13-03-11

En toen zag ik jou...!

Dag mijn allerliefste schatteke,

 

Hoewel het nu nog wat bewolkt is en er nog een frisse wind waait voel ik stilletjes aan de lente komen. Gedaan met de winterse temperaturen, gedaan met de dikke jassen, gedaan met de kousenbroeken,…

Ook de krokusvakantie is voorbij. Ze is voorbij gevlogen. Voor mezelf heb ik niet echt veel verschil gevoel met anders, maar voor Arjen, Jinte en Tieme was het een echte buiten-speel-week op de Warande. ’s Morgens was het nog fris, soms zelfs echt koud, maar eens de zon er door kwam was het echt aangenaam. Toen ik hen ’s avonds, na mijn werk ging halen, zagen ze er niet uit. Je weet wel wat ik bedoel, hé schat. Zwart, vol aarde en zand, scheuren in hun jeans, hun trui vol schilderwerk, opgedroogde snottebellen onder hun neus, maar oh, wat hadden ze zich geamuseerd. Ik mocht hen regelrecht het bad in droppen, kleren in de wasmachine, aan tafel en naar bed. En ze sliepen wel. Net als dat jij was, zijn je broers en zus ook zo’n echte ravotters. Hoewel ik soms klaag dat ze nooit kleren kunnen proper houden en hoe het komt dat het nooit lang duurt voor er gaten in hun jeans zitten, eigenlijk ben ik er wel blij om. Het zijn echte buitenkinderen! Toen ik op een avond hen ging ophalen, moest ik ook weer zo aan jou denken. Arjen en Jinte liepen voor mij en ik had Tieme aan de hand. En plots dacht ik aan jou, dat jij daar nog tussen moest lopen. Ik had weer even het gevoel geen drie maar vier kinderen mee te hebben.

En vandaag ben ik met Jinte haar eerste foto’s gaan trekken voor op haar eerste-communiekaartje. Ze wordt zo groot, je zus. Ze genoot er zo van om te poseren. Ze zijn dan ook heel goed gelukt.

Lieve schat, afgelopen dinsdag had ik hier een home-party van Engeltjes en Bengeltjes, de kindermerkkleertjes van Leen en Sophie. Ik had heel wat mama’s uitgenodigd, ook enkele van jouw sterrenvriendjes die er ondertussen nog een broertje of zusje bijkregen. Er waren zelfs enkele mama’s bij die ik nog nooit ‘life’ had gezien, maar met wie ik wel af en toe mail of die reageren op dit blogje. En het was echt supergezellig. We hebben heel wat kunnen bijbabbelen en vonden zoveel raakvlakken terug (hoe kan het ook anders?). Eén van de mama’s met wie ik tot 1u00’ ’s nachts ben blijven babbelen was een tijdje terug wel naar de OVOK-dag geweest. Ze had gelezen waarom papa en ik er niet naar toe zouden gaan, en vond het eigenlijk wel jammer. Toen ze hier was heeft ze ook vertelt waarom ze het zo jammer vond. Toen ze erover vertelde begreep ik haar wel. We zijn nog nooit naar zo’n dag geweest omdat we schrik hebben weer ondergedompeld te worden in ‘ziek zijn’, ‘chemo’, angst, verdriet, slechte herinneringen, dood,… Maar blijkbaar is dat helemaal niet zo.  Er schijnt een warme sfeer te heersen. Tuurlijk wordt er over de overleden kinderen gepraat, maar ook over hun levende broertjes en zusjes (die meestal ook mee zijn), over het verdriet om je overleden kind, maar ook over de vreugde die je in kleine en grote dingen opnieuw kan terugvinden. Er wordt wel eens een traan weggepinkt, of soms ook wel echt gehuild, maar er wordt ook gelachen en op een warme manier met elkaar omgegaan. Misschien moeten papa en ik het een volgende keer maar eens een kans geven. Als we nooit op zo’n uitnodiging ingaan, kunnen we ook niet echt weten wat het is en of ons vermoeden al dan niet klopt. Ik wil alle mama’tjes bedanken die er waren, maar vooral Emmy (mama van Thibo*), Kathleen (mama van Emily-Grace*), Inge (mama van Lotte*) en Tine (mama van Marthe*) voor de warme babbels achteraf!

Weet je nog, schatteke, de krokusvakantie drie jaar geleden? Arjen, Jinte en Tieme mochten toen naar de Living in het UZG (kinderopvang voor broertjes en zusjes van kinderen op 3K6). Omdat het toen carnaval was, had iedereen zich verkleed op dan in stoet eens door te gangen te lopen en de zieke kindjes wat op te beuren. Tieme was toen nog aan het slapen, maar Prinses Jinte en Arjen de koe waren wel van de partij. Ook papa deed toen mee!

Weet je, mijn allerliefste schatteke, gisteravond heb ik je gezien… Papa had een optreden (tegenwoordig heeft hij elk weekend één), Arjen, Jinte en Tieme sliepen en ik was, nadat ik ene heerlijk bad had genomen, naar een film aan het kijken op tv. Ik was erg moe aan het worden, sloot beneden alles af, nam je foto mee naar boven, zei je slaaplekker terwijl ik ‘ons’ liedje voor je zong, ging mijn tanden poetsen, om daarna nog eens naar je broertjes en zusjes te gaan kijken. Ze waren onmiddellijk na hun bad naar bed gegaan, met natte haartjes dus. Toen ik bij Tieme kwam waren zijn haartjes door het slapen nogal in de war en een beetje ‘krullerig’. Ik schrok echt van de gelijkenis. Tieme zijn haartjes zijn nog veel blonder dan die van jou en eigenlijk heeft hij rechte sprietjes. Maar het was half duister (het licht op de nachtgang brande), zijn haartjes waren dus ook een beetje donkerder,… En toen zag ik jou! Ik zag niet Tieme slapen, ik zag jou slapen!!! Ik zou echt gezworden hebben dat jij het was. Ik weet ook wel dat het Tieme was, en ik heb jou al vaak in hem gezien, maar nog nooit op die manier en zo sterk! En het deed zo ontzettend veel deugd!!! Ik heb Tieme niet één zoen gegeven, zoals ik gewoonlijk doe, maar twee. Eén voor jou op zijn voorhoofdje en één voor hem!

 

Mijn allerliefste Rytseke, zonder meer, niet meer of minder dan anders,… Zoals gewoonlijk zo intens veel, hou ik van jou!!!

Want ik ben en blijf, voor altijd…K

Jouw mama XXXXXXXXXXXXXX....

DSCN4794.JPGDSCN4879.JPGDSCN4785.JPGDSCN4754.JPGDSCN4870.JPG

Ondertussen was drie jaar geleden ook al wel duidelijk aan het worden dat het niet zo goed met je ging. Je wittekes kwamen maar niet, je kreeg de ene infectie na de andere, en niemand wist hoe het kwam. Het waren bange tijden, hééél bange tijden,… We voelden ons zo onmachtig,… Maar jij bleef dapper, ontzettend dapper!!!

18:27 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Bijna 3 jaar later, en er zijn nog steeds heel veel momenten dat het verdriet, en de pijn overheersen. Ik kan er zo weinig over kwijt maar ik heb een pracht van een vrouw die perfect aanvoelt hoe je zoiets verwoordt. De ouders die net als wij in hetzelfde schuitje zitten weten heel goed wat ik bedoel. Hoe moeilijk ook, de toekomst is ook niet onbelangrijk
papa

Gepost door: Els, mama van Rytse*papa | 13-03-11

Hallo Els,..

Wat schrijf je het zo mooi neer,...ik had ook graag gekomen vorige week maar een infectie hield me in mijn bed,....Ik bewonder je zo hé hoe je alles neerschrijft en probeert te plaatsen,...Je bent een pracht van een vrouw !!!Weet je daarjuist vulde ik mijn blogje aan en net als jij voel ik hoe groot de liefde voor je kinderen kan zijn,...en wanneer ik dit voel dan denk ik aan jou,aan Rytse*,aan jou boek ,...en hoop ik dat we ooit nog eens een fijne babbel kunnen maken.

Heel veel liefs,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 14-03-11

Hallo Els,
Ik vond het zo hartverwarmend jou en je familie en Rytse* ontmoet te hebben!
Heel veel liefs, Inge

Gepost door: Inge | 21-03-11

De commentaren zijn gesloten.