06-06-10

Zoals jij het zou willen...

Dag mijn schatteke,

 

 

Hoe is je feest in de hemel geweest? Vond je het leuk? Ik ben er zeker van dat opa, meme, pepe en al je sterrenvriendjes er een overgetelijk verjaardagsfeest van hebben gemaakt. Hier ontzag ik me de dag wel. Vooral de emoties die ik voelde aankomen. Dinsdag ging ik na mijn werk naar AVA om nog wat slingers en ballonnen te halen om het huis te versieren. Ik heb op die dag altijd om 14u30’ gedaan met werken en had dus nog wat tijd om dat op mijn gemak te doen. Hoewel we al heel wat slingers en ballonnen in huis hebben, bij elke verjaardag koop ik er nog wat bij specifiek met afbeeldingen van waar het jarige kindje op dat moment veel interesse in heeft. Bij Jinte vorig jaar was dat met prinsessen, bij Tieme was dat van Piet Piraat en Arjen is al te groot geworden voor slingers en ballonnen. Ik vond het zo ontzettend lastig en moeilijk. Jij zou 8 jaar geworden zijn. Waar houdt een jongen van 8 zich nu mee bezig? Toch niet meer met Cars of Piet Piraat of Winnie the Pooh. Maar met wat dan wel? Ik wist het echt niet. En vond ook helemaal niets waarvan ik dacht: ‘Ja, dat zou Rytse nu wel echt leuk vinden!’ Toen je naar opa vertrok zat je wel nog in die fase, maar toen was je nog maar 5. Misschien zou je net zoals Arjen ook zeggen: “Zeg, mama, ik ben wel al 8, hé. Ik heb geen zin meer in dat kinderachtige gedoe.” Ik weet het niet, schatje. Ik schreef het een hele tijd terug al eens…. Ik kan toch geen Winnie the Pooh-vlagjes voor je blijven hangen. En toch hebben papa en ik het opnieuw gedaan. Er hingen vlagjes, slingers en grote ballonnen met een grote 8 op.

Woensdag begon dan ook met de verwachte tranen. Acht jaar geleden werd je geboren en was het een heugelijke dag. Hoewel we toen al wisten dat je gezondheid erg in de gaten zou moeten gehouden worden, niemand had ooit kunnen vermoeden dat we acht jaar later zouden moeten strijden om ons leven verder zo gelukkig mogelijk te leiden zonder jouw fysiek aanwezigheid. Jinte had een voormiddagje vrij omdat ze bij de tandarts moest zijn. Daarna zijn we nog enkele boodschappen gaan doen en hebben we samen popcorn gemaakt om mee te nemen naar de speeltuin, waar jij ook nog zoveel tijd hebt doorgebracht en elk schoolvakantie te vinden was. Het was zalig weer (eigenlijk had ik het ook wel zo verwacht). Geladen met de cakes die ik dinsdagavond nog gebakken had, een hele grote zak popcorn en wat sapjes gingen we dus in de namiddag naar de speeltuin. Leen was er met Rik (die bij jou in de klas zat) en Renée, Sophie met Iebe en haar nichtjes, Sofie met Rune en Raven, Els met Maxim en Luka en ook oma en Adelien zijn langsgeweest. Iedereen genoot van de warmte, de zon, de hapjes, de drankjes, het spelen en elkaars gezelschap. Ik voelde me echt gedragen. Deze mensen, samen met iedereen die mailde, belde, smste, een kaartje, een pakje stuurde of op deze blog een berichtje achterliet, hebben er voor gezorgd dat ik deze dag makkelijker kon overleven, dat er op deze dag ook plaats kon gemaakt worden voor een lach en een positief gevoel. Ook mensen die ik minder goed ken belden me op of stopten me woensdag zomaar een mooie schelp of een mooie steen in de hand. Meestal met de eenvoudige, maar ook zo deugddoende woorden: “Voor Rytse, voor zijn verjaardag.” Hoewel ik ook hen zo ontzettend dankbaar was en nog steeds ben voor dat simpele maar mooie gebaar, de emoties lieten me dikwijls niet toe hen uitdrukkelijk te bedanken. Zelfs vorige week werd er al aan je verjaardag gedacht. Nina kwam nog wat boeken halen en haar dochter Gaëlle was mee. Ze hadden Spaanse schelpjes voor je mee en een kaartje dat aan jou gericht was. Dat deed me ook zo’n deugd, dat er nog iets aan jou gericht was, net zoals het zou zijn mocht je hier nog rondlopen.

Ook toen ik ’s morgens Tieme naar school bracht en met Jinte terug huiswaarts keerde, kwam ik Anke en Ans met hun mama, zusje en broertje tegen. Anke en Ans zijn op dezelfde dag geboren als jij. Ik wenste hen een heel gelukkige verjaardag. De mama zei dat ze ook speciaal aan jou dacht op deze bijzondere dag. Ik kon niet echt reageren, ik moest naar huis, het was te lastig. Ik hoop, maar weet eigenlijk ook wel, dat ze het me niet kwalijk neemt en er alle begrip voor heeft.

Papa vond het ook een lastige dag, maar dankzij het drukke werk heeft hij niet echt de kans gehad veel te kunnen denken en te zitten kniezen. Ik weet ook dat papa het het liefst zo heeft. Voor hem is het ook een strijd zo’n dag door te komen.

’s Avonds is je dooppeter Tom hier ook nog langs geweest met een grote bos witte rozen, speciaal voor jou! Jullie zagen elkaar ook zo graag. Hij en Tine missen je ook, net zoals zoveel andere mensen.

Ik was blij toen de dag voorbij was. Elk jaar is de periode tussen eind december en 2 juni een aaneenschakeling van herinneringen aan je ziek zijn, je sterven en je verjaardag. Nu komt er een rustigere periode aan. Mag ook wel, eens dieper kunnen ademhalen…

 

Vorige week ben ik naar Laurence geweest. Weet je wel, schat, dat meisje die in de BMT-kamer naast je lag. Haar mama had ons boek gekocht en gelezen, maar ze wou er nog  2 om weg te schenken. Hoewel ook zij mij heel wat herinneringen bezorgen, ik was echt blij hen te zien. Laurence doet het gelukkig heel erg goed en daar ben ik echt oprecht blij om. Ze voelt zich goed, ziet er goed uit en heeft bijna haar eerste middelbaar af. ’t Is een heel dametje geworden. Heel wat anders dan dat kleine, magere, fragile meisje met haar kapje op haar hoofd zoals ik haar toen kende, dat net  zoals iedereen op 3K6 voor haar leven vocht. Er zijn dus, gelukkig maar, ook positieve verhalen. Alleen had ik zo graag gewild dat jij daar ook één van was.

 

Er is een tijd geweest, Bolle, nadat je vertrokken was, dat ik zo graag wou achtergaan. En mocht ik een alleenstaande mama geweest zijn, met jou als mijn enige kind zou het ook zo geweest zijn. Het was dankzij papa, Arjen, Jinte en Tieme dat ik die stap niet heb gezet. En achteraf ben ik daar erg blij om. Oorspronkelijk heb ik het niet gedaan door mijn verantwoordelijkheidsgevoel om je papa, broertjes en zusje. Ik kon hen toch niet achterlaten zonder echtgenote en mama. Ze waren jou al kwijt, laat staan dat ze hun mama ook niet meer zouden gehad hebben. Wat zou dat niet met hun leven gedaan hebben? En jij? Zou dat geweest zijn wat jij wilde? Nee, ook niet. Er zat dus ook ergens een angst in van jou te ontgoochelen. Die periode heeft een hele tijd geduurd, maar nu ben ik echt oprecht blij dat ik leef. Ik ben blij dat ik nog steeds deel uitmaakt van mijn gezin en mijn liefde voor hen kan uiten. Ik ben nog steeds blij dat ik kan gaan werken en dus deel kan uitmaken van de maatschappij, ik ben blij dat ik door dit leven nog steeds elke dag bijleer en mijn leven dus kan bijsturen als dat nodig is, ik ben blij dat ik met mijn vriendinnen een glas kan gaan drinken, ik ben blij dat ik weer uitbundig kan schaterlachen, ik ben blij dat ik weer kan genieten van de zon, ik ben blij dat ik weet dat mensen blij zijn dat ik er nog steeds ben.

 

Voor de rest loopt het hier vrij goed, schat. Dat zie je wel. Jij blijft je plaats hier ook altijd houden. Je blijft altijd ons Rytseke, ons kind en broer van Arjen, Jinte en Tieme. Met vallen en opstaan proberen we voort te doen, net zoals jij dat zou willen!!!

 

Ik hou van je, mijn allerliefste schattebol, nu, morgen, altijd,….

 

Ook voor altijd…

 

Jouw mama XXX……

15:03 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

hallo Hey ,
Het moet inderdaad een zware mooie dag zijn geweest woensdag.
V en ik hadden het er nog over op het werk.We zeiden dat jullie geluk hadden met het mooie weer.
Het is mooi en nu maar goed ook dat er een rustige periode aanbreekt .
Alhoewel ik wel weet dat het gevoel en het gemis nooit rustiger zal worden , dat hoeft ook niet.
Het is mooi om te lezen dat jullie door zoveel liefde van iedereen worden gedragen .
Het moet aanvoelen als een warme zonnestraal op jullie snoet.
Het gaat jullie goed.
Groeten isabel

Gepost door: isabel | 06-06-10

Lieve els Wat moet woensdag voor jou niet evident geweest zijn,al die emoties,...
Maar els ,je slaat je er doorheen,geniet van de mensen om je heen en van jou gezin en dat is toch ook wat rytse* wil hé.
Ik ben blij voor je dat je weer kan genieten van alles om je heen ,ook al is de ene dag de andere niet.
Dikke zoen ,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 06-06-10

'k Heb er ook aan gedacht woensdag... Ook al ken ik jullie niet persoonlijk... Ik stond op en dacht, "Nu is Rytse jarig"... Dat boek heeft toch wel echt iets met me gedaan!
Lieve groetjes,
Ellen

Gepost door: Ellen | 06-06-10

Els en familie,

Een onderdeel uit uw tekst maakt het me deze keer enorm moeilijk om vele woorden te vinden om te reageren op jullie blog. Onderstaand gedichtje zorgt voor mezelf om kracht en sterkte in moeilijke momenten. Hopelijk kan het jullie ook helpen. Jullie zijn goed bezig en Rytse* is zeker en vast apetrots op jullie ;-)
Als ik triest ben,
kijk ik diep in mijn hart
en dan zie ik, dat ik lach,
omdat Jij het was,
die me al mijn vreugde gaf!

Gepost door: David Van Gils | 08-06-10

hallo lieve els, pierke en de kindjes, ik heb dit weekend je boek gelezen, en was erg onder de indruk,zooo ontroerend mooi en soms ook zo intriest, ik ben zelf ook verpleegster en heb ook al veel sterfgevallen gehad maar bij oudere mensen en dat kun je dat beter relativeren maar bij kinderen is dit niet te begrijpen he want wat had jullie lieve dappere rytse misdaan, niets toch een diike pluim aan alle verpleegkundigen op 3k6 en de verpleegkundigen van koester en natuurlijk voor jullie gezinnetje die dit zo dapper hebben beleefd, ik wens jullie verder veel geluk in jullie verdere leven

Gepost door: lefebvre ria | 09-06-10

het boek van 'Rytse' Hallo Els,
Ik zou heel graag een exemplaar van jullie boek kopen. Kan ik daarvoor nog bij jou terecht of ben je uitverkocht?
Laat je iets weten? Dank je wel.
Rut

Gepost door: Rut | 11-06-10

De commentaren zijn gesloten.