20-02-11

Kracht, moed en wijsheid!

Dag mijn allerliefste schattebol,

 

Ik wil vandaag beginnen met te zeggen dat ik afgelopen week van één van mijn collega’s, waar ik het echt goed mee kan vinden, een tekstje meekreeg. ’t  Is eigenlijk een gebed. Ik bid echt niet veel, eigenlijk maar heel zelden, wat niet wil zeggen dat ik wel geloof in een kracht die ons leidt. En voor mijn part mag die persoon gerust mannelijk zijn en ‘God’ genoemd worden. Toen ik het gebed las voelde ik de tranen opkomen omdat ik zo sterk vind. Eigenlijk zegt het zoveel en is hoogst waarschijnlijk bedacht door iemand die al heel wat watertjes doorzwommen en al heel wat stormen overleefd heeft. Iemand die al ervaren heeft dat leven je niet altijd geeft wat je wil en niet steeds verloopt zoals gehoopt, maar die door wat hij of zij in dit gebed aan God vraagt erin slaagt om op een positieve manier verder te gaan. Het klinkt als volgt:

‘God,

Geef me kracht

om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen.

Geef me moed

om te veranderen wat ik kan veranderen.

Geef me wijsheid

om tussen die twee onderscheid te maken.’

Dit gebed is zo ‘waar’. Het blijft zo moeilijk te aanvaarden dat ik jij hier niet meer rondloopt. Het blijft zo moeilijk te aanvaarden dat ik je nooit meer zal horen, zal zien, zal voelen. Het blijft ook zo moeilijk te aanvaarden dat je broertjes en zusje zonder jouw fysieke aanwezigheid verder moeten. Het blijft zo moeilijk te aanvaarden dat de band die Tieme met jou heeft er enkel kan zijn door wat wij hem over jou meegeven. Hoewel dit wel het moeilijkste is, is het niet het enige wat zo moeilijk te aanvaarden is. We zullen allemaal wel dingen hebben, die we veel liever anders hadden gezien. En ik vraag God inderdaad kracht om dit te aanvaarden, wat het zijn gegevens die onomkeerbaar zijn, waar niemand iets aan kan veranderen. We moeten ermee verder. Het heeft geen zin energie te stoppen in zelfbeklag, beter is om ze inderdaad te aanvaarden. Er zijn echter wel dingen die ik kan veranderen. Ik weet wat die dingen zijn, maar soms vind ik inderdaad de moed niet het ook effectief te doen.  En vaak gebeurt het ook, en ik weet dat ik daar ook de enige niet in ben, dat ik nogal snel zeg dat ik iets niet kan veranderen, terwijl dit eigenlijk wel zo is. Dit gebed zal ik een plaatsje geven in huis, zodat ik, en anderen, het geregeld kunnen lezen er eens even bij stil staan!

Om maar even in de sfeer te blijven… Donderdagavond was het infovergadering voor de eerste communie. Tijdens het eerste deel kwam een iemand spreken over ‘Christen zijn en geloven’. De manier waarop hij dingen bracht ergerden mij nogal wat (hij had nogal wat ‘vrouwelijkheid’ over hem), maar de momenten dat ik erin slaagde daardoor te kijken, vond ik dat hij toch wel wat waarheden zei. Het is de dag van vandaag niet evident om toe te geven dat je gelooft in God. Je behoort tot een minderheid die effectief gelooft en er openlijk voor uit komt, zoals die spreker. Of je behoort tot een minderheid die durft toe te geven dat ze geloven. En eerlijk gezegd, plaats ik mezelf vooral bij die laatste. Ik vind het soms zo moeilijk ervoor uit te komen. Op een bepaald moment vertelde hij een waargebeurd verhaal over een meisje dat op school  gegijzeld werd. Het speelde zich af ergens in Amerika. De gijzelnemer had haar onder schot en zei dat hij haar een vraag zou stellen. Als ze ‘ja’ zou antwoorden zou hij schieten, bij een  negatief antwoord zou hij haar vrijlaten. Zijn vraag was of ze in God geloofde. Hoewel ze heel goed wist wat de consequentie van haar antwoord zou zijn, antwoordde ze ‘ja’. Ze heeft haar antwoord met haar leven moeten bekopen. Die spreker vroeg aan ons (ouders in de zaal) wie ook hetzelfde antwoord zou gegeven hebben. Er was niemand die zijn hand op stak en, heerlijk eerlijk gezegd, ik wilde de enige niet zijn en ik wou papa niet in verlegenheid brengen. Maar met mijn hand op mijn hart, en ik mag dan naïef genoemd worden, ik zou hetzelfde antwoord hebben gegeven. Ik vind het soms ook zo moeilijk voor mijn geloof uit te komen omdat papa mij daar helemaal niet in kan volgen. Hij vindt het allemaal maar larie en apekool. Als ik hem vraag naar wat hij dan gelooft, is zijn antwoord: ‘Ik geloof in mijn vrouw en mijn kinderen!’ Natuurlijk is dat een mooi antwoord, maar in de 18 jaar dat ik papa ken, weet ik dat dit geen onderwerp is dat ik bij hem moet aansnijden. Het doet me soms een beetje pijn als ik hoor hoe hij God verwerpt. Nu, papa is een goed mens, met zijn hart op de juiste plaats, die alles overheeft voor wie hem dierbaar is, die in de bres springt voor anderen,… Hij is wie hij moet zijn, hij doet het dus wel goed!

Ik schreef het al enkele keren eerder, mij zal je zelden in een kerk zien. De kerk is voor mij maar een gebouw. En ik heb ontzettend veel moeite met een heel aantal mensen die er een (volgens hen belangrijke) functie in hebben. Ik ben ervan overtuigd dat als je echt je best doet een ‘goed’ mens te zijn, je juist bezig bent. En daarvoor hebben we het instituut of het gebouw kerk niet nodig!

Mijn allerliefste schatteke, ik weet dat jij bij God bent, dat Hij goed voor je zorgt en daarom lukt het me (de ene keer al meer dan de andere) me daarbij neer te leggen, wat niet wil zeggen dat ik je niet ongelofelijk mis!!!

Lieve lieve Rytseke, ik hou van je!!!

Want ik ben en blijf, ook voor altijd…

Jouw mama XXXXXX…..DSCN4817.JPGDSCN4822.JPG

DSCN4832.JPG

12:47 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Els, je tekst bevat heel veel wijsheid en intensheid. Ik begrijp heel goed je houding tegenover 'het geloven'. Inderdaad, soms voelen we ons daarin een minderheid en durf je er haast niet voor uit te komen. 'Geloven' betekent zoveel, je kan er zoveel kanten mee uit. Het blijft hoe dan ook belangrijk dat we tijdens onze aanwezigheid hier het goed mogelijk proberen te doen voor elkaar!
Heel veel liefs,

Moniek

Gepost door: Moniek Planckaert | 20-02-11

Inderdaad een heel mooie tekst, ik had die vroeger al eens gelezen.
Jammer dat ook minder leuke dingen en verdriet bij het leven lijken te horen ... Naar mijn gevoel is de kunst is om jezelf er niet helemaal in te verliezen , maar het met de mooie dingen van het leven te laten versmelten. Het is een stuk van je levenspad, hoeveel pijn het ook doet.
Veel sterkte en goeie moed Els ...
Dikke knuffel,
Isabelle

Gepost door: isabelle | 20-02-11

De commentaren zijn gesloten.