12-09-10

Zo intens veel.....

Dag mijn allerliefste Bolleke,

 

 

De tijd vliegt hier voorbij. Ik kan nauwelijks bijbenen. De normale ‘schoolroutine’ is hier weer helemaal aan de orde. Opstaan, naar school en werk, iedereen weer thuis, koken, eten, huiswerk, bed. De dag begint hier heel vroeg, schat. Papa heeft graag wat tijd ’s morgens en staat dus om 5u30’ op, ik een kwartiertje later en je broertjes en je zusje om 6u. Net zoals jij, zijn Jinte en Tieme ook echte diesels. Ze hebben veel tijd nodig om wakker te worden, op te staan, in hun kleren te zitten en te ontbijten. Ze moeten om 7u30’ in de opvang zijn omdat ik om 8u begin te werken. Als iedereen ’s avonds dan na een school,- of werkdag ofwel in bed ligt, ofwel in de zetel zit, is er niet veel energie meer over. Ik doe mijn werk nog steeds ontzettend graag, maar de intensiteit ervan eist zijn tol. Toen ik nog uit ging werken toen jij hier nog rondliep was mijn werk een stuk minder intensief, had ik een poestvrouw, aten jullie vaak warm op school en nog had ik ’s avonds niet veel energie meer over om jullie nog uitgebreid te onthalen, een verhaaltje voor te lezen en mijn tijd te nemen om jullie in bed te stoppen. Ik geef eerlijk toe dat ik blij was als jullie ’s avonds in bed zaten, zodat ik eindelijk eens op mijn gemak kon zijn. Nadat jij overleden was, heb ik mezelf voorgenomen en je broertjes en zusje beloofd dat ik nu al mijn tijd aan hen zou besteden. Dat het niet meer zo’n rush zou zijn, dat ik altijd voor hen beschikbaar zou zijn. Na jouw vertrek ben ik twee jaar thuis geweest. Iedereen had dat nodig, ik, Arjen, Jinte, Tieme, ook papa voelde zich daar beter bij. Ik had tijd, kon er steeds voor hen zijn, het eten was klaar, niemand moest in de opvang blijven, het huishouden was gedaan, het huis was proper, was en strijk gedaan,… Er was geen rush, het ging er een stukje gezapiger aan toe. Maar nu ik weer aan het werk ben, en het is echt druk op het werk, bemerk ik met ongenoegen dat ik een beetje in dezelfde routine beland ben als een kleine drie jaar geleden. Het is echt een werkpunt van mezelf om mijn laatste portie beschikbare energie voor die dag toch te gebruiken om ervoor te zorgen dat je broers en zus op een rustige manier, met een verhaaltje en een liedje, aan de nacht kunnen beginnen. Gelukkig is papa er nog die het niet erg, en zelf ontspanning vind ’s avonds de keuken op te ruimen. En vanaf vrijdag heb ik weer hulp in het huishouden. Ook dat zal weer schelen (Wouter, nog eens bedankt voor dat efforke J!!!).

 

Schatteke, heb je gezien dat jouw vriend Jason hier dinsdag geweest is? Hij had van op vakantie een versteende schelp en een mooie steen mee die hier bij jou wou komen leggen. Ik vind het zo hartverwarmend te ondervinden dat er heel wat van jouw vriendjes zijn die nog steeds aan je denken.

 

En gisteren hebben ook weer veel mensen aan je gedacht, je was weer zo dichtbij. We zijn naar de familiedag van het Kinderkankerfonds gegaan. We hebben lang getwijfeld of we al dan niet zouden gaan. Aan de ene kant hadden we veel liever gehad dat we nooit iets met het kinderkankerfonds zouden te maken hebben, maar dat wil iedereen. En wat ons met elkaar verbindt is ziekte, onze kinderen die vechten om te overleven, de ene wint het gevecht, de andere verliest het, de angst, verdriet, samen hopen, samen huilen,… Het schept een band! Maar aan de andere kant, het was een heel leuk programma voor de kinderen met een draaimolen, spelletjes, een show (waarin Jinte en Tieme in meegedaan hebben en het super vonden), een rit van een uur in oldtimers en kevers, shminkstand, barbecue, pannenkoeken, snoepjes,… Zowel Arjen, Jinte als Tieme vonden het echt superleuk. En wij waren blij toch enkele mensen terug te zien. Zoals Nathalie, de psychologe van op 3K6, die heel die periode zo dicht bij ons stond, en die jouw wens voor MAKE A WISH doorgegeven heeft. Weet je nog schat, je noemde haar ‘de wensmevrouw’. En jouw wens was om met het hele gezin met de helicopter naar Eurodisney te gaan. Het is er jammer genoeg niet van gekomen. Wat had ik je dat zo graag zien doen! Wat zou je daar van hebben genoten! En wij samen met jou! We zagen er ook de mensen terug naast wie we in de wachtzaal zaten toen je katheter werd geplaatst. Kleine Emma, toen 12 weken oud, had net als jij ook een hele weg voor de boeg. Ook toen jij op 3K6 was, zagen we Emma geregeld in de armen van haar mama, ziek, vol met buisjes en kabeltjes. Ze was nog zo klein. Haar leventje was nog maar pas begonnen. Maar gisteren zagen we Emma, haar broertjes en haar mama en papa terug. Ze is een flinke kleuter geworden en het gaat goed met haar. Wat ben ik daar blij om, ik gun het haar en haar familie zo. Ook Elien, die naast jou lag toen je net op 3K6 was was er met haar mama en papa. Ze zag er ook zo goed uit en is een flinke puber geworden. Ook voor hen ben ik zo blij dat alles goed afgelopen is. Er is soms nog de angst om te hervallen en die angst zal nooit verdwijnen. Maar het is belangrijk te genieten van momenten waarvan je weet dat alles loopt zoals het moet lopen. Er waren heel wat kindjes die op 3 K6 gelegen hebben, er voor hun leven gevochten hebben en die het gehaald hebben. Soms met wat gevolgen van operaties, de chemo of de andere medicatie, maar ze waren er! Ik was ook erg blij van de ouders en broer van Soetkin* terug te zien. Soetkin* lag in de BMT-kamer naast die van jou. Met haar ouders hebben we heel wat tijd doorgebracht toen, als jullie sliepen en wij er even uit moesten, konden we elkaar wel vinden. Soetkin* overleed 2 dagen na jouw 6de verjaardag. Het wederzien maakte veel emoties los, maar voelde wel warm aan.

 

Schatteke, afgelopen donderdagavond had ik een heel moeilijk moment. Een moment waarvan ik weet dat ze nog kunnen komen, maar het was een hele tijd geleden. Papa was naar een vergadering op school, de kindjes zaten in bed en plots voelde ik de nood nog eens in ons boek te lezen. Ik geraakte niet ver. Het verdriet om het gemis van jou te zien, van je te horen, van je te voelen, van je te ruiken was zooo ontzettend intens. Het deed weer maar eens zoveel pijn. Het lijkt er soms op dat ik alles rond jou ‘een plaats heb kunnen geven’, en eigenlijk is dat ook wel zo. Maar dat neemt niet weg, dat heb ik nu weer maar eens ondervonden, dat echt intens verdriet om iemand waarvan je zooooo ontzettend veel houdt en die je zoooooo verschrikkelijk mist, nooit ver weg is. Ik moest me voor niets of niemand inhouden en heb m’n  tranen de vrije loop gelaten. Ik heb ons boek tegen mijn hart gedrukt en echt gehuild. En het voelde goed. Ik voelde mijn hart verwarmen omdat ik je zo dichtbij voelde! Ik weet het, schatteke, je bent nooit ver weg. Maar jij weet ook dat ik nog steeds ‘maar’ mens ben, en dus al het tastbare rond jou verschrikkelijk mis en daardoor wel flink wat verdriet kan hebben. Maar eens de tranen op waren, ik mijn wangen gedroogd had, kon ik er ook weer tegen.

 

Mijn lieve schat, volgende week zal het niet zondag, maar maandagavond (de 20ste) zijn dat ik op jouw blogje schrijf. Papa gaf me met moedertjesdag een weekendje Londen cadeau en dat nemen we komend weekend op. Het is 10 jaar geleden dat we nog eens onder ons weg geweest zijn, en dat was dan nog in functie van de adoptie van Arjen. Zomaar, ontspannen, onder ons, is het 16 jaar geleden. Het werd dus hoog tijd. Arjen gaat naar oma, Jinte naar Iebe en Tieme gaat bij Jari. We zijn zo blij en dankbaar dat oma, Sophie en Chris en Dieter en Caroline het ons , door op onze kinderen te passen, mogelijk maken ook echt van dat weekend te genieten. We komen pas zondagavond redelijk laat terug thuis dus weet ik niet of ik dan nog de mogelijkheid en de energie zal hebben om op je blogje te schrijven. Wat niet wil zeggen dat ik niet aan je denk, hé schat, je zal ook dan weer zo dichtbij zijn!

 

Mijn allerliefste schat, mijn lieve lieve Rytseke, Rytse, Rytse, Rytse, Rytse,…. Ik zou je naam kunnen blijven schrijven,…

 

Ik hou van je, zoooooooo intens veel!!!!

 

Voor altijd en overal,

 

Jouw mama XXXXXXXXX……………….

17:06 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Dag Els, ik kom voor het eerst op je blogje! Ik zal ook niet de enige zijn die bij het lezen in tranen uitbarst! Ik hoop dat het schrijven je helpt om het leven zonder Rytse aan te kunnen! Wat ligt de dood en het leven zo vreselijk dicht bij elkaar maar wat is het een hemelsbreed verschil! Mijn zoontje viel ooit door het venster uit de eerste verdieping en heeft het maar nipt gehaald, maar nipt is genoeg , ach, ik heb geluk gehad en ben me daar nog elke dag bewust van! Mijn Amaury is ondertussen 23 jaar en hele man geworden!
Heel veel moed, geniet van het weekendje Londen en neem niet te veel hooi op je vork wat werken betreft, want je raakt inderdaad terug heel snel in de mallemolen van het leven!
liefs
Christa

Gepost door: christa | 12-09-10

hey els,
ik word er stil van, ik zou het kunnen hebben geschreven,
t voelt vertrouwd aan
geniet van jullie weekendje,
liefs kathleen

Gepost door: kathleen | 12-09-10

Blij dat jullie er gisteren waren...
Ja, dat Kinderkankerfonds is 'iets speciaals'.
Een deugddoende (niet al te drukke) week toegewenst! ;-)
Fries (papa van Soetkin*)

Gepost door: Fries | 12-09-10

De commentaren zijn gesloten.