02-05-10

Onder opa's vleugels...

Dag mijn venteke,

 

 

Ik ben hier een beetje vroeger dan je gewoon bent, maar ik zal me wat anders moeten organiseren. Door weer uit te gaan werken merk ik dat ik voor heel wat zaken minder tijd heb en dat ik de vrije tijd dus anders zal moeten indelen. Daarbij komt dat ik vanaf de week van 10 mei tot eind december ook op dinsdag de hele dag zal moeten (mogen, want het werd me gevraagd) werken. Dan zal ik enkel op woensdag en tijdens het weekend wat vrij zijn om de dingen te doen waar ik anders geen tijd meer voor heb. Dat neemt niet weg dat ik je elke week zal blijven schrijven, maar dat zal dan waarschijnlijk ook weekend- of avondwerk worden. Trouwens, jou schrijven ervaar ik nooit als een opdracht. Ik ben blij dat ik die tijd kan gebruiken om er voor jou alleen te zijn. Gewoon, ‘ons’ momentje.

Het gaat goed op het werk. Ik begin mijn draai te vinden. Ook met de collega’s en de gasten gaat het contact vlot. Afgelopen vrijdag zijn we met z’n allen op uitstap geweest naar Bobbejaanland. Het was goed voor iedereen dat we ook eens op een andere, op een lossere manier konden kennis maken. Ik zat er wel een beetje mee in. Niet om met de groep op te trekken, integendeel, maar vooral omdat ik weet dat Bobbejaanland nogal heftige attracties heeft waar ik helemaal niet op durf of kan, omdat ik anders zo snel misselijk wordt. Nu, gelukkig verdeelden we ons in groepjes, en wie het graag rustig wou kon dus bij mij aansluiten. Na een rondvraag wat we eerst zouden doen viel de keuze op het treintje in de hoogte waardoor we eens konden zien wat er allemaal in het park was. Na wat aangeschoven te hebben en plaats genomen te hebben, per 2 in een wagonnetje, gingen de beveiliging naar beneden en zaten we vast. Toen pas had ik door dat we een verkeerde ingang genomen hebben en dat we op een rollercoaster zaten. Ik zei je nog: ‘Oh, Rytse, help. Dit is echt niet wat ik wou. Zorg dat ik nu niet voor de rest van de dag ziek ben, hé! Zorg dat dit snel over is.’ Om de gasten niet te laten panikeren deed ik alsof ik het super vond, maar wat was ik blij dat er ook enkelen waren die achteraf een beetje moesten bekomen. De rest van de dag hebben we wel uitgekeken dat we telkens de juiste ingang voor de juiste attractie namen. Het was een vermoeiende maar leuke dag. Ik voel dat ik echt in de groep opgenomen wordt door iedereen en dat sterkt me nog meer in de overtuiging dat mijn beslissing om opnieuw te gaan werken de juiste was. Eigenlijk en eindelijk valt alles weer op z’n plooi. Weet je nog dat ik in september 2007 opnieuw naar school ging? Ik was de opleiding ‘Sociaal Werk’ begonnen. Ik deed mijn werk als opvoedster graag, maar wou iets meer. Toen jij in december met school moest stoppen omdat je in januari dan naar het ziekenhuis moest ben ik ook gestopt. Bij jou zijn tijdens die zware periode en mijn studies verder zetten was toen een onmogelijke combinatie. Jij was topprioriteit! Dit werk, wat ik nu doe, is eigenlijk ook wel een beetje maatschappelijk werk en dit in combinatie met opvoederswerk. Ik wou altijd de woensdag thuis zijn voor Arjen, Jinte en Tieme en ook dat is geen enkel probleem. Dit werk is niet zomaar op mijn weg gekomen. Daar zit jij vast en zeker voor iets tussen en wat ben ik daar blij om.

 

Lieve schat, gisteren was het opa’s verjaardag. Gisteren zou opa 66 jaar geworden zijn. Toen hij 22 jaar geleden een stapje verder ging, was er nog geen sprake van crematies. Toen was het de gewoonte dat mensen begraven werden. Dat is dus bij opa ook zo gegaan. Ik ben geen kerkhofganger, ook op Allerheiligen en Allerzielen ben ik er niet te vinden. Ik ga naar opa’s graf als ik daar zin of behoefte aan heb en dat kan gelijk wanneer zijn. En gisteren was dat zo. Ik voelde dat ik eens even bij opa wilde zijn, alleen. Na onderweg even in de bloemenwinkel gestopt te zijn om een klein boeketje meiklokjes, reed ik er dus naar toe. Het regende. Ik was (zoals gewoonlijk) mijn jas vergeten dus trok ik de kap van mijn trui over mijn hoofd en ging naar opa’s graf. Ik was helemaal alleen op het kerkhof. Ik voelde me zo verbonden met opa en daardoor ook met jou. De tranen waren te sterk om ze tegen te houden. Dat moest ook niet. Ik zei hem hoe ik hem nog steeds zo dikwijls mis, hoe ik zo dikwijls nog eens zijn stem zou willen horen, hoe ik nog zo dikwijls eens zijn hand op mijn schouder zou willen voelen. Ik zei hem ook hoe trots ik ben een echte ‘Duyck’ te zijn, en dat ik nooit de vrouw zou zijn die ik nu ben zonder zijn  (niet enkel genetische) inbreng.  Ik bedankte hem ook voor het feit dat hij ongetwijfeld ontzettend goed voor je zorgt en dat jij niet alleen mijn, maar ook zijn ‘specialleke’ bent. Ik moest ook weer denken aan die 13de december 2007, toen jij ’s morgens naar beneden kwam en zei dat je het sterretje van opa had gezien en dat hij naar je had gezwaaid. Toen ik je vroeg wat jij toen had gedaan zei je dat je teruggezwaaid hebt. Ik weet niet wat, maar er moet toen toch iets geweest zijn. Het kan ook geen toeval zijn dat het net ook die dag is dat ik telefoon kreeg vanuit Gent met de boodschap dat je zou moeten getransplanteerd worden. Hoezeer ik je ook nog steeds mis, mijn allerliefste Rytseke, ik heb vrede genomen met het feit dat ik jouw lijfje nooit meer zal zien, dat ik jouw stemmetje nooit meer zal horen en dat ik je armpjes nooit meer rond mijn nek zal voelen,… Ik heb vrede genomen met de situatie zoals ze nu is. En daar heeft opa een heel erg grote rol in gespeeld, en dat doet hij nog steeds. Jullie zijn heel zeker samen. Ik ben er zeker van dat ik me over jou geen zorgen moet maken, dat je in de allerbeste handen bent.

 

Schatteke, gisteren is de uitgever nog wat boeken komen brengen. Ik had er nog 20 bij gevraagd, maar hij kon er maar 16 geven. De eerste oplage van 300 exemplaren is op. Hij heeft al naar Nederland gebeld om een tweede druk te starten, goed, hé! Hoe voelt zo goed zoveel positieve kritieken te horen. En ik ben vooral zo blij dat zoveel mensen jou willen leren kennen! Zie mensen, dit is mijn Rytseke, mijn allerdapperste, allerliefste ventje waar ik zooooo apetrots op ben en waar ik zo ongelofelijk veel van hou!

 

Rytseke, doe je heel veel groetjes aan opa, speel maar fijn met hem en met al je sterrenvriendjes. Geniet, als je kan en maak je over ons maar geen zorgen. Wij doen het goed!

 

Ik hou van je, overal, altijd en over alle grenzen heen!!

 

Jouw mama XXXXX…………

16:16 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Lieve Els,
Ik kan inderdaad alleen maar positief zijn over het boek dat je geschreven hebt! Het is nog niet helemaal uit, maar het houdt me echt bezig, ook als ik er niet in aan het lezen ben! Jullie zijn zo 'n sterke familie, dat voel je zo!

Lieve Rytse!
Ik ben in 'jouw boek' aan het lezen, en ik ben er zeker van dat jij een ontzettend dappere ridder was, en nog steeds bent, daarboven!

Lieve groetjes en héél veel respect voor jullie allemaal,
Ellen

Gepost door: Ellen | 02-05-10

Inderdaad... Zoals ik al op Soetkins* blog schreef; jouw 'verhaal' van/over Rytse* is o zo herkenbaar!
Bedankt dat je onze muzze ook niet vergeten bent. ;-) Wij trouwens ook niet zulle...
Hou je verder haaks hé!?
Grtjs, FKWS*

Gepost door: Fries | 08-05-10

De commentaren zijn gesloten.