20-06-10

Rytseke en opa...

Dag mijn allerliefste schatteke,

 

De laatste volle week van het schooljaar gaat morgen in. Het schooljaar is voorbij gevlogen. Ik voel nu al dat daar heel wat emoties mee gepaard zullen gaan. Als ik volgende week dinsdagavond om 16u (want dan gaat hier de vakantie in), de schoolpoort zal uitwandelen met Jinte en Tieme aan de hand zal dat wel weer met een dikke krop in de keel zijn. Twee maanden lang geen kindjes in de ochtend-en avondopvang gaan brengen en halen, twee maanden lang de schoolpoortmama’s-en bijhorende babbels niet zien en horen. En je broertjes en zusje, die gaan zo graag naar school. Ik zal dus werk moeten maken van een aftelkalender om niet telkens te moeten uitrekenen en te moeten zeggen hoeveel keer het nog slapen is vooraleer ze weer naar de klas mogen. Vooral voor Jinte, want die kijkt zo uit naar haar eerste leerjaar. De komende week is er nog een kangoeroemoment met de juffen en de kindjes van het eerste leerjaar en mag ze eens met haar nieuwe juf Els ook naar de nieuwe klas. Het belooft voor de kindjes een heel erg leuke week te worden.

 

Lieve schat, vorige week zondag was het weer vadertjesdag. Uiteraard hebben we aan opa en pepe gedacht en ook hen een heel gelukkige vadertjesdag gewenst. Wat ben ik blij dat opa mijn papa is. Ik ben zo trots dat ik zijn dochter ben en dat ik, hoewel mijn andere zussen - jouw tantes dus- evengoed zijn dochters zijn, het meest op hem lijk, niet alleen uiterlijk maar ook van karakter. Ik mis opa vaak. Ik zou zo graag af en toe eens zijn mening over iets willen weten, ik zou hem dikwijls om raad willen vragen. Gelukkig zie ik heel vaak zijn broer, mijn nonkel Piet (waar jij samen met ons ook nog vaak in zijn tuin bent gaan spelen. Weet je dat nog?). Piet en opa lijken ook zo op elkaar, helemaal, behalve dat Piet toch wat kordater is. Al die Duycks, dat zijn mensen van het volk. Niet meer dan een ander. Ze hebben een eigen gedacht en gaan daar ook voor, ook al denkt een ander er anders over. Iemand zei me een tijdje geleden dat het een normale zaak is dat mensen waarvan we zo veel houden en die overleden zijn, opgehemeld worden. Precies alsof we alleen maar de goede dingen onthouden en de minder goede vergeten. Dat gevaar zit er inderdaad een beetje in, hoewel ik me nog heel erg bewust ben van de keren dat opa erg boos op me was omdat ik een slecht rapport had of dat ik stiekem toch naar vrienden en vriendinnen ging terwijl het eigenlijk niet mocht. Maar ik herinner me vooral de keren dat ik alleen, als zijn oudste dochter, met hem mee mocht naar een werf gaan kijken, of mee mocht gaan zwemmen. Of zijn (vrij harde, want opa was een sterke forse man die soms zijn eigen kracht niet kende) ‘liefdeskletskes’ op mijn achterste als ik gewoon voorbij kwam gelopen, of zijn arm over mijn schouder als er weer eens tranen waren omdat ik als puber met mezelf in de knoop lag, of toen hij mijn hand vasthield toen ik gehecht moest worden omdat ik door een auto-ongeluk flink wat glas in mijn gezicht had gekregen en de dokter dacht dat ik nog verdoofd was door de slag, of toen hij mij een knipoog trok toen ik van oma om het één of ander berispt werd om te zeggen ‘ach, trek het je zo niet aan’, of…. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Je ziet dus,hé schat, dat ik je met een gerust hart kon laten gaan. Hoewel hij zijn andere kleinkinderen ongetwijfeld ook ontzettend graag ziet, hij heeft het specialleke voor zich gekozen. Ik ben er zeker van dat hij heel erg goed voor je zorgt. Papa, jij weet ook wat ik aan Rytseke schrijf, wat ben ik je ontzettend dankbaar dat je Rytseke zo onder je vleugels neemt. Ik had hem zo graag nog bij me gehad, ik had zo graag zijn fysieke aanwezigheid nog gevoeld. Maar mijn liefde voor jou en vertrouwen in jou maken het mogelijk mij over Rytse geen zorgen te maken. Hij kan nergens beter zijn dan bij jou!

We hebben er een aangename dag van gemaakt, vorige week zondag. Papa moest in de namiddag optreden in Oostende, dus maakten we er -na de pakjes, versjes, heerlijk ontbijt en te gaan stemmen- een dagje aan zee van. Na een wandeling trakteerde papa in een restaurant op de dijk, waarna je broertjes en je zusje ook nog een ritje op de go-cart cadeau kregen. De zon was van de partij wat er voor zorgde dat het helemaal een leuke dag was.

 

Rytseke, toen ik Jinte en Tieme afgelopen maandag in de avondopvang op school ging halen, kwam Eva naar me toe. Ken je Eva nog? Ze zat bij je in de klas. Ze vertelde me dat haar mama ons boek voor de tweede keer aan het lezen is en dat zijzelf er ook al een beetje in las. Ze leest maar tot ze het (emotioneel) te moeilijk vindt. Dan legt ze het boek een beetje opzij of kijkt ze gewoon een beetje naar je foto’s die er achteraan in staan. “Ik ben blij dat ik Rytse dan nog eens terug kan zien.”zei ze. Ik streelde over haar lange blonde haren. Wat was ik blij met haar woorden en dat zei ik haar ook. Ik weet wel dat het leven voort gaat, voor iedereen, ook voor je vriendjes en vriendinnetje. Verdriet om gemis om jou kan en mag niet aan de oppervlakte blijven. Het is goed dat ze weer verder lachend groter worden. Maar het doet ongelofelijk veel deugd ruim twee jaar na je overlijden één van je vriendinnetjes nog eens te horen zeggen dat ze nog vaak aan je denkt en je af en toe echt wel mist.

 

En Bolle, gisteren is hier een mijnheer geweest die ons boek kocht, las en zo ook op dit blogje is geraakt. Hij is wat terug gaan lezen in de tijd en zo kwam hij te weten dat papa, je nonkels, Tom en Dieter een pedolotocht gaan ondernemen voor het Kinderkankerfonds en ook om dat te kunnen sponseren balpennen met het logo van  het KKF verkopen. Hoewel hij ons niet kent en wij hem niet, wilde hij toch zijn schouders mee hieronder steken. Hij is dus een hele pak balpennen komen ophalen (hoewel hij aan de andere kant van Vlaanderen woont) om ook te verkopen en zo dus mee geld in het laatje te krijgen voor KKF. Het voelt zo goed om zo’n hulp uit ongekende en onverwachte hoek te krijgen. We hebben een goede babbel gehad en zijn hem erg dankbaar.

 

Zo zie je maar, lieve Rytse, nog steeds breng jij mensen samen. Al is het op een heel andere manier dan ik zou willen, blijf jij verder leven. Daarom niet op de voorgrond (hoewel dit soms wel het geval is), maar toch wel steeds duidelijk aanwezig.

 

Mijn allerliefste schatteke, wat ben ik trots op je, om wie je was en om wie je nog steeds bent, onze zoon, broer van Arjen, Jinte en Tieme, vriend van velen, toonbeeld van dapperheid. Jij die ons leerde stil te staan bij essenties in plaats van ons zorgen te maken om (schijnbaar) belangrijke zaken die eigenlijk maar pietluttigheden zijn. Jij die ons toonde dat afscheid nemen van een stervend paard waarlangs je dagelijks voorbij kwam belangrijker was dan op tijd op school komen. Jij die ons zei dat we eens moesten kijken naar de lucht omdat ze zo mooi blauw was. Jij die zei dat we ons niet zo moesten haasten, dat we er zo ook wel zouden geraken…(dit vaak tot mijn grote ergernis J). Ik zou soms wel de neiging hebben deze lessen wat te vergeten, schat. Schud je me af en toe eens wakker en blaas ze dan nog maar eens goed in mijn oor?

 

Bolleke, ik geef je een heel erg dikke kus en een heel erg dikke knuffel!!! Geef je die ook door aan opa?

 

Ik hou van je, mijn allerliefste schatteke, voor altijd…

 

Jouw mama XXX…………….

16:26 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Rytse,
Jouw mama heeft een schat van een zoon hierboven, maar jij hebt ook een schat van een mama.
Ik ben gisteren samen met haar naar de cinema geweest, het was zalig ontspannend.
Ze is woensdagnamiddag ook langsgeweest met je broertjes en je zus. Ze wist dat ik het moeilijk had en ze stond er voor me. Een schitterende "madame".

Gepost door: sophie | 20-06-10

Els, Pierre,
Verschoot wel even als ik hier de blog las, dat er een onderdeeltje voer mij ging :-). Ik ben echt blij dat ik via mijn hulp aan jullie project, ook het Kinderkankerfonds kan helpen. Merci

Gepost door: David Van Gils | 23-06-10

De commentaren zijn gesloten.