20-03-11

"Mama, ik wil je zo graag nog eens zien!"

Dag mijn allerliefste Rytseke,

 

Het was een zware week. En bijna letterlijk voelde ik blok beton van 1000 ton op mijn borstkas liggen. Het was een week met zoveel herinneringen,… Afgelopen zondag was het drie jaar geleden dat je echt niet goed was. Ik zie mezelf nog op 3K6 aankomen met de windmolentjes die juf Els me voor je had meegegeven. Ik had je ’s morgens vroeg al aan de lijn gehad. Je klonk dof, je stemmetje was zwaar. Hoewel je ontzettend moe was,…Je kon niet meer slapen, het lukte je niet meer je oogjes dicht te houden. Paul kwam me tegemoet gelopen door de gang. Ik hoor hem nog zeggen dat ze je aan het klaarmaken waren voor een spoedct-scan omdat ze dachten dat je hersenbloeding Had. Je zag even niet meer, je herkende niemand meer, je zware stemmetje sprak een overstaanbare taal, je wilde je kabeltjes lostrekken,… Oh, mijn lieve schatteke, mijn moederhart scheurde,… Jij, mijn allerliefste Rytseke , wat was er met je aan het gebeuren? Hoewel ikzelf ontzettend in paniek was, werd jij toch rustiger door op mijn schoot te zitten, mijn armen rond je te voelen en mijn stem te horen. Ach, ik hoef niet alles te herhalen, het doet me alleen maar pijn. Alles wat ik toen voelde, heb ik de afgelopen week ook gevoeld. En we zijn er nog niet,… Op 20 maart 2008 nam jij afscheid, heel bewust. Je trok mijn mondmasker en mijn kapje af. Toen ik zei dat dat niet mocht omdat ik je anders ziek zou maken zei jij: “Maar mama, ik wil je zo graag nog eens zien!” Je ging met je vingertjes door mijn haar en nam elk vierkant mm-tje met je oogjes mee. Je snelle en oppervlakkige ademhaling liet het  je haast niet meer toe nog een woord uit te spreken. Dat hoefde ook niet meer, je oogjes zeiden zoveel meer dan woorden zouden kunnen. Op dat moment wist ik wel wat ik zag, ik wist dat je afscheid nam, dat het genoeg geweest was. Maar ik liet het mezelf niet toe. Ik wist wel dat veel ernstige zieke kinderen overlijden en ik wist ook dat jij bij die ernstig zieke kinderen behoorde, maar jij zou bij die minderheid zijn die niet overlijdt. Jij zou weer beter worden. Het zou nog van iedereen, maar vooral van jou een gigantische inspanning vragen, en we zouden nog een hele weg moeten afleggen, en hoogst waarschijnlijk zou het ook nooit meer zijn als van tevoren, maar jij zou bij ons blijven,… Gewoon omdat mijn hart het niet zou aankunnen moest het anders lopen. En toch, mijn engeltje,… Ik had het bij het rechte eind. Ik weet nog dat ik je zei dat ik je zo dankbaar was dat je zo vocht. Maar ik zei je ook dat, als het voor jou genoeg zou zijn en je liever een sterretje zou worden, het ook goed zou zijn. En dat meende ik uit de grond van mijn hart, mijn lieve schat! En dat meen ik nog steeds. Als je gestreden hebt, alles wat je kon gegeven hebt, maar de tegenstander gewoon sterker is,… Dan heb je je rust meer dan verdiend. En dat geldt voor jou, voor al je sterrenvriendjes en ook voor die ene vriend die ook na een lange strijd ervoor gekozen heeft om deze morgen naar het paradijs te mogen vertrekken en als een fonkelende ster tussen jullie allemaal verder te schitteren.

“Lieve rytse gaa ju goet voor die jongun zorgun? Jinte sabbe”

Jinte kwam me daarpas een dikke knuffel geven omdat ze wist dat ik verdriet had. Zij schreef dit voor jou. Toen ze knuffelde kwamen de tranen nog meer. Wat is ze lief.  Ik vertelde haar waarom ik verdriet heb. Ik zei haar ook wat ik telkens doe als ik verdriet heb. “Dan denk ik aan Rytse. Wat zou Rytse nu zeggen? Hij zou zeggen: “Mama, ik begrijp dat je verdrietig bent en het niet erg dat je huilt. Maar als je gedaan hebt met huilen, veeg dan je tranen weg, snuit eens goed je neus en tover opnieuw een glimlach op je gezicht.” Meestal lukt dat, maar ook niet altijd. Maar dat is wat ik telkens weer probeer.” En zo is het ook, schat! Dat is wat ik probeer. Alleen, dit is zo’n moeilijke periode. Morgen zal het ook drie jaar geleden zijn dat je heel duidelijk aanstalte maakte om naar opa te vertrekken. Ik had je handje in de mijne op dat moment. Maar de artsen hebben je gereanimeerd. Zie je wel dat je de dag ervoor afscheid had genomen, zie je wel dat ik juist had gezien. Schatteke, na die 21ste maart 2008, toen je geïntubeerd werd, je in kunstmatige coma werd gebracht en er, ondanks dat die sedatiemedicatie afgebouwd en zelfs stopgezet werd,  niet meer uit ontwaakte, waar was je toen? Jouw tengere, maar mooie lijfje lag nog in dat grote bed op de PICU, maar waar was jij? Moesten de dokters je niet hebben terug gehaald, zou je dan in het paradijs zijn. De weken die erop volgden waren er van angst, afwachten, testen, weten wat zagen maar toch hopen op een mirakel en toch opnieuw de waarheid toch onder ogen moeten zien. En uiteindelijk ons moeten neerleggen bij het feit dat jouw tijd in onze wereld maar van korte duur zou zijn, dat we zouden moeten afscheid nemen tot we elkaar ooit wel eens zouden terugzien.

Mijn lieve Rytseke, dank je voor Jintekes knuffel. Hij kwam precies op het juiste moment. Dank je voor mijn lieve vriendin die me zonet nog smste om te vragen wat er scheelt (ze zag me vanmorgen in de instapviering voor de eerste communicantjes) en die ik vanavond aan de telefoon zal hebben. Dank je voor papa, die ik zo ongelofelijk graag zie, die me onvoorwaardelijk graag ziet. En ook voor Arjen en Tieme die ervoor zorgen dat ik die levensvreugde steeds blijf terugvinden.

Schatteke, help je me een beetje verstrooiing te vinden om deze lastige tijd te overbruggen. Morgen begint de lente, nieuw leven in aantocht,…

Ik droog mijn tranen, snuit mijn neus, kijk hoe de zon weer flink van de partij is, hoor hoe de kinderen buiten spelen, neem een diepe adem en zie,…met de glimlach!

Ik hou van je, mijn allerliefste schatteke, over alle grenzen heen,

Want ik ben en blijf,

Voor altijd,

Jouw mama XXXXXXXXX……………DSCN4888.JPG

DSCN4890.JPG5.jpg4.jpg7.JPG

12:41 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Els, elke week kom ik hier even lezen.
Ik ben altijd blij als ik lees dat het goed met je gaat, en ik wil je ook steunen nu je het wat moeilijker hebt.
Je bent een ongelooflijke sterke vrouw!
chapeau!
Ook hier was het ongeloof groot, toen we vernamen dat Willem vanmorgen overleden was, het zou niet mogen zijn..
groetjes,
An Verleye

Gepost door: An Verleye | 20-03-11

morgen begint de lente,....ondanks alles
xxxxxxx

Gepost door: lieve seynaeve | 20-03-11

Veel sterkte in deze moeilijke periode voor jullie allemaal.
Hoe moeilijk deze momenten zijn, weet dat Rytse*, als sterretje, jullie in het oog houdt en ongetwijfeld is hij enorm trots op jullie allemaal.

Gepost door: David | 21-03-11

Veel sterkte en lieve groet
xxx

Gepost door: isabelle | 23-03-11

De commentaren zijn gesloten.