27-02-11

"'t Is Rytse's mama!"

Dag mijn lieve schattebol,

 

Weer een weekje verder. Papa is aan ’t strijken terwijl hij Kuurne-Brussel-Kuurne volgt op de tv en ondertussen zijn je broertjes en zusje zich aan het amuseren op de trampoline in de tuin.

Morgen zijn we alweer de laatste dag van de maand februari. Dan volgt maart. De gedachte aan de maand maart is zo dubbel. Het was in de maand maart van het jaar 2008 dat duidelijk werd dat er iets heel erg fout ging in je behandeling. En het was op 21 maart, de dag dat de lente begint, het nieuwe leven, dat jij duidelijke aanstalten maakte dat jouw tijd hier bij ons er bijna op zat. Dat was de dag dat je gereanimeerd werd. Nog een week of 6 en we kunnen deze ‘herinneringsperiode’ weer voor even afsluiten. En ik zal er blij om zijn, want ze weegt!

Afgelopen week hebben we ook beslist dat we eind maart ook papa’s actie voor het kinderkankerfonds zullen afsluiten. We vermoeden dat alle giften en de centen van de verkoop van de balpennen binnen is. Ik maak een afspraak met het kkf om de grote cheque af te geven. We eindigen met een ongeveer  5000,00€. Het juiste bedrag zal ik laten weten als de cheque geschreven is. Alle papieren zullen dan ook het kkf overhandigd worden, die dan ook de fiscale attesten zal opsturen naar wie die nodig heeft.

En ik hoop van ergens in juni ook mijn actie te kunnen afsluiten. De royalty’s op ons boek zal ik waarschijnlijk ergens in mei ontvangen. Ik zal dan ook weten met hoeveel ik precies eindig. Ik vermoed dat het ruim 1000,00€ zal zijn. Ook dat juiste bedrag zal ik zeker laten weten. Niet dat deze bedragen echt van belang zijn. Ik ben gewoon erg blij dat we iets voor kkf terug konden doen. Wij, maar jij vooral,  hebben ervaren dat elke cent echt besteed wordt aan kinderen met kanker (of stofwisselingsziekten die dezelfde behandeling vragen), hun brusjes (broertjes-zusjes) en hun ouders. Het is dankzij het kkf dat ik mijn werk langer dan voorzien kon achter mij laten; dat je je eigen tv, video en dvd-speler had en dus ook video’s en dvd’s naar hartelust kon bekijken; dat er gezelschapspelletjes waren, boekjes, knutselmateriaal; dat Sabine en Charlot (de spelbegeleiding) er waren; dat je in de mate van het mogelijke onderwijs kreeg; dat er speelgoed was; dat Arjen, Jinte en Tieme gratis naar de Lieving (kinderopvang in het UZ) konden als ze je eens wilden zien of als we onze kinderen in het weekend, als we bij jou waren toch ook dicht bij ons wilden hebben. Het was dankzij het kkf dat je met de ziekenwagen naar huis kon komen en het is dankzij kkf dat we tijdens de laatste uren samen ook zo’n goede begeleiding kregen,… Papa is al weer aan’ t broeden op een nieuw idee voor een nieuwe actie. Dit zal sowieso niet voor dit jaar zijn, maar hoogst waarschijnlijk wel voor volgende jaar. Er zijn heel veel mogelijkheden tot het sponseren van goede doelen, en er zijn nog een heel aantal andere goede doelen die ook echt goed werken. Maar wij blijven toch bij het kkf, omdat ons dit zo na aan het hart ligt!

Gisteren was er ovok (ouders van overleden kinderen)-dag. Het de derde keer dat we erop uitgenodigd waren, maar ook al de derde keer dat we er niet naar toe zijn gegaan. Hoewel we met enkele lotgenoten toch vrij ‘close’ blijven, noch papa noch ik hebben de behoefte om even in de groep van ‘ovok’s’ ondergedompeld te worden. Voor ons geeft het het gevoel alsof we nog maar eens met onze neus op het feit zouden worden gedrukt dat we jou moesten laten gaan. We doen zo ons best om ons hoofd boven water te houden, om niet te verdrinken in verdriet of zelfmedelijden. We doen zo ons best om zo gelukkig mogelijk verder te gaan. En, ik vermoed dat naar zo’n bijeenkomst gaan, onze inspanningen teniet zou doen. Wat niet wil zeggen dat ik het wel begrijp dat anderen daar wel nood aan hebben. En voor hen ben ik dan ook blij dat deze organisatie, en de bijeenkomsten die ze organiseren, er is.

Mijn lieve schat, weet je wel dat ik je enkele weken geleden sprak over Justin, die bij jou in de klas zat en die zo op jou leek (lijkt). Ik ben weer zoiets leuks tegen gekomen afgelopen week. Jinte en Tieme waren in de avondopvang op school. Na mijn werk ging ik hen halen en kwam de refter (waar ze aan het spelen waren) binnen. Rik en Manu, die allebei ook bij jou in de klas zaten en die ondertussen al flinke kerels zijn, zaten samen aan een tafeltje te spelen. Rik zat met zijn rug naar me toe en Manu had me zien binnen komen. Hij zei tegen Rik: “Je mama is daar.” Rik draaide zich om terwijl Manu zei: “Grapje, ’t is Rytse’s mama!”. Hij zei niet: “’t Is Jinte’s mama.” Of “’t Is Tieme’s mama”, hoewel hij hen (en zeker Jinte nu ze ook op de grote speelplaats speelt) ook wel genoeg kent. Maar hij zei:”’t Is Rytse’s mama!” Ik vond het heerlijk om één van jouw vriendjes nog eens spontaan jouw naam te horen uitspreken. Nog maar eens een bewijs dat je niet vergeten wordt! ’t Zijn die kleine dingen die me weer een warm hart bezorgen.

Mijn allerallerliefste Rytseke, mijn specialleke, mijn engelke, mijn steun en toeverlaat,… Hoewel je hier niet meer lijfelijk aanwezig bent, toch beteken je nog zoveel voor zoveel mensen. Zeker voor mij. Want altijd ben je bij me, nooit ben ik alleen en dat geeft me zo’n veilig gevoel.

Ik hou van je, zo intens veel, mijn lieve schat!!!

Want ik ben en blijf, voor altijd,…

Jouw mama XXXX…DSCN4839.JPGDSCN4844.JPG

DSCN4851.JPG

16:30 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.