15-08-10

jij, altijd zo dichtbij...

Dag mijn allerliefste schattebol,

 

 

Het is vandaag met tranen dat ik aan je blogje begin. Sinds ik weer ga werken heb ik het gevoel dat ik een heel aantal mensen, aan wie we de laatste 2 jaar en tijdens de loodzware periode dat je in het UZG was, ontzettend veel gehad hebben, verwaarloos. Vooral de mensen die we daar ook leerden kennen, die op dat moment het dichts bij ons zaten, die de hoop, de angst, de ontgoochelingen als geen ander begrepen,… Helaas moesten de meesten van die mensen, net als wij, hun kindje laten gaan. Het is voor ons een troost dat diezelfde fantastische kindjes van al even fantastische ouders die nu ook jouw sterrenvriendjes zijn. Ik denk dan heel bijzonder aan Thibo*, Emily-Grace* en Soetkin*. Vergeten doen we hen nooit. Als we aan jou denken, zeker tijdens die laatste maanden hangen de herinneringen aan hen daar ook aan vast. We hebben samen gehoopt, samen gehuild,... Noch de ouders, noch hun prachtige kinderen kunnen we ooit vergeten. Ik ben zonet eens op hun blogjes gaan lezen. Wat hun mama’s schrijven is zooooo ontzettend herkenbaar. Het moment dat je je kindje moet laten gaan is een verschrikkelijk moment. Het doet zo ontzettend veel pijn. Zoveel pijn dat je, mocht je op dat moment mogen kiezen en je niemand rond je hebt die het nog de moeite maakt hier te blijven, je zonder enige twijfel zou achtergaan. Je doet zo ontzettend hard je best niet te diep te vallen, je tranen niet de hele tijd te laten rollen, je leven weer een kans te geven (omdat het door je partner, je kinderen, je omgeving,…) wel (met vallen en opstaan) moet lukken. En het lukt, inderdaad, maar altijd, op de voor- of achtergrond, is dat verdriet of gemis er. Ook op momenten die eigenlijk heugelijk zouden moeten zijn zoals de geboorte van kindje, een doop, een familiefeest, en ook,…. Het begin van het schooljaar. Vooral sinds Jinte haar nieuwe boekentas heeft (die ze van haar peter Dieter en zijn vrouwtje Caroline) kreeg. Twee jaar geleden zou jij aan het eerste leerjaar gestart zijn. Jij hebt nooit je ‘grote boekentas’ gekregen. Je keek er nochtans zo naar uit om naar het eerste leerjaar te gaan. Ik zie je hier in de zetel nog zitten met een boekje op je schoot. Je mompelde stilletjes en je vingertje gleed over de lijntjes met lettertjes en woordjes. Toen ik vroeg wat je aan het doen was, was je antwoord: “Zie je dat niet? Ik ben aan het lezen!” Je wilde het zo graag kunnen. Eén september 2008 werden alle ouders van de kindjes die aan het eerste leerjaar zouden beginnen mee in de klas verwacht om samen met hun kindje een knutselwerkje te maken en om hun kindje voor te stellen aan de andere kindjes en de juf. Ik was er bij, voor jouw vriendinnetjes Anke en Ans. Hun papa kon er niet zijn, de mama kon maar bij één van de 2 zijn en wou mij er bij om bij de andere te zijn. Hoewel het toen op dat moment ontzettend veel pijn deed dat ik er was, maar niet voor jou, toch was ik blij dat ik er bij kon zijn. Het heeft me toen duidelijk gemaakt dat iets doen voor een ander met toch pijn om verdriet in mijn hart op een heel vreemde manier toch ergens ‘goed’ kan aanvoelen. Nu zal ik er weer staan en zal ik al die dingen doen met Jinte die ik zo graag met jou had willen doen. Ik weet en voel nu al dat er die dag weer heel wat emoties zullen zijn, en dat mag. Maar ik wil er voor Jinte een heugelijke dag van maken. Dus, schat, als er tranen zullen zijn, droog je ze dan snel, zodat Jinte niet met een huilende moeder mee moet, maar met een mama die apetrots en dolgelukkig is om zo’n flinke dochter, jouw kleine zus! En niet alleen het opnieuw naar school gaan, maar ook het inschrijven in de sportclub brengt jou zo dichtbij. Jij wilde, net als je grote broer Arjen, naar de judoschool. Ook daar keek je zo erg naar uit. Zeker toen Charlot, die samen met haar broers de trainingen geeft, jouw spelbegeleidster op 3Kg in het het UZG bleek te zijn. Charlot wist dat jij zo graag naar de judo had willen gaan. Daarom heeft ze ervoor gezorgd dat jij, hoewel je al enkele maanden overleden was toen het nieuwe schooljaar en dus ook het nieuwe sportjaar begon, toch je lidkaart van de Belgische Judofederatie kreeg. Dit gebaar zei zoveel! Jinte wil graag leren vechten ‘zoals de Power Rangers’. Ze zal enkele trainingen van de judo meedoen in de hoop dat dat voor haar ook al voldoende ‘geduw en getrek’ is. Ik ben blij dat ze iets van verdedigings- of gevechtsport wil doen. Zeker omdat ze een meisje is en het je als ouder toch wat geruster maakt dat ze, later als ze ook eens begint uit te gaan, toch iets van die techniek onder de knie heeft. Nu, we zien wel.

Ondertussen beginnen de vakantiesteentjes- en schelpjes weer toe te komen. Heel wat mensen hebben weer aan je gedacht tijdens de vakantie en brachten ook wat voor je mee. Je bak begint aardig vol te liggen, maar dat wil niet zeggen dat er geen meer bij kunnen. Misschien moet ik wel eens gaan nadenken hoe we dat gaan oplossen. Misschien moet ik de ‘oudere’ steentjes en schelpjes wel op een andere manier bij je laten liggen, zodat er plaats gemaakt wordt voor nieuwe. Help je me eens denken aan een oplossing, schat? Voorlopig liggen alle steentjes en schelpjes dus nog steeds gezellig rond jou.

 

Lieve schat, deze week las ik ergens over een papa die zo vond dat zijn jongste zoon zo op zijn overleden oudste zoontje leek. Hij had dezelfde snit, hetzelfde guitige gezichtje,… Ook dat was zo herkenbaar. Hoewel Tieme genoeg eigenheden heeft om ervoor te zorgen dat de gelijkenis niet al te confonterend is, toch zijn er ontzettend veel gelijkenissen die ervoor zorgen dat het niet onder stoelen of banken te stoppen is dat jullie echt wel broers zijn. Jullie hebben heel verschillend haar. Jij had donkerblonde grote krullen, terwijl Tieme echt witblond, stijl haar heeft. Ook is hij een stukje ‘grover’ en nog iets groter als jij. En net zoals jij wil hij nu ook trouwen met mama, ik ben het belangrijkste in zijn leven, ik ben zijn ‘alles’. Het is meestal wel grappig, en meestal geniet ik er ook wel van. Maar het kan soms ook vermoeiend zijn omdat niemand anders hem mag helpen, in bad stoppen, poep afvegen, boterhammetjes smeren, tandjes poetsen,….dan mama. Ook in zijn gevoel voor humor herken ik je ook meer en meer, of de manier waarop hij zucht als ik hem opjaag, of de manier waarop hij zich boos maakt als ik voor de 5de (of meer) keer zegt dat hij moet opruimen of de manier waarop hij mij hard knuffelt als hij gaat slapen of de manier waarop hij gefrustreerd is als iets niet lukt,…. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het enige waarin in Tieme echt van karakter van jou verschilt is dat hij veel heftiger is dan jij. Jij was een gezapige jongen, alles op ’t gemak. Jij speelde meestal vrij rustig en kon echt op je eentje bezig zijn. Tieme is veel heftiger, een ‘echte’ jongen. Hoe wilder, hoe liever en daar moeten we hem echt een beetje intomen. Door zijn lengte, zijn breedte en zijn (meestal) daarbij horende grote fysieke kracht zou hij al wel eens zichzelf of andere kindjes pijn doen. En dat is echt eigen aan Tieme. Nu, hij zal er wel mee leren omgaan en wij sturen hem een beetje in meer rust en voorzichtigheid. Ach, dat maakt het net zo leuk en boeiend aan je kinderen opvoeden, het feit dat elk kind, hoewel ze uit hetzelfde nest komen en heel wat raakvlakken hebben, toch ook wel hun eigenheid hebben.

 

Mijn allerliefst schatteke, mijn grote kerel, mijn dappere strijder (dat is ook de betekenis van je naam!), we gaan er weer een weekje tegenaan. Blijf je bij me? Net als altijd?

Ik hou van je, mijn bolle, want ik ben en blijf…. ook voor altijd,…

 

Jouw mama XXXXXXsinksenfeest069.JPG

Tieme 018.jpg

17:43 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Mooi Els, alweer geen woorden, wel veel emoties.....
De twee fotootjes Rytse en Tieme, zo gelijkend en toch verschillend....
Mooi de twee broertjes.... Hartverwarmend en hartverscheurend tegelijk...
Dikke zoen....

Gepost door: Nele vergote | 15-08-10

Mooi Els, alweer geen woorden, wel veel emoties.....
De twee fotootjes Rytse en Tieme, zo gelijkend en toch verschillend....
Mooi de twee broertjes.... Hartverwarmend en hartverscheurend tegelijk...
Dikke zoen....

Gepost door: Nele vergote | 15-08-10

hey els

mooie tekst, mooie woorden, tieme en rytse gelijken idd veel op elkaar
ik heb het er nog met sammy over gehad, ikzelf zie ook gelijkenissen.

Het eerste leerjaar, jason heeft dat nooit echt meegemaakt, zijn school waar hij zit is zo anders, alles gaat zo traagjes gelijkdelijk aan.
Ons Yanaïka mag wel starten in het echte eerste leerjaar, ik ben nerveus ik ga helaas niet alles mee maken, na haar te hebben afgezet moet ik eerst nog naar met jason naar zijn school, maar ik kom dan erna terug. ben benieuwd, yanaika heeft zo een scheidingsangst
we zien wel

groetjes lesley

Gepost door: lesley | 16-08-10

Lieve Rytse,
Het maakt ons verdrietig dat we jou nooit echt gekend hebben, maar dankzij jou hebben we er wel fantastische vrienden bij (jouw supermama en papa).
Er ligt hier nog een steen klaar uit Turkije voor jou. Iebe houdt er aan die voor jou uit te zoeken. In Turkije zag ze ook jouw sterretje, naast je opa en Claire, hoog aan de hemel.

Sophie, chris, iebe

Gepost door: sophie | 17-08-10

Hallo Els,

Het worden idd weer moeilijke momenten voor jou,..die eerste schooldag (voor mij is die ook heel moeilijk).Maar els,je bent zo'n prachtmama die je kids maar al te goed kent en die ze zo mooi kan verwoorden.Hoe meer ik jou verhaal lees,hoe meer bewondering ik voor je heb.1 ding weet ik zeker ,jou Rytse* is apetrots op jou ,daar ben ik heel zeker van.
Heel veel liefs en een dikke knuf,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 17-08-10

De commentaren zijn gesloten.