26-12-10

Kunnen genieten, ook van Kerst!

Dag mijn lief engeltje (om in de kerstsfeer te blijven),…

 

Kerst is voorbij. Ik had me voorgenomen van zowel op Kerstavond als Kerstdag er het beste van te maken. Dat is gelukt. Op Kerstavond zijn papa en Arjen dus gaan helpen in het Achturenhuis, terwijl Jinte, Tieme en ik er thuis een gezellige avond van probeerden te maken. Hoewel Tieme in de namiddag een middagtukje gedaan had, toch was hij die avond snel moe. Jinte voelde zich geen 100%, dus was het na het lekker eten, een filmpje, een verhaal in het grote bed snel tijd om te gaan slapen. Tegen 20u30’ was ik alleen,…. Hoewel, alleen,…? Je was zo dicht bij me. Het deed goed je zo dicht te voelen en anderzijds is dat gemis weer zo pijnlijk voelbaar. Het is niet dat ik verbitterend ben omdat jij al een stapje verder bent, het is niet dat ik vol zelfmedelijden zit om het feit dat ik jou terug naar ‘huis’ moest laten gaan, het is niet dat het mij niet lukt zo gelukkig mogelijk mijn leven weer in handen te nemen,… Gewoon, ik heb het heel erg gemist van jou rond mij te hebben, van jou aan tafel te hebben, van jou in bed te stoppen. Op een gegeven moment kwamen de tranen zo erg dat ik je steen knuffelde. Behalve je haartjes in het doosje in je curver op zolder, is wat er in je steen zit het enige stoffelijke van wat jij hier bij ons achterliet. Ik vertelde je hoe ik me voelde, hoeveel pijn het deed. En ik zei je ook hoe ontzettend graag ik je nog eens zou willen zien, hoe graag ik je nog eens zou willen knuffelen, hoe ik vooral die dingen mis. Na een ‘zwak’ moment lukte het me weer er een rustige avond van te maken. Tegen 23u30’ kwamen papa en Arjen terug. Ze hadden het goed gesteld, hadden er een goed gevoel bij een bijdrage geleverd te hebben in het feit dat ze anderen een leuke en gezellige avond hadden bezorgd. Op Kerstdag begon de dag hier vrij laat. Het eerste wat je broertjes en zusje wilden doen is de pakjes onder de Kerstboom open maken. Van klein naar groot. Toen Tieme en Jinte al hun pakje hadden open gemaakt was het jouw beurt. Je kreeg een mooie, grote witte kaars. Ook toen was het een lastig moment. Het zijn zo’n momenten dat het gemis als een mes door je hart snijdt! Hoewel ik me voor de andere kinderen voorgenomen had geen tranen te laten zien, het is me niet gelukt. Tieme vroeg me waarom ik huilde, maar ik was niet in staat van te antwoorden. Ik nam hem op de schoot en gaf hem de knuffel die ik eigenlijk zo graag aan jou had willen geven. ’t Was Jinteke die zei: “Mama huilt omdat ze Rytseke mist.” Tieme zei dat ik niet moest huilen want dat jij nu in de hemel bent en vroeg ook of ik mijn traantjes weg zou doen. Dat is me uiteindelijk wel gelukt. Voor de rest maakten we er een gezellige dag van om in de vooravond naar Zwevegem te rijden waar oma een avond, nacht en dag had gereserveerd voor de hele familie in een heel mooie en gezellige vakantiehoeve. Vorig jaar had oma dit ook gedaan. Wij (vooral ik) waren er toen niet klaar voor om met de ‘hele’ familie ‘gezellig’ samen te zijn. ‘Heel’ de familie kan niet meer ‘heel’ zijn, want jouw lijfje is er niet meer bij. En hoe kan het nu gezellig zijn als het gemis om jou me zoveel pijn deed? Dit jaar was ik daar wel klaar voor. Jij had er echt ook helemaal je plaats, je was er helemaal bij. Jouw foto die hier in je hoekje staat was ook mee en kreeg een plaats in de centrale ruimte. Jouw naam werd vaak genoemd. Het voelde zo goed je nonkel Claus aan je neefje Vic (die pas 2 jaar was toen jij naar opa vertrok) over je vertelde of je nonkel Pieter-Jan met Tieme te zien spelen naast je foto, of toen Arjen de kaars aanstak die oma speciaal voor jou had meegebracht,… Hoewel ik gezegd had dat jouw naampje voor de pakjes niet meer bij de rest moest zitten, omdat pakjes geven en krijgen nog altijd iets leuks moet zijn en ik dit positief moment niet wou beladen met verdriet en gemis, toch kreeg jij van je tante Jo (jouw doopmeter) ook een heel mooi pakje. Je kreeg een sneeuwbal met jouw foto in. Het is een klein gebaar die toch nog zoveel wil zeggen. Ik ben oma, Kristien, mijn zussen, mijn schoonbroers en alle neefjes en nichtjes dankbaar om de manier waarop zij jou ook nog steeds levend houden! Op deze manier lukt het me ook te genieten, weten dat je er nog steeds bij hoort, al is het anders dan ik zou willen. Maar samen met opa kijken jullie heel zeker knipogend toe hoe wij het gezellig maken en samen leuke dingen kunnen doen.

Lieve schat, ik zou het zo graag willen weten of jullie dat zien hoe wij proberen voort te doen, met vallen en opstaan. Ik zou zo graag willen weten wat jij denkt als je ons bezig ziet. Ik zou zo graag willen weten hoe het met je gaat,… Deze morgen had Tieme papa’s gsm even vast. Plots zei hij: “Ik ga eens bellen naar Rytse.” Toen ik hem zei dat dat niet kon want dat er in de hemel geen gsm’s bestaan was hij wel ontgoocheld. Hij wou zo graag je stem eens horen. Het doet me vaak pijn dat Tieme eigenlijk nooit echt levendige herinneringen heeft aan jou. Jullie hebben samen zo weinig tijd kunnen doorbrengen. Jullie hebben elkaar nooit echt leren kennen. Jullie zijn nochtans echte broers. Tiemeke was 10 maanden toen je naar het ziekenhuis ging… En toch, hij weet dat je altijd een deel van het gezin zal zijn, dat je zijn broer bent. En toch weet ik heel zeker dat Tieme, als hij een stokoud mannetje geworden is en hij ook naar het paradijs kan vertrekken jou zeker zal herkennen.

En nu wat anders, mijn bolle. Jouw zusje Jinte had een goed rapport. Ik ben echt heel erg trots op haar. Ze moet er veel voor doen, ik moet er veel mee bezig zijn en ze heeft haar tijd nodig, maar ze is heel goed mee, zit bij de goede middelmaat. Ook Tieme doet het goed. Hij is een beetje een kapoen en is soms wel eens ‘moe’ als hij geen zin heeft in wat hij zou moeten doen. Maar hij is superlief en heeft veel vriendjes waar hij goed voor zorgt. En Arjen had geen rapport mee. De meester was ziek en had er geen kunnen maken. We zijn dus op een positieve manier de kerstvakantie begonnen.

En ook zo gaan wij naar het nieuwe jaar toe. Behalve morgen en woensdag moet mama de hele week werken, ook vrijdag nog. Maar papa is thuis en kan dus voor je broertjes en zusje zorgen en zorgen dat we het ook vrijdagavond gezellig kunnen maken. Die jaarovergang zullen we doorbrengen met Sophie, Chris en Iebe die naar hier komen. Voor Sophie zal het ook niet makkelijk zijn om het jaar af te sluiten waarin haar mama zo plots is moeten vertrekken. Zeg je haar dat ze maar toekijkt hoe wij het ook zo aangenaam mogelijk zullen maken? Zoals jij, opa en Sophie’s mama het zouden willen! En op 1 januari trakteer ik papa, je broertjes en je zusje op een dagje Efteling voor mijn 40ste verjaardag! Ook jij gaat mee, in ons hartje!

Dit is dus de laatste keer in het jaar 2010 dat ik iets naar schrijf. Maar op 1 januari 2011 ben ik er terug!

Onderaan kan je het nieuwjaarskaartje zien dat ik samen met Jinte heb gemaakt. Zij tekende jou tussen al de andere sterretjes.

Ik hou van je schatteke, in 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013,….. Voor altijd…

Want ik ben en blijf,

Ook voor altijd,

kerstkaartje 2010.jpgJouw mama XXXXXXX……..

18:16 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Lieve dappere ridder,
Dankzij jouw mama en papa, kijken we toch uit naar oudejaar.
Ben je mijn mama al tegengekomen ? Help je haar een handje daarboven ? Ik ben ervan overtuigd dat ze goed voor jou zal zorgen.
Geef ze alvast een dikke knuffel. Ook voor jou een dikke zoen.
Liefs
Sophie

Gepost door: sophie | 26-12-10

Beste Els,

Ik heb jullie aangrijpende boek in juni 2010 gelezen en zoals je kan zien heeft het mij niet meer los gelaten.
Jullie verhaal heb ik ook aan mijn zoontje verteld die onlangs 6 jaar is geworden.
Als wij 's avonds een ster zien, zwaaien wij gedag naar Rytse en gooien hem kushandjes toe en vertellen ook tegen hem.
Je ziet, hoewel we jullie helemaal niet kennen, is Rytse ook voor ons een heel speciaal iemand!
Ik heb lang getwijfeld om via deze weg iets te laten weten omdat ik dit nooit doe, maar met deze dagen vond ik het voor jullie misschien toch een leuke boodschap!
Groetjes,
Birgitte

Gepost door: Birgitte | 27-12-10

Lieve mama,

Zo herkenbaar, ik wil jou een dikke knuffel sturen
Liefs xxx

Gepost door: Kathleen | 28-12-12

De commentaren zijn gesloten.