12-06-10

mama voor altijd!

Dag mijn lieve schat,

 

 

We zijn weer een weekje verder. De dagen zijn voorbij gevlogen. Ik merk, zeker nu ik opnieuw 4/5 ga werken dat de tijd veel sneller gaat. Op mijn werk gaat het echt goed. We zijn in ons team maar met 5 en daarbij komt dat we alle 5 totaal verschillende types zijn. De één is niet beter dan de andere, we zijn gewoon allemaal anders en dat maakt het niet altijd even makkelijk maar wel extra boeiend. Ook met de collega’s van andere afdelingen klikt het goed en daar ben ik blij om. Dit werk is echt iets wat ik wilde doen. Het is een combinatie van het opvoederswerk waarvoor ik studeerde en het maatschappelijk werk waarvoor ik in september 2007, enkele maanden voor jij het ziekenhuis in moest, een opleiding voor startte maar voor jou onderbrak. Ook met de mensen waarmee ik werk klikt het goed. Het enige waar ik het soms moeilijk mee heb is om duidelijk te maken dat ik er ben om hen te helpen, om hem opnieuw arbeidsattitude aan te leren en via stage of opleiding opnieuw in het arbeidscircuit te krijgen, en de begeleidende functie die toch ook gezag met zich meebrengt. Nu, ik probeer het goed te doen wat me volgens de collega’s goed lukt. En daar sta ik niet alleen voor, hé schat, je bent altijd bij me en dat voel ik vaak. En als ik het even moeilijk heb of niet goed weet hoe ik zaken moet aanpakken neem ik eens mijn urnehartje waar jij in zit en dat rond mijn hals hangt vast, en dan lukt het weer.

 

Afgelopen week ben ik op kraambezoek geweest bij de ouders van één van je sterrenvriendjes die er enkele maanden geleden een broertje bij kreeg. Het deed echt goed elkaar eens terug te zien en hen gelukkig te zien. Dat zei ik hen ook. Ze straalden allebei en het babybroertje is echt een prachtig kindje. Tijdens onze deugddoende babbel zei de mama dat ze zo vaak de reactie krijgt: “Vooruit, nu kan je dus weer gelukkig zijn want je hebt weer een babietje.” Of sommigen zeggen zelfs: “Nu heb je weer een gezinnetje.” Mensen bedoelen het goed, maar zeggen het zo verkeerd. Net alsof je als ouder van een overleden kindje, als dat je enige kindje is, geen ouder meer bent. En dat je dus pas opnieuw papa en mama wordt als er een kindje bijkomt. Ouder ben je, en blijf je voor altijd, zelfs al loopt je kind hier niet meer rond. Precies of je ook bij een nieuw kindje geen reden meer hebt om te rouwen, dat je nu geen tranen meer mag laten om je overleden kind, dat je nu dus niet meer triest en alleen maar gelukkig meer mag zijn. Ik wil niet met stenen gooien en ben er echt van overtuigd dat mensen het niet kwaad bedoelen. Maar soms zou men toch beter eens eerst nadenken voor men zo’n uitspraken doet. Ze komen soms zo kwetsend over. Nu, het deed echt goed van hen eens terug te zien en ook om even in het gezinnetje te zijn waar T. nog steeds en altijd zijn plekje zal blijven hebben. Zeg hem maar, schatteke, dat hij een prachtig babybroertje heeft en dat zijn papa en mama het zo goed doen.

 

Mijn Rytseke, vandaag was er een etentje van de supportersclub waar papa in het bestuur zit. Het was prachtig weer, alle kindjes konden fijn buiten ravotten, er was eten en drinken in overvloed en het was echt gezellig. Toen we buiten zaten en ik wat met anderen (ook mensen die ik niet ken) praatte, vroeg iemand mij hoe oud mijn kinderen zijn. Ik twijfelde even over het antwoord dat ik zou gaan geven. Ik had geen zin om uitleg over je te geven. Jij weet ook wel, schat, dat ik altijd en uren over je wil praten,…. Maar die mensen kende ik niet en ik denk ook niet dat ik hen beter zal leren kennen. Het was gewoon een sporadisch ontmoeting. Ik zei dus dat ik er 1tje van 12, 1tje van 5 en 1tje van 3 heb. Aan de ene kant voelde ik me er heel oncomfortabel en schuldig om, omdat ik jou niet had vernoemd, precies alsof je er niet bijhoort. Maar ik weet dat jij wel beter weet, schatteke. Tuurlijk hoor je erbij, je zal er altijd bij horen. Maar ik had gewoon geen zin om de hele uitleg te doen aan wildvreemde mensen. Ze zeiden wel dat er zoveel tijd zit tussen het 1ste en het 2de (3de dus) kindje, maar ik knikte gewoon en gaf verder geen uitleg. Sorry dus, schat,… ik hoop en weet dat je mij begrijpt. Jij bent ons Rytseke, ons 2de kindje, mijn eerstgeboren kindje, mijn engeltje, mijn specialleke, en dat zal altijd zo zijn!!!

 

Schatteke, deze week is juf Els, bij wie Jinte in het eerste leerjaar zal zitten, langs geweest. Het wordt allemaal zo concreet. Ze kreeg een briefje waarop stond wat ze allemaal in het eerste leerjaar nodig zal hebben, we hebben het gehad over het huiswerk en over wat ze allemaal gaan doen. Ik schreef het al eerder,… Ik ben zo trots op haar, ze wordt een grote meid, jouw zus. Maar het confronteerd me wel nog eens met het feit dat wij samen nooit zo ver geraakt zijn. En de andere kant ben jij nu al zoveel verder dan ons allemaal. Je bent al zoveel wijzer, zoveel meer,…

Ook juf Griet is hier geweest. Zij wordt volgend schooljaar Tiemekes juf. Hoewel juf Trui, die het andere 1ste kleuterklasje doet, ongetwijfeld ook een fantastische juf is, toch ben ik blij dat Tieme bij juf Griet zit. Ze zal jullie alle 3 gehad hebben, jij, Jinte en nu Tieme. We hebben het een hele tijd over jou gehad. Ze wist zelfs nog welk symbooltje bij haar had. Jij was het maantje. En jouw symbooltje van toen hangt nu nog steeds op jouw kamer, waar Tieme nu in slaapt maar waar jij ook nog zo duidelijk aanwezig bent.

 

Bolleke, ik zou eigenlijk zo graag willen weten hoe het met je gaat. Ik zou zo graag willen weten waarmee je je dagen vult. Is er bij jullie eigenlijk iets als dag en nacht? Zijn er dingen die je MOET doen, wie legt je die dingen op. Ervaar je je opdracht echt als opdracht of doe je het graag? Is bij jullie iets als graag en niet graag doen? Hoe zie je er uit? Zouden wij elkaar nog herkennen moesten we elkaar toevallig ergens eens tegen komen? Hoe zou dat contact verlopen? Ik heb mijn aardse leven een andere wending gegeven en dat komt hoofdzakelijk door jou. En jij hebt je leven in een andere dimensie. Het is tenslotte al meer dan 2 jaar geleden dat we elkaar nog zagen. Ik ben niet meer dezelfde mens als toen, ook jij bent in die 2 jaar ongetwijfeld een andere ziel geworden. Maar de inborst is nog steeds dezelfde, zowel bij mij, en ik ben er zeker van dat dat  bij jou ook zo is. Het zal wel nog een hele poos duren, dat hoop ik althans, maar ik kijk er echt naar uit je weer te zien.

 

Lieve schat, papa moet morgen met zijn band optreden in Oostende. Het is eindelijk eens in de namiddag zodat je broertjes en je zusje papa ook eens aan het werk kunnen zien. Nadat we zijn gaan stemmen (hopelijk moeten jullie dat in de hemel niet doen J), maken we er dus een dagje aan zee van. Ga je mee, Bolle? Omdat ik weet dat het morgen een lange (en dus ook vermoeidende) dag zal worden, dacht ik dat het beter was dat ik nu wat tijd aan je blogje zou besteden. Daarom ben ik dus een dagje vroeger.

 

En schatteke, weet je dat ik nog steeds apetrots op je ben, mijn Rytseke. Je bent mijn allerallerliefste venteke!

 

Ik hou van jou, voor altijd en over alle grenzen heen!!!

 

Jouw mama, ook voor altijd XXXXXXXXXXX

21:04 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Boek van Rytse Dag Mama van Rytse, ik heb zojuist het boek over w
Rytse uitgelezen. Wat een ontroerende getuigenis, Wat heeft dat ventje veel meegemaakt. En jullie ook natuurlijk maar toch lees ik overal tussen de regels jullie positieve ingesteldheid. Ik ben er van overtuigd dat Rytse jullie helpt en dicht bij jullie aanwezig is. Ik ga je blog blijven volgen en wens jullie met de hele familie het allerbeste.
Gemma Korthoudt

Gepost door: Gemma Korthoudt | 15-06-10

Dag mama van Rytse,
Ik heb je boek gelezen, mooi, prachtig, ontroerend, soms met de glimlach, soms stromen de tranen bij het lezen. Zo moedig om iedere dag een verslagje bij te houden! Ik heb dit tijdens de behandeling van ons dochtertje niet iedere dag gedaan. Maar omdat ik het zo verschrikkelijk vond dat Marthes* broertje haar nooit zou kennen, heb ik nu gans Marthes levensverhaal opgeschreven. In eerste instantie was het voor onszelf, maar nu heb ik iets van: iedereen mag weten hoe moedig ons meisje wel was en zoals ik steun en herkenning uit jou boek haalde, kan het boek over Marthe voor lotgenoten misschien ook een hulp zijn. Daarom wil ik het ook uitgeven, maar hoe begin je daaraan? Een paar vrienden zijn het nu aan het herlezen op fouten en zo.Ik heb al eens op internet gekeken, maar geraak er niet echt wijs uit. tevreden van de uitgever? En moet je lang wachten op antwoord wanneer je je manuscript verstuurt?
Groetjes Tine, mama van Marthe* en Warre

Gepost door: Tine | 18-06-10

De commentaren zijn gesloten.