06-03-11

"Dank je wel voor de zon, Rytse!"

Dag mijn lieve venteke,

 

Ik heb afgelopen week eens van je gedroomd. Dat was echt al weer een hele tijd geleden. Het was niet zo intens en mooi zoals ik zou willen, maar toch deed het deugd. Je kwam terug van één of ander kamp (hoewel je nooit op kamp bent geweest. Je had het super gesteld, maar was toch blij van terug naar huis te komen. Je zag er ziek uit, een beetje opgezwollen en zonder haartjes. Toch voelde je je opperbest. In tegenstelling tot jou wist ik dat ons wederzien maar tijdelijk was, dat er een moment zou komen dat ik je helemaal zou moeten afgeven. Ik hield je zo stevig vast en huilde heel erg omdat ik wist wat er zou komen. Je stribbelde niet tegen omdat je mijn verdriet zag, maar ik voelde dat jij je niet zo krampachtig aan mij vasthield dan omgekeerd. Meer kan ik me niet van mijn droom herinneren. Natuurlijk begin ik dan achteraf de betekenis hiervan te achterhalen. Is er een betekenis? Wou je me iets zeggen of was het puur toeval?  Je weet dat ik niet meer in toeval geloof. Daarom denk ik dat ik dat je me gewoon wou laten weten dat je er nog steeds bent en dat je je goed voelt waar je nu bent. Het leek erop alsof je me wou zeggen dat je altijd bij me bent, of je nu zicht-en tastbaar aanwezig bent of niet. Daar geloof ik echt in, schat, dat je er nog steeds bent.

Weet je nog schat, dat ik ’s avonds dikwijls bij je in bed kroop tot je sliep. We genoten daar allebei zo van. Of dat je me, toen ik je een nachtkus gaf en je me een knuffel gaf, niet meer losliet. Je wachtte toen tot ik je zo kriebelen zodat je je armpjes wel moest loslaten. Meer en meer zie ik bij Jinte en ook bij Tieme datzelfde ritueel. Tieme heeft een tijdje niet zo leuk gevonden dat ik bij hem in bed ging liggen. Hij heeft graag veel plaats om te slapen. Maar sinds kort vraagt hij het wel. En ik vind het heerlijk!!! Dan kijk ik naar hem terwijl hij zijn oogjes dicht heeft en zie ik hoe hij toch op jou lijkt. De contouren van zijn gezichtje zijn even mooi als die van jou!

Weet je schat, hoe graag ik alle 4 mijn kinderen ook zie, ik moet af en toe eens ons boek inkijken en een stukje van de inleiding herlezen,… “Kinderen, ze zijn een deel van onszelf, ons vlees en bloed, het opperste geluk, het grootste geschenk. Omdat diezelfde kinderen ook wel eens onze grootste ergernis zijn, onze grootste frustratie, onze niet (voldoende) ingevulde verwachting, toch moeten we (hoe moeilijk dat soms ook mag zijn), dankbaar zijn om hun bestaan en om wat we hen mogen meegeven.” Er zijn heel wat redenen om hier toch af en toe eens bij stil te staan. Ik ben verre van de perfecte mama! Het gebeurt regelmatig dat ik moe ben van werken, moe ben alles 100 keer te moeten zeggen, moe ben van toch enige sleur,… En, niet dat ik mezelf probeer goed te praten, hierdoor gebeurt het ook wel eens dat ik eens wat korter van stof ben, dat ik je broertjes en zusje ’s avonds graag zo snel mogelijk in bed wil, dat ik minder tijd voor hen neem en dat ik de dingen soms luider en korter zeg dan dat ik eigenlijk bedoel. Nadat jij naar opa was vertrokken heb ik aan mezelf, je broertjes en je zusje de belofte gedaan dat ik een warme, zachte mama zou zijn die zichzelf altijd in het teken van de kinderen stelt en die er altijd voor hen zou zijn. Zolang ik niet uit ging werken, lukte me dat goed. Samen met papa was het tenslotte dankzij hen dat ik nog redelijk kon functioneren. Zij hielden me recht. Dat doen ze nog steeds, maar sinds een jaar heb ik opnieuw een vaste job die ik heel graag doe, maar die ontzettend druk is en veel emotionele energie vraagt. Het is een werkpunt waar ik de komende week extra aandacht aan zal besteden. Kinderen zijn kinderen en die kunnen soms druk zijn, doen niet altijd onmiddellijk wat je vraagt, lusten  niet alles wat je klaarmaakt, maken al wel eens ruzie, ruimen niet graag op, denken er niet altijd naar hun schoenen uit te trekken aan de achterdeur vooraleer ze binnen komen,… En hebben het ook wel eens nodig van op mama’s schoot te bekomen van de drukke dag, van te horen hoe ze rustig en met een zachte en warme stem een verhaaltje voorleest voor het slapen gaan, van te zien hoe ze een dikke duim op steekt als de kindjes hun tandjes flink hebben gepoetst ipv van het snel zelf te doen zodat het sneller en properder gedaan is. Schat, help je me om de komende tijd daar een beetje meer aandacht aan te besteden?

Lieve schat, de krokusvakantie is begonnen. Ik heb al krokussen gezien. De lente is dus niet ver weg. De zon is er alvast, de temperaturen nog niet echt, maar dat komt ook wel! Weet je, ik hoorde Tieme vandaag buiten roepen: “Dank je wel voor de zon, Rytse!” Ik vond het zo leuk dat hij dat zei en dat zei ik hem ook!

Schat, daar heb ik nood aan, aan die lente. En ik weet dat ik niet de enige ben!

Mijn allerliefste Rytseke,

Ik zie je in het eerste bloempje en ik voel je in de zonnestraaltjes die zo heerlijk op mijn gezicht schijnen! Dank je wel, daarvoor!

 

Ik hou van je, mijn schatteke, altijd en overal!

Want ik ben en blijf, ook voor altijd…

 

Jouw mama XXXXXXXXXXX………….DSCN4866.JPG

DSCN4876.JPGDSCN2778.JPG

17:09 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Hoi Els, Pierre en kids,

Het was alweer even geleden dat ik hier op de blog nog iets postte, niet dat ik niet meer wekelijks kwam lezen, maar omdat ik het nogal moeilijk had om hier iets neer te kunnen schrijven.
Ik vind dat je alles zo mooi kan neerschrijven, wat je denkt, waarin en hoe je in bepaalde dingen gelooft en hierin kan ik mezelf dikwijls ook zelf in terugvinden (de manier waarop ik ook over bepaalde dingen denk of hoe ik geloof dat sommige dingen gaan).
Els, Pierre, hoe graag jullie jullie kids ook zien, eens een korte reactie (ookal bedoel je dat niet zo) of even nood aan wat tijd voor uzelf, dit is volstrekt normaal. (nogal raar dat ik dat schrijf, daar ik nog geen kinderen van mezelf heb, maar zie dit genoeg bij de kindjes van mijn vriendin Sofie).

Gepost door: David | 06-03-11

Nee els je bent niet de enige die verlangt naar zon! We hebben die allemaal hard nodig en ik kijk ook echt uit naar die lente!
IK kom hier af en toe lezen , als ik het aankan, want ik mag hier heus niet komen als ik zelf al een beetje depri loom om heel andere reden dan de jouwe. En soms ben ik kwaad op mezelf als ik moet wenen omdat mijn zoon in Canada gaan wonen is, dan probeer ik aan jou en rytseke te denken en te zeggen tegen mezelf, ik ben mijn zoon niet kwijt! Ik mocht hem ook helemaal zien opgroeien, enfin, je snapt het wel!
groetjes
Christa

Gepost door: isolde | 08-03-11

De commentaren zijn gesloten.