03-04-11

De zon schijnt weer,...

Dag mijn allerliefste Bolleke,

 

Voila zie, weeral een weekje verder. En ‘k moet zeggen, ze was beter dan de week ervoor. Het was erg druk, ik heb veel moeten werken, de lente was echt in het land,… Dat scheelde dus wel wat. Ook de warme reacties die ik kreeg op het vorige blogje deden me zo ontzettend veel deugd en gaven me een positieve boost!

Ondertussen zijn we de maand april gestart. De maand waarin we helemaal van jou afscheid moesten nemen. Ik ben blij dat we er zijn. En ik ben nu aan het aftellen tot de 10de (toen we het verdict te horen kregen dat jouw hersentjes echt onherstelbaar kapot waren), dan de 14de (toen we je naar huis haalden om naar opa te kunnen vertrekken) en dan de 19de tot iedereen afscheid van je kon nemen. We zijn er bijna,… En, hoe vreemd het ook mag klinken,… Ik heb het gevoel alsof ik dan weer zal kunnen ademen.

Maar nu zit alles nog zo dicht, we zitten er nog helemaal in, nog even. Weet je, vorige week, na de uitvaart van Willem* zagen papa en ik heel wat mensen van op 3K6 terug. Het weerzien was zo warm, zo hartelijk en iedereen voelde opnieuw weer zo vertrouwd. Het waren tenslotte de mensen waarmee ik de meest intense tijd van mijn hele leven heb gedeeld. Hoewel ik hen allen liever nooit had moeten leren kennen, het voelde goed hen allemaal stuk voor stuk weer te zien.

Afgelopen woensdag moest ik in het UZ zijn met Jinte. Niets ernstigs hoor. Ik wou gewoon eens een second opinion over een ortodontisch vraagje. Het is zo dubbel om daar te zijn. Het voelt zo vertrouwd, ik ken er nog steeds perfect mijn weg (hoewel er ondertussen heel wat grote werken gebeurd zijn) en anderzijds voel ik ook telkens weer die pijn,… Toen ik er met Jinte heen reed (Tieme kon met zijn vriendinnetje Linde, haar zus en mama naar de boerderij – nog eens bedankt voor de opvang Isabelle!) zei Jinte dat ze zo graag nog eens de kamer zou willen zien waar jij in lag op 3K6. Ze wist nog perfect hoe de gang er uit zag, waar je bed stond,… Ik heb getwijfeld. Als Jinte het nodig had om ook nog eens die kamer te zien en er ook definitief afscheid van te nemen, als dat voor haar goed was in haar ‘verwerken’, was het misschien geen slecht idee. Maar anderzijds, 3K6 is een heel ‘geladen’ en ‘zware’ afdeling. Jinte mocht er toen binnen omdat ze jouw zusje was, en nog steeds is. Wij hebben nu eigenlijk niets meer op 3K6 verloren. Toen ik dat dacht betrapte ik mezelf erop dat ik een reden aan het zoeken was om niet meer op 3K6 te moeten komen. Ik kan het niet meer. Het zou me teveel pijn doen. Ik zei haar dat ze niet meer op de afdeling mocht omdat ze er geen broertjes of zusjes heeft. Ze vond het jammer, maar begreep het wel. En ik was blij dat ze niet verder aandrong en vrede kon vinden in mijn antwoord.

Toen Arjen vrijdagavond thuis kwam zei hij dat hij van je had gedroomd. Hij had het erg vreemd gevonden maar het had hem ontzettend veel deugd gedaan. Hij zei dat je er heel gelukkig uitzag, dat je een wit licht rond je had, dat je je grote krullen had en dat je precies een stuk verouderd was. Je zag er volgens hem echt uit als een jongen van 8-9 jaar. Toen hij een gesprek met je wilde aangaan verdween je weer.

Wat zou ik je ook zo graag nog eens terug zien. Ik was eigenlijk wel een beetje jaloers op Arjen, maar was wel blij dat hij je nog eens had gezien. Ik weet niet hoe het komt, maar ik denk dat je, als we je in een droom of zo nog eens terug zien, je inderdaad gewoon in onze tijd verder bent gegroeid. Als ik kindjes zie waarmee jij in de klas zat en zie hoe zij gegroeid zijn, kan ik het niet laten me altijd af te vragen hoe jij er nu zou uitzien.

Vandaag was het weer tijd voor het jaarlijkse hespespit op de Warande tvv school. En weet je, ik heb heel erg moeten kijken en luisteren naar Rik, die ook een van jouw vriendjes was. Hij wordt zo flink, zo groot, een echte knaap. Het doet me vaak pijn te weten dat ik nooit een antwoord zal hebben op de vraag hoe jij verder gegroeid zou zijn, met was jij nu zou bezig zijn, wat voor een jongen en later man je zou geworden zijn. Die wetenschap, daar nooit een antwoord op te krijgen, is iets waar ik moet mee zien te leven.

Mijn lieve lieve lieve Rytseke, je hebt afgelopen week de zon laten schijnen, je hebt weer een glimlach op mijn gezicht getoverd, en er is geen traan gevloeid.

Dat is wat de ervaring van de laatste drie jaar me heeft geleerd, en waar ik me in moeilijke momenten ook altijd aan optrek,… Als de tranen en de pijn overheersen,… Pijn gaat niet over, gaat niet weg, maar er komen echt wel weer momenten waarin je warmte en geluk kan voelen.

Schatteke, gaan we weer een positieve week tegemoet? Blijf je dicht bij me? Hou je je hand op mijn schouder zodat ik weer verder kan?

Ik hou van je, mijn allerliefste Rytseke, met heel mijn hart en met heel mijn ziel!!!

Want ik ben en blijf,

Voor altijd,…

Jouw mama XXXXXXX………….DSCN2110.JPGDSCN2417.JPG

DSCN2951.JPG

20:43 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

We leven met je mee Els, jij draagt de grootste last, maar weet dat je er niet helemaal alleen voor staat ...
Dikke knuffel,
Isabelle

Gepost door: isabelle | 04-04-11

De commentaren zijn gesloten.