21-11-10

Broertjes...

Dag mijn allerliefste schattebol,

 

Ik geraak vandaag echt niet vooruit. Is het het grauwe, donkere weer? Ben ik iets aan het broeden? Of zou het gewoon moe zijn van de afgelopen week. Het is een zware week geweest. Zowel fysiek als mentaal en dit vooral op het werk. De week ervoor had ik een functioneringsgesprek wat ik heel goed had voorbereid en waarop ik dacht echt te kunnen zeggen wat mijn bedenkingen en vragen zijn, ook wat betreft mezelf. Ik heb echt moeite moeten doen om na te gaan hoe ik ook de weinig gemoedelijke sfeer in ons team kon aanhalen die eigenlijk te wijten is aan slechts één persoon. Zonder aanvallend te zijn heb ik dat toch aangehaald. Nu, het was een goed gesprek. Ik kreeg geen werkpunten mee, hoewel ik mezelf er toch enkele had opgelegd en had hoge verwachtingen naar de ‘denk-en doe-dag’ van afgelopen dinsdag. De denkdag begon maar om 9u ipv 8u doordat die ene collega te laat kwam en om 12u had ze er alweer genoeg van. Na het middageten zijn we dan samen naar de film  (Zot van A) geweest. Ik was echt ontzettend ontgoocheld, had zoveel willen bespreken, zoveel nieuwe afspraken maken, schema’s willen opmaken, voor elk een duidelijke functieomschrijving opmaken, maar niets van dat is gedaan. De film op zich was mooi en ontspannend, maar kan ik geen teambuilding noemen. Tenslotte zit je toch elk voor jezelf in je zetel naar het scherm te kijken en heb je op dat moment niets met elkaar te maken. Het was ook die ene collega die samen met de coördinator de dag in elkaar had gestoken. De sfeer was die dag redelijk, maar de dag nadien was het weer net als voorheen. Ik doe mijn werk echt graag, ben graag met de mensen bezig en als een stage weer uitmondt in een tewerkstelling geeft dat ontzettend veel voldoening. Ik ben verre van perfect, heb zeker ook mijn fouten, maar ik kan nu echt wel zeggen dat ik helemaal geen moeilijk mens ben om mee samen te werken. Ik verwacht ook niet dat collega’s goede vrienden worden, maar op een vriendelijke collegiale manier met elkaar kunnen omgaan moet toch kunnen. Met de andere collega’s lukt dat wel, vooral op dagen als de ene er niet is. Iedereen voelt zich dan rustiger en kan beter overleggen. Jij ziet me ook functioneren, hé schat. En jij weet ook wat ik voel en denk. Ook de vele keren dat ik zo op mijn tanden moet bijten om het op het werk leefbaar te houden, ben je bij mij. En daarom vind ik het ook zo vreemd wat mijn vrijdagnamiddag overkwam. Ik kreeg op het werk telefoon van de coördinator van een ander arbeidszorgcentrum. We hadden al enkele keren samen gezeten op een vergadering maar anders kenden we elkaar niet. Er komt daar een vacature vrij en hadden die graag door mij ingevuld gezien. Is dit ook weer toeval of ben jij het die zegt: “Mama, dit werk is echt iets voor jou. En zo heb je die druk van die vervelende collega niet meer.” Nu, ik wil het doen, echt waar, en zal eens met hem moeten overleggen omtrent werkuren. Ik ga niet op woensdag werken. Ik werk graag en ontzie me niet snel iets, maar de woensdag is er voor de andere kinderen. Als ik dat niet kan hebben, dan doe ik het niet. Maar als dit een geschenk uit de hemel is, dan zal ook dat wel in orde komen. Morgen moet ik dus een aantal mensen zien en waarschijnlijk beslis ik dan morgen. Schatteke, duim je met me mee?

Lieve schat, een tijdje geleden waren Tom en Tine hier op een avond. Ze kwamen een glaasje drinken op de aankoop van hun nieuwe (oude) huis. Alle kindjes lagen al in bed. Maar plots hoorde ik iets op de trap. Het was zo’n herkenbaar geluid. Weet je nog dat jij ook zo moeilijk kon slapen en dat je vaak gewoon bovenaan de trap zat te luisteren naar ons of naar de tv. Je was meestal muisstil en soms zuchtte je dan eens om ons te laten horen dat jij daar was. Wel,…dat geluid was het! En toen ik ging kijken zat Tieme bovenaan de trap, eerst muisstil en toen een zucht. Op precies dezelfde manier. En hij had dan nog jouw pyjama aan. Hij is weer veel veranderd en, hoewel hij geen krullen heeft en een stukje heftiger is, lijkt hij echt wel veel op jou (ik post een fotootje van jou en van Tiemeke bij). Ook zijn gevoel voor humor, hoe hij lacht,… Een tijdje geleden deed hij ook iets voor het eerst… Hij vroeg echt achter jou. Hoewel hij je nooit echt heeft gekend, hij was maar net een jaar toen je naar opa vertrok, neem je echt wel een plaats in zijn omgevingswereldje. Ook als hij verdriet heeft zegt hij soms: “Ik wil naar Rytse, ik wil naar mijn broer.” Of “Ik wil naar Rytse, ik ben Rytse kwijt.” Natuurlijk bezorgd me dat ook wel een flinke krop in de keel en weet ik niet altijd goed wat ik daarmee moet. Ik zeg dan dat jij hier nog altijd bent, dat we je niet meer kunnen zien maar dat je wel in ons hartje woont. Het is zo moeilijk zoiets uit te leggen aan een kleutertje van 3,5j. De ene keer ben je in ons hartje, de andere keer boven de wolken in de hemel, nog een andere keer ben je een ster,… Is dat niet eigen aan de dimensie waarin jij nu bent,…dat  je inderdaad overal kan zijn?

Mijn bolle, afgelopen week was het de week van de grootouders. Op school had Jinte woensdagochtend een ontbijt met oma en donderdag was oma dan in Tieme’s klas verwacht. Ze hadden het allebei super gevonden dat oma er even voor hen was. Maar uiteraard hebben we dan ook gedacht aan opa, mémé en pépé die bij jou zijn in de hemel. Hebben jullie ook samen iets bijzonders gedaan?

 

Schatteke, ik hou van je, suuuuuuperveel. Blijf je deze week dicht bij me? Ik verlang naar een beetje rust in mijn hoofd…

Dikke zoen en dikke knuffel,

Jouw mama, voor altijd…XXXXXXXXXXXXX….Tieme voor blog 211110.jpgDSCN2589.JPG

18:09 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Els,

Al enige tijd lees ik wekelijks wat je Rytse verteld. Elke week ben ik ontroerd en heel dikwijls vloeien er heel wat tranen hoewel ik jullie niet persoonlijk ken. Ik hoop voor je dat je morgen een goed gesprek hebt en een goeie beslissing kunt nemen. Veel succes.

Gepost door: hilde duyck | 21-11-10

Hey Els,
Je gesprekje komt zeker dik in orde.... het zal zijn wat het moet zijn... :-)
Mooie foto's van de twee broertjes.... Wauw inderdaad op die foto's lijken ze opnieuw zooooooooo goed op elkaar....
Zo gelijkend en tooch verschillend, maar allebei heel speciaal en zo bijzonder.... Dikke knuf Nele

Gepost door: Nele | 21-11-10

Hey Els,
Toen ik me jaren geleden niet goed voelde op m'n werk, kwamen er ook nieuwe dingen op m'n pad die ik met beide handen gegrepen heb . Ik heb er nog geen moment spijt van. Net als je niet op zoek bent naar iets, kruist het vanzelf je weg. Niet makkelijk om zo'n keuzes te maken, maar als het goed aanvoelt moet je het gewoon doen !
Tieme is inderdaad ook een leuk ventje, Rytse heb ik niet gekend, behalve door jouw boek en je fijne verhalen.
Warme groet,
Isabelle

Gepost door: isabelle | 22-11-10

Hey Els,
Toen ik me jaren geleden niet goed voelde op m'n werk, kwamen er ook nieuwe dingen op m'n pad die ik met beide handen gegrepen heb . Ik heb er nog geen moment spijt van. Net als je niet op zoek bent naar iets, kruist het vanzelf je weg. Niet makkelijk om zo'n keuzes te maken, maar als het goed aanvoelt moet je het gewoon doen !
Tieme is inderdaad ook een leuk ventje, Rytse heb ik niet gekend, behalve door jouw boek en je fijne verhalen.
Warme groet,
Isabelle

Gepost door: isabelle | 22-11-10

De commentaren zijn gesloten.