27-03-11

"Waar is dat kind gebleven?"

Dag mijn venteke,

 

Mama voelt zich leeg, op,… Het is een zwar(t)e periode. Hoewel ik zo vaak zo optimistisch probeer te zijn,… Het lukt me niet echt. En hoe komt het? Tja, drie jaar geleden, hé schat. Ik wil niet in herhaling vallen. Ik, jij, iedereen weet het jouw verhaal hier bij ons afloopt. En nog steeds doet het mij zo ontzettend veel verdriet. Ik mis je zo erg, mijn schatteke. Mensen zeggen soms dat tijd alle wonden heelt, maar ze hebben ongelijk. De wonde die afscheid van je eigen kind veroorzaakt kan niet helen, nooit! Je leert er mee leven en probeert een weg te vinden die je pijn verzacht. Maar de wonde blijft. En nu doet ze ontzettend veel pijn. Eigenlijk gaat het niet beter dan vorige week, integendeel. Maar zoals de ervaring me al even leerde, het zal wel weer beteren. Wat het natuurlijk afgelopen week extra moeilijk maakte is dat Willem* naar zijn zus Soetkin* vertrokken is. Soetkin* lag in de kamer naast die van jou op 3K6. Samen met haar en haar lieve ouders hebben we een heel intense tijd beleefd. Soetkin* vertrok naar de overkant de dag nadat jij 6 jaar zou worden, op 3 juni 2008. Nu is Willem* haar gaan vergezellen. Zij zijn, net al jij en zoveel andere sterretjes, in het paradijs. Jullie hebben het daar ongetwijfeld goed. Maar hoe egoïstisch het mag klinken,… En wij? Hoe moeten wij als ouders verder? Hoe goed we ook omringd zijn, hoe ontzettend warme mensen we ook rond ons hebben, hoeveel handen ons ook worden gereikt,… Tenslotte moeten we wel zelf een weg zien te vinden om ons leven zo goed en zo kwaad als kan verder te zetten. En dat lukt met vallen en opstaan. IK heb het gevoel dat ik gestruikeld ben en ik heb het echt moeilijk terug recht te komen. Maar het zal wel lukken.

Weet je, schatteke, gisteren op de uitvaart van Willem*,… In het boekje stond zo’n mooie tekst van een lied van Willem Vermandere,… En ik wil het je graag meegeven omdat ik er zoveel hoop, zoveel moois en zoveel herkenbaars in terug vind:

Zeuntje

Ons zeuntje dat gestorven is, dat leidt zo zijn eigen leven,

Al peis ik en ween ik soms, waar is dat kind gebleven!

Dat is nu al ne flinke knaap, ie is nooit gestopt van groeien,

J’hoort hem niet, je ziet hem niet, maar ie is aan’t open bloeien.

Gewichtloos, zo danst ie daar, geen kwale kan hem nog deren,

Als engel stijgt ie moeiteloos, naar de hoogst’ allerhoogste sferen.

Ie troost ons zelfs met goeie raad, ie monkelt om al onze zorgen,

Kom slaapt en doet uw ogen toe, die zorgen da’s voor morgen.

En als we feesten, dan is ie daar, zacht neuriënd in de gezangen.

Ie droomt van ons, ie koestert ons, ie prevelt heel vrome gebeden,

Ie schreit om ons, ie lacht om ons, om al onz’ onozelheden.

Hoort hoe dat zo’n gestorven kind, ons toch blijft vergezellen,

Dag in dag uit ons inspireert, en ons zoveel komt vertellen.

Ons zeuntje dat gestorven is, dat leidt zo zijn eigen leven,

Al peis ik en al ween ik soms, waar is dat kind gebleven?!

 

Lieve bolle, ik blijf vooruit gaan,…Zoals ik ook in ons boek schrijf,… In de veronderstelling dat ginds ook hier is en te weten dat jij altijd bij me bent, lukt me dat,…Met vallen en opstaan!

 

Om nu iets luchtiger te zijn,… Morgen wordt je jongste broertje al vier jaar. Jij hebt nooit zijn eerst verjaardag mee gemaakt. Zijn feest hebben we toen uitgesteld. Ik weet dat je er gisteren ook weer bij was. Anders dan ik zou willen, maar je was er wel! Weet je nog toen jij vier werd? Het lijkt niet eens zo lang geleden. Ik zal een fotootje bij sturen.

Mijn allerliefste Rytseke, ik wil geen tranen meer, ik wil weer lachen,… Zoals jij het zo willen. Help je me daarbij?

Ik hou van je, mijn allerliefste schatteke, altijd en overal,..

Want ik ben en blijf, ook voor altijd,…

Jouw mama XXXXXXX………DSCN2393.JPGDSCN2402.JPG

1.jpg

22:02 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Hallo Els,
toen ik de eerste zinnetjes kon lezen van je schrijven op rytse zijn blogje, dacht ik , ik lees niet verder ... straks naar bedje en dan begin ik ook opnieuw te hunkeren naar een tijd die al een tijdje is voorbij gegaan. een film speelt zich dan af alsof het gisteren was, maar toch wou ik verder lezen..
ik weet hoeveel pijn het doet, en zoals je schrijft hoeveel handen er ook reiken we moeten zelf een weg banen met vallen en opstaan, met héél veel verdriet en gemis voor ons kindje die ons zoooo gelukkig maakte,
als ik rytse zijn lachje zie zo op de trampoline en hoe blij hij was dat hij zijn 4 de verjaardag mocht vieren en je hem nu niet meer lijfelijk bij je hebt, dan rollen bij mij ook de tranen over mijn wangen.
lieve Els , ik weet hoeveel pijn het doet, hoe moeilijk het kan zijn, maar ik wil je een hele dikke knuffel sturen, ik hoop dat het weldra weer beter met je gaat,
jou rytseke zal je daarbij helpen, dat weet ik wel zeker.
veel sterkte en héél veel liefs
kathleen

Gepost door: kathleen | 27-03-11

hallo els,
ik was ook op de uitvaartmis van willem en vond het ontroerend mooi, maar zo intriestig.Ik als moeder van 3 gezonde dochters kan mij inbeelden dat het voor jou inderdaad zeer lastig moet zijn om zo'n ingrijpende mis mee te maken.Ik heb heel veel bewondering voor jou, ik heb je boek gelezen en lees iedere week je blog en ik hoop dat je verder de kracht hebt om te genieten van je gezinnetje, ook al ontbreekt er eentje. Hopelijk gaat die lastige periode weer voorbij, bij mij zijn het nog maar mijn ouders die er niet meer zijn en dat is de normale gang van zaken in het leven en ik mis zij al ontzettend , dus een kind verliezen moet dan nog duizendmaal erger zijn en zou niet mogen gebeuren . Ik wens je heel veel sterkte en hopelijk vind je verder veel steun van je dierbaren en ook van rytse die een geweldig kereltje was en blijft.
grt ria

Gepost door: ria lefebvre | 27-03-11

Hoi Els, Pierre & kids,

Alweer een tekst waarvan ik enorm stil wordt. Dat jullie door een zware (zwarte) periode gaan kan ik best geloven. Zoals je schreef in je tekst, heelt tijd niet altijd de wonde, de herinneringen aan de dapppere strijd van Rytse* en de data die sindsdien voor altijd in je geheugen gegrift staan, deze maken het dragen van Rytses* verlies vaak moeilijk.
Met vallen en opstaan en de hulp van Rytse*, die voor altijd dicht bij jullie is, ben ik ervan overtuigt dat jullie een weg vinden, tussen het verdriet door, om terug te kunnen genieten van de toekomst en van jullie fantastische gezinnetje.
Veel sterkte ;-)

Gepost door: David | 28-03-11

Dag mama Els,
Bedankt dat je Soetkin* en Willem* niet bent vergeten. Ook wij vergeten Rytse* niet! Zijn kaartje en dat van al die andere sterretjes stonden in het Willemhoekje op school tijdens de rouwmaaltijd!
Met verweesde groet,
Fries

Gepost door: papa Fries | 28-03-11

Dag Els,

Ik reageer niet zo vaak op je blog, maar ik blijf het wel altijd lezen.
Ik kan me voorstellen hoe je nu steeds weg en weer geslingerd word tussen het heden en het verleden.
Het verdriet om het gemis, de dankbaarheid omdat je Rytse zijn mama mocht zijn...en 5 heerlijke jaren met hem beleefde.
Ik wens je veel sterkte om deze moeilijke dagen te dragen!
Lieve groet
Hilde

Gepost door: Hilde | 28-03-11

Lieve Els,

De gelijkenis tussen Rytse en Tieme is sprekend, zoals je zelf zo vaak beschrijft! Met die kronen op de foto's, zag ik het meteen!

Ik blijf je blog met veel bewondering volgen! Ik vind je een ontzettend sterke vrouw! Ik ben er zeker van dat er geen warmer nest te vinden is dan dat van jullie! & Rytse zal sowieso altijd mee voor die warmte blijven zorgen, van bovenuit!

Groetjes,
Ellen

Gepost door: Ellen | 28-03-11

Dag Els,
Ook ik voel me aangeraakt bij het horen van het lied 'ons zeuntje' van Willem Vermandere ... Ik wou je gewoon even laten weten dat ik zo nu en dan Rytse via jouw blog bezoek. Ook jouw schrijfsels raken me ... Dank je wel daarvoor. Je spreekt de taal van de liefde, een geschenk dat je kreeg van je zoontje Rytse. Je kent me niet ... maar de wereld is klein ... ik ben de schoondochter van Ghislaine en Julien uit je straat. Soms aarzel ik wel even om iets neer te schrijven ... bij deze is het me gelukt ...
Lieve groetjes
Griet

Gepost door: Griet D'haene | 30-03-11

De commentaren zijn gesloten.