22-08-10

Eerst de allerbesten...

Hey schatteke,

 

 

Hier ben ik weer. Mama is moe, had mijn schrijven liever uitgesteld tot morgenavond, maar toch maak ik nu wat tijd voor je vrij. Ik weet wel dat ik tegenover niemand verplichtingen heb, maar ik zou er me zelf niet goed bij voelen moest ik er vanavond niet voor jou zijn.

 

Ik heb de afgelopen week weer erg vaak aan je gedacht. Ik denk dagelijks meerdere keren aan je, maar nu was het precies wel frequenter. Zo had ik deze week een gesprek met één van onze medewerkers op het werk. Hoewel ik heel wat bureauwerk doe, probeer ik toch zo vaak mogelijk ook eens tussen de gasten te zitten die ik begeleid. Als ik wat tijd heb, werk ik dan samen met hen wat in het atelier. Het is meestal op zo’n momenten dat er goede gesprekken tot stand komen. Die medewerkster is iemand uit Angola die een hele tijd in ziekte geweest is en die we graag weer in het werk zouden zien te krijgen. Tijdens het werk en het gesprek kwam naar voor dat haar dochter binnenkort trouwt en dat ze nog heel wat moet voorzien omdat ze voor alle genodigden Afrikaans wil koken. Toen ik haar vroeg hoeveel kinderen ze heeft was haar antwoord: “Nu nog vier.” Ik schrok een beetje van haar antwoord. Ze zag het en verduidelijke zich. Ze had nu nog vier dochters, maar haar enige zoon is overleden in 2008. Ik zei haar dat ze dus vijf kinderen heeft, en niet ‘nog vier’. Ze zal altijd moeder blijven van elk van haar kinderen, of ze hier nu nog rondlopen of niet. Elk kind neemt een stuk van je hart in beslag. Als er één daarvan vroeg naar de overkant vertrekt, blijft dat stuk van je hart toch voor altijd van dat ene kind. Het is niet zo dat dat stuk dan plots ook door de andere kinderen of iets anders ingenomen wordt. Ik liet haar vertellen over haar zoon. Achttien jaar, een boom van een kerel, ruim 2m, 100 kg, speelde basket en volleybal, sociaal, studeerde goed,… Hij had al een tijdje gespaard voor zijn nieuwe play-station. Toen hij die op zijn kamer geïnstalleerd had, riep hij zijn moeder om eens te komen kijken. Ze was op dat moment aan het koken en riep terug dat ze nu geen tijd had. Hij riep terug, dat ze haar eten maar even moest laten staan en dat hij haar echt de play-station wou laten zien. Ze riep dat ze bijna klaar was en dat ze dan zou komen. Het bleef een tijdje stil en toen het eten klaar was, ging ze naar haar zoon, waarvan ze dacht dat hij op zijn kamer met de play-station aan het spelen was. Maar ze vond hem dood in de zetel op zijn kamer. Hij stierf aan een hartaderbreuk. Ze huilde nog meer,… “Had ik maar …”  Ze had zo ontzettend veel spijt van het feit dat ze niet onmiddellijk naar hem was toegegaan. Ik heb ook van een heel aantal dingen spijt. Ik heb spijt dat ik je geen gameboy heb gegeven toen je in het ziekenhuis lag. Ik heb ook spijt dat ik je het groot ridderkasteel van playmobil niet gegeven heb of het grote piratenschip of die grote kraan die je wou,… Ik heb er spijt van dat ik me soms boos maakte, dat je dingen moest doen die je absoluut niet wou,… Computerspelletjes willen wij zolang mogelijk mijden. Doordat de prognoses vrij goed waren toen je in het ziekenhuis ging, gaf ik daar dus ook niet aan toe. Het was zo ontzettend moeilijk een gezond evenwicht te vinden in het soepeler zijn omdat je zo ziek en zo dapper was en toch nog gezonde, pedagogische grenzen stellen. Had ik op voorhand geweten hoe heel jouw verhaal zou eindigen zou het er helemaal anders uitgezien hebben en had ik die pedagogische grenzen overboord gegooid. Tijdens mijn gesprek met die Angoleese vrouw kreeg ik ook natte ogen en ik verklaarde ook waarom. Ik toonde haar je foto. En toen zei ze: “Weet je,… God roep eerst de allerbesten tot zich.” Die zin is in mijn hoofd blijven hangen. En toen ik ’s avonds met jouw foto naar boven ging en eerst jou slaaplekker gezegd had, heb ik mijn handen gevouwen en sedert heel erg lang nog eens gebeden. Geen voorgekauwd versje dat we moeten ontleden om er iets van te begrijpen, maar echt een gebed recht uit mijn hart. Ik heb God vooral gedankt. Gedankt om het feit dat ik uitverkoren ben om jouw mama te mogen zijn, gedankt om al het mooie  dat je me schonk en nog schenkt, gedankt omdat hij jou bij zich geroepen heeft om bij hem te mogen verder leven in het paradijs en je dus zo verder ontzien heeft van al het harde in deze wereld, gedankt omdat ik weet dat hij goed voor je zorgt. Schat, je weet dat ik nooit in een kerk te vinden ben. Ik voel me daar helemaal niet schuldig om, want ik weet dat het voor God vooral belangrijk is dat je een goed mens bent. Hij is zich heel erg bewust van het feit dat we gewoon ‘mens’ zijn en dus ook fouten maken. En als we leren uit die fouten en het proberen volgende keer beter te doen, is het goed.

 

Bolleke, morgen gaat Jinte op kamp, op boerderijkamp. Ona, haar vriendinnetje gaat mee en het is niet zo ver. Dus, zowel voor Jinte (maar eerlijk gezegd waarschijnlijk vooral) als voor mij J) is dat een hele geruststelling. Ik heb een fotomapje gemaakt dat ze eens kan inkijken moest ze heimwee krijgen. Ook haar knuffel Lola, haar spookje dat licht geeft, haar prinsessendons, haar prinsessenkussen, haar prinsessenpyjama, haar prinsessenhanddoeken, haar prinsessenchampoo-en zeep, haar prinsessenzaklamp,.. zijn mee. Het is de eerste keer dat ze op kamp uit gaat slapen. Het is gelukkig maar voor twee nachten. Om te beginnen vind ik dat genoeg. Of  Jinte dat genoeg zal vinden weet ik niet J. Ga je met haar mee, schat? Help je haar de stallen uit te mesten, de diertjes eten te geven, te knutselen, te spelen, te zwemmen, in slaap te vallen, plezier te maken,…? Jouw foto is ook mee…

 

En ook deze namiddag dacht ik weer aan jou. We gingen naar het zomercarnaval in Kortrijk.  Er liep een hele stoet door het Kortrijkse centrum. Plots zag ik daar een jongetje van een jaar of  7-8 met een fototoestel. Hij was naarstig bezig foto’s te trekken. Weet je nog dat jij ook zo graag foto’s trok. Ik zet op dit blogje ook wat fotootjes die jij trok.

 

Zo, mijn lieve schat, ik ga nog even bij papa beneden zitten voor we gaan slapen. Mijn allerliefste bolleke, ik hou van je, zooooooooooooooooooooooooooooooo ontzettend veel, altijd en overal,…

 

Dikke kus en dikke knuffel,

 

Jouw mama XXXXXXXXXXXDSCN4117.JPG

 DSCN4214.JPG

DSCN4196.JPGDSCN4501.JPG

21:58 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

lieve Els
IK lees zojuist wat je schreef, amai je kan het echt goed verwoorden. Ik voel zo met je mee, omdat ik zoveel dingen lees die ik ook ervaar. Ik zie ook dingen zoals de stamcellen, wij dachten dit is een wedergeboorte voor Dorien*, maar helaas onze kinderen hebben nu een andere taak. Dorien* en Jolien*haar lotgenoten zorgen samen voor allemaal de kleine sterretjes, Rytse, Lotteke*, Emily-Grace, Seppe, Sebbe en ....
blij jou te leren kennen
liefs
Ann (mama Dorien*)

Gepost door: Ann (mama Dorien*) | 22-08-10

een intense verwoording van geloofsgevoelens!

Gepost door: moniek | 23-08-10

Hallo Els,...

Idd zoals Ann zegt,...je schrijft zo mooi je liefde neer en jou gevoelens voor jou Rytse*.Weet je,ik denk dat je jou niet schuldig hoeft te voelen hoor want na het lezen van jou boek kan ik alleen maar beamen dat je echt alles hebt gedaan voor Rytse*.

Heel veel liefs,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 23-08-10

met traantjes in de ogen las ik je tekst...
mooi, aangrijpend!

Gepost door: an | 23-08-10

lieve Els, hier weer eens tranen hoe jij je gevoelens kan verwoorden. Rytse kan zich geen betere mama voorstellen..
hugo, Marianne en Eline

Gepost door: Hugo | 27-08-10

De commentaren zijn gesloten.