28-11-10

Winter...

Dag mijn lieve Bolleke,

 

Wat heb je je broertjes en zusjes blij gemaakt met dat eerste wintertapijt. Als het van hen afhangt mag je de hele winter zorgen voor verse sneeuw om mee te spelen. Toen ik hun enthousiasme zag was ik eigenlijk wel een beetje jaloers om hun kinderlijke gedachten. Als ik sneeuw zie dan denk ik vooral aan koud, nat, vuil en hoe ik er in godsnaam met de auto moet doorrijden. Ik moest constateren dat ik mijn kinderlijkheid kwijt ben en dat ik het eigenlijk wel mis. Ik zou ook veel liever hebben dat ik vol enthousiasme buiten zou willen gaan spelen, een sneeuwman maken, met sneeuwballen gooien,… Ben ik een oude saaie mama aan het worden? Ik hoop het niet. Ik zie mijn kinderen ontzettend graag en wil heel veel voor hen en met hen doen. Maar ik merk dat het me dikwijls aan energie ontbreekt om het ook te doen. De drukte, maar vooral de sfeer op het werk zal daar een grote oorzaak van zijn, maar ik blijf het wijten aan het feit dat ik helemaal geen wintermens ben. Geef mij maar de zon, 25 graden, de zee,... Ik ben wel een buitenmens, maar daarvoor is het me nu echt te koud. En volgens de weerman heeft de vriezeman de komende week heel wat plannen. Ach, ik zal er beste van proberen te maken. Lieve schat, zorg je dan ook een beetje voor papa? Afgelopen week moest hij een gevel gaan bekleden aan een flatgebouw op de dijk aan de zee. En dit op 34 meter hoogte. Nu, papa vindt dat niet zo erg om koud te hebben, hij kan er erg goed tegen. Maar ik heb er toch wel mee te doen als ik dat hoor. Komende week moet hij die gevel afwerken…

Over werk gesproken… Weet je wel dat ik je vorige vertelde over die werkaanbieding die ik had gekregen. Omdat ik met een aantal contracten werk, had ik gehoopt wat te kunnen opsplitsen en daar dus op te kunnen ingaan. Mijn werkgever zag dat niet echt zitten. ’t Was alles of niets. Tja, dan was de keuze ook snel gemaakt. Ik geniet nu van een zeker praktisch en financieel comfort. Het emotionele comfort is ietsje minder. Maar, zoals ik al eerder schreef,… Ik doe mijn werk echt wel graag. Ik geniet ervan als ik met een kwinkslag een glimlach op onze cliënten hun gezicht kan toveren, of als ik hun tranen kan drogen, of gewoon eens hun zorgen kan beluisteren,… Ze vroeg me wel waarom ik overwoog om op die aanbieding in te gaan. Ik heb toen eerlijk gezegd dat het de samenwerking met één van de collega’s is die daarvoor zorgt. Ik heb het maar allemaal verteld. Mijn andere collega’s hadden afgelopen week hun functioneringsgesprek en hebben hetzelfde aangekaard. Nu, het is dan misschien toch niet voor niets geweest en vloeit er toch iets positiefs uit. Ik leg mijn verwachtingen echter niet te hoog. Zo is de ontgoocheling bij het ondervinden dat alles toch blijft zoals het is ook niet zo groot. Nu, eigenlijk werk ik maar een kleine 2 dagen echt met haar samen. Ik trek me dus op aan het feit dat ik de rest van de tijd vooral te doen heb met collega’s waarmee het wel aangenaam werken is en waarbij de sfeer een pak gemoedelijker loopt.

Rytseke, je papa is afgelopen donderdag 43 jaar geworden. Toen Tieme, Jinte en ik ’s avonds voor hem zongen (want hij was al om 5u30’ naar zijn werk vertrokken) en hem zijn pakje gaven zei hij dat hij er blij om was, maar dat niemand hem kon geven wat hij eigenlijk het allerliefste wou… En daar waren ze dan, de tranen,… Op die momenten is het gemis om jou zou voelbaar!!! Nee, niemand kan jouw lijfje terug toveren. En dat is wat ik natuurlijk ook het allerliefste zou willen. Jou nog één keer horen, nog één keer ruiken, nog één keer voelen, je nog één keer kunnen vastnemen en knuffelen. Kon ik je maar eens vragen hoe het met je gaat, wat je daar in de hemel allemaal doet, wie je daar in de hemel allemaal ziet, of je daar ook eet, speelt, zingt,… Of je ziet hoe het met ons gaat, hoe we proberen, met vallen en opstaan, ons leven zonder jouw fysieke aanwezigheid weer zo goed mogelijk verder te zetten. Ik zou je willen vragen of we het goed doen. Schat,… ook nu met tranen,…. Het gemis blijft zo verschrikkelijk veel pijn doen!!! Jij bent mijn zoon, mijn eerstgeboren kind, zo bijzonder! Ik weet nog heel goed,… Negen jaar geleden…. We waren ons vorige huis aan het verbouwen en woonden daarom tijdelijk bij oma in. Ik voelde me niet goed, was moe en ….was overtijd. Toen ik die zwangerschapstest deed was ik helemaal alleen. Ook toen ik zag dat er een roze streepje in het kadertje van de test kwam. Het was daags voor papa zijn verjaardag. Kon ik hem een mooier verjaardagsgeschenk geven? Ik was zwanger van jou, mijn allerliefste Rytseke. Wat ben ik nog steeds ongelofelijk blij en dankbaar dat ik diegene was die jou mocht dragen, op de wereld zetten en tijdens je korte leventje hier in deze dimensie jouw mama mocht zijn. Het is een echt voorrecht!

En mijn lieve schat,… Is de echte Sint klaar om de komende week heel wat kindjes blij te maken? Heb jij hem geholpen bij het inpakken van al dat speelgoed, al die chocolade en al dat snoep. Of heb jij de mandarijntjes helpen plukken? Schatteke, jij kent het geheim van de Sint, hé! Mama en papa hebben alle pakjes al klaar liggen. Alleen voor jou nog niet. Ik vind het zo ontzettend moeilijk. Vorige jaren hebben we voor jou telkens iets voorzien. In 2008 kreeg je een playmobilridder en in 2009 een fotokader voor verschillende fotootjes in te stoppen om in je hoekje te zetten. Als ik in de boekjes kijk weet ik zo wat ik voor je zou kopen. Maar waarom zou ik? Jij hebt het niet meer nodig, je zou er nooit mee spelen. Mijn lieve lieve lieve lieve schat, wat moet ik doen? Ik overweeg zelfs om je schoen (die nog steeds in het schoenenrek staat) niet meer bij te zetten. Niet omdat ik niet aan je denk, hoe zou ik dat ooit kunnen? Maar om het voor iedereen een beetje makkelijker te maken. De komst van de Sint, de bijhorende pakjes moet een blijde gebeurtenis zijn! Ik wil die dag geen tranen. Schat, jij bent in mijn hartje, altijd, met of zonder schoentje! Ik zie wel wat ik doe.

Wat ben ik blij met de foto van mijn vier kindjes bij de Sint. Het jaar ervoor was Tieme er nog niet en het jaar nadien kon jij er niet meer bijstaan. Deze foto is voor mij goud waard! Daaronder nog wat fotootjes van je laatste Sint hier bij ons.

 

Mijn allerallerliefste Rytseke, ik heb je nodig, dicht bij mij! Verwarm je mijn hartje wat?

 

Ik hou van jou, overal en altijd,….

Want ik ben en blijf, ook voor altijd,…

 

Jouw mama XXXXXXXXXXXXX……………

DSCN4008.JPG

DSCN3993.JPGDSCN3997.JPG

kids bij sint 07.jpg

 

 

 

17:20 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

lieve els,
Nu besef ik nog meer dan vroeger hoeveel pijn het gemis van iemand die je ongelooflijk graag ziet kan doen.
Maar net als jullie probeer ik sterk te zijn en te vechten voor mijn gezin, mijn papa, mijn broer en mijn warme vriendschappen.

een hele dikke knuffel

ps; prachtige foto van je vier kids bij de sint

liefs
sophie

Gepost door: sophie | 28-11-10

Hoi Els,

Het gemis blijft zo verschrikkelijk veel pijn doen hé. En ik begrijp je man volkomen. Een verjaardag, de Sint, Kerstmis, moederdag enz....zullen nooit meer hetzelfde zijn.
Ik vraag me ook steeds af of we het hier beneden goed doen.
We doen ons best en jullie ook.
Veel sterkte wens ik jullie toe in deze koude dagen en weken.

Gepost door: Ann en Seppe* | 30-11-10

De commentaren zijn gesloten.