10-04-11

Blijf je dicht bij me?

Dag mijn lief engelke,

 

Gelukkig was het vandaag echt stralend weer. Het was helemaal zomer. In plaats van tranen te laten vloeien en drie jaar terug te gaan in de tijd, terug in dat kleine kamertje aan de PICU waar we het verdict van de laatste NMR te horen kregen, te voelen wat we toen voelden, terug het onmenselijk verdriet te voelen bij het nemen van de beslissing om een einde te maken aan je strijd die je zo dapper streed,… Vandaag zijn we een dagje naar zee geweest. De zon scheen stralend, we maakten een leuke wandeling, aten frietjes op de dijk en speelden wat op het strand,… Schat,echt waar, ik heb genoten van de dag! En dat heb ik zeker ook aan jou te danken!

Weet je dat zowel Jinte als Tieme je afgelopen week meerdere keren bedankt hebben voor de zon, voor het prachtige weer?

Schatteke, afgelopen dinsdag moest ik opnieuw in het UZ zijn voor Jinte. Haar tandenbeugeltje mocht er uit. Ik heb toen ook zoveel aan jou moeten denken. Jinte vond het helemaal niet leuk om in die tandartsstoel te zitten. Hoewel een beugeltje verwijderen helemaal geen pijn doet, was ze toch bang. En ze deed iets wat me zo aan jou deed denken… Voor de assistente iets in haar mondje mocht doen moest Jinte eerst nog eens plassen, daarna samen nog eens tellen tot 10, daarna moest de assistente al haar materiaal eens laten zien, dan moest Jinte eens zien wie er in de box naast haar lag,… En zo wou ze alles uitstellen. De assistente was veel geduldiger dan ik. Ik kreeg het echt op mijn heupen, had al enkele keren gezegd dat ze nu flink moest blijven liggen. Toen het uiteindelijk allemaal niet hielp, zei ik haar dat ik niet bij haar zou blijven maar in de wachtzaal zou gaan zitten als ze nu niet eindelijk de dokter haar werk zou laten doen. Dat heeft uiteindelijk wel geholpen. Ik herinner me dat ik dat bij jou ook nog heb gedaan. Jij kon ook zo treuzelen in het ziekenhuis toen je je pilletjes moest nemen, of je tandjes moest poetsen,… Het was precies dezelfde strijd. Ik herinner me zelfs dat ik één keer echt de tandenborstel aan één van de verpleegsters heb gegeven en even op de gang ben gaan staan. Ik heb je toen gezegd dat ik terug in de kamer zou komen als je tandjes gepoetst waren. Je riep me: “nee, mama, blijf hier!” maar ik was de strijd zo moe dat ik het tanden poetsen toch voor die keer aan de verpleegster over liet. Zo strijden met een ziek kind is helemaal niet leuk. En heb ik spijt dat ik dat toen deed? Nee, eigenlijk niet. Het is als ouder van een erg ziek kind op 3K6 of elders ontzettend moeilijk een gezond evenwicht te vinden in flexibeler, toegefelijker zijn omdat je kindje dat toch wel nodig heeft en ook wel verdient en toch ook nog een opvoedkundige taak goed opnemen. Genoeg is genoeg en wat niet mag mag echt niet! Ik vond de strijd met Jinte ook niet leuk, maar wat ik zei heeft toch wel geholpen. Toen we een half uurtje later terug mochten en ik even aan de P8 (orthodontie) door het raam naar buiten keek, merkte ik dat dat gebouw uitkijkt op de achterkant van de PICU. Ik kon het niet laten naar de ramen van jouw kamertje te kijken. Die lamellen hangen er nog steeds. Zou er nu een ander kindje liggen? Jinte zag dat ik even wegdwaalde terwijl ik naar dat raam keek en vroeg me wat ik zag. Ik zei haar: “Kijk zus, zie je daar dat grote raam met de lamellen? Daar lag Rytseke toen het helemaal niet goed met hem ging. Vanuit dat kamertje is hij met de ziekenwagen naar huis gekomen om naar opa te vertrekken.” Het werd even stil. Ze nam mijn hand en zei: “Kom mama, je hebt er geen deugd van hier te blijven staan en naar dat raam te kijken. Kom, we gaan naar huis.” En ze had overschot van gelijk. Het zal misschien maar goed zijn, maar nog even en de hele K6 gaat tegen de vlakte. Nooit zal ik dan nog naar je kamertje kunnen staan staren. Het UZ heeft een heel complex gezet waarin zowel de kinderoncologie als de PICU hun afdeling zullen krijgen. 3K6 zal niet meer bestaan en de PICU zal niet meer zijn wat ze was. Oke, schatteke, het zijn maar gebouwen, het zijn maar afdelingen, maar er zijn zoveel herinneringen: de gangen, de liften, de deuren, de geur,… Nog even en ik kan er nooit meer naar toe. Niet dat ik dat zou willen, op dit moment helemaal niet, maar dan zal ik de mogelijkheid ook niet meer hebben,…

Schatteke, we gaan een moeilijke week tegemoet… Op naar de 14de! De Paasvakantie is begonnen, je broers en zus gaan dus weer naar de Warande en ik ga werken. Behalve woensdag, elke dag, ook donderdag de 14de dus. Ik heb een hele tijd getwijfeld of ik die dag vrij zou nemen of niet. Ik heb heel bewust gekozen die dag te werken. Wat zou ik met die vrije dag hier doen? Alles herbeleven en zitten huilen? Nee, ik ga werken en proberen mijn zinnen te verzetten. Die avond heeft papa een vergadering waar hij om dezelfde reden toch aan gaat deelnemen en ik ga op tijd naar bed zodat die dag kan afgesloten worden. Schat, als ik dat zo schrijf lijkt het alsof het me gaat lukken die dag door te komen. Ik hoop dat dat ook zo zal zijn. Help je me er bij?

Mijn bolleke, wat zal ik blij zijn als we een weekje verder zijn. Blijf je dicht bij me?

Ik hou van je, mijn allerliefste schattebol, overal en altijd,

Want ik ben en blijf, ook voor altijd,

Jouw mama XXXXXXX……….DSCN4974.JPGDSCN3658.JPG

19:26 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Els & Pierre,

Jullie zijn een gezin waar ik en waarschijnlijk nog vele anderen enorme bewondering voor hebben. Doe zo verder!
Veel sterkte voor de komende week

Gepost door: David | 10-04-11

Op deze 14de april zijn onze gedachten bij jullie en bij R.*!
Sterkte toegewenst!
Met verweesde groet,
Fries (papa van Willem* en Soetkin*)

Gepost door: Fries | 14-04-11

Beste Els en familie, Vandaag loop ik al heel de dag rond met de gedachte om je een berichte te sturen. Ik wou jullie laten weten dat ik aan jullie gedacht heb vandaag en ook aan Rytse*. Door het boek te lezen is er een band ontstaan en tja, deze blijft er hé. Wekelijks kijk ik naar je briefje. Ik wens jullie heel veel sterkte toe.

dikke knuffel
Sigrid

Gepost door: Sigrid | 14-04-11

De commentaren zijn gesloten.