26-09-10

Druk...

Mijn lieve lieve lieve Rytseke,

 

 

Ik heb me weer even teruggetrokken om er alleen voor jou te kunnen zijn. Vandaag waren we verwacht bij oma om er deze middag te eten. Het was leuk en gezellig. Op het einde van de namiddag vroeg oma ons of ze nog een foto mocht nemen van ons hele gezinnetje. Het eerste waaraan ik dacht was: ‘Dat kan niet meer. We kunnen niet meer samen op de foto’ Er zal altijd een kindje te kort op staan. Ik zei er niets over. Ten eerste omdat ik weet dat jij het niet erg vindt dat wij ‘samen’ op een foto staan alsof ons gezin compleet is (voor buitenstaanders lijkt dit dan ook zo), maar ook omdat ik weet dat ik oma daar dan een plezier mee deed. En je bent in ons hart. Zichtbaar ben je er dus niet bij, maar wie ons ziet, ons kent weet wel dat jij er altijd bij bent!

 

Het was een ontzettend drukke week, die voorbij gevlogen is. Ik moet eerlijk toegeven dat die batterij die helemaal opgeladen werd in Londen, weer heel wat energie verloren heeft. De werkdruk op het werk is ontzettend groot. De economie herstelt zich en dat is duidelijk te voelen. We krijgen ontzettend veel werk door van externe bedrijven die het werk ook niet meer aankunnen en die ook met deadlines zitten, die ze zonder onze hulp niet halen. Het is goed dat er genoeg werk is, maar het is niet meer haalbaar. En ik heb er echt moeite mee. Niet zozeer om het werk verder te kunnen goed afwerken, maar met het feit dat er niet meer gedacht wordt aan het feit dat onze mensen eigenlijk nog altijd op de eerste plaats komen. Ik werk in een arbeids-‘zorg’centrum. Een centrum waar mensen die om de een of andere reden langdurig werkloos zijn weer op een heel rustig tempo kennis kunnen nemen van ‘arbeid’, op tijd komen, houden aan regels en afspraken, houden aan pauzes, leren omgaan met gezag, leren omgaan met collega’s,… Dat is ons hoofddoel, of zou tenminste ons hoofddoel moeten zijn. En dat is het ook,… nu hoofdzakelijk in theorie. De druk ligt zo hoog, dat er nu enkel mogelijkheid is om ons toe te spitsen op het aspect ‘arbeid’. Voor de ‘zorg is er geen tijd. Met ons team kloppen we overuren dat het een lieve lust is. Niet omdat we dat willen, gewoon omdat we er anders niet geraken. Heel het team klaagt en van hogerhand krijgen we geen gehoor, integendeel. En dat maakt het nog zoveel moeilijker. Ik hoop dat het niet zo blijft, want dit is niet vol te houden, door niemand. Afgelopen donderdag zijn er al 2 collega’s gezwicht onder de werkdruk. Eén ervan gaf aan dat ik niet raar moest opkijken dat hij er vrijdag of morgen niet zou zijn. Hij stuurde me gisteren een smsje met de boodschap dat hij ziek is en pas donderdag terug op het werk zou zijn. Hij zou morgen mijn enige collega zijn,… Ik sta er dus alleen voor. Voor de gasten, voor het werk, voor het laden en lossen, voor de mails, voor de telefoons,… En ik heb morgen een vergadering gepland van 9u-11u, die echt moet doorgaan. Omdat ik echt niet anders kan, ga ik vanavond alles klaar zetten voor morgen en ga ik wat voorbereidend werk doen. Niet omdat ik het graag doe, maar om mezelf morgen wat te ontlasten. Ik hoop dat deze druk echt van voorbijgaande aard is. Nu, ik doe wat ik kan,… Om ervoor te zorgen dat ik ’s avonds niet te veel werk meer heb, laat ik de kindjes op school eten. Zo is het ’s avonds maar meer een boterhammetje geven, in bad stoppen en dan naar bed. Ik vind het niet leuk zo. Heb het gevoel dat ik quality-time met de kindjes mis. Ik probeer dat wel op woensdagnamiddag (mijn vrije dag) en in het weekend goed te maken.

 

Schatteke, weet je wel dat ik je vorige week schreef dat onze poes Marie aan het bevallen was? Wel, ze heeft drie mooie gezonde baby-poesjes. Er zijn er al 2 besproken. Arjen, Jinte en Tieme vinden het natuurlijk ontzettend leuk en kijken er naar uit tot ze de kleintjes eens mogen vasthouden.

 

Afgelopen week, het was op een avond maar ik weet niet meer welke dag, begon Jinte plots te huilen. Het was geen ‘getrunt van vermoeidheid’, maar echt verdriet. Ik nam haar vast en vroeg waarom ze huilde. Haar verdriet kwam echt van diep en toen zei ze: ‘Ik mis Rytse zo! Het was zo leuk om met Rytse te spelen. Ik wil dat hij terug komt!’ en ze begon nog harder te huilen. Ook ik kon mijn ogen niet droog houden. Dit kwam zomaar uit het niets, zonder enige aanleiding. Het enige wat ik kon doen, was ze laten uithuilen en haar proberen te troosten. Ik zei haar ‘Schatteke, mama mist Rytse ook zo. En heel dikwijls heb ik ook nog heel veel traantjes in mijn ogen als ik aan Rytse denk. Maar ik ben er zeker van dat Rytse nu in de hemel heel veel vriendjes heeft waar hij graag mee speelt. En opa is daar ook. Hij zorgt nu goed voor Rytse. En vanuit de hemel ziet Rytse altijd alles wat wij doen. Dus ziet Rytse nu ook dat wij traantjes hebben omdat we verdrietig zijn. Ik denk dat Rytse ons vanuit de hemel nu een heeeeeel dikke knuffel geeft en ons wil zeggen dat we niet meer moeten huilen want dat hij altijd dicht bij ons is, zeker waneer we hem nodig hebben en hem heel erg missen.’ Jinte was wat rustiger, maar het blijft soms moeilijk. Ik weet soms echt niet goed hoe ik haar het beste troost. Ik zou haar verdriet om jou soms willen wegnemen, maar slaag daar niet altijd in. En anderzijds, ik weet ook wel, hoe klein ze ook nog is,… Afscheid moeten nemen van jou is nu éénmaal iets waarmee ze in haar korte leventje mee werd geconfronteerd. Dit is iets waar (gelukkig maar) nog maar weinig kinderen mee moesten leren leven. Ik doe mijn best om Jinte te helpen hier op een gezonde manier mee te leren omgaan. En ik denk dat ik het goed doe.

 

Lieve schat, vrijdagavond moest papa optreden met zijn band. Ik was dus alleen thuis met de kindjes die net in bed lagen toen de bel ging. Het was Brent zijn papa. Je zal Brent ongetwijfeld al tegen gekomen zijn in de hemel. Hij zat bij jullie op school en is begin juli naar jullie vertrokken. Hoewel ik erg moe was van de drukke week, ik gepland had eens te genieten van een lang, heet bad en van plan was van nadien vroeg te gaan slapen heb ik toch een positieve avond gehad. Uren hebben we over Brent gepraat. Ook over de zussen, zijn mama en hoe ze, hoe verdeeld ze nu ook zijn (Brent’s mama verblijft nu in de gevangenis nadat ze een eind maakte aan zijn leven), elk op hun manier proberen te overleven en hun leven weer op de één of andere manier weer verder te zetten. Brent heeft zo’n sterke papa. Hoeveel rust nu niet op zijn schouders? En hij doet voort, en ik vind dat hij het heel erg goed doet. Gelukkig is hij, net als wij, goed omringt door familie en vrienden. We hebben ook over jou gepraat en over het leven na dit leven. Ik heb hem ook gezegd wat mijn overtuiging hierin is, zonder dat ooit aan een ander te willen opdringen. Ook hij heeft diezelfde overtuiging. Weten dat er meer is dan wat we zien, horen, voelen,… Weten dat dit leven een fase is waar we door moeten om nadien te kunnen overgaan naar een volgende fase,…waar jij bent, waar opa is, waar mémé en pépé zijn, waar Brent is, waar zoveel anderen zijn van wie we blij gaan zijn hen terug te zien als ons moment daar is,.. Dat maakt het mogelijk om hier verder te gaan en om dit op een zo positieve en gelukkig mogelijk manier te doen. Hoewel we elkaar niet zo heel goed kennen, alles voelde zo vertrouwd, zo warm, zo goed. Het was een intense avond waarin zowel plaats voor tranen als voor een lach. Op de een of andere manier kan ik zelfs zeggen dat ik van de avond genoten heb. Heb je gezien en gevoeld, schat, hoe teder Brent zin papa zijn hand op jouw steen legde. Ik was en ben hem daar zo dankbaar voor. Omdat er, gezien de omstandigheden in intieme kring afscheid werd genomen van Brent, waren er ook geen gedachtenisprentjes. Zijn papa had achteraf zelf iets in die zin gemaakt en kwam ons dat brengen. Ik heb het naast jouw foto in je hoekje geplaatst. Zeg maar aan Brent dat ook wij hem nooit zullen vergeten. Zijn papa zei nog dat Brent zo’n StarWars-fan was. Vraag hem maar eens wat dat precies was. Ik ben er zeker van dat jij dat ook super zou vinden!

 

Ik hou van je, mijn lieve, mooie krullebol en geef je van hieruit een zachte kus op je voorhoofd,

 

Want ik ben en blijf, voor altijd,…

 

Jouw mama XXXX….

19:12 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Els, Pierre en kids,

Afscheid nemen van een dierbaar persoon is en blijft moeilijk, het verdriet komt vaak terug en het meeste in kleine dingen. Familie, vrienden en gewone bloglezers weten dat Rytse* een heel speciale plek heeft in jullie hart.
Wat de druk op je werk betreft (ben ik verkeerde persoon om dit te schrijven, want zou zelf soms ook zo moeten denken) laat de werkdruk niet de bovenhand krijgen, maar hoe moeilijk het ook is, wat vandaag niet klaar is, kan morgen ook gedaan worden!

Gepost door: David Van Gils | 26-09-10

hey Els
Wat ben jij ook een prachtmama. Ook ik ben ervan overtuigd dat er na dit leven nog iets is. Daar houden wij ons aan vast om te overleven want anders lukt het niet.
Heb zonet naar het filmpje van Rytse gekeken, ongelooflijk z'on mooie kapoen vol energie. Ik denk ook veel aan jullie hoor, lijkt of ik je al vele jaren ken. Onze kinderen brachten ons samen in contact, daar ben ik zeker van.
Probeer af en toe (weet dat dat niet makkelijk is) toch af en toe eens een pauze te nemen.
lieve groetjes
Ann (mama Dorien*)

Gepost door: Ann (mama Dorien*) | 26-09-10

Jammer voor jezelf en je kids dat je job je zo opslorpt.

Gepost door: sophie | 28-09-10

De commentaren zijn gesloten.