23-01-11

"En wij gaan winnen! Hé, mama?"

Dag schatteke,

 

Papa is met je broertjes en je zusje gaan zwemmen. Ik voel me geen 100% (beetje keel- en oorpijn, dus eigenlijk niet zo heel erg), ben dus niet mee en heb dus ook nu tijd voor jou. Ik schrijf het iedere week, en ik heb ook elke week genoeg redenen om te zeggen dat ik weer heel veel aan je gedacht hebt. Afgelopen week was het vooral met tranen…

Jinte en Tieme leren allebei op school nu over de dokter. Tieme op kleuterniveau (rode vlekjes, pilletjes, de dokter, wat is een stetoscoop en waarvoor dient die,….), maar bij Jinte was het niveau al iets hoger. Toen ze naar huis kwam zei ze: “Mama, ik weet hoe het komt dat Rytse gestorven is. In ons bloed zitten rode bloedlichaampjes die zorgen voor de lucht in ons bloed, en ook witte bloedlichaampjes die de goede soldaatjes zijn om tegen de microben te vechten als ze in ons lijfje komen. En Rytse zijn witte bloedlichaampjes waren allemaal dood en dus kon hij niet meer vechten tegen de microben. Die hebben dus alles ‘opgeknabbeld’. En daardoor is Rytse gestorven.” Ze zat er pal op! Ik kon zelf geen andere uitleg geven. Het is precies zoals het gegaan is. Ik beaamde haar verhaal. Ze vroeg zich wel nog niet af hoe het kwam dat jouw witte bloedlichaampjes dood konden gaan. Als ze zich dat wel zal afvragen zal ik daar ook op antwoorden. Enkele dagen later vroeg ze ook hoe het kwam dat jij in je steen zit en niet onder de grond ligt. Ik vertelde haar over de keuze dat mensen hebben om iemand te begraven (+wat is ‘begraven’) en iemand te cremeren. Ik zei haar dat het jouw wens was om naar huis te komen. En was onze keuze om je thuis te houden omdat we wisten dat dat ook jouw keuze geweest zou zijn. Je kan niet iemand zomaar in je tuin begraven, dat moet op een kerkhof en dus niet zo heel dicht bij thuis. Ze vroeg ook wat ‘cremeren’ precies is. Oh, schatteke, wat vond ik dat moeilijk. Toen we een kleine drie jaar geleden die keuze maakten, stond ik daar 100% achter. Omdat ik je dicht bij me wou. Ik weet heel goed wat crematie is en wat er dan met een lichaam gebeurt. En ik weet ook heel goed dat jij de hitte van de oven nooit gevoeld hebt. Maar bij het uitleggen aan Jinte zag ik je in die oven liggen en zag ik de vlammen jouw prachtige lijfje tot as herleiden. Het was een gruwelijke gedachte. En toch zou ik weer die keuze maken, ook voor mezelf. Ze vroeg hoe die as er dan uitziet. Het grootse deel van je as zit in je steen, ik heb een beetje ervan in het hartje rond mijn hals hangen, we hebben een beetje ervan samen met Tieme zijn placenta in een putje in onze tuin gedaan waarop we dan ook de notelaar hebben gepland en we hebben nog een klein beetje in een potje op onze kamer. Dat kon ik dus aan Jinte laten zien en dat heb ik ook gedaan. Ze was blij met de antwoorden die ze kreeg. Er waren bij haar geen tranen op dat moment, ze vond eerder allemaal erg interessant.

Wat jou afgelopen week ook weer zo dichtbij bracht is het het feit dat nu weer alles begint te verjaren. De 21ste was het drie jaar geleden dat we naar het UZG reden voor het plaatsen van je katheter. Je was er klaar voor en zei: “Wij gaan vechten tegen de stoute ridders! En wij gaan winnen, hé mama?” En ik antwoordde: “Zeker weten, ventje! Wij gaan winnen!”… De 22ste was het dus even lang geleden dat je even terug naar huis mocht komen en dat ik je ’s avonds als alle kindjes al naar huis waren een uurtje bij juf Els naar de klas mocht brengen om met je juf, die die hele periode ontzettend veel voor je heeft gedaan en waar je ontzettend naar opkeek (waar ik nog steeds heel dankbaar voor ben!), leuke dingen te doen. Nadat ik nog even naar de bakker en de slager was gegaan, bleef ik toen in de kleuterzaal wachten tot het tijd was om naar huis te gaan. Ik zie mezelf nog zitten. De deur van de klas stond open en ik hoorde je lachen, praten met de juf, spelletjes spelen op de computer en zeggen: “De kassa is gesloten.” De dagen nadien moest je elke dag naar Gent voor onderzoeken en de 25ste, overmorgen dus is het ook weer drie jaar geleden dat je definitief het ziekenhuis in moest. Het is ook zo lang geleden dat je Tieme voor het laatst op schoot had, dat je voor het laatst Jinte een zoen gaf. Van Arjen had al eerder afscheid genomen want hij verbleef tijdens de week in Brugge. Je had je ridderpak aan om klaar te zijn voor de strijd. Ik schreef het al een tijdje geleden… Hoewel ik er geen goed gevoel bij had, al van in het hele begin niet, ik liet het mezelf niet toe te doemdenken. Ik ging ervan uit dat ons, maar jou vooral, een heuse orkaan te wachten stond die waarschijnlijk ook wel zou gepaard gaan met harde eigrote hagelstenen, die ook wel een hele poos zou duren. Maar ik probeerde er ook van uit te gaan dat ook hieraan een einde zou komen. Ik had niet zo’n einde voor ogen, maar ik ging ervan uit dat jij na een tijdje weer jouw stoel aan tafel zou innemen, dat jij weer in jouw bedje zou kunnen slapen, dat ik je weer zou zien huppelen, horen zingen, je grappen weer zou horen en je armpjes weer rond me zou voelen,…

Maar die dag komt, ik weet het , schat! Ik weet alleen niet wanneer. Ik zit er ook niet op te wachten en probeer de tijd die ik hier nog moet zijn zo gelukkig mogelijk in te vullen.

Lieve schat, ik hoop dat je dit voelt,..

Ik neem je in mijn armen en geef je een ontzettend dikke zoen en een even dikke knuffel. Wat zou ik dat ook zo graag voelen…

Ik hou van je, schatteke, altijd, overal en over alle grenzen heen,

Want ik ben en blijf, ook voor altijd,

 

Jouw mama XXXXXXXXXXX…DSCN4581.JPGDSCN4579.JPG

DSCN4582.JPG

12:53 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Het is zo moeilijk om hierop met de juiste woorden te reageren. Er zijn bepaalde data, die steeds terugkomen, die herinneringen (zowel goed of minder goed) opwekken en die het op zo'n moment weer even moeilijk maken om de kracht te vinden om verder te gaan.
Heel veel sterkte voor jullie allemaal in deze moeilijke periode!

Gepost door: David | 23-01-11

Lieve Els,

Heel erg stil ben ik nu... de vragen die Jinte stelt, zo herkenbaar - hier worden daar ook vragen over gesteld - maar de impact van zo'n vragen bij jou, bij jullie.... zo mooi hoe je het uitlegt aan Jinte, hoe je het ook kan tonen....
De krop in mijn keel bij het lezen, de tranen die over mijn wangen rollen.... wat moet het dan wel voor jou niet zijn, super mama van Rytse*...
En wellicht voelt Jinte nu niet ten volle aan wat deze vragen bij jou losmaken, en dat moet ook niet, maar het feit dat ze aanvoelt dat ze die vragen kan en mag stellen en dat ze er zo'n mooie, eerlijke antwoorden op krijgt... is dat niet de kracht die Rytse* je elke dag geeft om dit - nu al - op zo'n manier te kunnen? Ik twijfel daar niet aan en denk dan ook: Rytse* heeft gewonnen, niet op de manier dij wij allemaal zo veel liever hadden gehad, maar gewoon op zijn manier.... en kijk, door mijn wazige ogen zie ik nu door het raam toch een klein beetje wit in het grijze wolkendek ... Bedankt hé Rytse* voor jouw ridderkracht!

Gepost door: Tinneke | 23-01-11

hey Els
Wat kan je alles zo echt weergeven van Rytse*. De tranen bollen hier ook, er is zoveel herkenbaar, en ik kan je niet troosten met te zeggen het wordt beter, want dat wordt het niet, het gemis blijft. Een troost, ooit zien we elkaar terug, ooit zijn we weers samen met ons kind, daar ben ik zeker van.
Zo dapper van Jinte om dat zo allemaal al te begrijpen.
Ik kijjk naar buiten en er schijnen hier 2 sterretje heel fel, ééntje van Rytse* en ééntje van Dorien* , zij zorgt daar heel goed voor hem, want haar grootste wens was om kleuterjuf te worden.
veel sterkte en hopelijk ben je vlug beter
Ann (mama Dorien*)

Gepost door: Ann (mama Dorien*) | 23-01-11

Hallo els,

Week na week lees ik nog trouw je blogje en telkens wil ik iets neerpennen,...Ik heb zoveel bewondering voor jou hé,...je kan het zo mooi neerschrijven wat jij voelt voor jou Rytse*,..jou liefde is zo immens groot.Het is zo goed te geloven dat er heel veel herrinneringen aan vastzitten en idd met broer en zus die groter worden komt alles nog eens meer in het daglicht ,maar jij legt het zo schoon uit hé.
Jij Els ,bent een heel sterke vrouw!!!
Een dikke pluim voor jou en heel veel kracht voor elke moeilijke dag !!!

Liefs,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 24-01-11

De commentaren zijn gesloten.