30-01-11

Het enige verschil met toen,...

Dag schatteke,

 

En opnieuw,…wat een zalig weertje. Het is bar koud, maar dat belet je broertjes en zusje niet om buiten te spelen. En zo te horen, genieten ze met volle teugen. Ook papa die dan ook kan genieten van een rustige zondagnamiddag en ook ik die mij dan op mijn gemak op mijn bureau kan terugtrekken om weer even helemaal bij jou te zijn.

Weet je Bolle, nu dinsdag zal het al twee jaar zijn dat ik wekelijks naar je schrijf. Soms denk ik zelf en krijg ik ook de vraag hoe lang ik het nog zal blijven doen. Ik weet dat niet. Ik heb daar geen antwoord op. De tijd die ik in schrijven op dit blogje stop, is tijd voor jou. Niet dat ik anders geen tijd meer aan je besteed, maar dit is anders. Voel ik druk om verder te schrijven? Ook niet echt. Ik vind het leuk weer even er voor jou te zijn, zonder gestoord te worden. Als ik de blogbezoeken zo eens bekijk,… Dit blogje wordt gemiddeld 86 keer per dag aangeklikt. Dat is niet niets. Hoewel het mijn brieven naar jou zijn, ze worden door heel wat andere mensen ook gelezen. Door ze op het net te plaatsen, geef ik anderen daar ook de kans toe. Eén van de redenen om met dit blogje te beginnen was het feit dat ik voelde en merkte dat mensen niet goed wisten hoe ze met me om moesten. Met al hun goede bedoelingen,… Ze konden me soms niet aanspreken omdat ze niet wisten hoe. Ze wisten niet of ik er net wel of net geen nood aan had. Dat kon ik zelf ook nooit voorzien, dat is zo afhankelijk van het moment. Toen mensen hier konden lezen dat het goed met me gaat, dat het me lukt vooruit te gaan, zag ik dat mensen blij waren dit te weten zonder dat ze het me hadden moeten vragen. Ook als ze lazen dat het eens wat moeilijker ging, moesten ze het me niet vragen en trokken ze soms gewoon een begripvolle knipoog, legden ze eens hun hand op mijn schouder, of kreeg ik soms spontaan een troostende knuffel. Dat deed deugd, het doet nog steeds ongelofelijk veel deugd.

Dus, lieve schat, ik ga er zeker nog even mee door.

Weet je, Rytseke, een dag of 10 geleden ben ik op bezoek geweest bij een hele lieve mevrouw. Ze was dirigente in het koor waar ik ruim 10 jaar (van mijn 11de tot mijn 21ste) in gezongen heb. Het koor, mijn vrienden en vriendinnen die ook meezongen en zijzelf hebben dus tijdens mijn jeugdjaren veel voor me betekend. ’t Is zo een lieve mevrouw, om het op zijn West-Vlaams te zeggen,… een echte ‘moederkloeke’. Ze heeft ruim een jaar geleden afscheid moeten nemen van haar man, die ook in het koor zat en die ik dus ook erg goed gekend heb. Ze heeft ook ons boek gelezen. Een hele tijd geleden vroeg via één van haar kinderen (die we nog vaak zien) of we haar een foto van jou konden bezorgen, wat we gedaan hebben. Ik wist dat ze goed kon tekenen, maar hoe ze jou getekend heeft, schat,…. Toch zo mooi! En ik wou haar daarvoor persoonlijk gaan bedanken. We hadden zo’n goede babbel, de voormiddag was eigenlijk veel te kort. We hebben samen gelachen, we hebben samen gehuild en we hebben mekaar eens goed vastgepakt. Ik had daar nog uren kunnen blijven, het zou geen moment verveeld hebben. Toen ik haar zei dat de tekening zo goed gelukt was, zei ze dat ze het niet alleen had gedaan. Ze zette de tekening , waaraan ze bezig was, op het partiturenplankje van de piano en ging dan vanop afstand kijken of het goed was. En telkens zei ze: “Rytseke, neem mijn hand en help me om de tekening zo perfect mogelijk te maken.” Wel, schat, je hebt haar goed geholpen. Ik heb haar uitgenodigd om eens te komen kijken naar de tekening die nu in jouw hoekje staat. Ze zal het zeker doen, want ze wil ook zo graag eens jouw steen zien.

Afgelopen week had ik het vaak heel erg moeilijk. Je was zo vaak zo dichtbij. Mensen die iemand die ze ongelofelijk graag zien, naar de overkant hebben weten vertrekken zullen dit herkennen,… Ze zeggen tijd heelt alle wonden. De wonden van een gebroken hart helen niet. Precies alsof met groten haken de grootste wonde een beetje gedicht is. Het kan dus verder kloppen, het functioneert nog steeds zoals het hoort. De haken kunnen de wonde nooit helemaal dichten. Het bloed blijft er heel traag uit druppelen. Soms wordt de wonde weer wat groter en bloedt het weer meer. Die momenten kan je ook nooit voorzien. Ze komen zomaar op je neer gevallen en kunnen nog steeds, nu nog na bijna drie jaar, ongelofelijk veel pijn doen. Het enige verschil met toen, is dat ik nu weet dat ik weet dat ik na die tranen ook opnieuw zal kunnen lachen.

Dat was mijn vraag nadat jij pas naar opa was vertrokken… Hoe zou ik ooit weer gelukkig kunnen worden? Dat kon toch niet. Mijn lieve schatteke nooit meer zien, horen, ruiken,… En toch, het lukt, met vallen en opstaan. En kan geluk nog steeds even intens zijn? Dat weet ik niet. Ik kan alleen spreken tot nu toe. Ik ben sindsdien al wel intens gelukkig geweest, maar het schaduwkantje blijft nog steeds. Er zijn makkelijker tranen bij intens geluk omdat daarmee samenhangt dat ik dit geluk nooit met jou kan delen zoals ik het zou willen.

Lieve schat, onvermijdelijk ga ik elke dag drie jaar terug in de tijd. En dat maakt het extra moeilijk. Vandaag is het drie jaar geleden dat je je verhuis maakte van B-isolatie naar A-isolatie, de isolatiekamer. Die avond moest je voor het eerst alleen in het ziekenhuis slapen. Vanaf dan moesten we altijd de nodige isolatiemaatregelen nemen om het gevaar op infectie zoveel mogelijk te vermijden. En overmorgen is het ook zo lang geleden dat je bezoek kreeg van Gabriël Rioz. Daar genoot jij toen van, hé schat?

Mijn allerdapperste ridder, wat ben ik nog steeds apetrots op je, hoe je je lijdensweg droeg. Wat had ik zo graag alles van je kunnen overnemen… Geen ridder van de ronde tafel, noch koning Arthur of wie dan ook, was dapperder dan jij!

 

Ik hou van je mijn allerallerallerliefste Rytseke! Altijd en overal!!!

Want ik ben en blijf, ook voor altijd,

Jouw mama XXXXXX……..DSCN4679.JPG

DSCN4685.JPGDSCN4683.JPG

DSCN4714.JPGDSCN4697.JPGDSCN4695.JPG

16:53 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Lieve Els, Blijf jij maar op dit blogje schrijven zolang je daar behoefte aan hebt. Ik kijk elke week uit naar je schrijverij. Ik heb nog wel niet zo'n groot verdriet meegemaakt als jullie.
We hebben ook wel een kleindochter die botkanker gehad heeft. Het is nu bijna 3 jaar verder en ze is heel goed. Moet nog wel dikwijls op controle en is nog niet genezen verklaard.
Ik vind je blogje zo recht uit het hart, zo echt gemeend. En ik leef zo met je mee, precies of ik Rytse echt gekend hebt.
Ik wens jullie veel sterkte, Gemma

Gepost door: Gemma Korthoudt | 30-01-11

Lieve Els, onze commentaar is : blijven schrijven, zoals je zelf constateerde lezen velen jouw/Rytse's blog.
Voor ons is dit ook een deel van ons verleden. Elk jaar hebben wij ook van die 'mijldata'. Meestal geen leuke....
Volgens ons kan je nog een vervolg op je boek maken.
Wij denken dat Rytse jouw hand vasthoudt telkens je hier een nieuw bericht nalaat.
Liefs,
Hugo, Marianne en Eline (ex 3K6 en 3 jaar uit behandeling)

Gepost door: Hugo Marianne en Eline | 30-01-11

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX Dikke knuffel

Gepost door: Ria meersschaert | 01-02-11

zeker blijven verder doen , ik heb jullie boek nu voor de tweede maal gelezen , nu wil men zoontje mike het zelf lezen, je bent echt een sterke vrouw in mijn ogen maar ben zeker dat Rytse je daarbij nog steeds helpt om door tegaan hij zal je engel op je schouder blijven
liefst anne en mike

Gepost door: anne | 01-02-11

Lieve Els,
Ook ik zou zeggen "blijven schrijven".
Wij zijn ons zoontje bijna verloren één week na de geboorte, maar nu is alles ok (er zijn geen levensbedreigende factoren meer).
Het lezen hiervan brengt ons telkens tot de essentie van het leven: we leven maar één keer en het kan soms heel kort zijn. Daarom proberen wij elke dag te genieten van de mensen die we lief hebben rondom ons en de kleine dingen van het leven!
Gelukkig zijn met kleine dingen geeft zoveel rijkdom.
Nog steeds wuiven wij 's avonds als het donker en we zien een ster naar Rytse en onze familieleden.
Groetjes,
Birgitte

Gepost door: Birgitte | 05-02-11

De commentaren zijn gesloten.