27-04-10

Dankbaar zijn!

Dag mijn allerliefste Rytseke,

 

 

’t  Is vandaag mijn eerste vrije dag als opnieuw-uit-huis-werkende mama. Bijna twee jaar ben ik dat niet geweest. Ik was wel bezig, eerst bij jou in het ziekenhuis, daarna thuis. Het was heel dikwijls veel meer dan ‘bezig zijn’. Ik heb tijdens die tijd goed kunnen ondervinden dat mama en huisvrouw zijn een fulltime job is, die totaal ondergewaardeerd is en die eigenlijk een volwaardig inkomen verdient! Hoe graag ik ook mama ben (huisvrouw iets minder, dat weet je wel, hé J) en hoezeer ik het ook niet echt leuk vind om drie dagen per week Jinte en Tieme zo vroeg op school af te zetten, toch ben ik blij met deze nieuwe start. Het zijn lange en zware dagen, niet zozeer fysiek maar vooral mentaal. Vooral de eerste dagen kreeg ik zo veel informatie te verwerken. Dat, in combinatie met het leren kennen van de doelgroep, het voelen dat ik door hen wat uitgetest wordt, het uitzoeken hoe ik hier best mee omga, kinderen ophalen, koken, bedklaar maken en in bed stoppen… zorgde ervoor dat mijn batterij ’s avonds echt compleet plat was. Het heeft me wel de ogen open getrokken. De doelgroep waar ik samen met drie collega’s verantwoordelijk voor ben zijn mensen met een verslavingsproblematiek, mensen uit de psychiatrie, allochtonen (dikwijls zonder papieren), ex-gedetineerden,… Kortom, mensen die het echt niet makkelijk hebben. En die dan nog (vrijwillig) bij ons komen werken (sommigen moeten wel door verschillende instanties om terug aanspraak te kunnen maken op een uitkering), maar behalve 1/mnd een voedselpakket en dagelijks een goedkope maaltijd, krijgen ze daar niets voor. Het zijn eigenlijk mensen zoals iedereen, die om de één of andere reden veel pech gehad hebben/hebben (waar ze vaak wel zelf verantwoordelijk voor zijn). En toch kan er plezier gemaakt worden, toch wordt er nog eens gelachen. Het doet me toch beseffen dat wij geen recht hebben om te klagen. We hebben een comfortabel, gezellig huis, een warm bed, kleren in de kleerkast,… Als we honger hebben, trekken we de kast of de koelkast open, als we koud hebben zetten we de verwarming aan, willen we ergens naar toe, we doen het,… We staan altijd veel te weinig stil bij de luxe waarin we vertoeven. En het is niet alleen de financiële en materiële tekorten waar ze onder lijden. Uit die tekorten vloeit ook vaak het gebrek aan sociaal contact. Mensen hebben geen centen om zich bij één of andere vereniging aan te sluiten, en de verenigingen waar ze wel kunnen aansluiten zijn dikwijls groepen met mensen met ongeveer dezelfde problematiek.

Dank je wel voor wie ik ben en wat ik heb: papa, jou, Arjen, Jinte en Tieme, mijn familie, al mijn vrienden, een leuk huis in een leuke buurt, en eigenlijk al het comfort, waar ik eerlijk gezegd ook wel graag gebruik van maak!

 

Lieve schat, enkele dagen geleden zat Jinte op de rand van de bak waar je steen in ligt. Ze had haar handje op de steen gelegd en was aan het mijmeren. Toen ik naast haar ging zitten en vroeg waarom ze daar zat, zei ze me dat ze zich afvroeg wat jij nu aan het doen was. Ik zei dat ik het niet wist, maar dat ik denk dat jij met opa, mémé, pépé en andere kindjes in de hemel leuke dingen aan het doen was. ‘Misschien heeft opa ook wel een trampoline gekocht voor Rytse in de hemel.’ ‘Ah, nee, mama, in de hemel moet je dat niet kopen. In de hemel is alles gratis.’ Jinte dacht dat je nu aan het knutselen was. Is dat zo, schat? Soms vraag ik het me ook wel af. Waarmee houden zieltjes zich bezig? Het schijnt dat jullie op de ene of andere manier verder ‘groeien’. Hoe dan wel? Ik zou het zo graag weten. Jinte zei me toen ook dat ze er naar uit kijkt tot ze je terug ziet. Ik zei haar dat die dag wel ooit zou komen, maar dat ze daarvoor eerst een oude oma moet worden en dat dat dus nog wel een hele tijd zou duren. Ze vindt het niet eerlijk dat ze nu nog zo klein is en daardoor nog zo lang moet wachten om je terug te zien. Ze heeft gelijk. Het is niet eerlijk. Broertjes of zusjes horen niet te sterven. Na een traan weggeveegd te hebben en een dikke kus gegeven te hebben ging ze weer aan haar spel. Dat zijn van die momenten, kleine dipjes, die er altijd zullen zijn. Zolang ze niet overheersen mogen ze er zijn. Het enige wat ik dan kan doen is er alert voor zijn en luisteren.

Ik vind het soms zo moeilijk dat Arjen eigenlijk nooit meer over je spreekt. Jouw foto staat wel op zijn kamer, maar ik zie hem er niet meer naar kijken. Nu, ik hoop en denk ook wel dat hij het vaak in stilte doet, maar hij doet het nooit bij ons. Ik weet dat ik Arjen er niets over moet zeggen of vragen. Ik weet dat hij er dan toch niet op zou ingaan. Hij weet nochtans dat hij dit mag, maar ik wil niets forceren. Jullie waren toch dikke vrienden, schat. Ik hoop dat hij toch nog zijn tijd met jou heeft. Ik moet daar geen getuige van zijn. Zal ik er maar gewoon op vertrouwen?

 

En Tieme schat, hoe ouder hij wordt, hoe meer dat hij op je lijkt. De laatste week is ons vooral opgevangen dat hij identiek hetzelfde gevoel voor humor heeft. Zijn slip op zijn hoofd zetten, gekke bekken trekken, zijn schaterlacht klinkt hetzelfde,… Ook zijn gevlei, zijn gestreel over mijn gezicht, zijn stevige knuffels voelen zo ontzettend herkenbaar en wat ben ik daar blij om! Jij bent jij en Tieme is Tieme, jullie hebben elk jullie eigenheid, maar wat ben ik gelukkig dat het niet te verloochenen valt dat jullie broertjes zijn!

 

En net zoals papa, Arjen, Jinte en Tieme blijf jij een deel van mij, een deel van mijn hart, voor altijd!

 

Ik geef je een ontzettend dikke knuffelzoen omdat ik zo verschrikkelijk veel van je hou…

 

Voor altijd.

 

Jouw mama XXXXXXXX

11:01 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Ik ben er zeker van dat Arjen op zijn manier aan Rytse denkt en daar ook mee bezig is.

Gepost door: sophie | 27-04-10

Hallo Dag lieve Els en Rytse*,

Wat ben ik blij te lezen dat je een goede start gehad hebt op je nieuwe job,het heeft je weer een andere drijfveer in je leven,..

Lieve Rytse*,
Ik ben bezig met jou boek te lezen die je mama heeft geschreven voor jou,...
Weet je,hij is zo mooi geschreven en ik heb alleen maar een immense bewondering voor jullie.
Als verpleegster op oncologie weet ik maar al te goed hoe zwaar alles is,hoe zwaar een transplantatie is,...
Jij bent echt een koele ridder,...

Liefs,ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 27-04-10

Hey Hey Els,

Heb je boek gekocht over Rytse. Het is echt een prachtig boek dat de emoties en gevoelens van jullie hard naar voor doet komen.
Bij het lezen van het boek kreeg ik tranen in mijn ogen, leefde zo met jullie mee ...
Weet dat Rytse het hierboven goed heeft en dat hij over jullie allemaal waakt. Zowel over jou als over je man als over je andere kinderen.
Heb enorm veel respect voor jullie!!
Las hier dat er een filmpje te zien is over Rytse... Kan je me soms zeggen waar dit ergens staat?

Hou jullie goed en weet dat er enorm veel mensen jullie steunen!

Liefs, Stefanie

Gepost door: Stefanie Eeckhaudt | 29-04-10

respect Dat is het enige woord dat in mijn hoofd zit, als ik jullie verhaal hier op de blog lees. Respect voor heel jullie familie.

Ils

Gepost door: ils | 30-04-10

De commentaren zijn gesloten.