12-12-10

(examen)stress

Dag mijn lieve krullewiet,

 

Hier ben ik weer. Papa is met Jinte en Arjen nog wat boodschappen doen en Tieme geniet nog van een namiddagtukje. Ik ben er dus weer helemaal voor jou.

Gisteren heeft mama de kerstboom versierd. Weet je nog schat, die laatste Kerst samen, in 2007. Jij hebt toen de top op de boom gezet. Ik herinner me nog dat het ingeving was van daar toen een foto van te maken, want 'je kon maar nooit weten dat het je laatste Kerst bij ons was...' Net zoals elk jaar, was het ook nu weer niet echt met mijn volle zin. Ware het niet van je broers en je zusje zou er waarschijnlijk helemaal geen kerstboom staan. Maar ik vind dat we het hen een beetje verschuldigd zijn, die kerstsfeer waar ik zoveel mogelijk wil aan ontsnappen. Ik ben niet alleen, zij zijn er ook. En voor hen moet er wel wat sfeer zijn. Papa had vorig jaar nogal wat oud kerstgerief weggedaan waardoor ik dit jaar wat nieuwe spulletjes moest kopen. Ik heb dat afgelopen woensdag gedaan, samen met Jinte en Tieme. Ik zag hoe ze er van genoten. Eigenlijk zou dat op zich al een motivatie op zich moeten zijn, maar ik heb het er toch zo moeilijk mee. De kerstboom versieren gaat bij mij altijd gepaard met mijmeren over het jaar dat bijna voorbij is. En eigenlijk is het een vrij ‘goed’ jaar geweest. Ik herinner me dat ik vorig jaar zei dat 2010 het jaar van de grote ommekeer moest worden. En eigenlijk ben ik daar wel grotendeels in geslaagd. Ik heb een nieuwe job die een uitdaging blijft en waarvan een deel en/of de manier van die invulling zal meegenomen worden als voornemen voor 2011, ons boek is uitgekomen en een kleine 450 exemplaren hiervan hebben een plaatsje gevonden bij mensen die ook jou dus nooit zullen vergeten en ik ben 42kg lichter waardoor ik uiterlijk een andere vrouw geworden ben en waardoor het op heel wat vlakken toch een stuk makkelijker gaat. Dus eigenlijk kan ik niet klagen. Ik heb mijn leven min of meer terug op de rails gekregen. Mijn trein staat wel nog niet zo stevig op die rails, maar hij staat er toch op. En…hij rijdt de goede kant uit. En ben ik daar blij om? Ja, eigenlijk wel. Kan ik zeggen dat ik een gelukkige vrouw ben? Wat is gelukkig zijn? Als gelukkig zijn wil zeggen dat alles je voor de wind gaat, dat je weinig of geen zorgen hebt, dat je weinig of geen verdriet hebt? Dan moet ik daar een negatief antwoord op geven. Als gelukkig zijn wil zeggen dat ik energie en wilskracht genoeg heb om aan te pakken wat met tegengaat, dat ik iets aan mijn zorgen probeer te doen en die kan delen met papa of mensen dicht bij mij, dat ik mensen rond me heb waarvan ik ongelofelijk veel hou, dat ik op momenten van verdriet mijn tranen kan laten lopen, kan blijven schrijven en warme woorden hoor of warme armen rond me voel, dan kan ik volmondig zeggen dat ik inderdaad een gelukkige vrouw ben! Als ik dus diep in mijn hart kijk, zeg ik dus, ja, schat, ondanks het feit dat ik jou ongelofelijk hard mis en dat een deel van mijn hart voor altijd weg is, ben ik gelukkig. Zo gelukkig als jij zou willen dat ik ben!

Mijn bolleke, Jinte zal een intensieve week tegemoet gaan. Haar eerst ‘examenperiode’. Het is dit weekend voor het eerst dat ze geen huiswerk meekreeg omdat ze moet ‘studeren’ aan haar woordjes. En, ik moet eerlijk zeggen,… dat gaat niet van een leien dakje. Ze oefent niet graag, zeker geen woordjes. Het is voor het eerst dat ik zo duidelijk die stress voel. Het is voor het eerst dat ik toch wat moeite heb met de druk die we onze kinderen opleggen. De lat ligt zo hoog. Ik merk dat Jinte nog zo ‘kind’ is. Ze speelt nog oh-zo graag. Huiswerk maakt ze nochthans graag, omdat het op een kinderlijke manier voorgesteld wordt. Maar de lettertjes en de woordjes vlot herkennen en in de juiste volgorde moeten zeggen,… Het is niet simpel. Zowel gisteren als vandaag ben ik heel wat met haar bezig geweest hierrond. Ze wil niet, en toch ‘moet’ ze. Ik schreef het al eerder,… De kunst is om een gezond evenwicht te vinden in doen wat ‘moet’ en echt nog kind kunnen zijn, zonder zorgen, zonder ‘moeten’. Het is niet evident. Hoe graag zou ik ook willen dat mijn kinderen zouden kunnen opgroeien in een ongedwongen sfeer waarin ze hun eigen tempo kunnen volgen… Zo zit onze maatschappij wel niet elkaar. Vroeg of laat wreekt zich dat toch. En voeden we deze tendens niet door daar ook altijd maar in mee te gaan,…? Misschien wel. Wat voor mij belangrijk is, is dat elk van mijn kinderen zich goed in zijn vel voelt, dat ze sociaal voelend zijn, dat ze om hun medemens geven, dat ze leren omgaan met druk, dat ze leren ook zichzelf soms wat druk op te leggen, dat ze hun plaatsje vinden waar dat dan ook mag zijn, dat ze gelukkig zijn en in staat zijn ook anderen gelukkig te maken. Straks ga ik nog wat met je zusje oefenen en we zien wel wat de resultaten zullen zijn. Schatteke, hoewel ik het veel liever anders had gehad,… die stress heb jij nooit gekend. Ik weet dat je er ook veel moeite zou mee gehad hebben. Jij, die graag op je gemakje was, die vooral zag hoe mooi wit de sneeuw was, hoe mooi blauw de lucht was, hoe leuk het was regendruppels op je neus te voelen,… Jij die zo kon genieten van mooie muziek, een mooi filmpje, een mooi verhaal of een gezelschapspel. Het klinkt raar, maar als je dan toch maar een korte tijd bij ons mocht blijven, ben ik blij dat je ook echt kon genieten van ‘kind zijn’ en dat jij nooit moest ervaren wat Jinte nu doormaakt.

En nu schiet door mijn hoofd dat jij ook je deel van je zorgen hebt gehad, vooral die laatste 3 maanden in Gent. Lieve schat, hoewel ik bijna altijd bij je was en hoewel je heel wat zorgen met me deelde,… Meer dan luisteren, je eens vastnemen, samen met je huilen of mijn eigen tranen verbijten uit onmacht kon ik niet veel meer voor je doen. En ik weet, jou kennende, dat je me ook dikwijls gespaard hebt. Je was zo dapper, zoooo ongelofelijk dapper! Je hebt je naam ‘dappere strijder’ echt alle eer aan gedaan!

Mijn allerliefste schatteke, wat ben ik nog steeds zo ongelofelijk trots op jou. Ik vind het een ongelofelijke eer jouw mama te mogen zijn! En ik weet, vroeg of laat, als het mijn moment is om naar het paradijs te gaan, dat jij, samen met opa me zullen staan opwachten en mij met open armen zullen ontvangen!

Alleen, voor papa, Arjen, Jinte en Tieme, en ook wel voor mezelf hoop ik dat ik hier nog een tijdje mag blijven. En van de tijd dat ik hier nog ben, wil ik het allerbeste maken. Dat ben ik mezelf, jou en mijn omgeving verschuldigd!

Lieve lieve Rytseke, ik hou van je, met heel mijn hart en heel mijn ziel,….

Voor altijd….

DSCN4057.JPGDSCN4056.JPGJouw mama XXXX…….

16:05 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Els,

Dit heb je weeral eens mooi verwoord.
Dit jaar hebben wij hier ook niet echt het gevoel van de kerstfeer en weet eigenlijk niet direct waaraan het ligt.
Er wordt zoveel verwacht van iedereen in de maatschappij en wij volwassenen nemen het er allemaal maar gewoon bij, dikwijls zonder morren of uit schrik om onze job te verliezen. Bij ons valt het zo niet op, maar een kind kan bijna niet meer écht kind zijn omdat ook van hen al zoveel verwacht wordt, ze moeten steeds maar meer een meer doen en ook maar beter en beter presteren, zodat vergeten wordt dat ze ook vrije tijd en spelmomenten nodig hebben.

Gepost door: David | 12-12-10

Els

Ik ben er zeker van dat Rytske samen met zijn opa hierboven ook de kerstboom heeft versierd. Een prachtige boom met grote kerstballen waarin jullie naam staat geschreven!
Blijkbaar houdt Rytske ook enorm veel van sneeuw want toen we deze morgen wakker werden lag er weer een mooi sneeuwtapijtje. Mijn dochtertje vroeg wie dat gedaan had en ik vertelde haar dat alle engeltjes uit de hemel deze morgen vroeg hun donsdekentjes hadden uitgeschud...

Volgend jaar gaat mijn zoontje ook naar het eerste leerjaar en ik ben er een beetje bang voor. Als ik jullie hoor vertellen hoe rap alles moet gekend zijn... ik kan mij niet herinneren dat ik tijdens mijn eerste leerjaar "examenstress" had. Het ging allemaal veel langzamer, we hadden nog tijd om te spelen en uiteindelijk zijn we er toch ook geraakt...

Wij wensen Jinte heel veel succes met haar eerste proefwerkjes! Haar grote broer zal haar zeker proberen te helpen!

Groetjes

Gepost door: Purdy | 17-12-10

De commentaren zijn gesloten.