16-01-11

Kleine prins.

Dag mijn allerliefste schattebol,

 

Hoewel we nog maar halfweg januari zijn en de winter eigenlijk nog maar begonnen is, voelde ik vandaag de eerste lentekriebel. De zon scheen zo heerlijk, het was helemaal niet koud. We zijn deze namiddag dus een fikse wandeling gaan maken. En het voelde echt zalig! Ik snak naar de lente! Gedaan met binnen zitten. Je zag echt dat iedereen van de gelegenheid gebruik maakte om wat frisse lucht en zon op te snuiven. Mensen komen weer meer buiten en hebben dus ook weer heel wat meer sociaal contact. Ik heb er ontzettend van genoten en heb weer wat vitamientjes op gedaan! Hopelijk kan ik er nu voor de rest van de week tegen!

Mijn lieve schat, net zoals elke week en elke dag, heb ik afgelopen week ook zo vaak aan je gedacht. En meestal waren dat positieve gedachten. Toen ik Jinte en Tieme op een ochtend  naar school bracht, kwam ik in de gang Eva tegen. Eva zat bij jou in de klas. Ze vertelde me dat ze met de kerstdagen jouw foto in de kerstboom had gehangen omdat ze nog zo vaak aan je denkt. Wat deed mij dat deugd dat te horen. Eva was tenslotte ook nog zo klein toen jij naar opa vertrok. Net zoals jij zat ze toen ook nog maar in de derde kleuterklas. En nu is ze een heel dametje aan het worden, en nog is ze je niet vergeten! Ook kwam ik al enkele keren Justin tegen. Ook hij zat bij jou in de klas. Veel mensen hadden er moeite mee om jou en Justin uit elkaar te houden. Beiden waren jullie bij de grootste van de klas en allebei hadden jullie lange blonde krullen. Ik kan het niet helpen dat ik Justin altijd goed in de gaten heb. Zo groot zou jij nu ook ongeveer zijn. Zou je nog altijd je lange krullen hebben of zouden ze een stukje korter zijn geweest? Ik vind het leuk om hem aan te spreken, al is het maar een ‘goede morgen’ wensen of hem even vragen hoe het met hem gaat. Ik krijg steeds een ‘goede morgen’ of een antwoord terug. Hij is natuurlijk Justin, jij bent het niet. En toch doet het me zo’n deugd hem te zien en zijn stem te horen.

Eigenlijk was afgelopen week een goede week op ’t werk. De sfeer zit weer beter. Ieder van ons team blijft natuurlijk wie hij is, met zijn eigenheid, maar het is weer een stuk leef-en werkbaarder. Dat is goed, zeker nu wat ik vorige week ook schreef, nog steeds aan de orde is. Het is niet evident en makkelijk om met ex-gedetineerden te werken, zeker niet als ze weer dreigen hetzelfde pad op te gaan. Het is ook niet evident slachtoffers van misbruik te begeleiden. Maar we kunnen met onze frustraties, vragen, onbegrip bij elkaar terecht. Ik voel dat we weer aan hetzelfde touw trekken en dat we elkaar kunnen ‘dragen’. En zo hoort het ook. Laat ons hopen dat deze tendens aanhoudt! Het maakt alles een stuk aangenamer.

Ik was afgelopen week mijn geplande verlofdagen op de kalender op het werk aan het invullen. En plots zag ik 14 april staan. Dan zal het al 3 jaar geleden zijn dat jij naar opa vertrok. En ik twijfelde. Zou ik die dag verlof nemen of zou ik werken? Als ik verlof zou nemen, hoe zou ik die dag dan invullen? Het zou een zware, moeilijke dag worden, met heel wat herinneringen en tranen. Dit jaar valt die dag op een donderdag, een gewone werk-en schooldag. Arjen, Jinte en Tieme zijn dus naar school. Papa kiest om te gaan werken. En ik denk dat ik dat voor het eerst ook zal doen. Ik kijk er heel erg tegenop, maar ik denk dat de dag sneller voorbij zal zijn als ik ga werken dan dat ik zou thuis blijven en de hele dag mijn tranen zal moeten drogen. Tuurlijk zal het een heel erg moeilijke dag worden, maar ik denk dat dat de beste oplossing is om die dag snel voorbij te zien gaan. En zijn er die dag toch tranen, dan zullen mijn collega’s dat maar moeten begrijpen. Gelukkig is 2 juni een verlofdag, want dat vind ik nog een moeilijkere dag. Die dag gaan papa en ik dus naar Sluis, naar dat medium . Ik verwacht nog steeds niets, maar vond het wel heel bizar dat zijzelf die dag voorstelde voor een afspraak. Papa en ik maken er een dagje van. We zoeken dan wel opvang voor je broertjes en zusje.

Gisteren ben ik met Jinte naar Rapunzel gaan kijken. En ook tijdens de film moest ik heel erg aan je denken. De ontvoerde prinses Rapunzel woonde al 18 jaar in de toren waarin de vrouw die haar ontvoerde en die zich voordeed als haar moeder haar opvoedde. En de koning en koningin die ontzettend veel verdriet hadden omdat hun dochter verdwenen was, lieten elk jaar op haar verjaardag duizenden wensballonnen de lucht in gaan. Toen ik de koning zijn tranen zag, voelde ik ook de mijne en toen ik de wensballonnen de lucht in zag gaan kon ik ze helemaal niet meer tegenhouden. Nu, het verhaal van Rapunzel is een sprookje en loopt dus goed af. Loopt ons verhaal goed af? Is ‘goed aflopen’ gelijk aan ‘hoe wij het het liefst zouden willen’? Ik weet nog, schat,… die vrijdag 14 maart 2008. Het was een vreselijke dag. Het was de dag dat ik 3K6 nietsvermoedend binnenstapte, maar dat men je aan het klaar maken was voor een spoedCT-scan omdat ze dachten dat je hersenbloeding had. Je was zo verward, kon niet meer praten, zag even niets meer, herkende niemand meer,… Ik herinner me nog zo goed dat ik me zo snel ik kon klaar maakte om bij je binnen te gaan. Ik was verschrikkelijk in paniek! Heel de dag week ik ongeveer geen seconde van jou. En ’s avonds, toen ik even met je alleen was vroeg ik je:  ‘Komt alles nog goed?” Hoewel toen al zo duidelijk was dat er iets heel erg mis was in je hoofdje, maar men nog niet wist wat het was antwoordde je: “Ja mama, alles komt goed.” Ik wilde toen zeggen met ‘goedkomen’, dat je helemaal zou genezen, dat je een tijdje later terug naar huis zou kunnen komen en dat je je leven langzaam maar zeker weer zou kunnen opnemen. Het was niet zoals ik bedoelde, maar toch had je gelijk! Je bent naar ‘huis’ mogen gaan. Zoals papa het ooit zei en schreef: “Eerst naar huis en dan naar je nieuwe thuis, waar het beter is.” En daar ben je goed. En wij slagen er in, met dat blijvende en sluimerende verdriet omdat we je heel vaak zo ontzettend hard missen, ons leven toch weer zo gelukkig mogelijk verder te zetten. En dat is wat jou ook gelukkig maakt. Nee, er zal geen prinses op een wit paard je helpen ontsnappen uit je toren. En nee, je bent niet ontvoerd door een stoute vrouw. Integendeel, je hebt opa, mémé, pépé, meester Lieven en nog zoveel andere lieven mensen om je heen. Maar wel, er komt, net als bij Rapunzel,  ooit een dag dat wij, mijn kleine prins, elkaar terug zullen zien. Daar ben ik van overtuigd. En dan vieren wij feest, heel groot feest!

Lieve schat, ik wil hier nog een tijdje blijven voor mezelf, voor papa, voor je broertjes en je zusje, voor mijn familie en vrienden. Maar de dag dat ik naar jou mag gaan, zal mijn gelukkigste dag ooit worden! Want dan is mijn hart weer compleet!

 

Ik hou van je, mijn lieve lieve lieve Rytseke, meer dan ooit als dat zou kunnen! Van hier tot aan de maan en terug en dat ontelbaar keer!

Want ik ben en blijf,

Voor altijd,

Jouw mama XXXXXXXXXX……….DSCN3852.JPG

19:39 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Da's een ongelofelijk mooi verhaaltje hé van grote haas en hazeltje : "Ik hou van jou tot aan de maan en terug", het raakt me nog steeds telkens ik dit voorlees. Een kind is iets onvoorstelbaar moois, ik ben er ontzettend dankbaar voor dat ik mama mocht worden. Toen ik -bijna 3 jaar geleden - hoorde dat Rytse gestorven was, sneed dat als een mes in m'n hart. Ik had Rytse niet gekend, kende jullie nog niet , maar toch kon ik een stuk van die universele pijn voelen voor het verlies van een kind. Helemaal niet eerlijk, maar toch moet je verder, en je doet dat supergoed. Geniet maar verder zoveel je kan hé !
Groetjes,
isabelle

Gepost door: isabelle | 16-01-11

De commentaren zijn gesloten.