13-02-11

Valentijn

Dag mijn allerliefste bolleke,

 

Papa is weer met de kids gaan zwemmen, dus ben ik naar zondagse gewoonte hier weer even voor jou! Onze tijd samen, ongestoord!

Gisteren was er jaarmis voor jou en voor opa. De 17de zal het 23 jaar geleden zijn dat hij naar de overkant vertrok, hij was 43. Zou oud of jong als papa nu. Ik was 17. Papa en ik hadden op een mooie manier afscheid kunnen nemen, maar toch deed het ontzettend veel pijn. Nog steeds soms. Hoe anders zou mijn leven er niet hebben uitgezien moest hij er nog geweest zijn. Ik zie hem zo een pint gaan pakken  of een diepgaande discussie aangaan met zijn schoonzoons. Ik zie hem zo zijn kleinkinderen overal mee naar toe nemen en rot verwennen. Nu, het is jammer genoeg niet zo. En, ondanks het feit dat opa is waar jij bent, toch kan ik mijn leven niet ongelukkig noemen. En wat zijn kleinkinderen betreft,… Opa heeft er ondertussen 11, waarvan hij één heel biezonder zo graag bij zich had. Dat ééntje die hij op een donkere donderdagmorgen in december 2007 subtiel liet weten dat hij op hem wachtte. Dat ééntje dat hij uiteindelijk helemaal bij zich geroepen heeft. Dat ééntje die nu aan zijn opa’s hand glimlachend naar ons kijkt en soms zijn troostend handje op onze schouder legt als hij vindt er weer eens teveel tranen vloeien.

Lieve schat, morgen is het Valentijn, het feest van alle verliefden. Jouw valentijntje was Anske, hé. Weet je nog dat juf Els je in het ziekenhuis vertelde dat Anske jou ten huwelijk gevraagd had? En jij was akkoord. Het is ook jouw Anske die de tekening op de voorkant van het boekje maakte voor op jouw uitvaart. Weet je schat, mijn grote Valentijn is nog steeds je papa! Na 18 jaar laat hij mijn hart nog steeds sneller kloppen. Na 18 jaar is hij nog steeds mijn rots in de branding, na 18 jaar is hij nog steeds mijn grote liefde. Ik zou me echt geen leven kunnen voorstellen zonder je papa! En na alle stormen die ons bootje al doorstaan heeft, kan het niet anders dan dat wij voor elkaar zijn gemaakt. Het waait hier ook wel eens, net zoals overal, maar daarna kunnen we elkaar nog steeds weer in de armen sluiten en zeggen dat we elkaar graag zien! Ik hoop zo dat we op deze manier nog verder kunnen tot het onze tijd is naar jou te komen.

Grote broer, vorige week donderdag is oma hier komen thuiswachten omdat papa en ik ergens naar toe moesten. Oma heeft dus Jinte en Tieme in hun bed gestopt. Gisteravond, toen we na de jaarmis naar de Chinees zijn geweest, vertelde ze aan tafel hoe ontroerd ze was toen Jinte spontaan, voor ze in bed ging, aan haar raam ging staan en jou, net zoals elke avond, een goede nacht wenste: “Slaaplekker, grote broer, Rytse. Je bent voor altijd in mijn hartje en je bent ook altijd mijn beste vriend!” Dit altijd gevolgd met een kus naar de hemel. Toen ze gisteren van de scouts kwam had ze ook steentjes voor je mee die ze bij je legde en heel vaak maakt ze ook tekeningen voor jou.

Ook Emma, die bij jou in de klas zat is hier afgelopen week nog een briefje en schelpjes voor je komen brengen. Ik mocht het briefje ook lezen. Er stond op dat ze nog steeds veel aan je denkt en dat ze je heel erg mist. Net zoals jij was ze op het moment dat jij naar de overkant vertrok nog geen 6j. En dat is al bijna 3 jaar geleden. En nog steeds denken zoveel mensen aan jou! En wat doet dat nog steeds zo veel deugd! Weten dat mensen jou niet vergeten!

En ook afgelopen week is Tom, jouw dooppeter 39 jaar geworden. Ik weet nog steeds heel goed dat je 3 jaar geleden hem op zijn verjaardag opbelde en dat je door de telefoon tot 3 keer toe ‘Happy Birthday’ voor hem zong. Ik smste hem donderdag die herinnering en kreeg een berichtje terug dat hij die dag je stemmetje hoorde! Hij ziet jou ook nog steeds ontzettend graag.

Lieve schat, ook tijdens de afgelopen week werd ik geconfronteerd met het feit dat mensen zien, ervaren dat er iets scheelt. Het is de laatste tijd niet makkelijk over moeilijke herinneringen heen ‘normaal’ te functioneren. Ik probeer het heel dikwijls. Ik voel de tranen achter mijn ogen zitten, maar moet opstaan, moet de kinderen naar school brengen, moet naar mijn werk en het ook goed doen, moet de kinderen terug gaan halen en moet er ook voor papa zijn. En dat liefst met de glimlach. Ik probeer het en ik dacht daarin te slagen. En toch zei mijn collega me dinsdag dat ze zag dat er wat scheelde. Ik had geen zin om er op in te gaan, omdat ik wist dat dat dit niet zonder emotie zou zijn en omdat de band die we hebben niet zo close is dat dit ook zou kunnen, dus ontkende ik het Ze zei: “En toch zie ik dat er wat scheelt, je bent zo zenuwachtig!” Mijn andere collega bevestigde dat, en toch ben ik er niet verder op in gegaan. Maar het was best confronterend! Schat, het is ook moeilijk, deze periode. Ze weegt als een blok van 1000 ton op mijn schouders. Elke dag die herinneringen. Ik voelde het vorig jaar en ook het jaar daarvoor. Ik zal blij zijn als we 14 april voorbij zijn. Het is nog even….

 

Mijn lieve, lieve, lieve venteke, help jij mama’s schouders weer recht te trekken? Help jij me een beetje minder in het verleden te leven? En als dat niet lukt…Help je mijn masker een beetje minder transparant te maken, zodat ik minder geconfronteerd wordt met deze zwakheid?

Wat mis ik je, mijn allerliefste Rytseke!!!! Wat mis ik je stemmetje, je armpjes rond me, je grapjes, je kuren,….

Maar ooit zien we elkaar terug, en wat kijk ik daar naar uit! Maar ondertussen probeer ik, zoals jij het zou willen, zo gelukkig mogelijk verder te leven !

Ik hou van je, mijn engeltje, voor altijd!!

Dikke kus,

Jouw mama, XXXXXXX……….DSCN4688.JPGDSCN4792.JPG

DSCN4793.JPG

12:16 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.