24-10-10

Terug van weggeweest.

Dag mijn allerliefste Rytseke,

 

Ik ben vorige week niet op je blogje geraakt en voelde me er heel oncomfartabel bij. Onze pc, die we gekocht hadden net nadat jij was geboren (dus al ruim 8 jaar geleden) heeft het begeven.  We konden er helemaal niets meer mee doen. Mama en papa hebben dus een nieuwe moeten kopen. Peter, onze oude buurman is hier vrijdagavond alles opnieuw komen installeren. We kunnen dus weer  vooruit. Ik weet wel dat jij het niet erg vond dat ik niets heb kunnen schrijven.  En eerlijk gezegd moet ik wel toegeven dat ik genoten heb van een computerloze tijd. Nu, dit blogje is iets wat ik wil blijven doen, dus daarvoor heb ik het echt wel gemist. Maar, hier ben ik terug.

Ondertussen is je zusje 6 jaar geworden. Zes jaar,… Die verjaardag hebben we voor jou nooit kunnen vieren. Jij vertrok naar opa 7 weken voor je zesde verjaardag. Ik dacht dat ik het er moeilijker mee zou hebben. Ik merk meer en meer, en ik denk dat het goed is, dat ik meer en meer aan je kan denken zonder tranen. Ik heb er me bij neergelegd dat dit aardse leven verder gaat zonder jouw fysieke aanwezigheid. Dat wil niet zeggen dat ik je niet meer mis, helemaal niet. Maar ik doe voort zoals jij het zou willen. Op een zo gelukkig mogelijke manier. En ben ik gelukkig? Ik denk het eigenlijk wel. Wie is 100% gelukkig? Natuurlijk zou ik heel wat zaken anders willen zien. Ik zou jou hier willen, ik zou willen dat ons huis al helemaal in orde is, ik zou willen dat we elk jaar een verre reis zouden kunnen maken, ik zou willen dat het met Arjen wat makkelijker zou gaan, ik zou willen dat ik meer tijd kon vrijmaken voor mijn vrienden en vriendinnen, ik zou willen dat ik meer tijd kon vrijmaken voor papa, ik zou een volle kleerkast willen en bij elke outfit ook de gepaste schoenen of laarzen, ik zou willen,… Maar ik ben blij met papa, Arjen, jou, Jinte en Tieme, ik ben blij met het huis waarin we wonen, ik ben blij dat ik vrienden en vriendinnen heb, ik ben blij dat ik kan gaan werken, ik ben blij dat ik elke dag een gezonde maaltijd aan mijn kinderen kan geven, ik ben blij dat ik ze kan kleden, ik ben blij dat we elk jaar op reis kunnen, ik ben blij dat regent want dan kan ik weer verlangen naar de zon, ik ben blij… En daar probeer ik me op te focussen. Natuurlijk lukt dat de ene dag al wel beter dan de andere. Maar meestal lukt het wel.

Weet je schat, vorige week is hier een mevrouw geweest. Ze was naar iemand geweest die zegt dat ze met jullie kan praten. Ik weet nog dat ik kort nadat je was vertrokken daar zo’n behoefte aan had. Maar ik was en ben er nog steeds van overtuigd dat er heel wat ‘charlatans’ tussen zitten. Ik weet ook wel dat er inderdaad zo’n mensen zijn, maar ze zijn uiterst zeldzaam. In het begin wou ik gewoon weten of je gelukkig was, of je opa gevonden had, of je nu geen pijn meer hebt en hoe dicht je nog bij ons was. Ik kreeg toen af en toe wel een tekentje van je zodat je me bewees dat je nog bij ons was. En meer en meer was ik daarvan overtuigd en ik geloof ook dat het daardoor komt dat je je minder en minder laat zien en voelen. Je weet dat ik niet meer overtuigd moet worden, dat ik die bewijzen niet meer nodig heb. En toch, ze vertelde me over iemand waarover ik al meer had gehoord. Ik sprak erover met papa over en we hebben besloten eens een afspraak met die mevrouw te maken. We hebben geen verwachtingen. Ik weet dat je gelukkig bent, ik zoek daarvoor geen bevestiging (papa wel). Eigenlijk ben ik gewoon nieuwsgierig over wat ze ons wel en niet kan vertellen. Als ik bel, zal ik mijn of jouw naam niet doorgeven. Ik wil niet dat ze ergens informatie kan gaan opzoeken. Het zou natuurlijk wel leuk zijn iets over je te horen. Maar ik zit er niet op te wachten. Gewoon, nog eens, omdat ik er gerust in ben dat je het goed hebt en dat er een dag komt dat we elkaar terug zien.

Lieve schat, je grote broer heeft er al zijn tweede week in het internaat op zitten. Hij voelt er zich goed en amuseert er zich. En ik moet eerlijk toegeven dat het er hier thuis een heel stuk rustiger aan toe gaat. De kleintjes zijn niet meer zo opgehitst, ik kom geen ogen meer tekort, er is niets meer uit onze snoep- en koekkasten verdwenen,… Elke partij is blij met deze situatie. Alleen zou Arjen graag in het weekend ook op het internaat blijven, bij zijn vrienden. Ze doen allerlei leuke activiteiten waar hij dan niet aan kan deelnemen omdat hij thuis is. Natuurlijk zou het nog meer ontlasten moesten we daar aan toegeven, en de verleiding is er soms, maar toch willen we die boot liever afhouden. We zijn nog steeds een gezin van zes. Tijdens de week lijkt dat gezin eigenlijk maar ééntje van vier. Jouw lijfje loopt hier al niet meer rond, dat fysieke leven is er al niet meer, laat staat dat Arjen hier ook niet meer zou zijn. Ik wil dat hij nog steeds beseft dat hij eigenlijk deel uitmaakt van ons gezin, hoewel hij daar eigenlijk geen nood aan heeft. Jinte en Tieme hebben die nood wel. Ze hebben nog steeds een grote broer. Wat zou er van ons gezin nog overblijven als we daaraan zouden toegeven? Ik begrijp Arjen ergens wel. Thuis gaan we inderdaad niet op zaterdagvoormiddag zwemmen, in de namiddag naar de bowling en ’s avonds naar de cinema en op zondag heb ik ook geen voetbalmatch georganiseerd tegen onze buren met daaraan gekoppeld een hotdogfestijn. Thuis doen we boodschappen, de was moet gedaan worden, op zondagvoormiddag gaan we zwemmen en in de namiddag zien we wel, afhankelijk van het weer. Het blijft pijn doen,… de wetenschap dat Arjen, juist omwille van zijn hechtingsproblematiek, aan ons geen nood heeft. Sommige mensen denken dat Arjen het niet meent dat hij nooit meer naar huis wil komen, maar papa en ik kennen hem door en door, en we weten dat hij het heel zeker meent. Zo lang wij er nog iets kunnen aan doen dat hij wel nog naar huis komt, doen we dat ook. Maar hij wordt ouder en heeft nu éénmaal het nomadenbloed van zijn biologische ouders meegekregen. We zullen het niet in de hand blijven hebben, en daar maak ik me soms wel zorgen om.

Schatteke, nog eens, Allerheiligen en Allerzielen nadert. Jinte heeft me vandaag gevraagd om eens naar Brent zijn graf te gaan. Dat gaan we deze week zeker eens doen, omdat zij dat wil. Ik ga dinsdagnamiddag, na mijn werk (want ik heb om 15u gedaan met werken en de kleintjes blijven op school tot 17u omdat Jinte tot dan dansles heeft) eens naar opa zijn graf. Ik wil gewoon dat het schoon is voor die dagen. Oma heeft er geen tijd voor, dus doe ik het. Ik weet dat er mensen zijn die naar opa’s graf zullen komen en ik zou niet willen dat het vuil is. Er zullen wel wat blaadjes en mos weg mogen en ik was het ook eens helemaal af. Ik zal dan ook wel ondertussen mijn tijd met opa en hebben. En ik sluit niet uit dat er wel een traantje zal vloeien. Of misschien, als het mooi en droog weer is doe ik het woensdag wel met Jinte en Tieme. Zo kunnen ze me wat helpen, wat ze ongetwijfeld graag zouden doen en kan ik ondertussen wat over hun opa vertellen.

Mijn allerliefste schatteke, doe je heel veel groetjes aan opa, mémé, pépé, mijn oma en opa, mijn mémé en pépé, aan Jakie (mijn oom), aan Moeke (mijn tante die ik zo noemde omdat ik daar vaak op vakantie ging en mijn neefjes haar zo uiteraard zo noemden), mijn neef Ward,… En dat is dan nog maar mijn naaste familie waar ik aan denk. Er zijn zoveel lieve mensen bij jou. Zoveel lieve mensen die je hebben opgevangen toen je ginds toekwam. En ook zoveel lieve mensen waarvan ik weet dat ze ontzettend goed voor je zorgen en die ik nooit of te nooit zal vergeten!

Lieve Rytseke, wat hou ik van je! Nog steeds, voor altijd! Dikke kus en dikke knuffel,

 

Jouw mama XXXXXXX………………

21:26 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

hey Els
weeral een heel mooi verhaal. Dorientje* en Jolientje zorgen daar heel goed voor Rytse*, Lotte*, Seppe*, Sebbe, daar ben ik zeker van.
lieve groetjes
Ann

Gepost door: Ann (mama Dorien*) | 25-10-10

hoi els, ik weet het is al weer een tijdje geleden , maar vergeten doen we nooit, iedere avond steekt emma een kaarsje aan voor rytse en dat blijven we doen, wij gaan hem ook nooit vergeten, s'avonds zoeken de kindjes rytse's ster en dan roepen ze slaapwel en tot morgen, ik ben blij dat je je iedere dag beter en beter voeld jullie verdienen het om terug gelukkig te zijn en binnenkort moeten we nog eens afspreken om wat bij te kletsen want het is al lang geleden. grtjs

Gepost door: michele | 28-10-10

De commentaren zijn gesloten.