27-03-11

"Waar is dat kind gebleven?"

Dag mijn venteke,

 

Mama voelt zich leeg, op,… Het is een zwar(t)e periode. Hoewel ik zo vaak zo optimistisch probeer te zijn,… Het lukt me niet echt. En hoe komt het? Tja, drie jaar geleden, hé schat. Ik wil niet in herhaling vallen. Ik, jij, iedereen weet het jouw verhaal hier bij ons afloopt. En nog steeds doet het mij zo ontzettend veel verdriet. Ik mis je zo erg, mijn schatteke. Mensen zeggen soms dat tijd alle wonden heelt, maar ze hebben ongelijk. De wonde die afscheid van je eigen kind veroorzaakt kan niet helen, nooit! Je leert er mee leven en probeert een weg te vinden die je pijn verzacht. Maar de wonde blijft. En nu doet ze ontzettend veel pijn. Eigenlijk gaat het niet beter dan vorige week, integendeel. Maar zoals de ervaring me al even leerde, het zal wel weer beteren. Wat het natuurlijk afgelopen week extra moeilijk maakte is dat Willem* naar zijn zus Soetkin* vertrokken is. Soetkin* lag in de kamer naast die van jou op 3K6. Samen met haar en haar lieve ouders hebben we een heel intense tijd beleefd. Soetkin* vertrok naar de overkant de dag nadat jij 6 jaar zou worden, op 3 juni 2008. Nu is Willem* haar gaan vergezellen. Zij zijn, net al jij en zoveel andere sterretjes, in het paradijs. Jullie hebben het daar ongetwijfeld goed. Maar hoe egoïstisch het mag klinken,… En wij? Hoe moeten wij als ouders verder? Hoe goed we ook omringd zijn, hoe ontzettend warme mensen we ook rond ons hebben, hoeveel handen ons ook worden gereikt,… Tenslotte moeten we wel zelf een weg zien te vinden om ons leven zo goed en zo kwaad als kan verder te zetten. En dat lukt met vallen en opstaan. IK heb het gevoel dat ik gestruikeld ben en ik heb het echt moeilijk terug recht te komen. Maar het zal wel lukken.

Weet je, schatteke, gisteren op de uitvaart van Willem*,… In het boekje stond zo’n mooie tekst van een lied van Willem Vermandere,… En ik wil het je graag meegeven omdat ik er zoveel hoop, zoveel moois en zoveel herkenbaars in terug vind:

Zeuntje

Ons zeuntje dat gestorven is, dat leidt zo zijn eigen leven,

Al peis ik en ween ik soms, waar is dat kind gebleven!

Dat is nu al ne flinke knaap, ie is nooit gestopt van groeien,

J’hoort hem niet, je ziet hem niet, maar ie is aan’t open bloeien.

Gewichtloos, zo danst ie daar, geen kwale kan hem nog deren,

Als engel stijgt ie moeiteloos, naar de hoogst’ allerhoogste sferen.

Ie troost ons zelfs met goeie raad, ie monkelt om al onze zorgen,

Kom slaapt en doet uw ogen toe, die zorgen da’s voor morgen.

En als we feesten, dan is ie daar, zacht neuriënd in de gezangen.

Ie droomt van ons, ie koestert ons, ie prevelt heel vrome gebeden,

Ie schreit om ons, ie lacht om ons, om al onz’ onozelheden.

Hoort hoe dat zo’n gestorven kind, ons toch blijft vergezellen,

Dag in dag uit ons inspireert, en ons zoveel komt vertellen.

Ons zeuntje dat gestorven is, dat leidt zo zijn eigen leven,

Al peis ik en al ween ik soms, waar is dat kind gebleven?!

 

Lieve bolle, ik blijf vooruit gaan,…Zoals ik ook in ons boek schrijf,… In de veronderstelling dat ginds ook hier is en te weten dat jij altijd bij me bent, lukt me dat,…Met vallen en opstaan!

 

Om nu iets luchtiger te zijn,… Morgen wordt je jongste broertje al vier jaar. Jij hebt nooit zijn eerst verjaardag mee gemaakt. Zijn feest hebben we toen uitgesteld. Ik weet dat je er gisteren ook weer bij was. Anders dan ik zou willen, maar je was er wel! Weet je nog toen jij vier werd? Het lijkt niet eens zo lang geleden. Ik zal een fotootje bij sturen.

Mijn allerliefste Rytseke, ik wil geen tranen meer, ik wil weer lachen,… Zoals jij het zo willen. Help je me daarbij?

Ik hou van je, mijn allerliefste schatteke, altijd en overal,..

Want ik ben en blijf, ook voor altijd,…

Jouw mama XXXXXXX………DSCN2393.JPGDSCN2402.JPG

1.jpg

22:02 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

20-03-11

"Mama, ik wil je zo graag nog eens zien!"

Dag mijn allerliefste Rytseke,

 

Het was een zware week. En bijna letterlijk voelde ik blok beton van 1000 ton op mijn borstkas liggen. Het was een week met zoveel herinneringen,… Afgelopen zondag was het drie jaar geleden dat je echt niet goed was. Ik zie mezelf nog op 3K6 aankomen met de windmolentjes die juf Els me voor je had meegegeven. Ik had je ’s morgens vroeg al aan de lijn gehad. Je klonk dof, je stemmetje was zwaar. Hoewel je ontzettend moe was,…Je kon niet meer slapen, het lukte je niet meer je oogjes dicht te houden. Paul kwam me tegemoet gelopen door de gang. Ik hoor hem nog zeggen dat ze je aan het klaarmaken waren voor een spoedct-scan omdat ze dachten dat je hersenbloeding Had. Je zag even niet meer, je herkende niemand meer, je zware stemmetje sprak een overstaanbare taal, je wilde je kabeltjes lostrekken,… Oh, mijn lieve schatteke, mijn moederhart scheurde,… Jij, mijn allerliefste Rytseke , wat was er met je aan het gebeuren? Hoewel ikzelf ontzettend in paniek was, werd jij toch rustiger door op mijn schoot te zitten, mijn armen rond je te voelen en mijn stem te horen. Ach, ik hoef niet alles te herhalen, het doet me alleen maar pijn. Alles wat ik toen voelde, heb ik de afgelopen week ook gevoeld. En we zijn er nog niet,… Op 20 maart 2008 nam jij afscheid, heel bewust. Je trok mijn mondmasker en mijn kapje af. Toen ik zei dat dat niet mocht omdat ik je anders ziek zou maken zei jij: “Maar mama, ik wil je zo graag nog eens zien!” Je ging met je vingertjes door mijn haar en nam elk vierkant mm-tje met je oogjes mee. Je snelle en oppervlakkige ademhaling liet het  je haast niet meer toe nog een woord uit te spreken. Dat hoefde ook niet meer, je oogjes zeiden zoveel meer dan woorden zouden kunnen. Op dat moment wist ik wel wat ik zag, ik wist dat je afscheid nam, dat het genoeg geweest was. Maar ik liet het mezelf niet toe. Ik wist wel dat veel ernstige zieke kinderen overlijden en ik wist ook dat jij bij die ernstig zieke kinderen behoorde, maar jij zou bij die minderheid zijn die niet overlijdt. Jij zou weer beter worden. Het zou nog van iedereen, maar vooral van jou een gigantische inspanning vragen, en we zouden nog een hele weg moeten afleggen, en hoogst waarschijnlijk zou het ook nooit meer zijn als van tevoren, maar jij zou bij ons blijven,… Gewoon omdat mijn hart het niet zou aankunnen moest het anders lopen. En toch, mijn engeltje,… Ik had het bij het rechte eind. Ik weet nog dat ik je zei dat ik je zo dankbaar was dat je zo vocht. Maar ik zei je ook dat, als het voor jou genoeg zou zijn en je liever een sterretje zou worden, het ook goed zou zijn. En dat meende ik uit de grond van mijn hart, mijn lieve schat! En dat meen ik nog steeds. Als je gestreden hebt, alles wat je kon gegeven hebt, maar de tegenstander gewoon sterker is,… Dan heb je je rust meer dan verdiend. En dat geldt voor jou, voor al je sterrenvriendjes en ook voor die ene vriend die ook na een lange strijd ervoor gekozen heeft om deze morgen naar het paradijs te mogen vertrekken en als een fonkelende ster tussen jullie allemaal verder te schitteren.

“Lieve rytse gaa ju goet voor die jongun zorgun? Jinte sabbe”

Jinte kwam me daarpas een dikke knuffel geven omdat ze wist dat ik verdriet had. Zij schreef dit voor jou. Toen ze knuffelde kwamen de tranen nog meer. Wat is ze lief.  Ik vertelde haar waarom ik verdriet heb. Ik zei haar ook wat ik telkens doe als ik verdriet heb. “Dan denk ik aan Rytse. Wat zou Rytse nu zeggen? Hij zou zeggen: “Mama, ik begrijp dat je verdrietig bent en het niet erg dat je huilt. Maar als je gedaan hebt met huilen, veeg dan je tranen weg, snuit eens goed je neus en tover opnieuw een glimlach op je gezicht.” Meestal lukt dat, maar ook niet altijd. Maar dat is wat ik telkens weer probeer.” En zo is het ook, schat! Dat is wat ik probeer. Alleen, dit is zo’n moeilijke periode. Morgen zal het ook drie jaar geleden zijn dat je heel duidelijk aanstalte maakte om naar opa te vertrekken. Ik had je handje in de mijne op dat moment. Maar de artsen hebben je gereanimeerd. Zie je wel dat je de dag ervoor afscheid had genomen, zie je wel dat ik juist had gezien. Schatteke, na die 21ste maart 2008, toen je geïntubeerd werd, je in kunstmatige coma werd gebracht en er, ondanks dat die sedatiemedicatie afgebouwd en zelfs stopgezet werd,  niet meer uit ontwaakte, waar was je toen? Jouw tengere, maar mooie lijfje lag nog in dat grote bed op de PICU, maar waar was jij? Moesten de dokters je niet hebben terug gehaald, zou je dan in het paradijs zijn. De weken die erop volgden waren er van angst, afwachten, testen, weten wat zagen maar toch hopen op een mirakel en toch opnieuw de waarheid toch onder ogen moeten zien. En uiteindelijk ons moeten neerleggen bij het feit dat jouw tijd in onze wereld maar van korte duur zou zijn, dat we zouden moeten afscheid nemen tot we elkaar ooit wel eens zouden terugzien.

Mijn lieve Rytseke, dank je voor Jintekes knuffel. Hij kwam precies op het juiste moment. Dank je voor mijn lieve vriendin die me zonet nog smste om te vragen wat er scheelt (ze zag me vanmorgen in de instapviering voor de eerste communicantjes) en die ik vanavond aan de telefoon zal hebben. Dank je voor papa, die ik zo ongelofelijk graag zie, die me onvoorwaardelijk graag ziet. En ook voor Arjen en Tieme die ervoor zorgen dat ik die levensvreugde steeds blijf terugvinden.

Schatteke, help je me een beetje verstrooiing te vinden om deze lastige tijd te overbruggen. Morgen begint de lente, nieuw leven in aantocht,…

Ik droog mijn tranen, snuit mijn neus, kijk hoe de zon weer flink van de partij is, hoor hoe de kinderen buiten spelen, neem een diepe adem en zie,…met de glimlach!

Ik hou van je, mijn allerliefste schatteke, over alle grenzen heen,

Want ik ben en blijf,

Voor altijd,

Jouw mama XXXXXXXXX……………DSCN4888.JPG

DSCN4890.JPG5.jpg4.jpg7.JPG

12:41 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-03-11

En toen zag ik jou...!

Dag mijn allerliefste schatteke,

 

Hoewel het nu nog wat bewolkt is en er nog een frisse wind waait voel ik stilletjes aan de lente komen. Gedaan met de winterse temperaturen, gedaan met de dikke jassen, gedaan met de kousenbroeken,…

Ook de krokusvakantie is voorbij. Ze is voorbij gevlogen. Voor mezelf heb ik niet echt veel verschil gevoel met anders, maar voor Arjen, Jinte en Tieme was het een echte buiten-speel-week op de Warande. ’s Morgens was het nog fris, soms zelfs echt koud, maar eens de zon er door kwam was het echt aangenaam. Toen ik hen ’s avonds, na mijn werk ging halen, zagen ze er niet uit. Je weet wel wat ik bedoel, hé schat. Zwart, vol aarde en zand, scheuren in hun jeans, hun trui vol schilderwerk, opgedroogde snottebellen onder hun neus, maar oh, wat hadden ze zich geamuseerd. Ik mocht hen regelrecht het bad in droppen, kleren in de wasmachine, aan tafel en naar bed. En ze sliepen wel. Net als dat jij was, zijn je broers en zus ook zo’n echte ravotters. Hoewel ik soms klaag dat ze nooit kleren kunnen proper houden en hoe het komt dat het nooit lang duurt voor er gaten in hun jeans zitten, eigenlijk ben ik er wel blij om. Het zijn echte buitenkinderen! Toen ik op een avond hen ging ophalen, moest ik ook weer zo aan jou denken. Arjen en Jinte liepen voor mij en ik had Tieme aan de hand. En plots dacht ik aan jou, dat jij daar nog tussen moest lopen. Ik had weer even het gevoel geen drie maar vier kinderen mee te hebben.

En vandaag ben ik met Jinte haar eerste foto’s gaan trekken voor op haar eerste-communiekaartje. Ze wordt zo groot, je zus. Ze genoot er zo van om te poseren. Ze zijn dan ook heel goed gelukt.

Lieve schat, afgelopen dinsdag had ik hier een home-party van Engeltjes en Bengeltjes, de kindermerkkleertjes van Leen en Sophie. Ik had heel wat mama’s uitgenodigd, ook enkele van jouw sterrenvriendjes die er ondertussen nog een broertje of zusje bijkregen. Er waren zelfs enkele mama’s bij die ik nog nooit ‘life’ had gezien, maar met wie ik wel af en toe mail of die reageren op dit blogje. En het was echt supergezellig. We hebben heel wat kunnen bijbabbelen en vonden zoveel raakvlakken terug (hoe kan het ook anders?). Eén van de mama’s met wie ik tot 1u00’ ’s nachts ben blijven babbelen was een tijdje terug wel naar de OVOK-dag geweest. Ze had gelezen waarom papa en ik er niet naar toe zouden gaan, en vond het eigenlijk wel jammer. Toen ze hier was heeft ze ook vertelt waarom ze het zo jammer vond. Toen ze erover vertelde begreep ik haar wel. We zijn nog nooit naar zo’n dag geweest omdat we schrik hebben weer ondergedompeld te worden in ‘ziek zijn’, ‘chemo’, angst, verdriet, slechte herinneringen, dood,… Maar blijkbaar is dat helemaal niet zo.  Er schijnt een warme sfeer te heersen. Tuurlijk wordt er over de overleden kinderen gepraat, maar ook over hun levende broertjes en zusjes (die meestal ook mee zijn), over het verdriet om je overleden kind, maar ook over de vreugde die je in kleine en grote dingen opnieuw kan terugvinden. Er wordt wel eens een traan weggepinkt, of soms ook wel echt gehuild, maar er wordt ook gelachen en op een warme manier met elkaar omgegaan. Misschien moeten papa en ik het een volgende keer maar eens een kans geven. Als we nooit op zo’n uitnodiging ingaan, kunnen we ook niet echt weten wat het is en of ons vermoeden al dan niet klopt. Ik wil alle mama’tjes bedanken die er waren, maar vooral Emmy (mama van Thibo*), Kathleen (mama van Emily-Grace*), Inge (mama van Lotte*) en Tine (mama van Marthe*) voor de warme babbels achteraf!

Weet je nog, schatteke, de krokusvakantie drie jaar geleden? Arjen, Jinte en Tieme mochten toen naar de Living in het UZG (kinderopvang voor broertjes en zusjes van kinderen op 3K6). Omdat het toen carnaval was, had iedereen zich verkleed op dan in stoet eens door te gangen te lopen en de zieke kindjes wat op te beuren. Tieme was toen nog aan het slapen, maar Prinses Jinte en Arjen de koe waren wel van de partij. Ook papa deed toen mee!

Weet je, mijn allerliefste schatteke, gisteravond heb ik je gezien… Papa had een optreden (tegenwoordig heeft hij elk weekend één), Arjen, Jinte en Tieme sliepen en ik was, nadat ik ene heerlijk bad had genomen, naar een film aan het kijken op tv. Ik was erg moe aan het worden, sloot beneden alles af, nam je foto mee naar boven, zei je slaaplekker terwijl ik ‘ons’ liedje voor je zong, ging mijn tanden poetsen, om daarna nog eens naar je broertjes en zusjes te gaan kijken. Ze waren onmiddellijk na hun bad naar bed gegaan, met natte haartjes dus. Toen ik bij Tieme kwam waren zijn haartjes door het slapen nogal in de war en een beetje ‘krullerig’. Ik schrok echt van de gelijkenis. Tieme zijn haartjes zijn nog veel blonder dan die van jou en eigenlijk heeft hij rechte sprietjes. Maar het was half duister (het licht op de nachtgang brande), zijn haartjes waren dus ook een beetje donkerder,… En toen zag ik jou! Ik zag niet Tieme slapen, ik zag jou slapen!!! Ik zou echt gezworden hebben dat jij het was. Ik weet ook wel dat het Tieme was, en ik heb jou al vaak in hem gezien, maar nog nooit op die manier en zo sterk! En het deed zo ontzettend veel deugd!!! Ik heb Tieme niet één zoen gegeven, zoals ik gewoonlijk doe, maar twee. Eén voor jou op zijn voorhoofdje en één voor hem!

 

Mijn allerliefste Rytseke, zonder meer, niet meer of minder dan anders,… Zoals gewoonlijk zo intens veel, hou ik van jou!!!

Want ik ben en blijf, voor altijd…K

Jouw mama XXXXXXXXXXXXXX....

DSCN4794.JPGDSCN4879.JPGDSCN4785.JPGDSCN4754.JPGDSCN4870.JPG

Ondertussen was drie jaar geleden ook al wel duidelijk aan het worden dat het niet zo goed met je ging. Je wittekes kwamen maar niet, je kreeg de ene infectie na de andere, en niemand wist hoe het kwam. Het waren bange tijden, hééél bange tijden,… We voelden ons zo onmachtig,… Maar jij bleef dapper, ontzettend dapper!!!

18:27 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-03-11

"Dank je wel voor de zon, Rytse!"

Dag mijn lieve venteke,

 

Ik heb afgelopen week eens van je gedroomd. Dat was echt al weer een hele tijd geleden. Het was niet zo intens en mooi zoals ik zou willen, maar toch deed het deugd. Je kwam terug van één of ander kamp (hoewel je nooit op kamp bent geweest. Je had het super gesteld, maar was toch blij van terug naar huis te komen. Je zag er ziek uit, een beetje opgezwollen en zonder haartjes. Toch voelde je je opperbest. In tegenstelling tot jou wist ik dat ons wederzien maar tijdelijk was, dat er een moment zou komen dat ik je helemaal zou moeten afgeven. Ik hield je zo stevig vast en huilde heel erg omdat ik wist wat er zou komen. Je stribbelde niet tegen omdat je mijn verdriet zag, maar ik voelde dat jij je niet zo krampachtig aan mij vasthield dan omgekeerd. Meer kan ik me niet van mijn droom herinneren. Natuurlijk begin ik dan achteraf de betekenis hiervan te achterhalen. Is er een betekenis? Wou je me iets zeggen of was het puur toeval?  Je weet dat ik niet meer in toeval geloof. Daarom denk ik dat ik dat je me gewoon wou laten weten dat je er nog steeds bent en dat je je goed voelt waar je nu bent. Het leek erop alsof je me wou zeggen dat je altijd bij me bent, of je nu zicht-en tastbaar aanwezig bent of niet. Daar geloof ik echt in, schat, dat je er nog steeds bent.

Weet je nog schat, dat ik ’s avonds dikwijls bij je in bed kroop tot je sliep. We genoten daar allebei zo van. Of dat je me, toen ik je een nachtkus gaf en je me een knuffel gaf, niet meer losliet. Je wachtte toen tot ik je zo kriebelen zodat je je armpjes wel moest loslaten. Meer en meer zie ik bij Jinte en ook bij Tieme datzelfde ritueel. Tieme heeft een tijdje niet zo leuk gevonden dat ik bij hem in bed ging liggen. Hij heeft graag veel plaats om te slapen. Maar sinds kort vraagt hij het wel. En ik vind het heerlijk!!! Dan kijk ik naar hem terwijl hij zijn oogjes dicht heeft en zie ik hoe hij toch op jou lijkt. De contouren van zijn gezichtje zijn even mooi als die van jou!

Weet je schat, hoe graag ik alle 4 mijn kinderen ook zie, ik moet af en toe eens ons boek inkijken en een stukje van de inleiding herlezen,… “Kinderen, ze zijn een deel van onszelf, ons vlees en bloed, het opperste geluk, het grootste geschenk. Omdat diezelfde kinderen ook wel eens onze grootste ergernis zijn, onze grootste frustratie, onze niet (voldoende) ingevulde verwachting, toch moeten we (hoe moeilijk dat soms ook mag zijn), dankbaar zijn om hun bestaan en om wat we hen mogen meegeven.” Er zijn heel wat redenen om hier toch af en toe eens bij stil te staan. Ik ben verre van de perfecte mama! Het gebeurt regelmatig dat ik moe ben van werken, moe ben alles 100 keer te moeten zeggen, moe ben van toch enige sleur,… En, niet dat ik mezelf probeer goed te praten, hierdoor gebeurt het ook wel eens dat ik eens wat korter van stof ben, dat ik je broertjes en zusje ’s avonds graag zo snel mogelijk in bed wil, dat ik minder tijd voor hen neem en dat ik de dingen soms luider en korter zeg dan dat ik eigenlijk bedoel. Nadat jij naar opa was vertrokken heb ik aan mezelf, je broertjes en je zusje de belofte gedaan dat ik een warme, zachte mama zou zijn die zichzelf altijd in het teken van de kinderen stelt en die er altijd voor hen zou zijn. Zolang ik niet uit ging werken, lukte me dat goed. Samen met papa was het tenslotte dankzij hen dat ik nog redelijk kon functioneren. Zij hielden me recht. Dat doen ze nog steeds, maar sinds een jaar heb ik opnieuw een vaste job die ik heel graag doe, maar die ontzettend druk is en veel emotionele energie vraagt. Het is een werkpunt waar ik de komende week extra aandacht aan zal besteden. Kinderen zijn kinderen en die kunnen soms druk zijn, doen niet altijd onmiddellijk wat je vraagt, lusten  niet alles wat je klaarmaakt, maken al wel eens ruzie, ruimen niet graag op, denken er niet altijd naar hun schoenen uit te trekken aan de achterdeur vooraleer ze binnen komen,… En hebben het ook wel eens nodig van op mama’s schoot te bekomen van de drukke dag, van te horen hoe ze rustig en met een zachte en warme stem een verhaaltje voorleest voor het slapen gaan, van te zien hoe ze een dikke duim op steekt als de kindjes hun tandjes flink hebben gepoetst ipv van het snel zelf te doen zodat het sneller en properder gedaan is. Schat, help je me om de komende tijd daar een beetje meer aandacht aan te besteden?

Lieve schat, de krokusvakantie is begonnen. Ik heb al krokussen gezien. De lente is dus niet ver weg. De zon is er alvast, de temperaturen nog niet echt, maar dat komt ook wel! Weet je, ik hoorde Tieme vandaag buiten roepen: “Dank je wel voor de zon, Rytse!” Ik vond het zo leuk dat hij dat zei en dat zei ik hem ook!

Schat, daar heb ik nood aan, aan die lente. En ik weet dat ik niet de enige ben!

Mijn allerliefste Rytseke,

Ik zie je in het eerste bloempje en ik voel je in de zonnestraaltjes die zo heerlijk op mijn gezicht schijnen! Dank je wel, daarvoor!

 

Ik hou van je, mijn schatteke, altijd en overal!

Want ik ben en blijf, ook voor altijd…

 

Jouw mama XXXXXXXXXXX………….DSCN4866.JPG

DSCN4876.JPGDSCN2778.JPG

17:09 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |