05-04-10

werken aan 'gelukkig zijn'...

Dag schat,

 

 

We zijn weer een week verder. De lente was even weg maar doet toch weer flinke pogingen om er door te komen. We kunnen ze wel goed gebruiken met de paasvakantie die is ingegaan.

Afgelopen zaterdag waren we op het verjaardagsfeestje van Jari. Hij is al twee jaar geworden. Jij hebt wel geweten dat Dieter en Caroline een baby verwachtten, maar dat je er een neefje bijkreeg heb ik jij nooit beseft. Jari is geboren toen jij in die coma op de PICU lag. Het was een leuk feestje met de eerste bbq van dit jaar, maar telkens we met z’n allen ergens zijn heb ik het gevoel een kindje tekort te komen. Zeker toen Jinte de hele tijd met de fotocamera rond liep om fotootjes te nemen moest ik heel erg denken aan jouw laatste Kerst bij oma. Dat deed jij toen ook. Je nam van alles en iedereen fotootjes, waaronder ook ééntje van jezelf in de spiegel. Ik zal dat fotootje proberen bij dit blogje te plaatsen maar weet niet of het zal lukken.

En gisteren was het Pasen. Ik was al erg vroeg wakker. Iedereen sliep nog, behalve de vogeltjes buiten, die hielden een heerlijk ochtendconcert. De avond ervoor had ik al alle chocolade in plasticfolie verpakt om alles toch in de mate van het mogelijke buiten te leggen. Heel stilletjes ging ik naar beneden en hielp de paashaas om alles mooi rond te leggen in de tuin. En ook dan kwamen er weer herinneringen en waren er enkele tranen. Maar het waren niet alleen tranen van gemis of van verdriet. Het waren ook tranen van dankbaarheid en geluk. Ik hoorde de vogeltjes fluiten, het regende niet, integendeel, de zon deed erg haar best om af en toe door de regenwolken heen te piepen, het was zo rustig, ik hoorde geen auto’s, bromfietsen, …. Ik hoorde en voelde precies alleen maar rust. En toen kwamen de tranen van dankbaarheid. Dankbaarheid om al dat moois, de rust, om het huis in de rustige omgeving waarin we wonen. En daar stond ik dan, met m’n haar in de war, in mijn pyama en m’n laarzen aan. En toen voelde ik je zo dichtbij. Het gaf me even het gevoel alsof jij en ik daar even in alle rust elkaar nog eens konden voelen. En ik genoot er zo van! Toen alle lekkers een plaats had gekregen ben ik nog snel (maar stilletjes) in m’n kleren gesprongen om te voet verse broodjes te halen. Zelfs toen ik terug thuis kwam was alles nog steeds stil, maar niet voor lang meer. Zus kwam even later naar beneden en de rest volgde al snel. Heerlijk was het om je broertjes en je zusje met hun paasmandje, dat we de dag ervoor geknutseld hadden, te zien eitjes rapen. Na het ontbijt zijn met z’n allen eens gaan kijken naar De Ronde Van Vlaanderen. Het is de enige koers die ik echt wel wil zien en die ik wat probeer te volgen. De rit is hier nooit ver vandaan, ook gisteren niet. Maar drie jaar geleden kwam ze wel erg dichtbij. Ze passeerde op slecht 100m van ons huis. We hadden een mooi plaatsje om alles en iedereen goed te zien. Je vond het super, hoewel je er niets van kende. Je kende maar één renner en het dat was Tom Boonen. En toen er lang voor de renners zouden voorbij fietsen een liefhebber langsreed riep je luidkeels: “Allé, Tom Booden, Tom Booden, Tom Booden,…!!!” Ook toen je nog maar enkele dagen op 3K6 was, je lag nog niet in isolatie, had je een (roze) hometrainertje in bruikleen gehad en speelde je dat je Tom Boonen was die de Rond van Frankrijk reed en won! Toen ik dan gisteren de renners op een kleine meter van mij zag en voelde voorbijritsen waren de tranen er weer. Ik moest zo aan je denken, aan toen wij samen naar de renners gingen kijken en jij supporterde voor ‘Tom Booden’. In de namiddag vierden we Pasen bij oma. Ik voelde me goed, ondanks de duidelijke kinderweelde en dus goed beseffen dat jouw lijfje daar niet rondhuppelde. Toen oma me zei dat ze blij was dat het goed met me ging kreeg ik het wel even moeilijk. Niet dat het niet waar is dat ik me goed voel, maar het verdriet om jouw gemis is nooit ver weg. Het kan me op de meest onmogelijke plaatsen en momenten overvallen. En het is ook niet zo dat ik dan tranen met tuiten begin te huilen, meestal blijft het maar gewoon bij het feit dat ik mijn ogen voel nat worden en het verdriet weer even intens voel. En dat is niet erg. Het doet me alleen maar beseffen dat ik me soms sterker voel dan dat ik eigenlijk wel ben. Hoewel het nu al bijna twee jaar geleden is dat je naar opa vertrok, ik voel dat ik nog steeds ‘aan het genezen ben’. Ik ben nog steeds niet de oude Els. De oude Els kan ik trouwens ook nooit meer zijn, daarvoor is er te veel gebeurd, daarvoor heeft mijn moederhart het te hard te verduren gehad. Maar ik blijf eraan werken om opnieuw als een overwegend gelukkig mens met zijn zorgen, zoals iedereen die heeft, door het leven te gaan.

 

En dan ons boek, schatteke, het is nu echt wel niet lang meer. Vorige week vrijdag heb ik naar de uitgever gebeld om te vragen wanneer ik het nu zal hebben. Hij vertelde me dat de cover wat moest aangepast worden omdat het boek dikker is dan voorzien (het bevat 369 pagina’s) en daarvoor was de cover een beetje te klein. De proefdruk zal ik normaal gezien dinsdag of woensdag zien, waarna het nog zes dagen zal duren voor de boeken klaar zijn. Dat zal dus voor de week van 12/4 zijn. Ik was wel ontgoocheld en voelde me een beetje ongemakkelijk tegenover alle mensen die het boek reeds kochten. Er zitten heel wat mensen op te wachten. Nu, ik reken dan een beetje op hun begrip om het feit dat het drukwerk iets is dat ik niet zelf in de hand heb, dat dat iets is dat buiten mijn verantwoordelijkheid ligt. Alleen hoop ik heel erg, en dat zou toch echt moeten,…. Ik heb je beloofd dat twee jaar nadat jij naar het ultieme paradijs vertrok het boek er zou zijn. En ik hoop echt dat ik me aan die belofte kan houden!

 

Schatteke,

Geef je ze daar in Nederland (de drukkerij) een extra duwtje?

 

Ik weet dat je niet ver weg bent, schat! Ik voel het geregeld en daar ben ik je erg dankbaar voor!

 

Hoewel ik je dus niet meer zie, toch kan ik zeggen dat ik je ontzettend graag zie! En dat jij voor altijd mijn allerliefste Rytseke blijft!

 

Dikke kus en dikke knuffel,

 

Jouw mama XXXXX…..

Rytse in spiegel

Rytse trekt eigen foto

12:23 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Els,

Opnieuw zo'n mooie tekst, zo'n intens gevoel (de tranen rollen hier ook weer over mn gezicht).
Je doet het supergoed !
Je hebt zoveel moed om nieuwe dingen aan te vangen en je geraakt er zeker en vast !!
En natuurlijk zal het gemis steeds tastbaar blijven, maar probeer je dan vast te houden aan de mooie herinneringen en aan het feit dat Rytse nu bij zijn opa is en bij vele andere warme mensen, die zeker goed voor hem zullen zorgen.
Je bent altijd welkom, ook met man en kids.
liefs
sophie

Gepost door: sophie | 05-04-10

Dag Els,
Ik vind het ontzettend mooi, wat je hier elke week opnieuw schrijft! Je hebt er zeker en vast een lezertje bij. Ik was in enkele boekhandels gaan zoeken naar jullie boek, maar nu snap ik dus waarom ik het niet vond :) Ik koop het zeker, wanneer het klaar is!
Groetjes en heel veel liefs,
Ellen

Gepost door: Ellen | 05-04-10

De commentaren zijn gesloten.