10-10-10

blije herinneringen...

Dag mijn lieve Rytseke,

 

 

Wat een stralend weertje vandaag. De zomer maakt precies een inhaalbeweging. Deze morgen zijn we gaan wandelen in het bos. Het bos waar we geregeld samen gingen wandelen, weet je nog? We hebben er allemaal ontzettend deugd van gehad. Tieme was nog moe en geniet nu van een middagtukje en Jinte en Arjen zijn buiten op straat aan het fietsen. Papa, de echte huisman is, na het koken en opruimen van de keuken aan de strijk begonnen. En ik kan er dus nu helemaal voor jou zijn.

Wat vliegen de weken voorbij. Aan wat ligt dat toch? Is het de drukte? Ik weet het niet. Deze week was het iets minder druk op het werk. We hebben wat werk geweigerd en we kregen gedurende 3 maanden een extra kracht bij voor 16u/week. Het is niet veel, maar het is iets en het geeft ons wel wat meer armslag en ademruimte.

 

Afgelopen week ben ik met Arjen op bezoek geweest op het internaat. Ik was hem ervoor op school gaan ophalen en had ondertussen een gesprek met zijn meester. Ook daaruit bleek dat het internaat een goede keuze is. De problemen zowel thuis als op school waren erg herkenbaar. Ergens voelde ik me opgelucht, want het is dus niet alleen thuis, het ligt dus niet aan ons. Toen we op het internaat aankwamen zag ik Arjen glunderen. Hij vond het allemaal ontzettend spannend en was zichtbaar blij met de beslissing. Dit ondanks de indruk dat de tijd er 30 jaar had stil gestaan. Er was geen gezellige knusse woonkamer maar een zaal met tv en enkele zetels, ook geen keuken waar ze met beperkte leefgroepen gezellig samen kunnen eten maar een grote, kale refter, ook geen gezellige, warme slaapkamers maar koele, strakke slaapzalen waar ze met 8 in slapen in metalen afgebladderde bedden, kale muren en hoge plafonds die ook wel een likje verf  kunnen gebruiken. De huiselijkheid en gezelligheid waren echt ver te bespeuren. Nu, ik zag hoe Arjen het allemaal super vond en liet dus niet merken wat mijn eigen indruk was. Tijdens de rit naar huis had ik het wel moeilijk en moest mijn tranen echt bedwingen. Hoe moeilijk het ook is met Arjen om te gaan, hij blijft wel mijn kind. Toen we hem vanuit Rusland naar hier haalden was het niet dit wat we met hem voor ogen hadden. We wilden hem een warm, knus nest aanbieden in een gezin waar iedereen zich goed voelt en waarin we elkaar nodig hebben. En dat is heel duidelijk niet wat Arjen wil. Is het door  het zigeunerbloed? Is het door zijn persoonlijkheidsstoornis? Is het door de hechtingsproblematiek? Of  is het een combinatie van…? Ik weet het niet. Maar opnieuw heel duidelijk is, dat Arjen helemaal geen nood heeft aan die intieme, warme, knusse gezelligheid van een gezin. Arjen heeft nood aan een strak regime met dus ook een heel afgebakende structuur, hij heeft nood aan een plaats in een grote groep, tussen leeftijdsgenoten, met opvoeders die activiteiten aanbieden. Daarbij komt dan nog eens dat hij heel duidelijk begint te puberen, wat het er ook niet makkelijker op maakt. Ik probeer afstand te doen van de ontgoocheling van de oningevulde verwachting en zal een poging doen me te concentreren op het feit dat Arjen in die situatie gelukkiger is dan thuis en wat we hem thuis (maar) kunnen aanbieden. Morgenochtend stapt hij dus gewoon op de bus zoals anders, alleen zal hij nu ook zijn valies meehebben. Vrijdagavond komt hij terug. Jinte en Tieme zullen hem ongetwijfeld missen. En hoe moeilijk hij dikwijls ook is, papa en ik ook. Iedereen zal wel gewoon worden aan het idee en de situatie. Gewoon het begin zal een aanpassing zijn.

 

Gisteravond hadden we enkele vrienden over de vloer. Het was een supergezellige, maar late avond. Het was een avond waar zowel plaats was voor humor als voor ernst. En we hadden eigenlijk ook weer eens een goed gesprek over ‘de dood’. En eigenlijk wil ik, met het oog op Allerheiligen en Allerzielen daar toch ook nog eens iets over kwijt. De meeste mensen die jouw blogje volgen en/of die ons boek lazen, weten wat mijn idee erover is. Ik wil niet komen klagen, alleen een oproep doen. Een poging doen om de zwartgalligheid van ‘sterven’ en rustplaatsen wat op te heffen, een poging doen om de essentie van deze dagen nog eens te benadrukken. Een week of 2 geleden ben ik naar het graf van Brent geweest. Ik voelde me helemaal niet verplicht, maar het was mooi weer, Arjen en Jinte waren bij de buren aan het spelen en ik wou er met Tieme eens op uit. Hij met zijn fietsje en ik te voet zijn hier naar het kerkhof gegaan. Ik voelde er helemaal niets. Ik heb eventjes wat verteld aan Brent, maar vond het geen meerwaarde dat ik het deed op de plek waar zijn lichaam begraven ligt. Ik kon het evengoed thuis gedaan hebben waar ook zijn foto staat. Ik voel ook zelden de behoefte om naar opa’s graf te gaan. Net als aan jou, denk ik ook elke dag aan opa. Met jou heb ik mijn dagelijkse conversatie, met opa niet, hoewel dit ook heel vaak gebeurt. Zelfs mijn oma en opa, mémé en pépé, nonkels, tante, neef,… vergeet ik niet. Ik denk niet dagelijks of wekelijks aan hen, maar het gebeurd wel vaak. En meestal is dat bij leuke momenten die ik met hen associeer, kijken naar foto’s, situaties die je je herinnert, verhalen die ik aan je broertjes en zusje vertel. Vanmorgen was ook weer zo’n situatie. Mijn oma en opa hadden een groot stuk land achter hun huis. Op dat land stond een ‘bos’ (het zal wel een stuk kleiner geweest zijn als dat ik me herinner J). En toen mijn oma met mij in het bos ging wandelen, nam ze me bij de hand, huppelden we samen en zong ze: ‘In het bos daar zijn de jagers, hallie, hallo, de jagers. En die schieten er op los.’ Vanmorgen nam ik Tieme bij de hand, huppelden we samen en zong ik datzelfde lied. Het lied dat ik van mijn oma heb geleerd. En zo was mijn oma weer eens even heel dichtbij. En zo moet het ook. Het kan pretentieus klinken, maar dit vind ik een gezonde manier van nog eens stilstaan, nog eens denken aan wie een stapje verder ging. Geen grote potten chrysanten, en zeker niet met een kaartje aan zodat anderen kunnen zien van wie ze zijn, geen gedwongen tranen, geen zwarte kleren, geen ‘moeten’ want het is Allerheiligen of Allerzielen… Eens in foto’s kijken, herinneringen ophalen, lachen, een traan laten, een wandeling,… Gisteravond zei één van onze vrienden dat hij in Duitsland nog naar een kerkhof is geweest. Daar noemen ze dat ‘Friedhof’, ‘Vredestuin’. Klinkt dat ook niet veel mooier? Waarom zijn kerkhoven ook zo somber, bij momenten ook zo griezelig? Zo’n plaats zou moeten uitnodigen om er tot rust te kunnen komen, het zou een ontmoetingsplaats moeten zijn,… Toen ik daar bij Brent zijn graf stond was Tieme tussen de graven aan het fietsen. Hij was flink, reed nergens waar hij niet mocht rijden. Hij was niet stil, integendeel. Hij riep me de hele tijd: ‘Mama, kijk eens hier.’ ‘Kom eens kijken.’ Ik zag enkele mensen een beetje boos kijken, maar trok er me niets van aan. Hij deed niets mis en is nog maar 3,5j. En moest ik aan iedereen die daar onder de grond ligt vragen of het hen stoort dat zo’n klein knaapje daar op zijn gemakje, rustig rond fietst ben ik wel gerust van het antwoord. Dus, schat, zeg maar aan opa dat ik ontzettend vaak aan hem denk en dat ik nog altijd zo ontzettend trots ben dat hij mijn papa is op wie ik zo gelijk. Net als van jou, hou ik nog steeds verschrikkelijk veel van hem, en dat zal altijd zo blijven. Maar naar zijn graf zal ik niet gaan, tenzij ik op dat moment wel de behoefte voel. Er zijn van die momenten, zoals zijn verjaardag, of met vadertjesdag, of…. Telkens er in ons gezin een kindje bij kwam ben ik het aan hem gaan laten zien. Hij wist het natuurlijk al wel dat hij er een kleinzoon of kleindochter bij gekregen had, maar toch wou ik dit doen. En hoewel ik je veel liever hier bij me had gehad, en hoezeer ik weet dat opa al zijn kleinkinderen graag ziet, hij wou er ook ééntje voor zich en wist wel wie hij koos!

 

Mijn allerallerallerliefste schatteke, mijn engeltje, ik hou zo ontzettend veel van jou! En als ik enkel aan jou denk, voel ik geen droefheid om het feit dat jij daar al bent en ik nog steeds hier. Natuurlijk heb ik nog verdriet omdat ik je mis, maar het lukt me meer en meer enkel geluk te voelen als ik aan jou denk. Ook wetende dat we elkaar ooit terug zullen zien.

 

Mijn venteke, wat hou ik van je,…. Nu, altijd en overal, over alle grenzen heen,…

 

Dikke kus en knuffel,

 

Jouw mama XXXXXX…………

17:14 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Lieve Els,
Heb hiernet wat bijgelezen... Je bent idd een prachtmama! Als opvoedster versta ik zeker jullie beslissing om Arjen terug op internaat te laten gaan. Kinderen met die problematiek hebben die vaste structuur die ze daar krijgen heel hard nodig. In het weekend kan je van hem genieten zonder die dagelijkse stress die jullie tijdens de week ervaren en zijn jullie contacten met hem veel positiever!
Jullie zijn een heel mooi gezin en zijn er voor mekaar!
Ivm de dood en allerheiligen volg ik je mening helemaal! Mij/ons zie je er ook helemaal niet meer op terug! Alles moet op die dagen, je moet verdriet hebben, je moet... Ik vind het zo geforceerd als mensen op die dag staan te wenen voor Lotte* en op een andere dag praten ze er niet over... grrrr
Veel liefs, Inge

Gepost door: Inge, mama Lotte* en Wout | 11-10-10

zo mooi...
zo jou gevoelens verwoorden...
liefs k.

Gepost door: kathleen | 11-10-10

Weet je , vroeger had ik een restaurant en mijn oma een mooie tuin. Ik ging er altijd snijden van de struiken om bloemstukken te maken! Mijn oma was fier dat hetgene zij ergens geplant en verzorgd had, te pronken stond in ons restaurant!
En toen mijn oma overleden is , maakte ik elk jaar een mooi bloemstuk en zette het in het restaurant! Haar graf stond toch al vol met bloemen en dat ene bloemstuk zou daar geen verschil meer uitgemaakt hebben!
Ik weet zeker dat mijn oma heel fier was, dat er voor haar een bloemstuk stond middenin ons restaurant!
Ik maak trouwens altijd zelf bloemstukken als ik dan toch iets op de graven wil zetten! Gewoon bezig zijn met die bloemen , schenk ik al mijn gedachten aan de mensen voor wie ik deze bloemen maak! Veel intenser dan naar de bloemenwinkel rijden, een bloemstuk betalen en vragen dat ze het leveren op graf nummer .........., dat vind ik pas erg!
liefs

Gepost door: christa | 15-10-10

De commentaren zijn gesloten.