02-08-10

jij, engelbewaardertje!

Dag mijn allerliefste Bolleke,

 

 

De vakantie zit er voor mij op. De grote week aan de zee heeft me, ondanks dat het ‘pufweer’ plaats maakte voor ‘gematigd Belgisch weer’, ontzettend veel deugd gedaan. Ik zei nog tegen papa dat deze vakantie de eerste vakantie was waar ik echt zo ontspannen van terugkwam, sinds jij hier niet meer rondloopt. Omdat het weer het niet toeliet er een echte strandvakantie van te maken hebben we nogal wat uitstapjes gemaakt. Plopsaland is zo stillaan jaarlijkse traditie geworden. Papa en ik konden ons over Jinte en Tieme ontfermen terwijl Arjen graag alleen in het park rondloopt en dus overal op kan terwijl hij met ons geen rekening moet houden. Tijdens ons bezoekje aan Plopsaland was je ook weer zo duidelijk aanwezig. Hoewel papa en ik elk maar één kindje hadden die we in het oog moesten houden, toch slaagde Tieme er in om weg te glippen. Bijna tien minuten zijn we hem kwijt geweest. Vreselijk was het! Ik zag hem al in het water liggen, of ergens tussen zitten, of meegenomen zijn door iemand, of….. Na tevergeefs gezocht te hebben klampte ik de eerste de beste medewerker vast die onmiddellijk de EHBO-post verwittigde die ook direct tot bij ons kwam. De hele tijd had ik het de hartjesurne vast die rond mijn hals hangt vast en vroeg je: “Oh, Rytseke, hou je handjes boven je broertje. Zorg dat hem niets overkomt en zorg dat we hem snel terugvinden.” Terwijl ik met hem naar een bureau ging om actie te ondernemen, zag ik Tieme in de verte staan. Ik liep naar hem toe, troostte hem, en gaf hem een dikke knuffel. Hij was, net zoals wij, heel erg geschrokken. Ook toen Jinte in het vakantiepark met haar vakantievriendjes aan het fietsen was gebeurde iets gelijkaardigs. Het is, ondanks dat er heel wat kindjes zijn, een rustig park waar weinig auto’s komen. Ze mocht van ons het blokje om fietsen, maar nergens binnen gaan. Ik had Jinte al een tijdje geleden eens verteld dat niet iedereen die er vriendelijk uitziet en vriendelijk is tegen kindjes ook zo lief en vriendelijk is. Ik heb haar gezegd dat er ook wel mensen rondlopen die kindjes heel erg pijn kunnen doen en zelfs kindjes meenemen en dat ze daardoor nooit zomaar met iemand mag meegaan, ook al lijkt het zo aanlokkelijk. Op een bepaald moment toen Tieme al in zijn bedje lag en papa en ik buiten een gezelschapspel aan het spelen waren kwam Arjen in paniek naar ons toe gefietst om te zeggen dat Jinte met een mijnheer binnen gegaan was in een huisje en dat de mijnheer zonder Jinte ook terug naar buiten gekomen was. Schatteke, ook toen stond mijn moederhartje stil, had ik mijn urnetje vast en vroeg ik je je zusje snel terug naar huis te sturen. Omdat papa sneller kan lopen dan ik is hij naar het huisje van de mijnheer gegaan. Jinte zat er binnen met enkele kindjes te spelen. De (oprecht lieve en vriendelijke) mijnheer zei dat het niet stoorde dat Jinte met zijn dochtertjes aan het spelen was… Ik weet niet of het feit dat jij hier al niet meer rondloopt een rol speelt in het zo snel ongerust zijn. Elke ouder zou ongerust zijn als zijn kindje in Plopsaland even spoorloos is, of als het bij een vreemde mijnheer binnen gaat. Maar ik denk dat de ongerustheid en de angst toch intenser is. De angst om nog één van mijn kinderen te verliezen is zoooooo groot. Het liefst vanal zou ik ze de hele tijd onder mijn vleugels willen. Maar ik ben er me ook heel erg van bewust dat dit niet kan. Dat het ook geen gezonde situatie zou zijn als ik dat zou nastreven. Hoe klein ze ook nog zijn, stapje voor stapje moet je je kinderen kunnen loslaten. Wat niet wil zeggen dat ik Tieme geen standje gegeven heb omdat hij wegliep en ook Jinte zei dat het niet flink was dat ze, ondanks dat we het verboden hadden, toch bij vreemde mensen is binnen gegaan en daardoor die avond niet meer kon fietsen en naar bed moest. En zo weet ik, schat, dat ze een heel bijzondere engelbewaarder hebben die goed voor hen zorgt. Hoewel ik daar vertrouwen in heb, berust ik er wel niet in. Het lot ligt vast en daar kan niemand iets aan veranderen, ook jij niet. Daar ben ik op 10 april 2008 achter gekomen toen ik je opa vroeg over je te waken en ervoor te zorgen dat alles met je zou goedkomen. Ik kreeg niet wat ik wilde, maar (achteraf gezien) wel wat ik hem vroeg.

 

Schatteke, hoe gaat het ondertussen met Brent? Heeft hij zijn weg al een beetje gevonden? Jullie zijn ongetwijfeld al dikke vrienden. Heeft hij gezien dat zijn papa hier is geweest en met papa een ontzettend goede babbel had? Papa was de zondagavond toen we al aan zee waren nog even naar huis gereden om de fietsen op te halen. Toen hij terug naar bij ons wou komen stond Brent zijn papa hier plots aan de deur. Brents papa heeft er veel aan gehad en papa was blij dat hij er even voor hem kon zijn. Wie weet beter wat het is een kindje te verliezen dan iemand die het ook zelf meemaakte? Hoewel de situatie totaal anders is, toch konden ze elkaar goed vinden.

 

En vandaag ben ik weer aan het werk gegaan. Ik had maar twee weekjes verlof, maar heb nogal wat dagen te goed. Het was wel met tegenzin dat ik vanmorgen om 7u30’ papa een zoen gaf en naar hem zwaaide toen ik hem en je nog slapende broertjes en zusje thuis liet, maar het was niet met tegenzin dat ik op mijn werk weer de sleutel in het sleutelgat stak, verse koffie maakte, de ramen open zetten, de pc’s aanzette en de collega’s terug uit vakantie zag komen. Ik blijf er me erg goed voelen en ik blijf mijn werk graag doen. Dat had jij nog voor me in petto, hé schat, daar heb jij voor gezorgd en daar ben ik je dankbaar om.

 

Mijn allerliefste venteke, we zijn halverwege de schoolvakantie. Zorg jij dat de rest van de vakantie even voorspoedig en leuk verloopt als het eerste deel? Geniet jij ook maar van vakantie. Speel maar veel met opa, meme, pepe en al je sterrenvriendjes.

 

Ik hou van je, schat!

 

Ik geef je een dikke kus en een dikke knuffel, want ik blijf…

 

…voor altijd,

 

Jouw mama XXXXXXXXX

21:49 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

hoi Els, Pierre & kids

Het bezorgd zijn om uw kind(eren) is heel normaal. Door wat jullie al meegemaakt hebben, werd die bezorgdheid mss sterken, maar ben ervan overtuigd dat Rytse* een oogje in het zeil houdt (ookal verwachten jullie dat niet van hem).
Ik heb het mss al eens gezegd, maar vindt het echt chapeau hoe jullie omgaan met jullie verdriet en kracht vinden om verder te gaan en daarbij ook klaarstaan om anderen met problemen en verdriet te helpen.
Ik heb enorm veel respect voor jullie ;-)

David

Gepost door: David Van Gils | 02-08-10

Hallo Els en Pierre, eerst en vooral nogmaals ne dikke proficiat voor jullie pedalotocht,ik ben er zeker van dat Rytse ontzettend trots is op jullie prestatie zoals vele mensen.
Ik ben blij voor jullie dat de vakantie jullie goed heeft gedaan ook al viel het weer niet mee en waren er wat bange momenten geweest, maar zoals je zelf zegt heb je een prachtige engelbewaarder, zelf op onze vakantie was Rytse aanwezig in een prachtige ster en iedere avond keken de kindjes er naar uit om een slaapwel te zeggen aan die mooie grote ster.
Het is al een tijdje geleden dat we elkaar gezien hebben, hopelijk komt daar vlug veranderind in, vele groetjes van emma,sarah,steven en michèle.

Gepost door: michele | 04-08-10

De commentaren zijn gesloten.