14-11-10

De oversteek...

Dag mijn allerliefste Rytseke,

 

Het stormt buiten. Het water klettert hier tegen de velux van mama’s bureau en ik hoor de wind gieren. Mijn gedachten gaan nu vooral uit naar de mama van één van mijn beste vriendinnen. Hoe sterk kan vriendschap zijn? Zo sterk dat ik haar pijn voel, haar onmacht. En, behalve haar laten weten dat ik er voor haar ben, kan ik niets doen. Ze heeft vanavond afscheid genomen van haar mama die samen met haar papa op vakantie was. Op vakantie heeft haar mama een fatale hersenbloeding gekregen. Iedereen heeft hemel en aarde verzet om haar terug naar België te krijgen wat gelukt is. Dit samen met haar papa en haar broer. Hier heeft Sophie nog afscheid kunnen nemen van haar mama. Alles gebeurt zo plots. Vier dagen geleden was iedereen nog zonder zorgen en waren haar mama en papa volop aan het genieten van de Turkse zon. En nu is ze bij jou. Ze heeft jou nooit gekend, maar ze heeft wel ons boek gelezen. Ze zal je dus wel herkennen. Heb jij haar zien aankomen? Ze zal wel omringt geweest zijn, daar bij jullie, want er waren al heel wat mensen, vrienden, vriendinnen en familie, die daar al zijn. Lieve schat, help jij, samen met alle anderen, Sophie’s mama, Iebe’s oma, een beetje haar weg vinden in de hemel? Ik zal mijn best doen om er voor Sophie, Chris en Iebe te zijn.

Ik nam 22 jaar geleden afscheid van mijn papa, jouw opa en 2,5j geleden nam ik afscheid van jou. Afscheid nemen van mensen die je ongelofelijk graag ziet doet onnoemelijk veel pijn. Maar die pijn moet jij uiteindelijk zelf dragen. Er is niemand die die pijn van je kan wegnemen. Het enige wat de omgeving kan doen is luisteren en laten voelen dat ze er voor je zijn. En dat is wat ik met Sophie doe.

Lieve schat, het is niet fair,… Gisteren las ik in de krant een artikel over een 100-jarige mijnheer die al 2 keer weduwnaar was en 1 zoon heeft die ook al 72j is. Zijn lichaam is versleten, hij heeft pijn en moet veel medicatie nemen. Hij is echter niet echt ziek, maar is uitgeblust, heeft geen levensvreugde meer en zou zo graag sterven. Hij heeft euthanasie gevraagd, maar dit werd niet toegestaan. Dit is wraakroepend. Hij heeft een heel leven gehad, goede en slechte dagen gekend. Al zijn vrienden zijn gestorven. Ik zou het hem zo gunnen om naar de overkant te vertrekken. Wie zijn de artsen om hem die vurige wens te weigeren?

 Ik moet er echt eens mijn werk van maken om voor mezelf die papieren in orde te brengen. Ik heb op het stadhuis al mijn toestemming in orde gebracht om mij als donor te gebruiken. Maar ik moet ook nog een verklaring in orde brengen met de boodschap dat ik bij ernstige ziekte of letsel ook euthanasie wil. Het is goed dat deze zaken bestaan.

Mijn Bolle, ik heb gebeld met die mevrouw waarover ik een tijdje geleden sprak, dat medium. Weet je wanneer ze ons (papa en ik) een afspraak gaf? Op 2 juni 2011 om 15u00’. Twee juni, jouw verjaardag, op die dag zou jij 9 jaar worden. Toeval? Ik weet het niet. Ik geloof niet echt in toeval. Het is nog een hele tijd, maar dat vind ik niet erg. Ik ga eigenlijk zonder verwachting. Ik moet niet weten of je gelukkig bent, of je  er goed bent,… Daarop weet ik eigenlijk wel het antwoord. Het enige wat ik niet weet en waar ik al heel lang een antwoord op zou willen krijgen is… Op 20 maart 2008 namen wij heel bewust afscheid van elkaar, hé schat. En op 21 maart, de dag nadien dus begeven al je vitale functies het. De artsen hebben toen ingegrepen en je gereanimeerd. Nadien ben je nooit nog bij bewustzijn geweest. En op 14 april 2008 haalden we je naar huis om je hier van de beandeming te halen en rustig naar opa te vertrekken. Maar schat,… Wanneer heb je die oversteek gemaakt? Echt op 14 april of was het die 21ste maart? Hadden we de 21ste maart niet ingegrepen, dan was je toen vertrokken. Waar was je die tijd tussen 21 maart en 14 april? Was je bij opa, was je bij ons of was je er tussenin? Je lag in een coma. Hoorde je ons? Zag je ons? Was je je bewust van wat er rond je gebeurde. Als we het louter fysisch bekijken kan het niet want je hersentjes functioneerden niet meer. Maar er is zoveel meer dan enkel het fysische. Als ik nooit een antwoord krijg of die vraag is het ook goed. Het is niet dat ik er wakker van lig.

 

En nu iets luchtiger schat, ik ben vandaag met zus naar de K3-show in Oostende geweest. Ik heb er zo ontzettend van genoten. Niet zozeer van de show, dat ook natuurlijk, maar vooral van je zus. Ik zag hoe zij genoot, meezong, mee danste en me spontaan een knuffel gaf en zei: “Dank je wel, mama!” Wat had ik zulke dingen ook zo graag met je gedaan. Maar ik ben er zeker van dat het jou gelukkig maakt als je ziet hoe je zus ervan genoot! Ze had zograag eens met Josje, Karen of Kristel gepraat, maar dat kon natuurlijk niet. Ik moest dan dekn aan jouw persoonlijke ontmoeting met Toby. Daar genoot jij van, hé schat. Ik post nog wat fotootjes daarvan.

 

Mijn allerliefste venteke, ik geef je een heel erg dikke knuffel en een heel erg dikke zoen,…

…zomaar, omdat ik ONNOEMELIJK VEEL VAN JE HOU!!!!

 

Want ik ben en blijf , voor altijd…

 

Jouw mama XXXXXXXXXXX……….DSCN4849.JPGDSCN4850.JPGDSCN4851.JPG

20:01 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Veel kan ik hier niet aan toevoegen, het is altijd zo voelbaar echt wat je schrijft, recht uit het hart, uit een prachtig moederhart vol liefde.
Dikke knuffel,
Isabelle

Gepost door: isabelle | 14-11-10

Hey Els
Wat een mooi verhaal weeral. Er zijn soms toch vragen, hoe is het mogelijk dat dit kan. Dorien* werd ook beademt 10 dagen en die 10 de avond ging ze heel zachtjes van ons heen. Heb het er nog altijd moeilijk mee dat ze niet thuis kunnen van ons heengaan is.
Mooie foto's van Rytseke*, leuk bioscoopbezoek met je dochter. Maar weet dat Dorien* heel goed zorgt voor Rytseke*. Zij oefent daar waar ze zijn haar droomjob uit, kleuterleidster worden.
Amai zo plots je mama verliezen moet ook verschrikkelijk zijn. ouw vriendin zal zeker bij jou steun vinden.
Bedankt voor je steun
Ann

Gepost door: Ann (mama Dorien*) | 14-11-10

Hey Els
Wat een mooi verhaal weeral. Er zijn soms toch vragen, hoe is het mogelijk dat dit kan. Dorien* werd ook beademt 10 dagen en die 10 de avond ging ze heel zachtjes van ons heen. Heb het er nog altijd moeilijk mee dat ze niet thuis kunnen van ons heengaan is.
Mooie foto's van Rytseke*, leuk bioscoopbezoek met je dochter. Maar weet dat Dorien* heel goed zorgt voor Rytseke*. Zij oefent daar waar ze zijn haar droomjob uit, kleuterleidster worden.
Amai zo plots je mama verliezen moet ook verschrikkelijk zijn. ouw vriendin zal zeker bij jou steun vinden.
Bedankt voor je steun
Ann

Gepost door: Ann (mama Dorien*) | 14-11-10

Hey Els
In stilte volg ik al enkele maanden jouw blogje en telkens opnieuw ben ik ontroerd na het lezen van jouw mooie verhalen.
Ik vind jou een ongelooflijk sterke en moedige vrouw, een mama uit duizend...
Mijn gedachten gaan nu ook uit naar Sophie en haar familie.
Gelukkig heeft ze goeie vrienden en buren waar ze altijd op kan rekenen. We kunnen haar verdriet niet wegnemen, alleen wat verzachten!
Vele groetjes!
Yves, Purdy, Robbe (3KB) en Marie(1KB) Pareit

Gepost door: Purdy | 15-11-10

Hey Els
In stilte volg ik al enkele maanden jouw blogje en telkens opnieuw ben ik ontroerd na het lezen van jouw mooie verhalen.
Ik vind jou een ongelooflijk sterke en moedige vrouw, een mama uit duizend...
Mijn gedachten gaan nu ook uit naar Sophie en haar familie.
Gelukkig heeft ze goeie vrienden en buren waar ze altijd op kan rekenen. We kunnen haar verdriet niet wegnemen, alleen wat verzachten!
Vele groetjes!
Yves, Purdy, Robbe (3KB) en Marie(1KB) Pareit

Gepost door: Purdy | 15-11-10

De commentaren zijn gesloten.