30-05-10

Gelukkige Verjaardag, mijn allerliefste Engeltje!!!

Dag mijn grote kerel,

 

 

Nog 3 keer slapen en je bent jarig. Acht jaar word je dan, acht jaar al! Wat gaat de tijd snel. Acht jaar geleden had ik je nog voor mij alleen. Acht jaar geleden was een spannende tijd. De zwangerschap was niet van een leien dakje verlopen, maar moest je deze tijd geboren worden was er geen levensgevaar meer. Je had hormonen gekregen om je longetjes extra te laten rijpen. Het leek erop dat je nog een tijdje bij mama kon blijven zitten en, ondanks de ongemakken en al de wetenschap dat je extra zou moeten opgevolgd worden omwille van je gezondheid, wat genoot ik van jou. Van je te voelen draaien, van je te voelen duwen, van je te voelen hikken. Ik was, en ben nog steeds, God ontzettend dankbaar voor dat allermooiste geschenk, jouw mama mogen zijn, jou bijna acht maanden in me te mogen dragen, jou op deze wereld te mogen zetten.  Ik had het zoveel liever anders gehad (maar Gods wil is sterker dan onze wensen) maar door het vertrouwen dat dit is wat voorbestemd was, wat ben ik God dankbaar dat hij jou gekozen heeft om hem in zijn paradijs, bij opa te gaan vervoegen. Mij boos maken op Hem omdat hij het liefste ter wereld mij ontnomen heeft, kan ik niet. Ik weet niet hoe het komt, maar ondanks de pijn en het verdriet die er altijd sluimerend of op de voorgrond is, ik vertrouw erop dat jij nu bij Hem bent en dat je het nergens beter kan hebben. Ik wil deze overtuiging zeker niemand opdringen, ieder is hier vrij in, maar dit is wel waardoor ik verder kan.

Woensdag ben je dus jarig, schat. Arjen vroeg al wat we dan gaan doen. Gelukkig is de woensdag mijn vrije dag en kunnen we dus wel iets speciaals doen. We gaan het hele huis versieren met slingers en ballonnen. Mama zal een cake bakken en die meenemen naar de speeltuin, waar we samen met je broertjes en zusje gaan spelen. Bij slecht weer eten we de cake thuis op en gaan we naar het zwembad. Omdat tante Jo (jouw meter) en Tom (jouw peter) de komende weekends druk bezet zijn, komen we begin juli eens met hen samen om jouw verjaardag te vieren. Schatteke, zal er in de hemel ook feest zijn? Gaan jullie spaghetti (jouw lievelingskostje) of frietjes of pannekoeken eten? Gaan ze ook ballonnen en slingers hangen? Krijg je misschien wel een pakje? Oh, schat, wat zou ik je graag een kroon met een grote 8 op je hoofd zetten! Wat zou ik graag voor je zingen! Wat zou ik je graag een groot pak geven! Wat zou ik je vriendjes en vriendinnetjes graag met je zien spelen op je verjaardagsfeest!  Nu, ik weet dat er heel veel mensen zijn die aan je zullen denken. En ik weet ook dat er een heel aantal mensen zijn die je maar onlangs, door ons boek, hebben leren kennen en die je daardoor ook niet zullen vergeten.

 

Ik ben altijd blij met de reacties op het blogje, met elke reactie. Maar de reactie van Isabel van vorige week gaf me een extra goed gevoel. Ik ken Isabel niet, Isabel kent mij niet, jou kende ze dus zeker niet. Toen ze schreef dat  je, na het lezen van het boek, geen vreemde meer voor haar was, dacht ik: ‘Voila, ik ben geslaagd in mijn opdracht!’ Ik wou jou de wereld insturen, ik wou dat mensen jou leerden kennen, wisten wie je was,.. En dat is dus gelukt.

 

Schatteke, gisteren ben ik op 3K6 geweest. Het Kinderkankerfonds had zelf 10 boeken besteld en die ben ik gaan brengen. Omdat papa moest werken en ik met de kindjes toch een activiteit moest doen, ben ik dus naar Gent gereden. Ik kan niet zeggen of het goed of slecht voelde toen ik het domein van het UZ opreed. Ik had zulke gemengde gevoelens. Het UZ, en vooral 3K6 is bijna drie maanden onze thuis geweest. Het is wel daar dat we onze laatste maanden samen, die zo ontzettend intense maanden, beleefd hebben. Het is daar dat we, maar vooral jij, voor je leven vocht. We hebben er gehoopt, gehuild, gelachen, verlangd, geschreeuwd,… De auto op de parking zetten, waar ik zo vaak heb gestaan, de K6 binnengaan, de lift naar het 3de nemen, de rode deur opendoen, de drukke bedrijvigheid zien,… het was allemaal zo vertrouwd. Gelukkig zag ik Katia, één van de verpleegkundigen waar ik het goed mee kon vinden, die de boeken zou brengen waar ze moesten zijn. Ik moest dus de gang niet ver op. Ik kon het niet. Ik was blij enkele minuutjes met haar gepraat te kunnen hebben, maar was al even blij toen ik weer het domein afreed. Ik denk dat  het UZ altijd diezelfde gevoelens zal oproepen. Het is te intens geweest.

 

Lieve Rytseke,

Afgelopen woensdagavond was er oudercontact op school voor de kindjes van de 3de kleuterklas. In februari had Jinte toetertesten (testjes om na te gaan of je klaar ben om naar het 1ste leerjaar te gaan) afgelegd. Deze waren niet zo goed geweest, er waren nogal wat bezorgdheden. Maar onlangs heeft ze de schoolrijpheidstest afgelegd waaruit bleek dat ze een serieus inhaalmaneuver heeft gedaan en dat ze zonder probleem groen licht krijgt om zich bij ‘de grote kindjes’ te vervoegen. Jinte is van het einde van het jaar, ze had dus iets meer tijd nodig. Haar concentratie is een werkpuntje (dat is het bij mij nog steeds J), dus zal ze een plaatsje op de eerste rij krijgen. Wat ben ik trots op haar!

Maar ook dat is met gemengde gevoelens. Deze gesprekken hebben wij nooit over jou gehad. Jij hebt nooit toetertestjes gedaan. Als Jinte in september met haar nieuwe, grote boekentas, op de grote speelplaats, bij de grote kindjes in de rij zal gaan staan, zal nog duidelijker zijn dat ze je heeft overstoken. Ik hoop dat op dat moment mijn trots op haar groter zal zijn dan mijn verdriet om jou!

 

Ondertussen begint mama de tol te voelen die uit-huis-gaan-werken, de zorg om de kinderen en het runnen van het huishouden eist. We zitten weer op het spoor waar we 2,5 jaar geleden op zaten: mama en papa uitwerken, kindjes op school eten en in de opvang,… En sinds dit weekend heeft papa zijn fiat gegeven om opnieuw een aanvraag te doen om wat huishoudhulp aan te vragen. Papa en ik zijn ’s avonds moe, veel energie is er niet meer over om die in je broertjes en je zusje of in elkaar te steken. In het weekend kan dat wel, dus dan willen we die niet steken, in poetsen en strijken. Hopelijk vinden we snel iemand.

 

Mijn allerliefste venteke,

Kom je woendag eens extra dicht zodat ik je een ontzettend dikke superknuffel en kus kan geven? En droog je mijn traantjes die er ongetwijfeld zullen zijn zodat er weer plaats kan gemaakt worden voor een glimlach?

 

Mijn Rytseke, mijn lieve lieve lieve schat,

IK HOU VAN JOU!!!!!!!!!!!!!!!! Voor altijd en over alle grenzen heen!

 

Jouw mama XXXXXXXX…….

21:16 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

Commentaren

Dag Els,
Je hebt gelijk, door jouw boek is Rytse inderdaad geen 'vreemde' meer voor velen, ook niet voor mij... Ik kom elk weekend eens piepen op je blog, en vind het telkens weer prachtig wat je neerschrijft! Ik ben trouwens dinsdag jarig, en zal een dagje later zeker eens aan jullie en aan jullie lieve Rytse denken!
Vele groetjes,
Ellen

Gepost door: Ellen | 30-05-10

Dag Els en familie,

Ook ik ben blij om Rytse* te mogen hebben leren kennen via uw boek. Elke week ben ik een trouwe bezoeker van uw blog, omdat ik veel respect heb voor jullie! De manier waarop je uw verdriet verwoordt en toch de kracht vindt in kleine dingen om verder te gaan met het leven voor Jinte, Tieme, Arjen en Pierre. Rytse* zou ongetwijfeld trots zijn, daar ben ik van overtuigd! Woensdag zal ik ook even stilstaan bij Rytses* verjaardag.

Gepost door: David Van Gils | 31-05-10

hey els, ik heb sinds een maand u boek al uit, uw verhaal heeft me diep geraakt, ik had spijt heel veel spijt dat ik toen niet wist wat er allemaal aan de hand was. Toen zei jason geen woord over rytse, juf els of wat er in de klas om ging, nu daarintegen vraagt hij me soms wat ik allemaal in het boek heb gelezen, nu komt hij af met de verhalen dat juf els toen vertelde, nu komt hij me vertellen hoe hard hij rytse mist, het doet me pijn dat ik jullie toen niet beter heb leren kennen. Dat ik toen niet wist hoe close jason bij rytse stond. mss had ik dan wel een steun en toeverlaat kunnen zijn voor hem, voor jullie, het spijt me

Gepost door: lesley boudewyn | 31-05-10

Hallo,
Wij wensen Rytse een gelukkige verjaardag.
Ik volg op geregelde tijdstippen jullie blog. Je kan het allemaal zo mooi verwoorden. Wij kennen Rytse niet. Maar dankzij jouw blijft hij inderdaad verder leven. Als ik naar de foto's kijk en het filmpje dan zag het er zo een lief en vrolijk kind uit. Ook wij zijn een tijdje op 3K6 geweest. Verdriet en hoop zijn daar sterk in elkaar verweven. Onze dochter heeft het wel gehaald en wou eens gaan kijken waar zij een tijdje veel geweest was. Mijn man en ik vonden dit heel confronterend en moeilijk om er binnen te gaan.
vele groetjes en maak er een mooie dag van woensdag Rytse zal wel toekijken

Gepost door: Anja | 31-05-10

Zomaar... Ja,
het begin van juni zorgt ook bij ons voor gemengde gevoelens... Vooreerst is er de verjaardag van Rytse* (proficiat zulle!) en de dag nadien de overlijdensdatum van Soetkin*.
Ook ik las al in jouw boek maar ben niet ver geraakt... Het is o zo herkenbaar, wat het extra moeilijk voor me maakt.
Hou je/jullie haaks hé!?
Mvg, Fries

Gepost door: Fries | 01-06-10

Dag els en rytske, eerst en vooral rytske ne dikke proficiat met je 8ste verjaardag ik weet zeker dat opa een feestje zal bouwen daarboven met een grote taart en met een lekker bord spaghetti. Els ik weet dat het voor jullie allemaal een zware dag zal zijn en mijn gedachten zijn bij jullie, amuseer jullie op het speelplein en als je het moeilijk hebt en je wil wat praten dan moet je maar bellen en ik kom af ik ben toch thuis.
Ik wil jinte ne dikke proficiat wensen dat het zo goed gaat op school en wie weet zitten onze dochtertjes volgend jaar samen in de klas.

Gepost door: michèle | 01-06-10

Hallo Els,
Ik ben de mama van Kelvin een ex 3k6 ook, wou je toch even laten weten dat ik net jouw boek uit heb.
Awel heb heel veel appreciatie voor u en het ganse gezin.
Kelvin is hem nu zelf aan het lezen zowaar ik zeg u de manier van verwoording van gevoelens en emoties chapeau.

Groetjes Caroline

Gepost door: caroline | 02-06-10

Dag Els,
Toen ik ons Hanne vandaag vertelde dat Rytse jarig was zei ze blij : o, dan zal het in de hemel ook wel feest zijn ! Vast en zeker wel. En Peter Pan woont daar trouwens ook ergens bij Rytse volgens haar, net voorbij de tweede ster ...
Dikke knuffel,
Isabelle

Gepost door: isabelle | 02-06-10

hoi Els, na elk berichtje op Rytse's blog kunnen we onze tranen niet bedwingen. Het zal veel kracht gevergd hebben om een bezoekje te brengen op 3K6. Wij zien het niet zo zitten om er een bezoekje te brengen omdat al die kamertjes er weer bezet zijn.
Rytse's boek ligt ook bij ons en hierdoor vergeten we jullie nooit.
We weten zeker dat al de sterrekes hierboven Rytse's verjaardag duchtig gevierd zullen hebben.
Grtjs Hugo, Marianne en Eline (ex 3K6)

Gepost door: Marianne en Hugo | 02-06-10

ook ik heb gisteren aan ons kinderen gezegd 'het is Rytse's verjaardag'
Wees maar zeker, door jouw boek blijft Rytse bij iedereen verder leven. Ook wij,(zoals zovele andere) hebben gisteren aan z'n verjaardag gedacht en er even bij stil gestaan.
We geven jullie nog 'een ruggesteuntje' , 'een schouderklopje' het ga jullie verder goed.
groetjes Nadine en ons gezinnetje

Gepost door: nadine | 03-06-10

De commentaren zijn gesloten.