je voelt bij afscheid nemen van je kind (of een andere dierbare),… Elk gevoel uit deze tekst is zoooo herkenbaar, elk gevoel  heb ik gevoeld,… Deze tekst komt uit het boek: “Brieven aan Miriam” van L. Van Heuckelom en heb ik voor het eerst gelezen in het boekje voor de uitvaart van Soetkin* bijna drie jaar terug en enkele weken geleden opnieuw op de uitvaart van haar broer Willem*…:

“Aanvaarden…

Het is zo bovenmenselijk zwaar. Het is fundamenteel ingrijpend in het menselijk eigenbelang. Het doet alles daveren. Niets blijft overeind. Niets is nog zeker. De meest vanzelfsprekende dingen komen op de helling te staan. Het is vallen in een groot, zwart gat, aanvankelijk zonder bodem.

Aanvaarden…

Het is loslaten. Durven-verliezen. Uit handen geven. Klein worden. Arm zijn. Het is niet meer rekenen. Niet meer plannen. Het is moeizaam proberen op de been te blijven van uur tot uur.

Aanvaarden…

Het is afgebroken worden. Het is een stukje sterven. Het doet onvoorstelbaar veel pijn. Het is ziek worden van ellende. Wegkruipen. Angst hebben. Het is kapot gaan van pure ellende. Het is alle onmacht uitschreeuwen: “Help, of we gaan allemaal ten onder!”Het is teruggaan tot het nulpunt. Terug tot het letterlijk niets.

Aanvaarden…

Het is geen passief gebeuren. Het is geen ‘realiteit ondergaan’. Het is een actief, bewust proces dat heel lang duurt en dat heel pijnlijk is. Het is uiteindelijk toch beamen. Zonder reserves.

En dan…heel langzaam en voorzichtig, heel kwetsbaar en broos komt eindelijk de verlossing. Dan wordt er, beetje bij beetje, een nieuw stukje mens in je geboren. Een stukje mens dat zuiver is, ontdaan van alle ballast en onnodig omhulsel. Een stukje mens dat je voortaan nooit meer afgepakt kan worden, want het is een stukje van de eeuwigheid.

En tenslotte komt de verwondering.

Het leren blij zijn met zoveel mooie herinneringen.

Aanvaarden… het is durven opnieuw beginnen te leven.”

 

Mijn allerliefste Rytseke, mijn engeltje, mijn schatteke, mijn altijd-aanwezige-maar-onzichtbare levensgezel,…

Wat ben ik zo ontzettend trots dat ik jouw mama ben, dat ik het voorrecht had jou de mogelijkheid te geven even van dit leven te laten proeven. En wat ik blij met de ontzettend grote rijkdom aan warmte, aan liefde, aan rust die je me hebt achter gelaten en die je nog steeds met me deelt.

Mijn Bolle, nog even,…misschien over enkele dagen, misschien wel over 50 jaar,… Maar wat een rust geeft het me te weten dat er een dag komt dat we terug samen zullen zijn. Voor altijd…!

Ik hou van je mijn lieve, lieve venteke, overal en altijd…

Want ik ben en blijf,…

Voor altijd,…

Jouw mama XXXXXXX………….DSC05057.JPGAfbeelding 110.jpg

DSCN3448.JPGDSCN3875.JPG

17:17 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

hey Els, wat een mooie woorden voor, over Rytseke*, ben er eventjes heel stil van.
lieve groetjes
Ann mama Dorien*

Gepost door: Ann (mama Dorien*) | 17-04-11

Dag Els,
Ik het je kwalijk nemen?
Nee hoor, ben zelfs blij dat ook jij onze twee prachtkinderen niet 'dood'zwijgt!
Tot binnenkort, dan babbelen we wel wat bij... live...
Verweesde groet, Fries
papa van Soetkin* en Willem*

Gepost door: Fries | 20-04-11

De commentaren zijn gesloten.