20-09-10

Genoten...!!!

Dag mijn lieve schatteke,

 

 

Vorige week was een ontzettend drukke week. Zowel op het werk als thuis. Eén van mijn collega’s was de hele week in verlof, de andere was er ook enkele dagen niet omdat ze naar vergaderingen moest en een dag per week ouderschapsverlof heeft en nog een andere gaat over een maand in pensioen en hij is echt wel duidelijk aan het uitbollen. Ik stond er echt helemaal alleen voor. Dit terwijl er zoveel werk toekwam dat af moest. Ik heb overuren geklopt en drie dagen doorgewerkt zonder pauze te nemen, zelfs niet om ’s middags mijn boterhammen op te eten. Het was echt hectisch en ik vond het allesbehalve leuk. Het was echt aftellen geblazen naar donderdagavond!

Daarom moet mama nu nogal afkicken van het weekend, hoor bolle. Het was SUPER!!! Ik heb echt alles kunnen loslaten en mij volledig overgeven aan papa, de indrukken, de gezelligheid,.. Echt alles. We hebben ontzettend veel gewandeld (we wisten wel van wat we ‘s avonds moe waren), veel gepraat en ontzettend genoten. We hebben alles gedaan wat we wilden doen. En papa, die zo graag naar live-muziek gaat kijken had ook geluk. Toen we zaterdagavond in een ontzettend gezellige pub in Soho zaten, zagen we een affiche hangen dat er net die avond in de kelder van de pub een band kwam spelen. Het paste zo in de sfeer dus zijn we maar gebleven. Ik kan je natuurlijk allemaal schrijven waar we allemaal zijn geweest, wat we allemaal hebben gezien, wat we allemaal gedaan hebben, maar dan wordt dit een ellenlang blogje en eigenlijk weet je het allemaal wel want je was er bij. Jij had gezorgd voor stralend weer wat voor een groot deel zorgde dat dit verlengd weekend (we hadden vrijdag een dagje vrij genomen, waardoor we die dag om 10u45 al ter plaatse waren) ONVERGETELIJK was. We hebben zo vaak aan je gedacht, zo vaak is jouw naam gevallen en toch was het zonder tranen. Het waren leuke herinneringen, warme herinneringen, het voelde goed. En dankzij oma, Chris en Sophie en Dieter en Caroline is het zelfs gelukt om ook je broertjes en zusjes te kunnen loslaten. Natuurlijk hebben we vaak aan hen gedacht, maar ik was echt helemaal gerust dat er schitterend voor hen werd gezorgd. En natuurlijk was ik blij van zaterdagavond je zus eens aan de telefoon te hebben en haar stemmetje te horen. Ik heb vooral genoten van ongestoord bij papa te zijn en te constateren dat we na 17 jaar nog steeds niet uitgepraat zijn, dat we nog steeds het juiste dekseltje op het juiste potje zijn, dat we nog steeds hand in hand door het park kunnen lopen, dat we nog steeds weten hoe we elkaar een plezier kunnen doen. Ons bootje heeft al heel wat stormen, tsunami’s en orkanen doorstaan, daar waar andere boten al in vergaan zouden zijn. Het onze heeft al heel wat blutsen, schrammen en moest al wel eens opgeknapt worden, maar het vaart nog steeds en is sterker dan ooit! Toen we naar huis reden had ik echt een heel dubbel gevoel. Aan de ene kant vond ik het super weer thuis te kunnen komen en je broertjes en zusje terug te zien, maar aan de andere kant vond ik het ontzettend jammer dat het weekend al afgelopen was. Dit was, na al onze kindjes, dus ook na jou, het allermooiste geschenk dat papa me ooit heeft gegeven. En we hebben het beiden gezegd: ‘Dit smaakt naar meer!’ Niet volgend jaar, maar over 2 jaar doen we dit nog eens. Misschien weer naar Londen, of misschien ergens anders naar toe. We zien wel. Maar dit weekend heeft ons laten beseffen dat we door de drukte of vermoeidheid heel vaak te weinig stil staan bij onszelf en elkaar. In een relatie moet je blijven investeren en zo een weekendje helpt daar natuurlijk wel bij.

 

En bolleke, vorige week donderdag was het 16 jaar geleden dat papa en ik elkaar eeuwige trouw beloofden. Zestien jaar! En ik was het de dag zelf eigenlijk vereten, en papa ook. Nu, de datum is niet echt belangrijk, gewoon dat het goed gaat, dat is het belangrijkste.

 

Lieve Rytse, deze keer is het niet zo’n lang blogje. Niet omdat ik je niet veel te vertellen heb, maar ik ben nog zo vol van de laatste dagen. Ik kan het zo moeilijk uit mijn hoofd zetten. En ik ben er zeker van dat jij blij bent dat wij zo genoten hebben. Daarom weet ik ook dat je het niet erg vindt dat ik deze keer eens ietsje minder schrijf.

 

Trouwens, ons Marietje is weer aan het bevallen. Dit zal nu echt wel haar laatste nestje zijn. En ik wil een beetje bij haar zijn om ze rustig te houden.

 

Mijn allerliefst bolleke, wat ben ik je dankbaar voor alles. Voor alles wat je ons gegeven hebt en nog steeds geeft. Voor wie je was en nog steeds bent!

 

Ik hou van je, altijd en overal, over alle grenzen heen,

 

Want ik ben en blijf,…

 

Voor altijd,…

 

Jouw mama XXXXXXXXXX…….b1.jpgb2.jpg

b3.jpg

21:08 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

MOOI Els, echt mooi

Gepost door: Nele | 20-09-10

Hoi Els en Pierre,

Het doet me enorm plezier te lezen dat jullie echt genoten hebben van jullie weekendje samen in Londen. Dikke proficiat met jullie 16j huwelijk ;). Ik zie al uit naar de eerste week van november, dat jullie naar Antwerpen komen .

groetjes David

Gepost door: David Van Gils | 21-09-10

Londen heeft iets heel bijzonders, ik ben heel blij voor jullie
dat jullie die bijzonderheid met Rytse hebben kunnen delen!
groetjes

Gepost door: christa | 21-09-10

hey Els
We zijn blij te horen dat jullie aan die paar dagen veel aan elkaar gehad hebt. Inderdaad wie meegemaakt heeft wat jullie en wij meemaakten moet heel sterk zijn in de relatie. Het is enorm belangrijk om er af en toe er voor mekaar te zijn.
Wat een mooi verhaal schreef je weeral, zulke mooie woorden met Rytse altijd op de achtergrond.
Je bent een hele lieve mama voor je kindjes
groetjes
Ann (mama Dorien*)

Gepost door: Ann (mama Dorien*) | 22-09-10

Hallo Els,..

Wat fijn om jou blogje te lezen,...ik ben zo content voor jullie dat je hebt genoten van jullie weekendje samen,...Heerljk hé.Jullie zijn zo'n ongelooflijk sterk koppel die idd al heel wat hebben doorstaan,maar jullie zijn er voor elkaar,dit vind ik zo tof !!
En jullie Rytse* die zal ongelooflijk trots zijn op zo'n ouders,...Geniet verder van elkaar en alles rond jullie heen,...

Een dikke knuf,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 23-09-10

De commentaren zijn gesloten.