31-10-10

Grenzeloze Liefde...

Hey hey schatteke,

 

De eerste vakantie van het dit schooljaar is begonnen, herfstvakantie. En ’t is echt wel herfst. Blaadjes maken een kleurig tapijt in de tuinen en op de straten, het regent, ’t wordt koud, de zon heeft geen zin meer om ’s morgens op te staan en gaat ’s avonds ook weer vroeg slapen. En afgelopen nacht kregen we er weer eens een uurtje extra bij, ’t zal dus nog vroeger donker worden. Ik weet wel dat elk seizoen zijn charmes heeft en dat dit gewoon al zolang de aarde bestaat, de normale gang van zaken is, maar toch,… De herfst en de winter zijn echt niet aan mij besteed. Ik mis de zonne-energie. Misschien dat er over enige tijd zoiets bestaat als zonnepaneeltjes die we op ons kunnen dragen om die op te slaan en te gebruiken wanneer we het nodig hebbenLachen. Nu, bolle, ik wil eigenlijk niet klagen, daar wil ik jou niet mee beslasten. Ik moet er gewoon door, want het er is er nu eenmaal, en over een maand of zes kan ik weer halsreikend uitkijken naar de zon.

Lieve schat, waarschijnlijk weet je het al wel, maar je hebt er sinds vrijdag in de vroege ochtend weer een neefje bij. Tante Hai (zo noemen alle neefjes en nichtjes –jij deed dat ook- tante Hannele) en Pieter-Jan hebben een eerste zoontje, Wolf! Tante Hai is thuis bevallen en wilde graag met Pieter-Jan in alle intimiteit en rust Wolfje laten wennen aan zijn nieuwe leven. En daarom gaan we er pas morgen eens naar toe. Ik ben benieuwd hem te ontmoeten. Nieuw leven, zijn leven hier bij ons. Ik wens hem een warm hart toe om andere mensen gelukkig te kunnen maken want dat zal ongetwijfeld ook zijn grootste geluk zijn. Ik wens hem een sterke ruggegraat toe om in deze toch niet zo makkelijke wereld zijn mannetje te kunnen staan. Ik wens hem een sterk karakter toe zodat het hem lukt zijn eigen doelen na te streven en daar ook in te slagen. Ik moet hem geen warme omgeving toewensen want die heeft hij al en die zal hij blijven hebben, zolang wij (en dan bedoel ik heel zijn familie) daar iets in kunnen bijdragen. En als ik jou mag vragen,… Schatteke, ik weet niet of je ieders engelbewaardertje kan zijn, en ik weet ook wel dat je het lot niet kan veranderen, maar zou je, samen met opa, ook over hem kunnen waken en hem op zijn levenspad vergezellen?

Rytseke, meerdere keren werd jouw naam afgelopen week genoemd, ook door mezelf. Zelfs eens per ongeluk. Ik had ’s avonds Tieme in zijn bedje gestopt, nog liedjes gezongen, gekust en geknuffeld. En toen ik het licht uitdeed en de deur op een kiertje zette, zei ik nog: “Slaaplekker, Rytseke, ik zie je graag.” Ik zeg dit altijd met ‘Tiemeke’ in de zin, maar dit was echt per ongeluk, maar het deed ergens goed dit nog eens luidop te kunnen zeggen. Meestal zeg ik het stilletjes, of gewoon in mijn hoofd, als ik op ons bed zit met je foto in mijn handen en mijn avondbabbelke met je heb. Ook kreeg ik een berichtje van een vriendin die les geeft in de lagere school, hier niet in de buurt. Ze had het in haar klas over Allerheiligen en Allerzielen. En alle kindjes mochten praten over iemand die overleden was en misten. Er werd over heel wat grootouders gepraat, maar plots ook over een jongetje die overleden was omdat hij ziek was. En nu is hij thuis in zijn steen tussen allemaal schelpjes en steentjes, en toen viel jouw naam. Ergens, bij kinderen, bij mensen die jou nooit hebben gekend, maar die jou nu wel kennen. Waarschijnlijk door ons boek, of via via. Het deed me zo ontzettend veel deugd dit te horen. Ik schreef het al eens eerder, maar ik ben dus wel in mijn opzet van het boek geslaagd. Met ons boek wilde ik dat jij nooit of te nimmer vergeten zou worden, dat jouw naam nog eens zou uitgesproken worden,… en wat Goedele (mijn oudste schoolvriendin –van het eerste kleuterklasje t.e.m. het vierde leerjaar), de juf dus, mij liet weten is het mooiste bewijs dat mijn opzet gelukt is. Ook hier op school mochten heel wat kindjes een foto meebrengen van iemand die overleden is en die ze missen. Heel wat kindjes brachten jouw foto mee, natuurlijk ook Jinteke. Het doet zo goed, schat, dat je in zoveel grote en kleine hartjes nog steeds heel sterk aanwezig bent.

De laatste weken zijn er ongetwijfeld ook weer heel wat mensen bij jullie aangekomen, hé schat. Maar ook heel wat diertjes. Jij was zo’n grote dierenvriend. Daarom zal je nu wel blij zijn met Joyce, de hond van Ona en met het katje van je vriendinnetje Manon. Joyceke, de grote lieve loebas, was al zo oud, heeft bij Sylvie, Filip, Ona en Beau zo’n mooie tijd gehad, lief en leed gedeeld. Ze laat bij hen, en ook wel wat bij ons want ze verwelkomde ons altijd zo vrolijk als we daar waren of ze kwamen hier dikwijls langs gewandeld, een leegte achter. Voor Joycekes familie is het een troost dat ze nu bij jou is, dat jij voor haar zal zorgen en dat jullie fijn samen kunnen spelen. Ook voor Manon is het een troost dat haar katje nu bij jou is. En in de hemel maken honden en katten geen ruzie, hé schat!

Mijn allerliefste schatteke, hoewel het een redelijk goede week was, heb ik toch ook enkele moeilijke momenten gehad. Is het de tijd van het jaar die het ‘m deed, ik weet het niet. Maar ik heb de afgelopen dagen zo vaak ons laatste bewuste intieme moment beleefd. Het overviel me meestal, gewoon in de auto, of ’s avonds voor de tv. Het was de 20ste maart 2008 in de vooravond. Je lag al een dag of 5 op de PICU. Niemand wist met zekerheid te zeggen wat er met je gaande was, maar er was iets mis met je hersentjes. Je was meestal schijnbaar afwezig en heel af en toe had je een helderder moment. Maar dat moment was je duidelijk heel helder. Ik was helemaal verpakt met schort, haarkapje, mondmasker toen je me naar je toe trok en mijn kapje en masker aftrok. Toen ik zei dat het niet mocht omdat ik je anders ziek zou maken, zei je: “Maar mama, ik wil je zo graag nog eens zien.” Net als nu kwamen de tranen en kon ik er niet aan weerstaan. Je strekte je armpjes naar me uit, ging met je vingertjes door mijn haar, streelde mijn gezicht. Je bekeek me zo intens. Ik wist wat ik zag, ik wist wat ik voelde, maar ontkende het. Ik zag dat je moegstreden was, dat je dankbaar was om de tijd die je bij ons had doorgebracht, ik zag ook dat je klaar was om naar opa te vertrekken. Jouw opa, die de 13de december 2007 's morgens naar je had gezwaaid. Ik wist wel dat het soms gebeurde dat een kindje stierf, maar dit zou nooit bij ons gebeuren, alleen maar elders. De liefde die op dat moment door onze ogen werd uitgewisseld was zo ontzettend intens. Het is net die intense liefde die zo sterk is dat niets, dus ook niet de dood, deze kan verbreken. En het is ook die liefde die ervoor zorgt dat ik verder kan. Ik weet dat er een dag komt dat wij elkaar terug zien, en eerlijk gezegd, ik kijk daar zo naar uit. Maar het is niet aan mij om dat moment uit te kiezen. Dat kan nu zijn, maar evengoed kan dat over 50 jaar zijn. Ik weet dat jij niet wil dat ik op dat moment zit te wachten. Jij wil dat ik de tijd die mij hier nog rest zo gelukkig mogelijk invul, jij wil dat ik lach, dat ik leef! En dat is dus wat ik blijf proberen.

Schatteke, heb je gisteravond al die spoken en heksen gezien hier in Heule? Met de ouderraad hadden we een gezinshalloweenwandeling georganiseerd. Het weer was fantastisch, zo ook de sfeer. Onderweg waren er verschillende standjes waar iedereen snoepjes, een sapje of jenevertje, een chocolaatje en poffertjes kreeg. En op Anna’s (heksje Jinte’s vriendinnetje) boerderij had Anna’s papa in de graanschuur een heus halloweenparcour gemaakt. Papa, die in weerwolf was verkleed, moest mee met Jinte, want alleen durfde ze niet echt. En Tiemeke (die een vleermuispakje aan had), die was daarvoor nog wat klein en wachtte dus bij mij (mama heks) in de buggy. Arjen, de stoere ‘Pietje de dood’, durfde gerust alleen. En toen we terug op school aankwamen stonden enkele grote potten heerlijke pompoensoep klaar om ons aan op te warmen. Het was echt een heel geslaagde activiteit. Het was een heldere avond en dus zagen we ook heel wat sterren. Plots zei Raven tijdens de wandeling: “Kijk, daar,Rytseke is er ook!” En samen zwaaiden we naar je. Je was er bij, hé schat! Schitterend aan de hemel, in ons hartje,…

Mijn lieve schatteke, ik kom weer aan het eind van mijn wekelijks woordje. Het is aan jou gericht, maar door dit op je blogje te plaatsen wordt het dus ook door heel wat anderen gelezen. Ik schrijf zoals het in mijn hoofd zit, zoals ik het ook zou zeggen en soms worden mijn woorden anders geïnterpreteerd dan dat ik het eigenlijk bedoel. Het is nooit of nooit mijn bedoeling geweest om mensen hierdoor te kwetsen. Enerzijds zou ik mijn woorden die ik hier neerschrijf misschien wat meer moeten wikken en wegen, maar anderzijds zou dat veel van de eigenheid van mijn ‘schrijfselen’ wegnemen, en dat wil ik niet. Ik wil me op dit blogje niet geremd voelen. Ik ben wie ik ben, ik schrijf hoe ik schrijf.

Maar toch wil ik iets rechtzetten. Vorige week zondagnamiddag hadden we dus zus haar verjaardagsfeestje met de familie. Ik vroeg toen aan oma hoe het zat met opa’s graf. Of er iemand was die ervoor kon zorgen dat het schoon was voor de ‘donkere dagen’. Ik had aangegeven dat ik die taak gerust op mij wilde nemen. Omdat oma nogal een drukke week voor de boeg had, ging ze graag op mijn voorstel in. Natuurlijk zou oma het gedaan hebben moest niemand anders het doen, ze doet het tenslotte al 22 jaar en dit vol liefde voor opa.

 Ik ben dus wel dinsdagnamiddag na mijn werk opa’s zerk gaan schoonmaken. Eigenlijk voelde ik er niet zoveel. In de rij waar opa ligt beginnen heel wat graven te verzakken. Net zoals opa het zijne liggen die er ook al een hele tijd. Dat is niet de plaats waar ik opa het dichts voel. Ik voel opa het dichtst als ik aan jou denk. Ik ben zo blij dat jij nog steeds hier bij ons bent, in jouw zelf gekozen steen, in de warmte, de huiselijke gezelligheid, tussen al de schelpjes en steentjes die je van zoveel mensen kreeg, en nog steeds krijgt. Weet je schat, dat er een week of drie geleden nog schelpjes bij gekomen zijn. Ze liggen wel niet bij jou, maar in een doosje naast je foto. Yanne, die hier ook op school zit, maar een jaar of 2 ouder is dan jou, had zelf een doosje gemaakt met allemaal aparte vakjes. En in elk van de vakjes had ze één van haar lievelingsschelpjes (en ’t zijn echt heel mooie) gelegd. Ik ben zo blij dat als mensen naar jou, dus naar hier, komen, dit meestal doen met een glimlach om een blije herinnering.

 

Lieve lieve schat, ik sluit mijn ogen, neem je in mijn armen, ga met mijn hand door je woelige krullen en geef je een dikke zoen in je halsje, want mijn allerliefste Rytseke, nog steeds hou ik ZOOOOOOOOO ONTZETTEND veel van jou!

Jouw mama, voor altijd…XXXXDSCN4781.JPG

 

18:22 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Hey Els! Blijf jij maar schrijven hoe jij het voelt! Het is idd jouw blog, jouw uitlaatklep en jou manier om met Rytseke te praten! Wat mensen daarbij denken, doet hier niet ter zake! Jij schrijft je gevoel op!
k wens je heel sterkte , niet alleen morgen, maar elke dag, want het doet niet alleen op 1 november pijn!
liefs
Christa

Gepost door: christa | 31-10-10

Hallo Els,

Jou schrijven komt recht uit je hart en dat vind ik zo mooi en oprecht van jou,...want niemand kan voelen wat jij voelt voor Rytseke*.
Iedere week weer opnieuw word ik even stil wanneer ik jou verhaal lees,...jij bent een mama uit de duizend.Ik wens jullie heel veel sterkte voor de komende dagen dagen en ook voor elke andere dag van het jaar

Een dikke zoen,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 31-10-10

Hey Els,

Jij kent me niet, ik jou nu al wel door je blog en door het boek van Rytse. Ik heb Rytse niet gekend en toch denk ik veel aan hem en aan al de andere sterretjes, sommige heb ik gekend anderen niet.? Wij hebben nl. een kleindochter die ook kanker gehad heeft. Zij is nu al 2 jaar kankervrij en hopelijk blijft dit zo.
Ik kijk altijd uit naar je schrijverij, 't is zo recht uit je hart.
Ik wens jullie als gezin veel sterkte en schrijf a.u.b. verder zoals je bezig bent.
Veel mensen hebben er iets aan,

Een dikke knuffel voor jullie allemaal.

Gepost door: Gemma Korthoudt | 01-11-10

De commentaren zijn gesloten.