05-12-10

Sinterklaas

Dag Bolleke,

 

Wat gaan de weken toch snel. Het lijkt wel alsof het gisteren was dat ik er weer eens alleen en helemaal voor jou alleen was. Het sneeuwtapijt is de hele week blijven liggen, dit tot groot jolijt van je broers en zus.

En ondertussen is Sint hier langs geweest. Afgelopen donderdag bracht hij een bezoek aan school. Ik was Tieme als sinds de grote vakantie erop aan het voorbereiden dat hij dit jaar zijn tutje aan de Sint zou meegeven. Zijn juf Kimberly had het voorstel gedaan van zijn tutje mee te geven naar school en ze daar aan de Sint te geven. Toen ik hem dat vorige week al voorstelde was hij akkoord want ‘dan heeft hij toch nog tutjes J’. Daarom spraken we af dat hij donderdag op ééntje na al zijn tutjes aan Sinterklaas zou geven en dat we het allerlaatste tutje dan persoonlijk aan de Sint zouden geven als we hem zouden gaan opzoeken in ‘Het huis van de Sint’ in Kortrijk. Donderdagavond sliep hij al zonder tutje, ook vrijdag-en zaterdagnacht is het gelukt. En dit zonder grote moeite. De ‘tutjesfase’ kunnen we uds voor eens en voor altijd afsluiten. Weet je nog schat, dat ook jij je tutje aan de Sint meegaf. We waren toen met de hele familie bij Kristien en haar kinderen, want de Sint had laten weten dat hij daar samen met zijn pieten op bezoek zou komen. Ook jij was toen zo flink. Je had je tutje nog de hele namiddag in je mondje, maar toen Sinterklaas aankwam gaf je het onmiddellijk aan hem. Ook jij hebt er toen geen probleem meer van gemaakt om zonder tutje te slapen. Ik voelde wel de krop in de keel gisteren, toen je kleine broertje zijn allerlaatste tutje aan Sinterklaas gaf. Mijn jongste zoon, die zijn baby-en peuterfase echt helemaal afsluit. Wat worden onze kinderen groot. Gisterenavond werd hier dus het schoentje gezet. En schatteke, jouw schoentje stond er dus niet bij. Ik herinner me dat ik vorig jaar nog niet klaar was om jouw schoentje niet meer te zetten. Maar je was er bij, net zoals dat je er altijd bij bent, in ons hart!

Gisteravond was ik samen met mijn zussen, jouw tantes uitgenodigd bij oma voor haar 67ste verjaardag. Het was een gezellig samenzijn. Je jongste neefje Wolf was er ook. Heb je al eens gezien wat een mooi knaapje het is, schat. Er komt ooit wel een dag dat ik hem vertel wat een lieve, grote neef hij heeft, die vanuit de hemel, samen met opa over hem waakt. Gisteravond bij oma was dan ook weer het moment waarop we naampjes trekken en dus weten voor wie we een pakje gaan voorzien. Vorig jaar had ik het erg moeilijk met het feit dat er zomaar vanuit gegaan werd dat jouw naampje er niet meer zou tussen zitten. Maar gisteren kon ik echt wel waarderen dat me gevraagd werd wat we met jouw naampje zouden doen. En ik voel dat ik er ook klaar voor ben om jouw naampje er niet meer bij te steken. Net zoals met Sinterklaas ben je er wel bij, anders als ik zo graag zou willen, maar je bent er wel. Oma heeft al een mooie kaars klaar gezet om jou er op die manier bij te hebben. En natuurlijk zal er aan jou en aan opa gedacht worden, maar jou erg duidelijk en tastbaar op de voorgrond zetten zou het verdriet om het gemis waarschijnlijk nog voelbaarder en pijnlijker maken. Schatteke, jij weet dat de komende periode niet aan mij besteed is. Ik heb altijd moeite gehad met de overdaad en de opgeklopte, ‘gedwongen’ ‘gezelligheid’ van de ‘feest’dagen. Voor mij komt gezelligheid meestal voor op heel ongedwongen, spontane momenten waar ik dan op dat moment ongelofelijk van kan genieten. Ik hoop dat die dagen snel voorbij gaan en dat we weer kunnen uitkijken naar de lente, naar de eerste krokussen. Ik weet het, ik zal nog wat geduld moeten hebben, want de winter moet nog beginnen.

 

Mijn lieve, lieve schatteke, ik hou van jou, zo intens veel en ik mis je,….

Ik geef je een warme knuffelzoen X,

Jouw mama, voor altijd XXXXXXXXXX……..30475_detail.jpg9.jpg

19:30 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.