09-01-11

Ticket to Heaven

Dag mijn lieve schattebol,

 

We zijn weer een weekje verder. De kerstvakantie is voorbij. De boekentassen zijn klaar, maar je broertjes en zusje nog niet. Vakantie went zo snel. Papa is ook de hele vakantie thuis geweest met de kindjes terwijl ik verder bleef werken. Voor hen zal de aanpassing dus het grootst zijn. Maar het is goed dat er weer wat structuur zal zijn, die is in een vakantie zo snel zoek.

Ik ben ook blij dat het ‘gewone’ leven weer begint. De kerstboom is weg, het kerstgerief zit weer mooi weggeborgen op zolder, de jaarovergang hebben we achter de rug. En in de winkels maakt het kerstgerief alweer plaats voor de hartjes en roosjes voor Valentijn. De periode waar heel veel mensen zo tegenop kijken, maar waar we toch niet vanonderuit kunnen , kan afgesloten worden.

Afgelopen week was een nogal zware week, vooral op ’t werk. Hoewel het nog vrij kalm was (veel mensen moesten nog bekomen van het werkwoord ‘feesten’), had ik toch mijn handen, of beter gezegd mijn hoofd, vol. Afgelopen week is er weer heel wat in de pers geweest rond het kindermisbruik in de kerk of door kloosterlingen. En dat kwam afgelopen week wel heel erg dicht. Niet alleen omdat de instelling die in de pers kwam hier in de buurt ligt, maar ook omdat er iemand van ‘mijn’ mensen daar haar jeugd doorbracht en daar ook mee te maken kreeg. Ik kan het niet van me afzetten, en toch moet ik dat voor een deel doen. Samen met een team begeleid ik haar verder in wat wij denken dat voor haar het beste is. Ook de pedofiel aan wie onze gevallen ‘monseigneur’ een kaartje stuurde om hem te feliciteren met zijn vrijlating is iemand die we onder onze vleugels hebben. Het interview met hem die in enkele kranten en tijdschriften te lezen was doen mijn hart samenkrimpen. Het is mijn werk om ook dergelijke mensen te begeleiden, wat hun verleden ook mag zijn. En ik doe mijn uiterste best om dat verleden ook ergens in een kluisje in mijn hoofd te bewaren maar om hen ook alle kansen te geven. Dit is nu de eerste keer dat het me niet lukt iemands verleden niet te laten meespelen in de manier van begeleiding. Het maakt me echt kwaad en geeft me een sterk gevoel van onmacht! Wat me vooral zo boos maakt is het feit dat ‘God – geloven in’ en ‘kerk’ (ik weiger het nog te schrijven met een grote K) nog steeds aan elkaar gelinkt worden! Ik weet niet wat God zijn bedoeling is met wat kloosterlingen en hun leiders met de meest kwetsbaren, ‘onze’ kinderen gedaan hebben. Maar ik weet wel dat Hij niets met deze ‘kerk’ te maken heeft. Omdat ik ‘God’ dus volledig van ‘kerk’ loskoppel, heb ik geen moeite om te blijven geloven, dit in tegenstelling tot papa. Het maakt me soms zelfs boos als hij oneerbiedig over God of geloven spreekt. God is voor mij mijn houvast. Ik ben ervan overtuigd dat hij over ons waakt, voor ons zorgt. En dat we niet altijd begrijpen waarom hij sommige zaken voor ons in petto heeft, dat is zo. De kunst van echt geloven is van dit, ondanks alle pijn, verdriet en onmacht, te blijven doen. En voorlopig slaag ik daarin. Waar ik daardoor ook afgelopen week veel mee bezig ben geweest, is de eerste communie van Jinte. Ik heb er geen schrik voor dat Hij Zijn handen minder boven haar hoofdje zal houden moest ze haar eerste communie toch niet doen. Het is omdat Jinte al 2 jaar over haar eerste communie spreekt en ze op school al zoveel voorbereidingen deden dat we hier nog steeds mee doorgaan. Maar, er zal, ook hier op onze parochie, met onze oerconservatieve, asociale en zelfs provocerende priester niet veel meer mogen gebeuren of er zal zeker één communiekantje minder zijn. Als we eerlijk zijn, en dat zal van de meesten zo zijn, is het Jinte toch vooral om haar feest te doen. En dat krijgt ze sowieso.

En in diezelfde week hebben mijn collega en ik iemand van onze mensen naar huis moeten brengen omdat hij teveel gedronken had. Hij gaf het onmiddellijk toe en deed er niet moeilijk over. Hij is iemand van vreemde origine, is Islamiet, is gehuwd en heeft 3 kinderen. Hij is uit zijn thuisland moeten vluchten en heeft verschrikkelijke dingen meegemaakt. Toen mijn collega en ik hem thuis brachten, stond hij erop dat we met hem even meegingen naar binnen om thee te drinken. We weigerden eerst, maar hij bleef maar aandringen. Gezien zijn toestand en het feit dat zijn vrouw en kinderen thuis waren, leek ons dat dan toch niet onverstandig. Toen we er binnengingen moest ik mijn tranen echt bedwingen,… De omstandigheden waarin hij met zijn met zijn jonge gezin moet zien te overleven,… Dit was echt mensonwaardig. En dat is niet ergens in een ver land, maar hier, tussen ons, naast ons,… Kinderen hebben honger, hebben geen tafel om aan te zitten, geen zetel, geen tv, geen koertje of tuintje, 2 slaapkamers (1 voor de ouders en 1 voor de 3 kinderen). Ik keur het niet goed, maar begrijp wel dat een fles vodka een middel kan zijn om even te ‘ontsnappen’ uit alle ellende.

Mijn lieve, lieve schatteke, hoewel ik je zoveel liever nog hier bij ons zou gehad hebben, ik ben zo blij dat jij die ‘aardse’ ellende niet moet voelen. En wat wij hier, gelukkig maar, ook nog ervaren aan warmte en schoonheid, krijg jij in het zoveelste kwadraat, daar in het paradijs!

En om af te sluiten,… Dat paradijs,… Toen papa en ik op ons huwelijksfeest een heel bijzonder nummer kozen om de dansavond mee in te leiden, wisten we niet dat het voor ons nog zo’n diepere betekenis zou krijgen. Ook op jouw uitvaart was dit te horen…

Dire Straits: Ticket To Heaven

I can see what you're looking to find
In the smile on my face
In my peace of mind
In my state of grace
I send what I can
To the man from the ministry
He's a part of heaven's plan
And he talks to me

Now I send what I can to the man
With the diamond ring
He's a part of heaven's plan
And he sure can sing
Now it's all I can afford
But the lord has sent me eternity
It's to save the little children
In a poor country

I got my ticket to heaven
And everlasting life
I got a ride all the way to paradise
I got my ticket to heaven
And everlasting life
All the way to paradise

Now there's nothing left for luxuries
Nothing left to pay my heating bill
But the good lord will provide
I know he will
So send what you can
To the man with the diamond ring
They're tuning in across the land
To hear him sing

I got my ticket to heaven
And everlasting life
I got a ride all the way to paradise
I got my ticket to heaven
And everlasting life
All the way to paradise

 

Lieve schat, gewoon omdat ik dat wil, zal ik elke week een fotootje van je bij dit blogje posten. Het heeft niet altijd te maken met wat ik zal geschreven hebben. Gewoon omdat je zo'n fantastisch mooi kindje was, mijn kindje!

Ik hou van jou, zo ontzettend en intense veel!!!

Want ik ben en blijf,

Voor altijd,

 

Jouw mama XXXX………5.jpg

20:04 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Tja Els
Aangezien mijn werk, waar ik het na al deze feiten soms moeilijk mee heb... wil ik je blijven steunen in het geloof van het goede.
Dat je dit wil loskoppelen van de kerk kan ik je niet kwalijk nemen...
Maar vergeet niet dat Godsdienst in het onderwijs niet meer hetzelfde is als de catechese van vroeger. Het nieuwe leerplan is niet te vergelijken met dat van vroeger. Als je overstapt naar zedenleer stap je niet weg van de kerkinstantie maar van het volledige geloof...
Ik geef geen les in de school van je kinderen dus dit is geen 'proberen' van overtuigen van iemand omdat ik lesuren zou kwijtspelen ;-)
Probeer misschien toch bij het maken van de keuze tussen RKG en ZL stil te staan bij welke waarden je je kinderen wil meegeven. Laat de instantie kerk niet tussenkomen of je je kinderen gelovig wil opvoeden.
Godja, das mijn idee hé Els.
Jullie moeten samen een keuze maken waar je je best bijvoelt.
In iedere geval wens ik jullie een prachtig 2011!
Vele groetjes en hopelijk eens tot gauw.

Goedele

Gepost door: desmet goedele | 09-01-11

Els,

zoals iedere week, grijpen jouw woorden me naar de keel.
ik kan heel goed begrijpen hoe je je voelt en wat je bedoelt met het instituut kerk en het geloof in God.
wij zijn ook gelovig en koppelen dat al lang los van elkaar.
wij gaan iedere week naar de kerk enkel en alleen omdat de priester (een goede!) een persoonlijke vriend van ons is geworden.
maar niet alle priesters zijn zo!!
wij hebben het meegemaakt op ons huwelijk.
sindsdien heb ik het ook heel moeilijk als er iets gebeurt in het instituut kerk.
er zijn veel egoïstische, zelfzuchtige en conservatieve priesters, die enkel wat zij zeggen en doen goed vinden. de 'leek' heeft maar te luisteren naar hen.
maar er zijn gelukkig ook nog andere!!!
ik ben blij dat je er zo over denkt, dat Jinte haar eerste communie mag doen.
je doet het niet voor het instituut kerk, maar voor God, die ons toch meestal een hand boven het hoofd houdt, zelfs al wijken we eens van de goede weg af.
en jij gelooft ook in God, dat heb je deze week nog maar eens aan jezelf bewezen toen je die man naar huis bracht.
mocht je niet in God geloven, goed willen doen en zijn, zou je je zijn situatie niet zo aangetrokken hebben!!
verder veel sterkte!!!

Gepost door: Marianne | 10-01-11

hey Els
Ik begrijp je heel goed. Ik ben een poosje kwaad geweest op de pastoor hier bij ons, Bram had muziek gekozen voor zijn zus en mocht niet te vel zijn want Dorien was een jong meisje en er ging veel volk zijn en dan ging het veel te lang te duren. Wel dat ik toen niet helemaal bij bewust zijn was, want nu zou ik hem denk in vermoorden.
Langs de andere kant, haar directeur van haar school doet al zeven jaar na mekaar in haar school een herdenkingsviering die ik volledig mag in elkaar steken met eigen muziek en teksten (nochtans een klassieke )pastoor).
Maar ik geloof ook nog wel dat er iets is maar ik koppel het ook niet meer aan een pastoor.
Zo heeft ieder zijn mening zeker.
Jouw woorden waren weer zo mooi verteld aan jullie lieve Rytse*
lieve groetjes
Ann mama Dorien*

Gepost door: Ann (mama Dorien*) | 10-01-11

De commentaren zijn gesloten.