07-11-10

herinneringen...

Dag mijn lieve, lieve Rytseke,

 

De herstvakantie zit er weer op. En voor ons was het eigenlijk niet meer dan dat. Ik schreef het vorige week al,… Allerheiligen en allerzielen,… Het is niets voor ons. Voor ons zat er dus geen kerkhofbezoek in.

Ik moest werken, maar voor papa, Arjen, Jinte en Tieme was het vakantie. De kinderen zijn tijdens de vakantie enkele dagen naar Wasper (speelpleinwerking) geweest zodat papa de mogelijkheid had hier thuis ook wat te klussen. Vooral voor Jinte bracht dat weer een grote verandering met zich mee. Ze zit nu niet meer bij de kleuters, maar bij ‘de grote’. Hoewel ook bij hen de begeleiding zeer goed is, ze moeten wel meer hun plan trekken, voor hun eigen gerief zorgen. Ze was zo trots dat ze nu als ‘de grote’ wordt gezien. En ze had er, nu dus samen met Arjen en nog een heleboel anderen van haar vriendjes superdagen. Heb je haar zien ravotten in de modder? Schat, ik moest zo denken aan die keer dat jij met Arjen in de modder speelde aan de voet van de grote berg die toen nog in onze tuin lag. Wel, zo ongeveer zag je zus er uit toen papa en ik haar gingen ophalen. Hoewel ze soms een echt meisjemeisje is die gek is op rose, schmink, nagellak en poppetjes kan ze zich soms ook gedragen als een echte kwajongen en ravotter. Ook voor Tieme was het een aanpassing, want hij moet nog bij ‘de kleintjes’ blijven. Nu, ergens is het wel goed dat ze nu niet meer samen zijn. Tieme moet ook leren dat zijn zus er niet altijd kan zijn. Nu, hij heeft enkele nieuwe vriendjes gemaakt en trekt ook wel zijn plan.

De week was wel onderbroken. Woensdag (is altijd mijn vrije dag) zijn we een dagje naar Plopsaland geweest. Arjen wilde liever niet mee en ging dus weer naar Wasper. Omdat we onze kaarten op voorhand hadden mocht Jinte’s vriendinnetje mee. We hebben ontzettend van de dag genoten. En telkens we naar Plopsaland gaan moet ik zo vaak aan jou denken. Weet je nog schat, dat jij en ik er op de supersplash gingen. Jij had je blauwe petje toen aan. En door de snelheid en de hoogte van de boot verloor je het. We hadden het allebei niet zo leuk gevonden. En weet je nog dat je door de fonteintjes liep en je met Jinte naast Plop poseerde en je ook bij Wizzy ging staan en je tussen de geitjes liep en,…. Schatteke, natuurlijk is het met heimwee en weemoed dat ik daaraan terugdenk, maar het is ook met vreugde en dankbaarheid.

Lieve schat, toen Jinteke gisteren naar de scouts vertrok en haar laarsjes wilde aantrekken merkten we dat ze nat waren omdat ze buiten waren blijven liggen. Ze had eigenlijk niets anders om aan haar voetjes te doen dat tegen een stootje kon,… Tot ik jouw ravotschoenen in het oog kreeg. Al jouw schoenen staan hier nog in het schoenenrek. Ik kon ze nog niet wegzetten. De aarde en het vuil die nog helemaal opgedroogd tussen de diepe groeven zat duidden nog op sporen waar jij nog had gelopen. Ik had het nooit eerder willen wegdoen, maar voelde dat ik daar wel klaar voor was. Wat zou jij liefst hebben: dat jouw schoenen hier gewoon zouden blijven staan of dat zus haar voetjes er ook in zouden zitten en jouw schoenen nog eens brengen naar plaatsen waar jouw voetjes nooit meer zouden komen? Ik denk dat je het wel leuk zou vinden dat Jinte nu jouw ravotschoenen draagt. En nu ik het heb over schoenen moet ik denken aan toen ik het laatst met jou schoenen ging kopen. Het moesten stevige winterbottines worden. In de schoenenwinkel had je heel erg mooie gezien, die je zo graag wilde. Maar de prijs ervan paste toen niet echt in het budget dat ik vooropgesteld had. We zochten naar schoenen die er heel erg op leken en waarvan de prijs ook nog meeviel. Ik vroeg je nog of je die ook mooi vond waarop je antwoordde dat je die andere mooier vond, maar deze toch ook wel graag zag. Lieve schat, had ik toen geweten dat dat het laatste paar schoenen zou zijn dat ik voor je zou kopen, had ik de dure schoenen voor je gekocht. Ik heb daar achteraf nog vaak spijt over gehad. Ik had je nog zoveel willen geven. Je hebt veel gekregen en kloeg niet vaak. Ik heb moeite met het altijd maar toegeven aan wensen van kinderen. Ik wil van mijn kinderen geen verwende snotjes maken. Ze moeten leren dat niet alles kan, dat je niet steeds zomaar krijgt wat je wil. Maar ik merk wel dat ik daar, sinds jij bij opa bent, toch wel iets makkelijker aan toegeef. Ze zijn zeker niet verwend, maar ze krijgen vaker eens wat extra’s. Ik weet wel, schatteke, dat je nu denkt: “Maar mama toch, ik had toch alles wat ik wilde. Waar jij je nu nog schuldig over voelt! En die schoenen, ik vond ze ook mooi en ze zaten ook lekker!”

Mijn bolle, een tijdje geleden kregen we een uitnodiging voor het etentje van OVOK 3K6 (ouders van overleden kinderen van op 3K6). Ik wilde er eigenlijk graag naar toe om een aantal mensen eens terug te zien en sommigen voor het eerst te zien. We zouden een heel aantal verpleegkundigen en artsen terugzien. Ik kan niet vergeten dat 3K6 bijna 3 maanden een soort ‘thuis’ geweest is. Die 3 maanden op 3K6 waren zo ontzettend intens. Tijdens die tijd hadden we zoveel intense momenten met elkaar, maar ook met lotgenoten, de spelbegeleiding, de verpleegkundigen en de artsen. Dat schept een band. Maar,… Papa wil er liever niet naar toe. Hij vindt de confrontatie te groot. Het gevoel rond 3k6 is zo dubbel. Aan de ene kant voelen we ons weer zo dicht bij jou, onze laatste intense maanden, maar aan de andere kant roept het natuurlijk ook zoveel verdriet, gemis en frustratie op. Ik begrijp papa volkomen en kan hem daar ook wel in volgen. We laten het nog even bezinken en nemen in de loop van de week een beslissing.

Schat, papa heeft afgelopen week ook eens wat oude papperassen weggedaan. Hij had een hoopje aan de kant gelegd om eerst met me te overleggen wat hij er mee moest doen. Het was een stapel papieren die allemaal betrekking hadden tot UZ Gent en jouw overlijden. Alle facturen, informatie omtrent de bmt-kamer, voeding, de factuur van de begrafenisondernemer,… We hebben het allemaal weggedaan. Dat zijn nu niet echt de papieren die ik wil houden, die goede herinneringen oproepen. Ik moet ook niet meer gedetailleerd weten wat het ons allemaal heeft gekost. Het doet er niet meer toe. Dat zijn dingen die ik eigenlijk zo snel mogelijk wil vergeten. Ik doe alleen door met de goede herinneringen.

 

Mijn allerliefste krullebol, je bent in mijn hoofd en in mijn hart, altijd en overal,…

omdat ik zooooooooo veel van jou hou,

Want ik ben en blijf, voor altijd….

Jouw mama XXXXXXX………DSCN3670.JPGDSCN3390.JPGDSCN3411.JPG

DSCN3412.JPGDSCN3441.JPGDSCN3442.JPGDSCN3407.JPG

21:40 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Lieve Els,
Wat een mooie foto's van Rytse! Het is zo mooi om elke week opnieuw te lezen hoe aanwezig jullie schattige krullebol nog steeds is...
Lieve groetjes,
Ellen x

Gepost door: Ellen | 07-11-10

Els,
Je tekst is weer prachtig. En ik kan je begrijpen wat die aankoop van die schoenen betreft. Maar Rytse weet zeker dat jij met de beste bedoelingen het beste paar schoenen zocht voor hem. Het is niet de prijs van de schoenen die telt, maar de zorg waarmee mama en zoon ze uitzochten ! En daar was ie vast heel blij mee, die knappe zoon van jullie.
liefs
sophie

Gepost door: sophie | 07-11-10

Telkens ik hier kom lezen besef ik des te meer wat een geluk ik heb dat ik mijn zoontje nog steeds heb! HIj viel op 2.5 jarige leeftijd door het raam , zijn schedel was achteraan helemaal gebarsten! Ondertussen is mijn kleine jongen, 23 jaar, en staat op punt om naar Canada te vertrekken naar zijn Canadees liefje en weet je misschien omdat ik zo intens dankbaar ben dat ik hem toch nog heb, kan ik hem zo makkelijk laten gaan! Ik zal hem ook niet kwijt zijn! Ik heb er zo dichtbij gestaan, bij zijn dood , maar het rare, de dood en het leven staan heel dicht tegen elkaar maar zijn toch een hemelsbreed verschil, maar misschien heb ik dat al verteld in een vorige reactie, vergeef me als ik in herhaling moest vallen!

Liefs
Christa

Gepost door: christa | 11-11-10

Telkens ik hier kom lezen besef ik des te meer wat een geluk ik heb dat ik mijn zoontje nog steeds heb! HIj viel op 2.5 jarige leeftijd door het raam , zijn schedel was achteraan helemaal gebarsten! Ondertussen is mijn kleine jongen, 23 jaar, en staat op punt om naar Canada te vertrekken naar zijn Canadees liefje en weet je misschien omdat ik zo intens dankbaar ben dat ik hem toch nog heb, kan ik hem zo makkelijk laten gaan! Ik zal hem ook niet kwijt zijn! Ik heb er zo dichtbij gestaan, bij zijn dood , maar het rare, de dood en het leven staan heel dicht tegen elkaar maar zijn toch een hemelsbreed verschil, maar misschien heb ik dat al verteld in een vorige reactie, vergeef me als ik in herhaling moest vallen!

Liefs
Christa

Gepost door: christa | 11-11-10

Dag mama Els,
Wat je schrijft is o zo herkenbaar voor mij/voor ons. Je hebt idd een goede pen! Enkel wat kerkhofbezoek betreft verschillen we 'een beetje'. Wij trekken zowat dagelijks naar Soetkins* plekje... en passeren dan bij opa* en bij Quinten* en...
Véél groeten en nee, bij OVOK zullen we dit jaar niet aanwezig zijn. Willem vertoeft die dag weer in 't UZ (op 3K6).
Hou je haaks en tot wederhoren,
Fries

Gepost door: Fries | 14-11-10

De commentaren zijn gesloten.